Geplaatst in Afscheid, Dankbaarheid, Hoe vrouwen denken, Ik, Liefde, Mama, Thomas, Toekomst

Kan de tijd even stilstaan, alsjeblieft?

Ik sta voor het raam en zwaai hem uit. Mijn stoere vent met grote rugzak. Alweer een jaar geleden fietste hij als brugklasser een nieuw avontuur tegemoet. Vandaag begint hij aan 2 Havo.

hands-1797401_1920
Bron: Pixabay.com

Mijn gedachten glijden terug naar zijn eerste schooldag. Een tasje met drinken en eten in mijn ene hand, zijn kleine handje in mijn andere. Met moeite leverde ik hem af in de veilige handen van zijn juf. Hete tranen stroomden over mijn wangen toen ik wegfietste. Op weg naar het lege nest waar mijn enige zoon een gapend gat had achtergelaten. Vanaf het moment dat hij met een schreeuw mijn lichaam verliet, begon het proces van afscheid nemen. Hij groeit en groeit en soms wil ik de klok zo graag even stil zetten.

In de tweede klas van de middelbare school werden zijn vader en ik verliefd op elkaar. Ik was veertien. Het product van dat wat 25 jaar geleden begon, fietste vanmorgen bij mij vandaan op weg naar weer een nieuw avontuur.

In een flits zie ik een klein mannetje met een dapper smoeltje plaatsnemen op het kleine houten stoeltje waar met zwierige letters zijn naam op staat. Ik zie hem weer naar me toe rennen aan het eind van die eerste schooldag. Dwars over het schoolplein heen, zo mijn armen in. Alsof niets ter wereld belangrijker was dan een knuffel van zijn moeder. Nu kan hij het alleen. En ik kan er maar moeilijk aan wennen.

Gaan de volgende 13 jaren ook zo snel voorbij?

Zand
Bron: Pixabay.com

Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

 

Geplaatst in Afscheid, Angst, Dankbaarheid, Den Haag, Ik, Liefde, Strand, Toekomst, Vooruitgang, Werk

The start of something new…

 

Anderhalve week geleden startte ik bij mijn nieuwe werkgever. De laatste minuten voordat ik de IMG_20170306_191150_636_resizeddraaideur doorging en binnenkwam in het immense gebouw voelden als de start van een eerste schooldag. Wat had ik graag mijn moeder aan de hand gehad die nog even bij me kon blijven voor ik werd overgeleverd aan de juf die een vreemde voor me was. Maar helaas, ik was alleen en met buikpijn van de zenuwen schudde ik de hand van mijn nieuwe juf manager. Het ging beginnen.

De eerste week vond ik, eerlijk gezegd, verschrikkelijk. Al die gezichten, al die nieuwe termen, afkortingen, programma’s enzovoorts. Het duizelde me. Met het rondje door het gebouw waren we een halve dag bezig. Zelfs een simpel doosje paperclips halen was een hele onderneming. Het is er zo groot dat ik voortdurend mijn eigen werkplek kwijt was. En het toilet. En het koffieapparaat.

Mijn nieuwe collega’s (veertig in mijn team, ruim honderd op de afdeling) waren vriendelijk en meer dan bereid om me met alles te helpen. Toch kon ik na een paar dagen niet anders concluderen dan dat ik beroerd was van de heimwee. Wat verlangde ik terug naar de plek waar ik zestien jaar had rondgelopen. Naar werk dat ik kende en mensen die ik liefhad.  Ik realiseerde me ineens dat dat allemaal voorbij is. Echt voorbij. Ik woon nu hier, werk nu hier en ben ver bij mijn vriendinnen en familie vandaan. Even janken bij mammie gaat niet meer zo makkelijk als vroeger. Het greep me die eerste week naar de keel.

Maar dan…

Weekend. Het zonnetje schijnt. Tijdens uurtjes op het dakterras met een boek en een kop thee, voel ik de spanning uit mijn schouders wegebben. Ik spreek mezelf vermanend toe. ‘Kom op zeg, je bent een grote meid. Je kunt en wilt dit. Je hoofd en hart zijn na jaren eindelijk op dezelfde plek. Je ligt elke avond in de armen van de liefste man die je je maar wensen kan. Geen gezeik, geen gebrul om mama, schouders eronder en gaan.’

Dus liep ik afgelopen maandag met opgeheven hoofd het kantoor binnen. Ik zocht een plekje ergens middenin de afdeling (flexwerken, echt het blijft ruk!) en kletste hier en daar wat met mijn nieuwe collega’s. Ik lachte zelfs een paar keer. Ik snapte waar ik mee bezig was en met welke projecten ik me mag bemoeien. Mijn nieuwsgierigheid nam de overhand en de zin om me in mijn werk te begraven nam toe.

