Geplaatst in Actueel, Afscheid, Afvallen, Bezinning, Dankbaarheid, Divers

Dag 2018

Het is de laatste dag van 2018. Traditiegetrouw kijk ik even terug naar de afgelopen 12 maanden. In dit geval is dat bijna niet te doen, want wát is er veel gebeurd het afgelopen jaar. Ik heb dit jaar vrij weinig geschreven op dit medium. Dat kwam in eerste instantie omdat ik dat wat me écht bezig hield, niet wilde delen. Gek eigenlijk, want op deze site heb ik regelmatig geschreven over mijn strijd tegen de kilo’s. Toch vond ik het makkelijker om te schrijven over sporten en de WeightWatchers dan over de drastische stap die ik daarna nam. Na een lang voortraject, veel gesprekken en veel tranen en twijfels ging ik afgelopen maart onder het mes voor een gastricbypass, een maagverkleining met omlegging van de darm. Ik wilde niet meer dik zijn, maar zeker niet nog dikker worden, iets wat me gegarandeerd boven het hoofd hing. De operatie was een hel en het herstel daarna niet veel beter. Maanden heb ik geworsteld met eten en drinken en gevochten tegen misselijkheid en diarree. Een maagverkleining is niet de makkelijkste weg. Het is keiharde strijd. Dat is afvallen altijd, hoe je het ook doet. In 9 maanden tijd, viel ik 38 kilo af. Ik ben lichter geworden dan mijn streven was en inmiddels beland op het punt dat ik niet dunner wil worden. Dat ik dat ooit nog zou zeggen…

Het is wennen. Mijn lichaam voelt nog niet van mij. Ik appte gisteren naar iemand dat het voelt alsof je je hele leven blond bent geweest en je haar ineens zwart hebt geverfd. Elke keer als ik in de spiegel kijk, schrik ik me kapot. En niet alleen in positieve zin. Mijn lichaam is veranderd. Zoveel afvallen laat sporen na. Ook in mijn gezicht, het enige onderdeel van mij waar ik wel altijd tevreden over ben geweest. Ik ben veel spiermassa verloren en voel me daardoor slap en futloos. De energie die ik verwachtte te krijgen omdat die rugzak overgewicht niet meer mee hoeft, blijft nog uit. Los van dit alles ben ik dankbaar voor hoe het nu is, omdat het elke dag een beetje beter gaat. Ik schreeuw nog niet van de daken dat ik dit jaren eerder had moeten doen, maar koester ook de mooie dingen die samenhangen met het hebben van een lichter lichaam. Soepeler bewegen, trappen oprennen, shoppen in een kleine maat én in de uitverkoop!, op hakken lopen en me niet meer hoeven afvragen of ik iets kan, dat is fantastisch. Als alles stabiel is en ik eindelijk gewend ben aan mijn nieuwe ‘ik’, dan weet ik zeker dat ik alleen maar dankbaar ben.

Verder gingen we dit jaar twee keer op vakantie. Met de hele familie naar Turkije en met mijn lief naar Rhodos. We hadden het fantastisch.

Mijn werk bracht minder mooie dingen. Een half jaar geleden heb ik al besloten dat ik er weg wil, maar ondanks allerlei mooie aanbiedingen, zit ik er nog steeds met frisse tegenzin. In 2019 gaat de zoektocht verder naar een werkplek die me echt gelukkig maakt.

Vriendschappen verdiepten zich in 2018 en dunden uit. Mensen van wie ik het niet verwacht had, lieten me in de steek en anderen steunden me, zoals ik er ook voor hen was. Er waren moeilijke tijden voor de mensen van wie ik hou. Heel moeilijke tijden. Helaas is het eind daarvan nog niet in zicht. Maar zoals ik altijd zeg: met liefde heb je alles, ook als het zwaar is en soms uitzichtloos lijkt. Jullie wonen allemaal niet in de buurt, maar weet dat ik altijd dichtbij en heel trots op jullie ben!

En dan mijn lieve gezin. Kleine man worstelt zich door school heen wat, ondanks tomeloze inzet, niet vlekkeloos gaat. Grote man blijft positief ondanks dat het ook voor hem niet allemaal meezit. En samen kochten we op de valreep van 2018 een nieuw paleis en verkochten ons oude. We verhuizen naar een andere stad, naar de rust en ruimte en ons eigen witte huis. Wat hou ik van mijn mannen en ons harige meisje. Zonder jullie ben ik nergens.

