Geplaatst in Afscheid, Thomas

 Laatste week

Nog één week. De laatste week van de basisschool. Nog even knallen met de musical en een spetterend eindfeest en dan zit het erop. Acht jaar lief en leed, voor jou, maar ook voor mij. Ik was leesmoeder in groep drie, gaf techniekles in groep vier en heb me gehecht aan je klasgenoten en sommige ouders. Ik zie ons nog staan bij het hek. Elke dag dezelfde gezichten. Tijdens het wachten deelden we lief en leed. Ik zag buikjes groeien waar broertjes en zusjes in huisden, we huilden om verliezen en genoten samen van onze steeds groter wordende spruitjes. De laatste jaren werd het contact minder. De kinderen fietsten zelf naar school en ik sprak nog maar weinig ouders. Maar als ik mijn mannetje wel weer een keer ophaalde en hij enthousiast vertelde hoe zijn dag was geweest, dan genoot ik weer net zoveel als toen.  

Ik zie nog zo die bange kleuter voor me die maar met moeite mijn hand kon loslaten. Die aan een heel klein tafeltje een puzzel maakte in de kleuterklas. Die de hele dag kon spelen en op vrijdagmiddag nog sliep om alles te verwerken. Ik zie klassenshows, knutselwerkjes, spreekbeurten en goede cijfers. Ik zie een jongetje dat in de veiligheid van een fijne school en met steun van zijn meesters en juffen groeide en bloeide, leerde en ontdekte, viel en weer opstond. Nu begin je een slungelige puber te worden, weer uit verhouding maar nog net zo mooi als toen. 

Een nieuw avontuur begint en ik schreef al eerder dat ik er moeite mee heb. We sluiten samen weer een hele fase af en ik neem ook afscheid van al die ouders die veel voor me zijn gaan betekenen en me geholpen hebben met opvang en aandacht.

Het is bijna voorbij en ik kan het nauwelijks bevatten. De tijd vliegt en hoe ik me ook uitrek, ik kan er nét niet bij. Het voelt alsof die kleuter van toen, langzaam mijn hand loslaat en bij me vandaan rent. En ik kan niets meer doen dan hem laten gaan en vertrouwen en hopen dat hij voldoende basis heeft gelegd om het voortgezet aan te kunnen. 

Sterkte ouders van groep acht! Bedankt voor al die ‘hekmomentjes’. Ik wens jullie het allerbeste. Misschien tot ooit… 

Marga, 5 juli 2016

Geplaatst in Mama, Thomas

Powerrrr

“Mam, je weet toch wel dat ik me heb opgegeven voor het schoolkorfbaltoernooi hè.”
Ik weet dat ik dat ergens wel heb opgevangen, maar ik zat weer eens niet te luisteren het was me compleet ontschoten.
“Nou, dat is dus deze week en ik start vanavond om zes uur. Ik moet er een kwartier van tevoren zijn.”

Mijn laatste vergadering van de dag was gelukkig om vier uur afgelopen. Op het moment van Thomas’ telefoontje zat ik op mijn gemak in de auto op weg naar de supermarkt. Even boodschapjes doen, rustig bedenken wat we deze week allemaal gaan eten, op mijn gemak wat lekkers koken en dan met een kopje thee in de relaxstand.
Dat was het plan.
Helaas…

In de supermarkt race ik als een dolle van schap naar schap met in mijn ene hand de zelfscanner en in de andere mijn agenda. Want dit is dus nét een week met late vergaderingen waardoor ik geen idee heb hoe ik het kind gevoederd en wel op het korfbalveld krijg. Ik laai wat soep en ander makkelijk voedsel in de kar en een verse pasta voor vanavond voor de broodnodige vitamines. Dat moet nog lukken voor kwart voor zes. Lang leve de zelfscanner. Met een persoonlijk record sta ik vijftien minuten na binnenkomst weer buiten met, hopelijk, eten voor de hele week. Thuisgekomen loop ik door de regen naar de voordeur en gooi alles naar binnen.

Thomas zit te X-boxen. “Hoe is het?” vraagt hij en ik roep  iets van druk en nat en tijdgebrek. Kennelijk interesseert het antwoord hem weinig, want hij beweegt nog geen millimeter. Ik snauw vraag vriendelijk of hij misschien ook even van zijn luie reet kan komen kan helpen, omdat ik enorme haast heb en het zijn schuld is dat ik dit allemaal niet eerder wist. Eerlijk gezegd weet ik dat niet helemaal zeker, want vaag doemen er wat mails op in mijn gedachten die op de digitale ‘moet ik nog iets mee’ stapel waren beland. Het is wel prettig om een ander de schuld te geven van mijn beroerde planning.

