Geplaatst in Afscheid, Dankbaarheid, Hoe vrouwen denken, Ik, Liefde, Mama, Thomas, Toekomst

Kan de tijd even stilstaan, alsjeblieft?

Ik sta voor het raam en zwaai hem uit. Mijn stoere vent met grote rugzak. Alweer een jaar geleden fietste hij als brugklasser een nieuw avontuur tegemoet. Vandaag begint hij aan 2 Havo.

hands-1797401_1920
Bron: Pixabay.com

Mijn gedachten glijden terug naar zijn eerste schooldag. Een tasje met drinken en eten in mijn ene hand, zijn kleine handje in mijn andere. Met moeite leverde ik hem af in de veilige handen van zijn juf. Hete tranen stroomden over mijn wangen toen ik wegfietste. Op weg naar het lege nest waar mijn enige zoon een gapend gat had achtergelaten. Vanaf het moment dat hij met een schreeuw mijn lichaam verliet, begon het proces van afscheid nemen. Hij groeit en groeit en soms wil ik de klok zo graag even stil zetten.

In de tweede klas van de middelbare school werden zijn vader en ik verliefd op elkaar. Ik was veertien. Het product van dat wat 25 jaar geleden begon, fietste vanmorgen bij mij vandaan op weg naar weer een nieuw avontuur.

In een flits zie ik een klein mannetje met een dapper smoeltje plaatsnemen op het kleine houten stoeltje waar met zwierige letters zijn naam op staat. Ik zie hem weer naar me toe rennen aan het eind van die eerste schooldag. Dwars over het schoolplein heen, zo mijn armen in. Alsof niets ter wereld belangrijker was dan een knuffel van zijn moeder. Nu kan hij het alleen. En ik kan er maar moeilijk aan wennen.

Gaan de volgende 13 jaren ook zo snel voorbij?

Zand
Bron: Pixabay.com

Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

 

Geplaatst in Den Haag, Edwin, Thomas

Missen

Ik dacht dat ik wist wat missen is. Na vijf jaar latten en voortdurend afscheid nemen zou ik zweren dat ik een goed beeld had bij gemis. 

Ik had het mis.

Gisteren zwaaide ik naar jullie toen ik na het eten weer terug moest naar “huis”. Jullie stonden in de deuropening met zijn drietjes.  Mijn mannen en ons harige meisje tussen jullie in. Jullie zwaaiden enthousiast, zij keek vooral verward. 

‘Dag mama, tot vrijdag.’

‘Dag lieverd, kom gauw weer thuis.’

Weer die verrekte 160 stille kilometers die me bij jullie vandaan houden.

Het huis dat ooit ons thuis was is leeg zonder jullie. De spullen zijn ingepakt, het bord met de o zo gewenste tekst staat in de tuin. 

Verkocht.

Ik zit op de bank in het donker, want de lampen ingepakt, met een opgewarmd soepje, want geen zin om te koken en nu weet ik pas echt wat gemis en leegte is.

Je appte dat je aan het koken was. Ik zie jullie samen zitten aan tafel, etend, pratend of misschien wel zwijgend. Ik zie jou op de bank met een wijntje en alleen in ons bed. Net zo alleen als ik hier ben. Meer alleen dan ik ooit ben geweest, want de kleine man was er bijna altijd. Die knuffelde ik als ik jou mistte, kuste ik voor het slapen gaan en lag veilig in de kamer naast me. Zijn leven is nu daar. In een nieuw huis, een nieuwe stad en op een nieuwe school. Het mijne nog altijd versnipperd tussen twee werelden. Veel teveel hier naar mijn zin. Veel te weinig daar om mama en vriendin te kunnen zijn zoals ik dat wil. 

Nog even en dan is de overdracht geweest. Dan mag het nieuwe stelletje hier gelukkig worden. En dan komt er die droombaan, dat weet ik zeker. Met die baan houdt het hier op. Dan kunnen we eindelijk echt aan ons leven beginnen. Ik kan niet wachten. 

We proeven af en toe een dagje aan hoe het kan zijn. Hoe je moe uit je werk komt en het eten dan klaar staat. Hoe ik dan ’s avonds nog even een rondje hondje doe en altijd dezelfde mensen tref op het hondenveld. Hoe ik dan thuiskom en we samen koffie drinken en hoe we op de bank ’s avonds goede gesprekken voeren met mijn hoofd op je schoot en de muziek aan. Een warm en zacht knuffellijf om tegenaan te kruipen en gewoon een welterustenkus of goedemorgen schat. Gewoon de kleine grote man ondersteunen op weg naar volwassenheid.  Pionieren met elkaar en met hem. Genieten en zoeken, botsen en goedmaken. Gewoon een gezin, in alle simpelheid, maar juist zo enorm bijzonder omdat we dat beiden zo lang hebben moeten missen. 