Het afgelopen jaar was in alle opzichten een jaar van transformaties. Ik kromp in de breedte, maar groeide als mens. Ik liet los wat beter was om te laten gaan en greep dat wat me gelukkig maakt heel erg stevig beet. Ik leerde te luisteren naar mijn eigen behoeftes en niet alleen maar te geven. Ik trok de stekker uit mijn eigen bedrijfje, schreef hard aan mijn boek en genoot van elke zonnestraal tijdens de fantastische lente en zomer. De zoektocht naar balans zet zich in 2019 onverminderd voort. Eerst inpakken en verhuizen en dan weer op een andere plek opnieuw beginnen.

Ik weet wel dat de wereld er morgen niet ineens totaal anders uitziet. Toch heb ik enorm veel zin om te beginnen aan een nieuw, onbeschreven boek.

Fijne jaarwisseling!

Liefs,
Marga

Mijn complete verhaal over de operatie en de maanden erna zijn te lezen op www.hoevrouwendenken.nl. Het eerste half jaar anoniem, daarna onder mijn eigen naam. 

Geplaatst in Divers

Jaap, bedankt!

cassette
Bron: pixabay.com

Vroeger, op de lagere school, was ik hevig verliefd. Hij, het object van mijn affectie, had lang haar, was stoer en dol op voetbal en hardrock. Dat was ik dus ook. Nou vond en vind ik hardrock vreselijk, maar destijds vond ik het belangrijk dat ik hetzelfde leuk vond als hij. En dus was ik als voetbalhater Ajaxfan en dol op hardrock.

Op een dag gaf hij me een zelfgemaakt bandje met zijn lievelingsnummers erop. Alleen al door ernaar te luisteren, voelde ik me dichter bij hem. Het is nooit wat geworden. Ik heb me voor jan-met-de-korte-achternaam door Ajaxwedstrijden en urenlange hardrock heen geworsteld. Maar wat werd ik blij dat hij in ieder geval tijdens het opnemen van die muziek, toch even met mij bezig was geweest in gedachten.

Dat gevoel van verbondenheid door muziek altijd gebleven. Ik vond het geweldig als ik een bandje kreeg met muziek die speciaal voor mij was opgenomen en samengesteld. Toen het bandjestijdperk uitstierf werden het cd’s. Alle woorden die niet uitgesproken konden worden om wat voor reden dan ook, hoorde ik toch in speciaal voor mij gebrande muziek. Uren heb ik in de auto gezeten, luisterend naar de meest mooie en soms ook hilarische nummers die blijkbaar om de één of andere reden, een snaar hadden geraakt in relatie tot mij. Wat een verhalen vertelden ze me, geweldig.

Het branden van cd’s is ook uitgestorven. Mijn pc heeft niet eens meer een lade waar een cd-rom in past. Vroeger had ik er stapels van. Stapels onbeschreven bladeren die gevuld konden worden met prachtige melodieën. En stapels met zorg door mij of door anderen samengestelde cd’s met de allermooiste nummers.

Maar nu is daar Spotify. Mijn ultieme muziekverzamelplaats waar ik mijn eigen

android-2618093_1920
Bron: Pixabay.com

afspeellijsten kan maken en van een cd alleen dat ene nummer dat me raakt in een lijst met klassiekers zet. En in Spotify vond ik Jaap.Op zoek naar lekkere muziek zocht ik, heel origineel, op ‘Lekkere Muziek.’ Ik vond een afspeellijst van Jaap Schokker. En Jaap heeft smaak. Een heerlijke lijst met diverse nummers. Zonder dat Jaap het weet heeft hij me al door menig zware fietstocht en autorit heen geloodst. Inmiddels ken ik Jaap een beetje. Hij heeft romantische buien en heeft tegelijkertijd af en toe zin om keihard te rammen. Net als ik. Ik snap Jaap, en zijn muziek.

Inmiddels heb ik mijn eigen ultieme lijst samengesteld en deze is nog altijd groeiende. Maar Jaap, jij blijft. Bedankt voor vele uren muziekgenot!


Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Actueel, Divers, Hoe vrouwen denken, Ik, Mama, Media

Alleen maar verliezers

Gisteren ontstond er tumult op Facebook. Een uitspraak in de zaak waarin een gastouder een baby zo hard heen en weer geschud heeft dat het kindje ’t niet heeft gered.

childrens-eyes-1914519_1920
Bron: Pixabay.com

Afschuwelijk, voor alle betrokkenen. De gastouder hoorde gisteren vier jaar cel tegen zich eisen en Facebook ontplofte.
“Vier jaar is te weinig!”
“Ze moeten dit monster levenslang opsluiten.”
“Ze moet gemarteld worden en nooit meer daglicht zien.”
Zomaar een greep uit de veroordelende reacties van mensen die, veilig achter hun computer, een paar zinnen tikken en blijkbaar nooit de fout in zijn gegaan. En ik snap het. Als het mijn kind was geweest dat ik, in het volste vertrouwen dat er goed voor hem gezorgd wordt, achtergelaten had in de fatale handen van mijn gastouder, dan weet ik ook niet wat ik had gedaan.
Maar het is mijn kind niet en dat geeft me de vrijheid om wat breder te kijken. Want stel hè, stel dat het niet een gastouder was, maar de moeder van het kindje. De moeder die, gebroken door slaapgebrek en het dagenlange huilen van haar kind, een verkeerde beslissing neemt. In plaats van weglopen, hulp inroepen of iemand bellen, wat ze had moeten doen, schudt ze haar kind heen en weer in de hoop het voortdurende gejank te doorbreken. Zou zij op dezelfde manier worden veroordeeld?

2004
Mijn zoon, prematuur geboren en na vijf weken ziekenhuis eindelijk thuis, huilt al dagen onafgebroken. Ik krijg hem niet stil. Mijn partner krijgt hem niet stil. Alles hebben we geprobeerd. Nog maar een flesje, nog maar een speentje, schone luier, eindje rijden, wandelen, lief praten, zingen, boos worden, alles! Radeloos maakt het me. De hormonen komen uit mijn oren, de emoties maken me zwak. Als nieuwbakken moeder ben ik onzeker. Nog net een beetje meer omdat de doctoren in het ziekenhuis niet anders zeiden dan dat hij zo tevreden was. Hij sliep rustig, deed het goed. Wat doe ik fout? Waarom kan ik mijn kind niet troosten? Overdag ben ik alleen, mijn man is aan het werk. Jankend zit ik naast mijn kleine zoon. Ik zou hem wel door elkaar willen rammelen. Een kussen op zijn gezicht willen drukken om hem even stil te krijgen. Eventjes maar… een uurtje of zo, zodat ik wat kan slapen. Zodat ik het allemaal wat beter aan kan. In plaats daarvan bel ik mijn moeder. Ze past een dag en een nacht op en ik voel me erna als herboren. Ik ben weer fris, kan weer nadenken en zoek op internet naar informatie over huilbaby’s. Een inbakerdoek biedt uitkomst. De rust keert terug. Toch is me dat knakmomentje altijd bijgebleven. Iedereen kan, mits lang genoeg getergd en door dagenlang slaapgebrek, knappen. Ik maakte de goede keuze. Riep hulp in, omdat ik dat kon. Omdat ik een vangnet heb. Helaas hebben velen dat geluk niet.

Nee, dit was geen moeder, dit was een gastouder. Een hopelijk uitgeruste gastouder, die niet onder invloed van hormonen flipte. Een gastouder van wie je mag verwachten dat zij de rust bewaart. Iemand die beter weet en, zo oordeelde ook de rechter, van wie je mag verwachten dat zij de gevaren van schudden kent. Maar dit is ook een gastouder die ongetwijfeld niet aan haar dag begon met de gedachte: ‘vandaag ga ik een kind vermoorden’. Gastouder word je niet omdat je een hekel hebt aan kinderen. De gastouders die ik ken, verzorgen de kinderen alsof ze eigen zijn. Wat ging er mis op dit fatale moment? Waren alle kinderen die ochtend vervelend? Had ze zorgen of een slapeloze nacht achter de rug? Het blijft gissen. Wat we wel weten is dit: deze vrouw ging hopeloos de fout in en verdwijnt voor vier jaar achter de tralies.