Dinsdag. Mijn eerste externe vergadering. Met de tram reis ik helemaal naar het uiterste puntje van Scheveningen: Het Zwarte Pad. De tour door de stad is een belevenis. Lijn 1 is een oude, gammele tram en hij komt langs vele hotspots die de stad rijk is. Ik kijk mijn ogen uit. Op het eindpunt zit ik nog als enige en ik zwaai naar de machinist wanneer ik uitstap. Het zonnetje schijnt en ik zie de zee voor me liggen, evenals het hotel waar ik moet zijn. Ik ben te vroeg omdat ik hier even rond wil kijken. Dit stuk hier, de boulevard en het strand, is onderdeel van één van mijn projecten. Natuurlijk ben ik veel te vroeg, bang om op het laatste moment, of te laat, aan te komen. Het is fris, maar ik besluit toch even te gaan zitten op een bankje op de boulevard. Op het strand is het druk, de strandtenthouders zijn bezig met het opbouwen van hun tenten. Er wordt hard gewerkt en de lente hangt in de lucht. Heerlijk! De frisse wind drijft me naar binnen waar ik onder het genot van een kop thee en een lekkere muffin (hier geen droge koekjes, maar een muffin!), naar buiten staar. Mijn e-reader ligt onaangeroerd op mijn schoot. Ik staar naar buiten, naar de duinen en de zee en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

 

Het is me gelukt….

 

 20170314_095602_resized

 

Marga, 17 maart 2017

 

Geplaatst in Afscheid, Gedicht, Liefde

Verloren liefs

Verloren dingen worden weer van zichzelf

Kwijtgeraakte knikkers

Zonnebrillen in zee

En weggewaaide woorden

 

Behalve het liefs

Dat ik jou nog nariep

Maar dat je niet meer hoorde

Omdat je al bij de brug fietste

 

Dat dwaalde met de wind

Voor altijd door

Eindeloos op zoek

Naar jouw oor

 
Uit:Flow, door: Jaap Robben

 

Geplaatst in Afscheid, Divers, Hoe vrouwen denken, Ik, Schrijven, Sporten, Verdriet, Vooruitgang

De Brief die ik nooit verstuurde

 

Vele malen heb ik nadat het gebeurde ’s nachts in bed gelegen om een brief te schrijven aan jou. Ik heb het nooit gedaan, ondanks dat ik je graag wilde vertellen wat jouw opmerking destijds met me heeft gedaan en hoe dat mijn verdere leven heeft beïnvloed. Nu is het te laat. We zijn vele jaren verder. En de brief die ik nooit schreef, schrijf ik hier. In de hoop het los te kunnen laten.

Dit is voor alle sportinstructeurs, juffen en meesters en alle anderen die met kinderen en jong volwassenen werken.


 

Beste T,

Ik hoop eigenlijk dat je deze brief nooit leest. Na al die jaren zou het niet veel zin meer hebben om te weten hoe ik me toen voelde. Dansen was mijn leven. Dat wist jij als geen ander, je gaf me tenslotte al les vanaf mijn vijfde. Ik groeide op, mede onder jouw vleugels en je werkte enkel met meiden en hun onzekerheden. Je had beter moeten weten dan de mijne te voeden. Ja, ik werd dikker naarmate ik ouder werd en ja, daar waren allerlei oorzaken voor aan te wijzen. Was het nodig om me van frontlady te degraderen naar een paar rijtjes naar achteren? Omdat ik niet meer in jouw perfecte plaatje paste? Dik is tweederangs. Ik voelde het toen letterlijk en dat heeft me de rest van mijn leven achtervolgd. Nog altijd voel ik me minder dan een slankere andere en ben ik alleen maar bezig met wat anderen van me vinden. Nog altijd is het hels voor me om in mijn eentje voor een groep te staan, of langs een overvol terras te wandelen.  

Dansen heb ik nooit meer gedaan. Ik verloor een liefde. Door jou. Ik weet dat je het goed bedoelde na mijn laatste optreden. “Misschien moet jij na de pauze maar een T-shirt aantrekken over je strakke pakje.” Je zei later dat je me wilde beschermen tegen harde woorden van anderen. Je wilde niet dat ik uitgelachen werd. Was het niet beter geweest om me apart te nemen en een gesprek met mij daarover te voeren in plaats van die mededeling eruit te gooien in een overvolle kleedkamer met al mijn teamleden en hun moeders? Heb je enige idee hoe ik van schaamte niet wist hoe snel ik weg moest komen? Hoe ik huilend naar huis ben gefietst en daarna mijn dansschoenen aan de wilgen heb gehangen?
Ik ben het nooit vergeten. Weet nog letterlijk wat je zei en hoe ik me toen voelde. Alleen, met mijn te dikke lijf in het te strakke pakje tussen alle meiden die wel aan jouw plaatje voldeden. Alle ogen op dat moment op mij gericht. Vol medelijden. Heb je enig idee hoe vaak ik wakker heb gelegen toen je vertelde wat de nieuwe outfit voor dat seizoen zou worden? Heb je énig idee met hoeveel moeite ik mezelf had verteld dat het er niet toe deed hoe ik eruit zag en dat het ging om mijn danskwaliteiten? Ik denk het niet. Je haalde mijn zelfvertrouwen in één middag onderuit en ik kan je zeggen, dat is nooit meer goed gekomen.