Home is where the heart is. Home is waar jullie zijn. 

Bijna thuis lieverds… 

Ik mis jullie. 

Marga, 21 september 2016 

Geplaatst in Mama, Thomas

Pieperdag

Daar ga je dan, samen met je moeder, fietsend op weg naar je eerste dag als brugpieper. Samen, want alles is nieuw. De stad, de fiets, de route en je tas. Zelfs de spullen ín je tas zijn nieuw. En we hebben dan wel een proefrondje gefietst, er zal maar nét vandaag een wegafsluiting zijn. En fietsen op zo’n dinsdagochtend is toch heel wat anders dan op een vakantiemaandag.  Oké, eigenlijk wilde vooral je moeder met je mee, omdat die een beetje moeite heeft met loslaten. 😉 

Klappertandend zit je naast me op de fiets. De zenuwen slaan keihard toe. Ik krijg een flashback van je eerste dag kleuterschool. Je huppelde naast me en vond alles geweldig. Tót het moment dat ik wegging. Je tranen waren niet te stoppen. De mijne ook niet trouwens. Nu weet je heel erg goed wat je te wachten staat. De vakantie is voorbij, het gaat beginnen. Zonder iemand die je kent om je aan vast te klampen. 

Dichter bij school word je steeds stiller en eenmaal bij school, nadat je die enorme stroom kinderen hebt gezien zie ik je gezichtje verharden. Wat ben je toch een enorme stoere bink hoe je dealt met alles. Stukken stoerder dan ik. Ik zie je met een vastberaden blik stampend het schoolplein oplopen en zie duidelijk de trekken van je vader. “Emoties kun je uitschakelen.” Ik weet dat je het moeilijk hebt, maar je duikt erin. Even ben je onzeker, maar je spot al gauw een jongen uit je klas gelukkig. Zelfverzekerd loop je erop af, zwaait nog aarzelend naar mij en ik spring weer op de fiets. Snotterend…natuurlijk.

Nu is het negen uur. Ik heb er al een half uur intensief trappen op zitten in het vroege Haagse zonnetje.  De boodschappen zijn ook al binnen. Ik verwachtte vandaag een heerlijke relaxdag te hebben, maar mijn gedachten zijn voortdurend bij jou. 

Ik weet dat je je wel redt maar vanochtend voelde ik letterlijk jouw hand uit de mijne glijden. Vanaf het moment dat je geboren werd is het proces van loslaten begonnen. En vandaag nam ik een hele grote stap.

Zet hem op kanjer! We zijn zo trots op je.

Mama, 23 augustus 2016

(Op de eerste dag van mijn tweede jaar op de middelbare school schreef ik in mijn dagboek: “Ik heb een nieuwe jongen in de klas gekregen en ik vind hem heel leuk. S***** van den Bosch heet hij en hij is zó knap.” Jouw papa stak met kop en schouders uit boven alle andere jongens. Net als jij. Ik ben benieuwd in hoeveel meisjesdagboeken jouw naam zal worden vastgelegd ♡)

Geplaatst in Den Haag, Divers, Thomas

Pokégekte

Zoon doet sinds kort ook mee aan dé hype van dit moment. Het zoeken van digitale beestjes in de wereld om je heen. Dat voelt wat nutteloos en tot voor kort dacht ik ook dat het dat was. Totdat hij op pad ging en terug kwam met verhalen over de zoektocht in zijn nieuwe woonomgeving. “Er zat een *dinges* in het huppeldepuppark, mam en daar trof ik heel veel jongens die met hetzelfde bezig waren. De een zat in een nog hogere level dan de andere…” 