Het is niet genoeg, het is nooit genoeg. Ik begrijp de emotie achter dit alles. De ouders van het kleine meisje krijgen nooit meer hun dochter terug. Maar wat lost een celstraf op? Vier jaar zal deze gastouder doorbrengen in opsluiting. Ze wordt uit de maatschappij gehouden. Waarom? Is zij een gevaar voor zichzelf of anderen? Het artikel zegt niet waarom ze deed wat ze deed. Is ze psychisch niet in orde? Waarom krijgt ze dan geen hulp in plaats van celstraf? Het vonnis is doodslag omdat ze beter had kunnen weten. De straf die daar bij hoort, heeft ze gekregen.

Fouten moeten worden bestraft volgens ons rechtssysteem. Ik twijfel eraan of celstraf in dit geval het juiste vonnis is. Pak haar licentie af en laat deze vrouw nooit meer voor kinderen zorgen. Geef haar de hulp die ze nodig heeft, maar sluit haar niet op.

Deze vrouw heeft al levenslang gekregen…

person-1821413_1920
Bron: Pixabay.com

Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Divers

Avondgenot

Het was een hysterische dag. Zoals altijd vond vandaag de GP van Zevenhuizen plaats. Ik schreef er al eerder over. Wat een cadeautje. Zon, vrienden en gezelligheid.  De coureurs deden het vandaag allemaal goed, op eentje na. Keer op keer had hij pech. In de finale viel hij uit en werd van achteren aangereden. Gevolg: gebroken pols. Nee, zonder deuken ging het vandaag weer niet. Desondanks genoten we. Van de zon, de fijne club mensen en hamburgers en gebakken eitjes van de bakplaat. 

Ik ben gaar na zo’n dag. Vandaag letterlijk en figuurlijk. De zon brandde genadeloos waardoor ik de ‘korting op de crematie’ fase weer heb bereikt. En ik zit vol. Gaargeluld en moe van de herrie.

Totaal onder het stof kwamen we thuis, mijn kleine man en ik. Grote man staat nog ergens te bier en tieten. Die zie ik morgen wel weer. 

Thuis konden we eindelijk douchen. En douchen is het áller-fijnste als je echt heel heel vies bent. En dat was ik. Stof in mijn neus, oren en bh. Zwarte voeten, niet normaal. Het complete circuit hing aan mijn zonnebrandcrème. 
En nu…nu geniet ik van het laatste deel van deze dag. Hondje en kind liggen in hun mandje. Ik zit boven op mijn dakterras en kijk uit over de stad. Er is, op wat gekwetter van vogeltjes na, niets te horen. Om mij heen branden de lichtjes en kaasjes. Ik ruik de vanille op mijn huid en het lavendel van de kaarsen. Het is niet koud, maar ik heb een dekentje omgeslagen. Omdat vrouwen dat nou eenmaal doen. 

Een heerlijk boek, een glas water en de stilte die me omringt. Ik geniet na van een zalige dag met een club mensen die ik nog niet zo heel lang ken, maar desondanks in mijn hart heb gesloten. 

Ik voel me rijk. Wat was het weer leuk vandaag.

Marga, 25 mei 2017

Geplaatst in Divers, Media, Vriendschap

Facebookfaçade (deel 2)

soap-bubble-824591_1920
Bron: Pixbay

Ik schreef eerder deze week dat ik zo de schurft heb aan al dat happy gedoe op Facebook. De kijk-mij-eens-een-geweldig-leven-hebben-posts waar ik zelf ook van harte aan mee doe. Na de publicatie ontstond een levendige discussie in de Whatsappgroep met de redactieleden van HoeVrouwenDenken. Waarom ik me er zo aan stoorde. Iedereen moet toch vooral zelf weten wat hij of zij post. En wie zit er nou eigenlijk op de ellende van anderen te wachten. Als iemand voortdurend #zucht #hetleveniszwaar post, ben je diegene gauw zat. En ik snap dat wel. We hebben soms zelf al ellende genoeg, Social Media is toch vooral vermaak. Als ik overspoeld word met ellende, dan haak ik ook af.

Laatst kwam ik iemand tegen die ik lang niet had gesproken. We kletsten wat over koetjes en kalfjes. Ze zei: “Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik je lang niet heb gesproken, ik zie toch alles op Facebook.” Ik zweeg en dacht: schat je hebt geen idee. Wat je op Facebook of Instagram ziet, is slechts een deel van mijn leven. Die posts zeggen niets over heimwee, moeite met wennen aan de drukke stad, verdriet over verloren geliefden, ruzie thuis of gevoelens van schuld of angst. Je denkt te weten hoe mijn leven er uit ziet, maar dat is niet zo.