Wat had ik graag destijds de moed gehad om je te vertellen hoe ik me voelde. Ik kon toen echter ook niet vermoeden welke invloed het zou hebben op de rest van mijn leven. Je hebt me beschadigd. Door je handelingen en je opmerkingen. Door de wijze waarop je aan onze groep hebt lesgegeven en diegenen voortrok, die op jouw favorietenlijstje stonden. Lang heeft het me van binnen verteerd en over gaat het nooit. Maar ik wil dat je weet dat ik je vergeef. Dat ik weet dat je het beste met me voorhad en jij andere belangen had. Het wordt tijd voor mij om het los te laten. Het gewicht van afwijzing los te laten. En jou en het verdriet dat je me deed te laten gaan. Ik ben opnieuw begonnen en bijna veertig.

Ik wil me niet meer zo voelen. Het is klaar! Ik koester mijn gezonde lijf, met wat kilo’s meer. Het gevecht stopt nooit helemaal, maar ik wil me niet meer schamen. Ik omarm en laat los.

En jou ook.

Het ga je goed.

Marga

Dit bericht verschijnt tegelijkertijd op Hoe Vrouwen Denken

Geplaatst in Afscheid, Thuis, Toekomst

Dag mooi huis

Daar zit ik dan. Op de bank in mijn kale huis. Het thuis is eruit. Om me heen stapels dozen, klaar om de vrachtwagen ingeschoven te worden. Vier jaar was dit mijn thuis, ons thuis. Ik krabbelde hier op na een diep dal. Samen met de kleine man. We maakten herinneringen, hadden lief, dansten, huilden en genoten. We werden onverbrekelijk hij en ik. Dus ik breek niet, deze laatste dag. Ik lach en kijk met blijdschap terug op vier prachtige jaren in ons mooie paleisje. Tijd om vooruit te kijken naar al het moois dat voor ons ligt. 

Ik ben er klaar voor! 

“And  I know, that I will be ready, or I will be dead again. I know in my head, I know in my heart, that I will be better, than I would’ve ever been. Or all that we had was all for nothing after all.” 

Geplaatst in Afscheid, Thomas

Echt klaar

De aula van de school is onherkenbaar getransformeerd in een feestzaal. Er draait een dj. Het is er bloedheet en in het midden van de zaal staan meisjes in mooie jurken hun zorgvuldig aangebrachte mascara van hun wimpers te huilen. De jongens hossen er wat ongemakkelijk omheen, slaan elkaar op de schouders en slikken wat ongewenste tranen weg. De laatste 15 minuten van het eindfeest van groep 8 is ingegaan en wij als ouders mogen even meekijken. 

Net op het moment dat ik de omgeving in me opneem en mijn ogen scannend op zoek zijn naar mijn kleine blondje, word ik de polonaise ingetrokken. Voor me loopt een vader die ik goed ken omdat we samen een project hebben gedaan, achter me een vader die samen met zijn vrouw goede vrienden zijn geworden. Ik passeer Thomas en zíjn vader en mijn blik blijft even rusten op mijn kereltje. Natte haren van het zweet en rode ogen van de slaap en weggedrukte emoties. Ik ken mijn mannetje als geen ander. Hij is moe en het zat en de tranen zitten hoog. Hij slikt ze weg als er een liedje wordt gestart dat het eind van het feest inluidt. 

Na wat mooie woorden van de directeur is het voorbij. Even ben ik terug in mijn eigen jeugd op mijn eigen laatste dag. Jankend vloog ik in de armen en tegen de troostende borsten van mijn geliefde kleuterjuf Hendriek. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar nooit meer zou zien. En dat klopte. Ik bleef in hetzelfde dorp wonen, dus de meesters en juffen en de kinderen uit mijn klas, zag ik nog regelmatig. Datzelfde hoorde ik de bijna ex-klasgenoten tegen elkaar zeggen.”We zien elkaar na de vakantie!” Zij gaan naar dezelfde school en zullen veel vriendinnen terug zien. Maar jij, mijn allerliefste schat, gaat in je eentje, maar samen met mij en gesteund door heel veel mensen, aan een nieuw avontuur beginnen. Ver weg van alles wat bekend en vertrouwd is. 

