Geplaatst in Thomas

Alweer een jaar….

Mijn mannetje werd vandaag elf. Moeilijk te bevatten dat zijn vroege geboorte en die hele toestand die er na kwam alweer elf jaar geleden is. Dan zou je denken dat het wel gesleten is; de angst, het verdriet en de onmacht. Hij is gezond, mooi en slim en toch laten de gedachten aan zijn broze begin me nooit meer echt los. Elk jaar rond zijn verjaardag verander ik enigszins in een emotioneel wrak. Dan passeren de jaren van zijn leven de revue en vraag ik me af of ik echt wel genoeg genoten heb van hem. Mijn leven is tenslotte sinds zijn geboorte niet bepaald zonder hobbels gebleven. De tijd en aandacht die ik voor hem had moeten hebben, is er niet altijd geweest. En nu ik tweemaal met mijn ogen heb geknipperd past de jongen die op mijn veel te grote pumps het huis door kloste ineens mijn schoenen niet meer.

Wat ben ik toch ongelofelijk dankbaar dat ik hem mocht houden. Kortgeleden werd er ook een klein Thomasje geboren. Een broos mannetje die nog niet klaar was voor de wereld. Zijn papa en mama moesten hem laten gaan. Een onbeschrijfelijk verdriet. Sindsdien denk ik veel aan het geluk dat wij hadden en ben ik nog een beetje dankbaarder voor mijn eigen kereltje.

De laatste maanden waren heftig. Een verbouwing in de keuken, lekkage, alles schilderen, inpakken in mijn andere huis en afscheid nemen van de plek waar ik gegroeid ben en loskwam van mijn verleden. Met heel veel liefde en geduld. Een emotionele rollercoaster… Afgelopen weekend zijn we verhuisd in onze nieuwe stad. Een prachthuis waar we heel gelukkig worden met zijn drieën. Wat duurt wachten lang als je zo graag verder wil.. Wat is het raar om te verhuizen en ’s avonds weer naar huis te moeten.

Nu zit het erop. Na weken rennen en vliegen en mooie maar wel vermoeiende vakanties komt er hopelijk eindelijk een beetje rust. Met de wallen op mijn knieën vierden we vandaag, met een klein groepje vrienden en familie, dat onze kleine man weer een jaartje ouder is. Ik vierde stiekem vanbinnen ook een feestje dat alles achter de rug is. Morgen levert mijn lieverd de sleutel in en dan is het klaar.

Wat ben ik trots dat ons alles gelukt is en mijn kerel een super feest had.

Weer een jaar voorbij. Waar blijft toch in hemelsnaam de tijd?

Marga, 29 juni 2015

image

Geplaatst in Scheiding, Thomas

Apie

Ineens begint hij te praten. Over vroeger, toen hij nog klein was. “Dat vond ik altijd zo leuk mama. Als ik naar bed moest en dat papa dan zei: “Apie doen?” En ik dan in zijn armen sprong zodat hij me naar boven kon tillen. Groter worden vind ik eigenlijk niks aan mama, al die leuke dingen gaan weg.”

Even ben ik ook terug in vroeger. Een frisgewassen blond krullenbolletje met rode ogen van de slaap. Het avondritueel van ons gezin. Van apie doen naar tanden poetsen, van de laatste kus naar Olifantje in het bos. Nee wij zongen geen Slaap kindje slaap, om de een of andere reden was het Olifantje in het bos. En ik zong vaak het refrein van Papa’s slaapliedje van Acda  en de Munnik, iets dat hij al vrij snel volledig mee zong. Ik glimlachte bij de gedachte dat we hem altijd samen naar bed brachten en dat we hem deze herinneringen in ieder geval nog heb kunnen geven.

Tenminste dat dacht ik…

“Mam”, gaat hij verder. “Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren hoe het vroeger was. Ik weet niet meer hoe het was toen papa en jij nog samen waren. Voor mijn gevoel is de situatie altijd geweest zoals hij nu is.”

En dan moet ik toch even slikken. Slikken bij de gedachte dat ik fotoalbums nodig heb om hem te laten zien dat we ooit een gezin waren en gelukkige tijden hebben gekend.  Dat voelt raar. Ik heb een jarenlange historie met zijn vader, hij heeft maar tot zijn zesde kunnen genieten van een ‘normaal’ gezin.