In mijn vorige blog deed ik een oproep. Laten we met zijn allen eens wat eerlijker zijn. Terecht kreeg ik de reactie: “Dat maak ik zelf wel uit”. En diegene had gelijk. Je moet online lekker doen wat je wilt. Jouw profiel, jouw regels. Ik vind het alleen jammer dat andere mensen het voor waarheid gaan aannemen. ‘Het gaat heel goed met vriendin X, kijk maar op Facebook.’

Achter al die mooie verhalen gaat soms iets anders schuil.

Zes jaar geleden besloten mijn toenmalige man en ik dat de koek op was. We konden niet meer en gingen uit elkaar. Vlak daarna vertrok ik uit het ouderlijk huis en betrok een tijdelijke woning met mijn zoon van toen 6. Wat had ik het zwaar. Ondanks dat de scheiding onvermijdelijk was en ik er zelf helemaal achter stond, vond ik het vreselijk moeilijk wat er gebeurde. Niet in de laatste plaats voor mijn kleine man. Gezamenlijke vrienden vermeed ik, omdat ik het moeilijk vond om ze te zien. Zij nog gewoon een stel en gewoon een gezin, ik zo overduidelijk de gescheiden vrouw. Tijdens een eenzame avond thuis meldde ik me aan op Twitter. In die tijd had iedereen het en ik was nieuwsgierig. Mijn alterego werd die avond geboren; @Prinmess, the messy Princess. Met de mooiste profielfoto en de leukste bio was ik al gauw een graag geziene en gevolgde Twitteraar. Ik logde elke avond in op mijn digitale kroeg en was daar wie ik wilde zijn. Een lekker wijf, probleemloos, grappig en een flirt. Ik kon zijn wie ik wilde zijn. Niemand wist dat ik, nadat ik de kleine man in bed had gestopt, niet eens de moeite nam om de lichten in huis aan te doen. Ik zat in het donker, opgekruld in mijn stoel, het enige meubelstuk dat ik mezelf had toegestaan te kopen, en praatte via mijn telefoon met mensen die geen idee hadden wie ik werkelijk was. Vraag een willekeurige Twitteraar van toen en ze hebben een beeld van me. Een beeld dat intens ver bij de waarheid vandaan lag. Ik hield vrienden over aan die tijd. Die er pas echt toe deden toen ik ze sprak of ontmoette. Die werkelijk vroegen wat er in me om ging en die me hielpen te helen.

Online contact, vervangt geen real life contact. Nooit! En degene die je denkt te kennen, over wie je een mening hebt en waar je je aan ergert, heeft misschien wel een ander verhaal dan jij denkt. Schuilt er achter iedere negatieve post niet een klein beetje eenzaamheid? Zijn al die happy hashtags er niet gewoon om een werkelijk gevoel te verbloemen? Baseer je mening niet op dat wat je ziet, of denkt te weten.
Facebook, Twitter, Instagram, het is voor velen níet het werkelijke leven.

Als ik niet reageer op een noodkreet, dan wil dat niet dat zeggen dat het me niet interesseert.
En als je me een tijd niet hebt gesproken, dan heb je wel degelijk heel veel gemist…


Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

Marga,  6 mei 2017

Geplaatst in Afvallen, Divers, Hoe vrouwen denken, Werk

Slank succes

Ik vroeg me laatst iets af. Waarom zijn vrouwen in de top bijna altijd slank? Vrouwen met succes, een goedlopend eigen bedrijf en onze prinsessen (althans degenen die de puberteit zijn ontgroeid), ze zien er allemaal altijd uit om door een ringetje te halen. Mantelpakje, de juiste panty’s, zakelijke make-up, een goede jurk of goed gesneden broekpak. Nooit zwengelende kipfilets, dikke buiken of onderkinnen en uitgelopen mascara.

bron: pixabay

Hebben deze vrouwen door hard werken geen tijd om te eten of zijn ze gewoon met de juiste genen geboren en daarmee gemaakt voor succes? Of maken ze in hun drukke schema ook nog tijd voor de sportschool om zo in shape te blijven?