Met een haast bovenmenselijke snelheid prop ik alle aankopen in de koelkast terwijl ik ondertussen een ui snij, water opzet, het gehakt rul en een paar tenen knoflook pers. Ik voel me superwoman…

We hebben precies een kwartier om het eten naar binnen te harken, voor we ons samen, weer door de regen &#&@(*@ potverdorie, naar het korfbalveld haasten. Ik voel me ineens een voetbalmoeder en heb instant medelijden met al die ouders die elke zaterdagochtend langs de lijn moeten staan. Wat een hel. Desondanks was het best leuk en ik zie het team met veel geworstel en geploeter winnen met 2-1. Trots als een pauw natuurlijk!

Thuis wacht me het slagveld in de keuken en ik zie dat mijn ‘alles tegelijk willen doen’ heeft geresulteerd in een complete maaltijd op de vloer. Terwijl ik stofzuig, was ik af en typ ik ook nog snel even deze enerverende toestand van me af.

Het goede nieuws? Omdat ze gewonnen hebben mogen ze morgen weer. Jippie!

Marga, 23 mei 2016

 

 

Geplaatst in Afscheid, Thomas

Laatste jaar perikelen

“Mam, mag ik de liedjes van mijn eindmusical oefenen tijdens het afwassen?”

En daar staat hij. Springend en zingend tijdens het afdrogen.  Vanuit de kamer zit ik hem te bekijken en de afgelopen schooljaren vliegen door mijn hoofd. Alsof hij mijn gedachten kan lezen zegt hij ineens: “Goh mam, ik kan me nog zo goed herinneren dat ik leerde lezen en rekenen en nu is het al bijna voorbij.”

Ik slik een dikke brok in mijn keel weg en mompel dat ik me ook nauwelijk kan voorstellen dat de tijd op de lagere school er bijna op zit. Het minimannetje dat op de kleuterschool aan het eind van de dag in mijn armen vloog lijkt in niets meer op de grote kerel die nu in de keuken keihard staat mee te zingen met de liedjes.

De dikke brok maakt snel plaats voor een ongekende trots als ik zijn genietende koppie zie. Wat een lekker jong is het geworden en ik heb het volste vertrouwen dat hij zich straks ook wel red.

Maar ik ben bang dat ik de zakdoeken straks nodig heb als het zover is….

image

Marga, 12 april 2016

Geplaatst in Den Haag, Thomas

Nieuwe stap

Omdat foto’s soms meer zeggen dan woorden en iemand anders mijn gevoelens goed ving in een gedichtje, dit keer geen uitgebreide tekst.

Vandaag was de open dag van Thomas’ nieuwe school in Den Haag. We hebben genoten en waren er allemaal bij.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Geplaatst in Liefde, Mama, Thomas

Samen sterk

Toen je een baby was stond ik soms wel tien minuten onafgebroken naar je te kijken. Naar je kleine knuistjes boven de dekens, je mooie mondje en je blonde krulletjes. Ik luisterde hoe je ademhaalde. Een prachtig geluid, zeker omdat je daar vlak na je geboorte vaak mee ophield. Ik zat naast je op de grond en keek door de spijlen van je ledikant naar je slapende snoetje.  Alle zorgen, pijn en verdriet vielen tegelijkertijd van me af én kwamen op me af. Niets was meer belangrijk en tegelijkertijd was juist álles belangrijk omdat jouw geluk afhankelijk was van mij…van ons..
Toen je naar een groter bed verhuisde ging ik nog vaak zomaar naast je zitten. Hele gesprekken voerde ik in gedachten met je over alles wat me bezig hield en alles wat ik voor jou wenste. Al het mooie en goede in de wereld en niets dan liefde. Ik wilde dat ik al die wensen kon laten uitkomen.

De jaren verstreken en sinds een paar jaar zijn we met zijn tweetjes met een andere grote liefde op afstand. We doen het goed samen. We eten alleen wat we lekker vinden, doen waar we zin in hebben, zitten samen aan de keukentafel als ik teken en jij je huiswerk maakt en we vinden elkaar in humor en soms ook verdriet. We kijken samen tv, dicht tegen elkaar aan onder een deken. Als jouw hand in de mijne verdwijnt, dan voel ik dat er geen groter geluk bestaat.

Wij twee.

Er is veel veranderd in ons leven en er zal nog veel meer veranderen. Één ding is de afgelopen jaren niet veranderd. Elke avond sta ik naast  je en kijk hoe je ligt te slapen. Ik trek je dekens recht, aai over je haar en fluister dat ik van je hou. Heel soms geef je in je slaap zacht antwoord. De volgende dag weet je echter niet meer dat ik er was.
Wat ben ik zielsgelukkig dat jij me mama hebt gemaakt. Ik draag die titel met trots en liefde. Niets ter wereld is belangrijker dan jij. En ik vecht als een leeuwin om je te beschermen zolang ik kan.

