Geplaatst in Afscheid, Dankbaarheid, Hoe vrouwen denken, Ik, Liefde, Mama, Thomas, Toekomst

Kan de tijd even stilstaan, alsjeblieft?

Ik sta voor het raam en zwaai hem uit. Mijn stoere vent met grote rugzak. Alweer een jaar geleden fietste hij als brugklasser een nieuw avontuur tegemoet. Vandaag begint hij aan 2 Havo.

hands-1797401_1920
Bron: Pixabay.com

Mijn gedachten glijden terug naar zijn eerste schooldag. Een tasje met drinken en eten in mijn ene hand, zijn kleine handje in mijn andere. Met moeite leverde ik hem af in de veilige handen van zijn juf. Hete tranen stroomden over mijn wangen toen ik wegfietste. Op weg naar het lege nest waar mijn enige zoon een gapend gat had achtergelaten. Vanaf het moment dat hij met een schreeuw mijn lichaam verliet, begon het proces van afscheid nemen. Hij groeit en groeit en soms wil ik de klok zo graag even stil zetten.

In de tweede klas van de middelbare school werden zijn vader en ik verliefd op elkaar. Ik was veertien. Het product van dat wat 25 jaar geleden begon, fietste vanmorgen bij mij vandaan op weg naar weer een nieuw avontuur.

In een flits zie ik een klein mannetje met een dapper smoeltje plaatsnemen op het kleine houten stoeltje waar met zwierige letters zijn naam op staat. Ik zie hem weer naar me toe rennen aan het eind van die eerste schooldag. Dwars over het schoolplein heen, zo mijn armen in. Alsof niets ter wereld belangrijker was dan een knuffel van zijn moeder. Nu kan hij het alleen. En ik kan er maar moeilijk aan wennen.

Gaan de volgende 13 jaren ook zo snel voorbij?

Zand
Bron: Pixabay.com

Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

 

Geplaatst in Actueel, Divers, Hoe vrouwen denken, Ik, Mama, Media

Alleen maar verliezers

Gisteren ontstond er tumult op Facebook. Een uitspraak in de zaak waarin een gastouder een baby zo hard heen en weer geschud heeft dat het kindje ’t niet heeft gered.

childrens-eyes-1914519_1920
Bron: Pixabay.com

Afschuwelijk, voor alle betrokkenen. De gastouder hoorde gisteren vier jaar cel tegen zich eisen en Facebook ontplofte.
“Vier jaar is te weinig!”
“Ze moeten dit monster levenslang opsluiten.”
“Ze moet gemarteld worden en nooit meer daglicht zien.”
Zomaar een greep uit de veroordelende reacties van mensen die, veilig achter hun computer, een paar zinnen tikken en blijkbaar nooit de fout in zijn gegaan. En ik snap het. Als het mijn kind was geweest dat ik, in het volste vertrouwen dat er goed voor hem gezorgd wordt, achtergelaten had in de fatale handen van mijn gastouder, dan weet ik ook niet wat ik had gedaan.
Maar het is mijn kind niet en dat geeft me de vrijheid om wat breder te kijken. Want stel hè, stel dat het niet een gastouder was, maar de moeder van het kindje. De moeder die, gebroken door slaapgebrek en het dagenlange huilen van haar kind, een verkeerde beslissing neemt. In plaats van weglopen, hulp inroepen of iemand bellen, wat ze had moeten doen, schudt ze haar kind heen en weer in de hoop het voortdurende gejank te doorbreken. Zou zij op dezelfde manier worden veroordeeld?

2004
Mijn zoon, prematuur geboren en na vijf weken ziekenhuis eindelijk thuis, huilt al dagen onafgebroken. Ik krijg hem niet stil. Mijn partner krijgt hem niet stil. Alles hebben we geprobeerd. Nog maar een flesje, nog maar een speentje, schone luier, eindje rijden, wandelen, lief praten, zingen, boos worden, alles! Radeloos maakt het me. De hormonen komen uit mijn oren, de emoties maken me zwak. Als nieuwbakken moeder ben ik onzeker. Nog net een beetje meer omdat de doctoren in het ziekenhuis niet anders zeiden dan dat hij zo tevreden was. Hij sliep rustig, deed het goed. Wat doe ik fout? Waarom kan ik mijn kind niet troosten? Overdag ben ik alleen, mijn man is aan het werk. Jankend zit ik naast mijn kleine zoon. Ik zou hem wel door elkaar willen rammelen. Een kussen op zijn gezicht willen drukken om hem even stil te krijgen. Eventjes maar… een uurtje of zo, zodat ik wat kan slapen. Zodat ik het allemaal wat beter aan kan. In plaats daarvan bel ik mijn moeder. Ze past een dag en een nacht op en ik voel me erna als herboren. Ik ben weer fris, kan weer nadenken en zoek op internet naar informatie over huilbaby’s. Een inbakerdoek biedt uitkomst. De rust keert terug. Toch is me dat knakmomentje altijd bijgebleven. Iedereen kan, mits lang genoeg getergd en door dagenlang slaapgebrek, knappen. Ik maakte de goede keuze. Riep hulp in, omdat ik dat kon. Omdat ik een vangnet heb. Helaas hebben velen dat geluk niet.