In eerste instantie ging bij mij het licht al uit bij “Er zat een *dinges*“,maar toen ik nog eens goed luisterde hoorde ik wat hij eigenlijk zei. Ik heb een park gevonden en jongens die met hetzelfde bezig zijn als ik. Buiten!
Zoon zit, als hij de kans krijgt, de hele dag met de gordijnen dicht te ruften in zijn (weliswaar nieuwe) puberhol met een X-box controller in zijn hand. Nu zag ik een blozend jongetje met zere voeten van het lopen, want “Ik moest nog maar een kilometer voordat mijn ei uit kwam, dus ik heb nog een rondje extra gelopen.” ’s Avonds ging hij geheel vrijwillig mee de hond uitlaten en omdat hij een *dinges* zag in weer een ander parkje (“Echt mam, het is heel dichtbij”), ontdekten we een groot hondenveld. Naast de qualitytime samen, was het wederom win-win. Hij een verzameling *dingesen*, ik een uurtje met mijn zoon. De constante stroom verhalen over pokeballen en pokestops nam ik maar voor lief.
Tja en als je dan toch in Den Haag woont en een kwartiertje fietsen bent verwijderd van dé Pokémonhoofdstad van het land, kon het natuurlijk niet anders dan dat zoon daarheen wilde. Of ik mee ging…. Even was ik geroerd, zoon wil zijn liefde met me delen, maar het bleek te gaan om mijn telefoon. Hij had een wifihotspot nodig…
In Kijkduin keek ik mijn ogen uit. Hele hordes mensen bevolkten het Deltaplein, starend op hun telefoon of vierend dat er weer iets was gevangen. Ik nestelde mezelf op een terrasje terwijl zoon met een haast manische uitdrukking in zijn ogen vertrok met twee telefoons. Ik genoot van de zee en het spektakel voor me. “Ik zie een gigantische *dinges*  op het strand”, hoor ik plotseling iemand schreeuwen. Het bleek het toverwoord om de massa in beweging te zetten. Mannen, (zwangere) vrouwen, mensen met kinderwagens en ja ook wat kinderen holden richting het strand. Honderden hysterische fans kwamen in beweging. Dat wilde ik van dichtbij bekijken. Met mijn handen in mijn zakken slenterde ik over het plein. De massa kwam weer terug. “We waren te laat, hij was al weg”, riep iemand teleurgesteld en iedereen dook weer in zijn telefoon. Ik kreeg hetzelfde gevoel als de ochtend van de eerste uitverkoop in de V&D na het faillissement. Ik wilde niets kopen, alleen maar afscheid nemen van het tijdperk. Om me heen dromde de massa met een wilde blik in de ogen op zoek naar koopjes. Tussendoor slenterde ik, blij dat er niets was dat ik wilde hebben. Ik ervoer hier dezelfde vrijheid. Ik nestelde me op een bankje, staarde naar de zee en de blauwe lucht, hoorde de meeuwen en kon dat geluksmoment niet eens op Facebook zetten, aangezien zoon met mijn telefoon rondbanjerde. En het was heerlijk. Achter me rende de massa weer langs op weg naar een ZBDP (Zeer Belangrijk Digitaal Poppetje) en voor me duwden mensen elkaar aan de kant om er vooral het eerst te zijn. Ongekende gekte…

Toen ik het na een uur zat was zocht ik zoon weer op en werd, tijdens de fietstocht terug naar huis, overspoeld met verhalen over *dingesen* die grotere *dingesen* worden als je maar genoeg van dezelfde soort verzamelt en over de hoeveelheid beestjes die hij had gevangen.

Opeens zag ik geen massahysterie meer. Ik zag mensen die buiten en met elkaar een spel spelen. Ik zag een twaalfjarige met blozende wangen en stralende ogen die heerlijk in de frisse buitenlucht aan het genieten was.

Nutteloos of niet. Ik ben fan!

Photo Collage Maker_ZdfLy0_resized

Marga, 19 augustus 2016

 

 

 

 

Geplaatst in Afscheid, Thomas

Echt klaar

De aula van de school is onherkenbaar getransformeerd in een feestzaal. Er draait een dj. Het is er bloedheet en in het midden van de zaal staan meisjes in mooie jurken hun zorgvuldig aangebrachte mascara van hun wimpers te huilen. De jongens hossen er wat ongemakkelijk omheen, slaan elkaar op de schouders en slikken wat ongewenste tranen weg. De laatste 15 minuten van het eindfeest van groep 8 is ingegaan en wij als ouders mogen even meekijken. 

Net op het moment dat ik de omgeving in me opneem en mijn ogen scannend op zoek zijn naar mijn kleine blondje, word ik de polonaise ingetrokken. Voor me loopt een vader die ik goed ken omdat we samen een project hebben gedaan, achter me een vader die samen met zijn vrouw goede vrienden zijn geworden. Ik passeer Thomas en zíjn vader en mijn blik blijft even rusten op mijn kereltje. Natte haren van het zweet en rode ogen van de slaap en weggedrukte emoties. Ik ken mijn mannetje als geen ander. Hij is moe en het zat en de tranen zitten hoog. Hij slikt ze weg als er een liedje wordt gestart dat het eind van het feest inluidt. 