Eenmaal veilig thuis en dicht tegen me aan, komen dan eindelijk die tranen. Ik troost je, veeg ze weg en we praten samen. Over acht jaar basisschool en over je geliefde meester Yuri van wie je intens bent gaan houden na het plotselinge overlijden van meester Jan. Yuri, die een klas met gebroken zieltjes en veel vragen weer heelde en naar een hoger niveau tilde met warmte, humor en gezelligheid. Je vraagt je af of je hem wel voldoende bedankt hebt en ik beloof je dat ík dat namens jou zal doen. (Bij deze Yuri, je bent een bijzondere meester die hij nooit meer zal vergeten). Getroost door die belofte rol je je als een balletje op en valt met je knuffels in je armen, heel snel in slaap. 

Inmiddels lig ik in de kamer naast je. Mijn kussen wordt nat van de tranen. Het besef dringt keihard tot me door. Het gaat beginnen… Vanaf nu zal niets meer hetzelfde zijn. Andere school, ander huis, ander gezin en volledig ander leven. Best een eindje weg van (bijna) alles en iedereen. Vijf jaar lang naartoe geleefd, over gepraat en over gedroomd en nu ineens is het die zomer van 2016…

Voor ons is het niet zomaar een afscheid van groep 8 of afscheid van een school. Wij nemen van veel meer afscheid. Waar zij doorgaan in dezelfde stad, pakken wij ons boeltje op en vertrekken. 

En net op het moment dat het me even teveel wordt, zie ik hem in gedachten staan. Onze held uit het Westen. Naast hem op de grond zit ons bruine harige vriendinnetje. Zijn armen zijn wijd gespreid en we kruipen er samen in. We zijn thuis. Ons verhaal wordt geen verhaal van verlies en gemis, maar van liefde en geluk. En als ik daar ook maar een fractie aan twijfelde, zou ik er nooit aan beginnen.

Alles komt goed kleine man. Als we maar samen zijn. Ik ben zo ongelofelijk trots op je. 

Marga, 13 juli 2016

Geplaatst in Afscheid, Thomas

 Laatste week

Nog één week. De laatste week van de basisschool. Nog even knallen met de musical en een spetterend eindfeest en dan zit het erop. Acht jaar lief en leed, voor jou, maar ook voor mij. Ik was leesmoeder in groep drie, gaf techniekles in groep vier en heb me gehecht aan je klasgenoten en sommige ouders. Ik zie ons nog staan bij het hek. Elke dag dezelfde gezichten. Tijdens het wachten deelden we lief en leed. Ik zag buikjes groeien waar broertjes en zusjes in huisden, we huilden om verliezen en genoten samen van onze steeds groter wordende spruitjes. De laatste jaren werd het contact minder. De kinderen fietsten zelf naar school en ik sprak nog maar weinig ouders. Maar als ik mijn mannetje wel weer een keer ophaalde en hij enthousiast vertelde hoe zijn dag was geweest, dan genoot ik weer net zoveel als toen.  

Ik zie nog zo die bange kleuter voor me die maar met moeite mijn hand kon loslaten. Die aan een heel klein tafeltje een puzzel maakte in de kleuterklas. Die de hele dag kon spelen en op vrijdagmiddag nog sliep om alles te verwerken. Ik zie klassenshows, knutselwerkjes, spreekbeurten en goede cijfers. Ik zie een jongetje dat in de veiligheid van een fijne school en met steun van zijn meesters en juffen groeide en bloeide, leerde en ontdekte, viel en weer opstond. Nu begin je een slungelige puber te worden, weer uit verhouding maar nog net zo mooi als toen. 

Een nieuw avontuur begint en ik schreef al eerder dat ik er moeite mee heb. We sluiten samen weer een hele fase af en ik neem ook afscheid van al die ouders die veel voor me zijn gaan betekenen en me geholpen hebben met opvang en aandacht.

Het is bijna voorbij en ik kan het nauwelijks bevatten. De tijd vliegt en hoe ik me ook uitrek, ik kan er nét niet bij. Het voelt alsof die kleuter van toen, langzaam mijn hand loslaat en bij me vandaan rent. En ik kan niets meer doen dan hem laten gaan en vertrouwen en hopen dat hij voldoende basis heeft gelegd om het voortgezet aan te kunnen. 

Sterkte ouders van groep acht! Bedankt voor al die ‘hekmomentjes’. Ik wens jullie het allerbeste. Misschien tot ooit… 

Marga, 5 juli 2016