Nee, dit was geen moeder, dit was een gastouder. Een hopelijk uitgeruste gastouder, die niet onder invloed van hormonen flipte. Een gastouder van wie je mag verwachten dat zij de rust bewaart. Iemand die beter weet en, zo oordeelde ook de rechter, van wie je mag verwachten dat zij de gevaren van schudden kent. Maar dit is ook een gastouder die ongetwijfeld niet aan haar dag begon met de gedachte: ‘vandaag ga ik een kind vermoorden’. Gastouder word je niet omdat je een hekel hebt aan kinderen. De gastouders die ik ken, verzorgen de kinderen alsof ze eigen zijn. Wat ging er mis op dit fatale moment? Waren alle kinderen die ochtend vervelend? Had ze zorgen of een slapeloze nacht achter de rug? Het blijft gissen. Wat we wel weten is dit: deze vrouw ging hopeloos de fout in en verdwijnt voor vier jaar achter de tralies.

Het is niet genoeg, het is nooit genoeg. Ik begrijp de emotie achter dit alles. De ouders van het kleine meisje krijgen nooit meer hun dochter terug. Maar wat lost een celstraf op? Vier jaar zal deze gastouder doorbrengen in opsluiting. Ze wordt uit de maatschappij gehouden. Waarom? Is zij een gevaar voor zichzelf of anderen? Het artikel zegt niet waarom ze deed wat ze deed. Is ze psychisch niet in orde? Waarom krijgt ze dan geen hulp in plaats van celstraf? Het vonnis is doodslag omdat ze beter had kunnen weten. De straf die daar bij hoort, heeft ze gekregen.

Fouten moeten worden bestraft volgens ons rechtssysteem. Ik twijfel eraan of celstraf in dit geval het juiste vonnis is. Pak haar licentie af en laat deze vrouw nooit meer voor kinderen zorgen. Geef haar de hulp die ze nodig heeft, maar sluit haar niet op.

Deze vrouw heeft al levenslang gekregen…

person-1821413_1920
Bron: Pixabay.com

Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Afscheid, Angst, Dankbaarheid, Den Haag, Ik, Liefde, Strand, Toekomst, Vooruitgang, Werk

The start of something new…

 

Anderhalve week geleden startte ik bij mijn nieuwe werkgever. De laatste minuten voordat ik de IMG_20170306_191150_636_resizeddraaideur doorging en binnenkwam in het immense gebouw voelden als de start van een eerste schooldag. Wat had ik graag mijn moeder aan de hand gehad die nog even bij me kon blijven voor ik werd overgeleverd aan de juf die een vreemde voor me was. Maar helaas, ik was alleen en met buikpijn van de zenuwen schudde ik de hand van mijn nieuwe juf manager. Het ging beginnen.

De eerste week vond ik, eerlijk gezegd, verschrikkelijk. Al die gezichten, al die nieuwe termen, afkortingen, programma’s enzovoorts. Het duizelde me. Met het rondje door het gebouw waren we een halve dag bezig. Zelfs een simpel doosje paperclips halen was een hele onderneming. Het is er zo groot dat ik voortdurend mijn eigen werkplek kwijt was. En het toilet. En het koffieapparaat.

Mijn nieuwe collega’s (veertig in mijn team, ruim honderd op de afdeling) waren vriendelijk en meer dan bereid om me met alles te helpen. Toch kon ik na een paar dagen niet anders concluderen dan dat ik beroerd was van de heimwee. Wat verlangde ik terug naar de plek waar ik zestien jaar had rondgelopen. Naar werk dat ik kende en mensen die ik liefhad.  Ik realiseerde me ineens dat dat allemaal voorbij is. Echt voorbij. Ik woon nu hier, werk nu hier en ben ver bij mijn vriendinnen en familie vandaan. Even janken bij mammie gaat niet meer zo makkelijk als vroeger. Het greep me die eerste week naar de keel.