Na wat mooie woorden van de directeur is het voorbij. Even ben ik terug in mijn eigen jeugd op mijn eigen laatste dag. Jankend vloog ik in de armen en tegen de troostende borsten van mijn geliefde kleuterjuf Hendriek. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar nooit meer zou zien. En dat klopte. Ik bleef in hetzelfde dorp wonen, dus de meesters en juffen en de kinderen uit mijn klas, zag ik nog regelmatig. Datzelfde hoorde ik de bijna ex-klasgenoten tegen elkaar zeggen.”We zien elkaar na de vakantie!” Zij gaan naar dezelfde school en zullen veel vriendinnen terug zien. Maar jij, mijn allerliefste schat, gaat in je eentje, maar samen met mij en gesteund door heel veel mensen, aan een nieuw avontuur beginnen. Ver weg van alles wat bekend en vertrouwd is. 

Eenmaal veilig thuis en dicht tegen me aan, komen dan eindelijk die tranen. Ik troost je, veeg ze weg en we praten samen. Over acht jaar basisschool en over je geliefde meester Yuri van wie je intens bent gaan houden na het plotselinge overlijden van meester Jan. Yuri, die een klas met gebroken zieltjes en veel vragen weer heelde en naar een hoger niveau tilde met warmte, humor en gezelligheid. Je vraagt je af of je hem wel voldoende bedankt hebt en ik beloof je dat ík dat namens jou zal doen. (Bij deze Yuri, je bent een bijzondere meester die hij nooit meer zal vergeten). Getroost door die belofte rol je je als een balletje op en valt met je knuffels in je armen, heel snel in slaap. 

Inmiddels lig ik in de kamer naast je. Mijn kussen wordt nat van de tranen. Het besef dringt keihard tot me door. Het gaat beginnen… Vanaf nu zal niets meer hetzelfde zijn. Andere school, ander huis, ander gezin en volledig ander leven. Best een eindje weg van (bijna) alles en iedereen. Vijf jaar lang naartoe geleefd, over gepraat en over gedroomd en nu ineens is het die zomer van 2016…

Voor ons is het niet zomaar een afscheid van groep 8 of afscheid van een school. Wij nemen van veel meer afscheid. Waar zij doorgaan in dezelfde stad, pakken wij ons boeltje op en vertrekken. 

En net op het moment dat het me even teveel wordt, zie ik hem in gedachten staan. Onze held uit het Westen. Naast hem op de grond zit ons bruine harige vriendinnetje. Zijn armen zijn wijd gespreid en we kruipen er samen in. We zijn thuis. Ons verhaal wordt geen verhaal van verlies en gemis, maar van liefde en geluk. En als ik daar ook maar een fractie aan twijfelde, zou ik er nooit aan beginnen.

Alles komt goed kleine man. Als we maar samen zijn. Ik ben zo ongelofelijk trots op je. 

Marga, 13 juli 2016

Geplaatst in Afscheid, Thomas

 Laatste week

Nog één week. De laatste week van de basisschool. Nog even knallen met de musical en een spetterend eindfeest en dan zit het erop. Acht jaar lief en leed, voor jou, maar ook voor mij. Ik was leesmoeder in groep drie, gaf techniekles in groep vier en heb me gehecht aan je klasgenoten en sommige ouders. Ik zie ons nog staan bij het hek. Elke dag dezelfde gezichten. Tijdens het wachten deelden we lief en leed. Ik zag buikjes groeien waar broertjes en zusjes in huisden, we huilden om verliezen en genoten samen van onze steeds groter wordende spruitjes. De laatste jaren werd het contact minder. De kinderen fietsten zelf naar school en ik sprak nog maar weinig ouders. Maar als ik mijn mannetje wel weer een keer ophaalde en hij enthousiast vertelde hoe zijn dag was geweest, dan genoot ik weer net zoveel als toen.  

Ik zie nog zo die bange kleuter voor me die maar met moeite mijn hand kon loslaten. Die aan een heel klein tafeltje een puzzel maakte in de kleuterklas. Die de hele dag kon spelen en op vrijdagmiddag nog sliep om alles te verwerken. Ik zie klassenshows, knutselwerkjes, spreekbeurten en goede cijfers. Ik zie een jongetje dat in de veiligheid van een fijne school en met steun van zijn meesters en juffen groeide en bloeide, leerde en ontdekte, viel en weer opstond. Nu begin je een slungelige puber te worden, weer uit verhouding maar nog net zo mooi als toen. 