Slaap zacht, grote kleine kerel. Ik kruip in het bed in de kamer naast je en hou de wacht. Wij samen kunnen alles aan.

Ik hou van jou.

♡Mama♡

image

Geplaatst in Den Haag, Thomas, Toekomst

Grote school

Met je pap en mam naar je nieuwe woonplaats en mogelijke nieuwe school. Een paar lesjes proefdraaien met zomaar een groep leerlingen van een Haagse basisschool stond vandaag op het programma. Zij allemaal samen, jij alleen…

Wat was je zenuwachtig.  De spanning droop van je smoeltje. Wat wilde je graag dat papa en ik bij je zouden blijven tijdens de lessen. We deden het bewust niet om je niet ‘die ene vreemde uit een andere stad die ook nog zijn ouders bij zich heeft’ te laten zijn. We moesten je dit, hoe moeilijk ook, zelf laten opknappen. En dus liep jij met een groepje kinderen mee op weg naar je eerste lessen op de enorme school en liepen je vader en ik met een zwaar hart de school uit. Wat een raar gevoel dat dit misschien wel voor de eerstkomende jaren de plek is waar je je dagen doorbrengt. Een nieuwe school in een andere stad.

Na een bezoekje aan ons nieuwe huis, een snelle check van ‘project badkamer’ en een heerlijke lunch gingen we weer terug om je op te halen. Uiterlijk de boelkloedigheid zelve om je vooral maar niet te laten merken hoe spannend we het zelf vonden.

En toen dat moment, je kwam met je klas van de dag de trappen af… met een grijns van oor tot oor! Ik kon wel janken van opluchting. Je zag er zo blij uit en eenmaal bij ons kletste je honderduit. Over hoe je met je groepje de proeven en wedstrijd had gewonnen en hoe leuk het allemaal was.

Een stel opgeluchte ouders reden met een blij kind naar het werk van bonuspapa om daar ook nog even het mooie nieuws te vertellen. En na een bezoekje aan de bekende kipgigant (jouw wens en ach we maken er een feestje van) en flink wat fileleed zijn we nu eindelijk na een lange dag weer met zijn tweetjes thuis.

Wat bijzonder om dit zo met elkaar te beleven en wat was deze dag belangrijk voor ons allemaal. Je weet nu dat je je redt. Op een grote school, met alleen maar vreemden om je heen heb je je kranig staande gehouden. Zo trots!

Wat ben ik dankbaar voor deze geweldig mooie dag!

Een hele zorg minder….

 

~Marga, 10 november 2015~

Geplaatst in Afscheid, Thomas

De laatste

Huilend leverde ik je jaren geleden af bij je kleuterjuf. Jij huilde, ik vond het vooral ongelofelijk dat je al vier was en ik je wegbracht naar school. Het stoeltje met je naam erop stond al klaar in de klas en je tas en jas hingen aan je eigen kapstokje. Als een aapje klampte je je aan me vast en je begreep er niets van dat dit vanaf nu een plek was waar je elke dag naartoe zou gaan. Ik kon me daar eerlijk gezegd ook bijzonder weinig bij voorstellen…

https://readmarga.wordpress.com/2012/04/05/mom-on-the-move-week-one-3/

De jaren verstreken. Je leerde schrijven, lezen, rekenen en nog zoveel meer veel belangrijkere dingen. Respect voor anderen hebben, delen, vrienden maken en teleurstellingen verwerken. Ondanks dat thuis niet alles even stabiel bleef, haalde je voldoende na voldoende en kwam je elke keer weer met een daverend goed rapport thuis. En elke keer werden je papa en ik zo blij van de woorden van je juffen en meesters; het is zo’n fijn en sociaal kind. We zijn zo trots.

Vorig jaar kregen jij en je klasgenoten een enorme klap toen je meester besloot dat hij wel klaar was hier op aarde. Je kreeg uiteindelijk een vervanger en deze meester zal je klas begeleiden naar de middelbare school.

De zes weken vakantie zijn voorbij gevlogen en overmorgen begin je aan je laatste basisschooljaar. Niet te geloven dat je vanaf nu de oudste zal zijn op school. Ik weet zelf nog zo goed hoe het voelde en hoe hard ik heb gehuild toen het jaar voorbij was.

Maar eerst nog een bijzonder jaar met nog meer leren, oefenen voor de eindmusical en je voorbereiden op de wijde wereld. Zonder je vrienden en de bekende koppies gaan we samen een nieuw avontuur aan in Den Haag. We vinden ook daar vast weer een fantastische school voor je.

Zet hem op kanjer. De laatste!

X
Mama