Maar dan…

Weekend. Het zonnetje schijnt. Tijdens uurtjes op het dakterras met een boek en een kop thee, voel ik de spanning uit mijn schouders wegebben. Ik spreek mezelf vermanend toe. ‘Kom op zeg, je bent een grote meid. Je kunt en wilt dit. Je hoofd en hart zijn na jaren eindelijk op dezelfde plek. Je ligt elke avond in de armen van de liefste man die je je maar wensen kan. Geen gezeik, geen gebrul om mama, schouders eronder en gaan.’

Dus liep ik afgelopen maandag met opgeheven hoofd het kantoor binnen. Ik zocht een plekje ergens middenin de afdeling (flexwerken, echt het blijft ruk!) en kletste hier en daar wat met mijn nieuwe collega’s. Ik lachte zelfs een paar keer. Ik snapte waar ik mee bezig was en met welke projecten ik me mag bemoeien. Mijn nieuwsgierigheid nam de overhand en de zin om me in mijn werk te begraven nam toe.

Dinsdag. Mijn eerste externe vergadering. Met de tram reis ik helemaal naar het uiterste puntje van Scheveningen: Het Zwarte Pad. De tour door de stad is een belevenis. Lijn 1 is een oude, gammele tram en hij komt langs vele hotspots die de stad rijk is. Ik kijk mijn ogen uit. Op het eindpunt zit ik nog als enige en ik zwaai naar de machinist wanneer ik uitstap. Het zonnetje schijnt en ik zie de zee voor me liggen, evenals het hotel waar ik moet zijn. Ik ben te vroeg omdat ik hier even rond wil kijken. Dit stuk hier, de boulevard en het strand, is onderdeel van één van mijn projecten. Natuurlijk ben ik veel te vroeg, bang om op het laatste moment, of te laat, aan te komen. Het is fris, maar ik besluit toch even te gaan zitten op een bankje op de boulevard. Op het strand is het druk, de strandtenthouders zijn bezig met het opbouwen van hun tenten. Er wordt hard gewerkt en de lente hangt in de lucht. Heerlijk! De frisse wind drijft me naar binnen waar ik onder het genot van een kop thee en een lekkere muffin (hier geen droge koekjes, maar een muffin!), naar buiten staar. Mijn e-reader ligt onaangeroerd op mijn schoot. Ik staar naar buiten, naar de duinen en de zee en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

 

Het is me gelukt….

 

 20170314_095602_resized

 

Marga, 17 maart 2017

 

Geplaatst in Afscheid, Divers, Hoe vrouwen denken, Ik, Schrijven, Sporten, Verdriet, Vooruitgang

De Brief die ik nooit verstuurde

 

Vele malen heb ik nadat het gebeurde ’s nachts in bed gelegen om een brief te schrijven aan jou. Ik heb het nooit gedaan, ondanks dat ik je graag wilde vertellen wat jouw opmerking destijds met me heeft gedaan en hoe dat mijn verdere leven heeft beïnvloed. Nu is het te laat. We zijn vele jaren verder. En de brief die ik nooit schreef, schrijf ik hier. In de hoop het los te kunnen laten.

Dit is voor alle sportinstructeurs, juffen en meesters en alle anderen die met kinderen en jong volwassenen werken.


 

Beste T,

Ik hoop eigenlijk dat je deze brief nooit leest. Na al die jaren zou het niet veel zin meer hebben om te weten hoe ik me toen voelde. Dansen was mijn leven. Dat wist jij als geen ander, je gaf me tenslotte al les vanaf mijn vijfde. Ik groeide op, mede onder jouw vleugels en je werkte enkel met meiden en hun onzekerheden. Je had beter moeten weten dan de mijne te voeden. Ja, ik werd dikker naarmate ik ouder werd en ja, daar waren allerlei oorzaken voor aan te wijzen. Was het nodig om me van frontlady te degraderen naar een paar rijtjes naar achteren? Omdat ik niet meer in jouw perfecte plaatje paste? Dik is tweederangs. Ik voelde het toen letterlijk en dat heeft me de rest van mijn leven achtervolgd. Nog altijd voel ik me minder dan een slankere andere en ben ik alleen maar bezig met wat anderen van me vinden. Nog altijd is het hels voor me om in mijn eentje voor een groep te staan, of langs een overvol terras te wandelen.  