Een nieuw avontuur begint en ik schreef al eerder dat ik er moeite mee heb. We sluiten samen weer een hele fase af en ik neem ook afscheid van al die ouders die veel voor me zijn gaan betekenen en me geholpen hebben met opvang en aandacht.

Het is bijna voorbij en ik kan het nauwelijks bevatten. De tijd vliegt en hoe ik me ook uitrek, ik kan er nét niet bij. Het voelt alsof die kleuter van toen, langzaam mijn hand loslaat en bij me vandaan rent. En ik kan niets meer doen dan hem laten gaan en vertrouwen en hopen dat hij voldoende basis heeft gelegd om het voortgezet aan te kunnen. 

Sterkte ouders van groep acht! Bedankt voor al die ‘hekmomentjes’. Ik wens jullie het allerbeste. Misschien tot ooit… 

Marga, 5 juli 2016

Geplaatst in Mama, Thomas

Powerrrr

“Mam, je weet toch wel dat ik me heb opgegeven voor het schoolkorfbaltoernooi hè.”
Ik weet dat ik dat ergens wel heb opgevangen, maar ik zat weer eens niet te luisteren het was me compleet ontschoten.
“Nou, dat is dus deze week en ik start vanavond om zes uur. Ik moet er een kwartier van tevoren zijn.”

Mijn laatste vergadering van de dag was gelukkig om vier uur afgelopen. Op het moment van Thomas’ telefoontje zat ik op mijn gemak in de auto op weg naar de supermarkt. Even boodschapjes doen, rustig bedenken wat we deze week allemaal gaan eten, op mijn gemak wat lekkers koken en dan met een kopje thee in de relaxstand.
Dat was het plan.
Helaas…

In de supermarkt race ik als een dolle van schap naar schap met in mijn ene hand de zelfscanner en in de andere mijn agenda. Want dit is dus nét een week met late vergaderingen waardoor ik geen idee heb hoe ik het kind gevoederd en wel op het korfbalveld krijg. Ik laai wat soep en ander makkelijk voedsel in de kar en een verse pasta voor vanavond voor de broodnodige vitamines. Dat moet nog lukken voor kwart voor zes. Lang leve de zelfscanner. Met een persoonlijk record sta ik vijftien minuten na binnenkomst weer buiten met, hopelijk, eten voor de hele week. Thuisgekomen loop ik door de regen naar de voordeur en gooi alles naar binnen.

Thomas zit te X-boxen. “Hoe is het?” vraagt hij en ik roep  iets van druk en nat en tijdgebrek. Kennelijk interesseert het antwoord hem weinig, want hij beweegt nog geen millimeter. Ik snauw vraag vriendelijk of hij misschien ook even van zijn luie reet kan komen kan helpen, omdat ik enorme haast heb en het zijn schuld is dat ik dit allemaal niet eerder wist. Eerlijk gezegd weet ik dat niet helemaal zeker, want vaag doemen er wat mails op in mijn gedachten die op de digitale ‘moet ik nog iets mee’ stapel waren beland. Het is wel prettig om een ander de schuld te geven van mijn beroerde planning.

Met een haast bovenmenselijke snelheid prop ik alle aankopen in de koelkast terwijl ik ondertussen een ui snij, water opzet, het gehakt rul en een paar tenen knoflook pers. Ik voel me superwoman…

We hebben precies een kwartier om het eten naar binnen te harken, voor we ons samen, weer door de regen &#&@(*@ potverdorie, naar het korfbalveld haasten. Ik voel me ineens een voetbalmoeder en heb instant medelijden met al die ouders die elke zaterdagochtend langs de lijn moeten staan. Wat een hel. Desondanks was het best leuk en ik zie het team met veel geworstel en geploeter winnen met 2-1. Trots als een pauw natuurlijk!

Thuis wacht me het slagveld in de keuken en ik zie dat mijn ‘alles tegelijk willen doen’ heeft geresulteerd in een complete maaltijd op de vloer. Terwijl ik stofzuig, was ik af en typ ik ook nog snel even deze enerverende toestand van me af.

Het goede nieuws? Omdat ze gewonnen hebben mogen ze morgen weer. Jippie!

Marga, 23 mei 2016