Het lijkt er sterk op dat vrouwen in hoge posities nog steeds, of liever gezegd, steeds méér beoordeeld worden op hun verschijning dan op hun professionaliteit en capaciteit. Er bestaat nu eenmaal een ‘vet’ vooroordeel ten opzichte van vrouwen met overgewicht (‘geen discipline’, ‘laten zichzelf gaan’, ‘zwak vlees’, etc.). Professionele vrouwen zijn zich daar zeer van bewust, aldus professor Andrew Hill (medische psychologie, Leeds University). Het uiterlijk is volgens Hill nog steeds het belangrijkste attribuut voor vrouwen in onze samenleving [bron].

Dik en imperfect zijn is simpelweg nadelig als je hogerop wilt komen op die carrièreladder. Mollige, zelfs ronduit dikke (en lelijke), succesvolle mannen zijn er meer dan zat. Ook op TV en in de politiek. Maar vrouwen? Ho maar. Met de toenemende kledingmaat wordt ook het glazen plafond waar vrouwen hun hoofd tegenaan stoten, steeds dikker. Ook de wetenschap bevestigt dat het gewicht van een vrouw bepalend is voor hoe mensen haar inschatten qua competentie, intelligentie en zelfs qua salarisniveau. Laten we het er maar op houden dat er daadwerkelijk op gewicht gediscrimineerd wordt, met name bij vrouwen. How sad…

Stel nou eens dat één van onze prinsen op stevige vrouwen zou vallen. Dat er dan op Koningsdag een ronduit stevige dame loopt tussen al die langbenige hinden. Dat kun je je toch gewoon niet voorstellen? Of dat er tijdens een congres van bedrijf X een presentatie wordt gehouden door topvrouw Y en zij zich dan druk moet maken over sterk corrigerend ondergoed. En dat de megaster met een miljoenenpubliek een kleine vrouw met maat 48 is.
Ik heb het nog nooit gezien. Of kijk ik niet goed?
Iemand voorbeelden dat het ook anders kan? Please?

bron: pixabay

Blog tegelijkertijd verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Divers

Weer een start van iets nieuws 

Maandag start mijn nieuwe baan. Na een paar maanden verlof (zonder baby en ontplofte onderkant) en genieten van alles wat er niet hoefde, begint het normale leven weer. Of eigenlijk…dan begint het pas echt. Omdat ik sinds ik hier woon nog geen normaal leven heb gehad. Spannende tijden. Ik heb genoten van een paar maanden klussen. Maar nu het huis klaar is, ben ik er klaar voor. Ik heb zin om te beginnen.
Zoals altijd ontving ik van mijn moeder een kaartje om me succes te wensen en te zeggen dat ze trots op me is. De kaartjeskoningin is ze. Bij elke mijlpaal kreeg ik de afgelopen jaren een tekst om me er doorheen te slepen. En ze heeft het talent om me keer op keer intens te raken.

Ik deel de tekst op de kaart met jullie. Omdat het te mooi is om niet te delen en omdat ik intens trots ben op haar talent.

Waar ben je gebleven
Lief klein meisje van drie
Met je hoofd vol blonde krullen
Kon je elke dag mijn hart weer vullen
Met dankbaarheid voor jou in mijn leven

Waar ben je naar toe
Mijn puber van twaalf
Je leefde je leven vol verlangen naar meer
Je haalde eruit wat erin zat, keer op keer
En je stootte je hoofd, maar het maakte niet moe

Waar ben je heen
Prachtig vrouwtje van ruim in de twintig
Een nieuw avontuur wachtte
Waarin jij steeds weer trachtte
Het mooi te maken, maar dat ging niet alleen

Waar is die tijd
Dat je zorgeloos je stappen kon zetten
Gewoon kon stralen, omdat je werd bemind
Om het leven dat je had gegeven aan jouw eigen kind
Je raakte steeds meer je eigen leven kwijt

Je redde het alleen, met je zoon
En soms wat hulp van deze of gene
Een nieuwe liefde, weer samen een gezin, zelfs met hond
Een mooi huis en weer werk op geheel nieuwe grond

Je maakt alles waar, je doet het gewoon
Dat meisje van drie , de puber en die prachtige vrouw
Die zitten allemaal, gevangen in jou

XMam