Dansen heb ik nooit meer gedaan. Ik verloor een liefde. Door jou. Ik weet dat je het goed bedoelde na mijn laatste optreden. “Misschien moet jij na de pauze maar een T-shirt aantrekken over je strakke pakje.” Je zei later dat je me wilde beschermen tegen harde woorden van anderen. Je wilde niet dat ik uitgelachen werd. Was het niet beter geweest om me apart te nemen en een gesprek met mij daarover te voeren in plaats van die mededeling eruit te gooien in een overvolle kleedkamer met al mijn teamleden en hun moeders? Heb je enige idee hoe ik van schaamte niet wist hoe snel ik weg moest komen? Hoe ik huilend naar huis ben gefietst en daarna mijn dansschoenen aan de wilgen heb gehangen?
Ik ben het nooit vergeten. Weet nog letterlijk wat je zei en hoe ik me toen voelde. Alleen, met mijn te dikke lijf in het te strakke pakje tussen alle meiden die wel aan jouw plaatje voldeden. Alle ogen op dat moment op mij gericht. Vol medelijden. Heb je enig idee hoe vaak ik wakker heb gelegen toen je vertelde wat de nieuwe outfit voor dat seizoen zou worden? Heb je énig idee met hoeveel moeite ik mezelf had verteld dat het er niet toe deed hoe ik eruit zag en dat het ging om mijn danskwaliteiten? Ik denk het niet. Je haalde mijn zelfvertrouwen in één middag onderuit en ik kan je zeggen, dat is nooit meer goed gekomen.

Wat had ik graag destijds de moed gehad om je te vertellen hoe ik me voelde. Ik kon toen echter ook niet vermoeden welke invloed het zou hebben op de rest van mijn leven. Je hebt me beschadigd. Door je handelingen en je opmerkingen. Door de wijze waarop je aan onze groep hebt lesgegeven en diegenen voortrok, die op jouw favorietenlijstje stonden. Lang heeft het me van binnen verteerd en over gaat het nooit. Maar ik wil dat je weet dat ik je vergeef. Dat ik weet dat je het beste met me voorhad en jij andere belangen had. Het wordt tijd voor mij om het los te laten. Het gewicht van afwijzing los te laten. En jou en het verdriet dat je me deed te laten gaan. Ik ben opnieuw begonnen en bijna veertig.

Ik wil me niet meer zo voelen. Het is klaar! Ik koester mijn gezonde lijf, met wat kilo’s meer. Het gevecht stopt nooit helemaal, maar ik wil me niet meer schamen. Ik omarm en laat los.

En jou ook.

Het ga je goed.

Marga

Dit bericht verschijnt tegelijkertijd op Hoe Vrouwen Denken

Geplaatst in Divers, Geluk, Ik

Happy new haar

Het is crisis, al een tijdje, zo ook in huize weltevree. Al maanden ben ik bezig om wat geld over te houden aan het eind van de maand om die eindeloos grote spaarpot die ik “wenspot” heb gedoopt te spekken. Natuurlijk, ik ben blij dat ik niet een stuk maand overhoud aan het eind van mijn geld zoals velen, maar toch die nieuwe keuken/ badkamer/toilet en auto staan al een tijdje uit alle macht naar me te zwaaien. Na de zoveelste middag rekenen, plussen en minnen was ik eruit: mijn kapper, die moest er maar uit. Een flink bedrag eens in de zoveel maand, daar kan ik bijna 3 weken boodschappen van betalen. En daarbij, vroegah kleurde ik het ook altijd zelf, dus what’s the problem. Het uitgegroeide barbiblonde stro was op weg naar herstel en ik op weg naar het winkelcentrum.
De keuze is reuze in de Kruidvat, dus het duurde even voor ik eruit was. Een asblonde tint die, bij gebrek aan rode pigmenten, zeker niet oranje kan worden. De prachtige lachende mevrouw straalde me met haar parelwitte glimlach toe op de verpakking en haar wapperende haardos lachte met haar mee. 15 Euro, een koopje!

Eenmaal thuis kwam ik erachter dat het zelf kleuren met lang haar een behoorlijke klus is. Het in de meuk baggeren van de uitgroei was al een hels en moeilijk karwei, maar toen moest de rest nog. Het werd krap met de hoeveelheid, maar het lukte en geheel bedekt en met een hoopvol hart zette ik de wekker. In de tussentijd kon ik mooi de badmat wassen en het plafond afsoppen…

20 Minuten later keek ik in de spiegel..
O my god..
Toch oranje
Fuckerdefuck!
Het zal wel aan het licht liggen hier…
Buiten is het vast wel beter..
Zo licht als het nu lijkt zal het vast niet zijn.. in het donker..met je ogen dicht..

Vrijdagavond, Kijkduin
Schat.. ahum, kuch, ik vind je haar eigenlijk wel erg, ahum licht en oranje dus eigenlijk.. Het is niet heel lelijk, maar nou.. ja eigenlijk is het wel lelijk..

Ik ga al 20 jaar naar dezelfde kapper in Zwolle. En dan zit je in Den Haag.. Op dus naar de kapper van mijn lief voor het broodnodige herstel..

Met lood in mijn schoenen stap ik de hippe kapperszaak binnen waar een grote groep leuke meiden aan het werk is. Het wordt me ook meteen duidelijk waarom vriendlief 20 minuten rijdt naar deze zaak en zijn blije grijns en het feit dat alle meiden hem schijnen te kennen bevestigen dat. Na een kopje thee en het laatste nieuws over mevrouw Klabouw van Kotsbergen ben ik aan de beurt.

Ik durf bijna niet te zeggen dat ik mijn eigen haar heb gekleurd. Dat voelt alsof je tegen een topdesigner zegt dat je oma je kleren maakt. Gelukkig heeft het meisje kennelijk vaker met dit bijltje gehakt en ik krijg geen “dat is ook niet zo handig hè mevrouwtje” vingertje.
Omdat ik het wel zo enorm verkloot heb is mijn haar oranje met assig grijs en behoorlijk verzwakt. Overleg is daarom noodzakelijk en dus wordt er driftig gediscussieerd boven de wasbakken.. Er komt een groots “Tina was kosten die condome!” gevoel over me heen. Boven mijn hoofd knippert de neonverlichting.. Daar zit weer zo’n loser die dacht dat ze het wel ff zelf kon!! Ik zak wat verder weg in mijn stoel en mompel dat ik al jaren naar een goede kapper ga, maar één keer, één keer! wat anders heb geprobeerd..

Na driftig overleg wat de beste mogelijkheid is om mijn haar te redden krijg ik de berekening van de kosten te zien en kom tot de conclusie dat ik mezelf een compleet hoofd heb aangenaaid (met oranje haar) en dat ik van wat dit me gaat kosten 6 weken had kunnen eten. Ik sputter en denk na en mijn lief hakt de knoop door. “Doe het nou maar schatje” en ik zwicht. Dan ga ik maar genieten van een extra middag voor mezelf terwijl mijn mannen samen op stap gaan.

Het is een enorme klus en er staan 4 meiden tegelijk aan me te frunniken. Ik ben in mijn eigen extreme makeover beland. Aflevering 6: Thuishobbyisten in de renovatie.

Drie Weekends en twee Story’s later mag de creatie van spul en folie er eindelijk uit. Als ik in de stoel bij de wasbak plaatsneem gebeurt er iets magisch. Terwijl mijn hoofdhuid wordt getrakteerd op een massage zijn er vier bloedmooie geoliede mannen mijn rug en billen aan het masseren. De volautomatische massagestoel bewerkt mijn rug en ik lig met mijn ogen dicht in een hemelse fantasie te genieten. “I’ve died and gone to haircutheaven”… Als mijn haar is gewassen en er een herstellend “iets” in is gesmeerd, wordt er een warme handdoek op mijn hoofd gelegd en mag ik ontspannen. Mijn nieuwe vrienden beginnen tegelijkertijd weer met hun vakkundige handen en ik wentel me in een zalige ontspanning. Ik lig bijna te kreunen in de stoel, zo lekker is het. Dit is geen knipbeurt dit is een full body verwenarrangement! Als dit altijd zo gaat in het westen dan snap ik wel waarom die vrouwen in de bladen er altijd zo ontspannen uitzien…

Een zachte tik op mijn arm wekt me uit mijn roes en mijn haar wordt geknipt en in model geblazen. Ik kan mijn ogen niet geloven, ze hebben wonderen verricht. Het is het blondste blond en het donkerste donker en de kleuren vloeien samen tot één geweldige tint en omdat ik er al zo vaak naar heb gekeken laat ik ook nog 2 strengen veertjes erin vlechten.
Ik kan wel janken, zo blij ben ik.

Bij die kapperszaak betaal je niet voor een knip- of verfbeurt, je koopt er ontspanning en zelfvertrouwen. En voor een onzekere trien such as myself is me goed voelen echt heel belangrijk.

De rest van de dag bleef ik voelen, kijken, wapperen en friemelen aan de veertjes. Blij als een kind en warm van binnen als ik zijn trotse ogen ontmoette.

Nooit meer thuiskleuren! Massagemannen, I’ll be back…

Mede mogelijk gemaakt door mijn Ed en HiziHair.

Marga, 25 augustus 2013

Geplaatst in HSP, Ik, Vriendschap

Wie ben ik?

Nooit geweten, nooit beseft, nooit voor mezelf een antwoord gekregen op deze vraag.

Veel over nagedacht, cursussen gevolgd, zelfinzichten opgedaan, spiegels voorgehouden, gesprekken gevoerd met mensen om me heen die mij al jaren kennen en toch een antwoord op deze vraag zouden moeten hebben..

Ik heb mijn ziel en zaligheid bij de psycholoog neergelegd, omdat het zo’n warboel is in mijn hoofd soms en ik hapklare brokjes nodig had om alles aan te kunnen. Ik voelde zoveel, zag zoveel, beleefde zoveel en wilde zoveel. Het voelde als abnormaal en verschrikkelijk eenzaam. Niemand begreep wat er in mijn hoofd om ging en ik begreep het zelf nog het minst. Voelde me anders, buiten de gebaande paden en het sociaal geaccepteerde, zoekend, vluchtend en onrustig.

En dan ineens heb ik een antwoord. Herken ik mezelf in nieuwe relaties. Gelijkgestemden en gelijkvoelenden. Ik hoor anderen mijn verhaal vertellen als ze me deelgenoot maken van hun eigen belevenissen en keuzes. Herkenning en erkenning en antwoorden op vragen die al lang in mijn hoofd ronddwaalden. Ik ben helemaal niet abnormaal of raar, er zijn er velen zoals ik. Mensen voor wie het leven soms ook een overkill aan prikkels en informatie is. Mensen die net als ik een druk hoofd hebben waarin zoveel vragen rondwalen. Mensen die net als ik intens voelen, intens liefhebben en verdriet intens beleven. Intens..

Deze mensen helpen mij stappen verder in het begrijpen van mijn eigen ik.. Meer dan al die anderen ooit zouden kunnen. Ik zou een rijtje kunnen opsommen met weetjes over mij. Dat ik moet overgeven van tomaten, een doosje rauwe champignons niet kan weerstaan, dat ik ongekookte spaghetti en vermicelli eet, dat mijn lievelingskleur wisselt met het seizoen, dat ik drie voornamen heb en vernoemd ben naar mijn oma, dat ik blond haar heb en de kleur van mijn ogen niet weet, dat ik eeuwig strijd tegen mijn gewicht, dat ik echte liefde ken sinds ik mama ben, dat ik diverse keren het roer qua carrière drastisch heb omgegooid, dat ik gek ben op lezen en slapen en een hekel heb aan televisie kijken, dat ik nooit gerookt heb en alcohol eigenlijk alleen drink voor de gezelligheid omdat ik het vies vind, dat ik naïef ben en lief ben en in vriendschappen voor je door het vuur ga, dat ik het leven soms een lastige zoektocht vind, maar ontzettend geniet van alle nieuwe kansen en afslagen, dat ik 20 jaar samen ben geweest met mijn eerste vriendje en dus nooit echt gedate heb, dat ik het heerlijk vind om nieuwe mensen te leren kennen en ze te horen vertellen over hun leven, liefdes, kansen en teleurstellingen, dat ik geen koffie lust en alleen thee met een smaakje drink en dat de lijst met weetjes oneindig zou kunnen zijn, maar dat ik dan nog niet zou hebben verteld wat mij werkelijk mij maakt.

Die kern is voorbehouden aan de mensen die ik toe laat in mijn hart en die mij op hun beurt een stukje meegeven van zichzelf.

Ik prijs me ontzettend gelukkig dat ik eindelijk de ruimte in mijn leven heb om mezelf te leren kennen. Ik heb ontdekt dat mijn hart vol liefde zit: voor het leven, de wereld om me heen en de mensen erin. En dat het groot is, groot genoeg om er meerdere mensen in toe te laten en dat ‘houden van’ vele facetten kent.

Bedankt dat ik eindelijk kan en mag leren wie ik werkelijk ben. Ik ben mooier dan ik dacht.

Marga, 19 juni 2012