En dan hoor je, terwijl we op zomaar een donderdag samen op de bank hangen, dat hij die tijd waarin we met zijn drietjes waren, helaas al vergeten is.

Alsof het nooit heeft bestaan…

image

Marga, 12 februari 2015

Geplaatst in Songtekst, Thomas

Thomas

S avonds voor het slapen gaan
lig ik wakker en denk aan
alles wat nog moet
en vooral niet moet gebeuren

Mijn hoofd op het kussen
mijn hand op de rand
van het houten ledikant

Mijn hoofd blijft maar malen
en ik weet dat het pas stopt
als ik alles waar ik bang voor ben
voor jou heb afgeklopt

Dat je gezond blijft
dat je uitkijkt in het verkeer
Altijd goed uitkijkt
en eigenlijk nog veel meer

Dat de anderen allemaal heel voorzichtig zijn met jou
En dat er later iemand van je houden zal
zoals ik van jou hou

Zo lig ik voor het slapen gaan
uren wakker en denk aan
alles wat niet mag en vooral wel moet gebeuren

Dat jij gewoon je zelf kunt zijn
Groot wordt zonder teveel pijn
Geen gebroken harten
Geen vingers tussen deuren

‘k wil eigenlijk wel stoppen
Ben onderhand zo moe
Maar wie moet alles af gaan kloppen, wanneer ik het niet doe?

Dat je zo sterk blijft, maar je eigen krachten kent
dat je zo zacht blijft, maar wel aan de wereld went
En dat wij genoeg goed doen
Dat je volwassen bent geraakt
Groot genoeg om te leven met de fouten
Die ook wij hebben gemaakt

Zo lig ik voor het slapen gaan
Uren wakker en denk aan
Alles wat nog moet en vooral niet moet gebeuren

ik kan wel blijven kloppen
‘k ben voor alles zo benauwd
Maar ik slaap en mijn hand slaapt
Mijn hand slaapt op het hout…
image

Tekst: Claudia de Breij

Geplaatst in Divers, Mama, Thomas

Cijferhel

De keuze voor letters heb ik heel bewust genomen. Ik kon ook niet anders, want cijfers en ik zijn nooit vrienden geweest.  Met bloed, zweet en tranen heb ik me op school door Economie, Kostprijs, Wiskunde en alle andere waardeloze vakken heen geworsteld.  Het ontbreekt me aan inzicht waardoor de meest simpele sommen dansten voor mijn ogen. Door te kiezen voor schrijven en tekst en een rekenmachine  in mijn telefoon heb ik eigenlijk vrij weinig last van deze handicap. Tot vandaag.. Ik bereikte het dieptepunt toen ik keihard van mijn mijn-moeder-kan-allesvoetstuk viel… D’s en t’s, kom maar op, verleden en tegenwoordige tijd, eitje, spelling en dictee, met liefde kijk ik zijn huiswerk na. Vol goede moed gingen we vandaag dan ook aan de slag. Rekenen. Hmmm… Doen we ook samen moppie. (Groep 7, come  on, de problemen komen pas op de middelbare school als hij zich door natuurkundige vraagstukken heen moet worstelen en bij mij al bij de inhoudsopgave het licht uit gaat.)

Als een kilo appels 15 euro kost en nu in de aanbieding is voor 10 euro. Hoeveel procent korting krijgt de klant dan?

Oh neeeeeee!!!!

Spontaan onstaat er een zenuwtrek bij mijn rechteroog en is het weer 1989. Ik zit aan de keukentafel met mijn vader en mijn rekenwerk. “En dáárom is jouw antwoord dus fout. Snap je het?” “Ja ik snap het”, zei ik dan om ervan af te zijn. Al wist ik dat hij me niet liet gaan. “Leg het mij dan maar uit”, zei pa en natuurlijk kon ik dat niet. De pagina’s  van mijn werkboek plakten van de tranen aan elkaar en mijn vader werd er moedeloos van. Jaren daarvoor had hij namelijk dezelfde hel al met mijn zus doorgemaakt. Dezelfde keukentafel, dezelfde sommen en dezelfde wanhoop en tranen.
Ik zag het toen niet.. en ik zie het nog steeds niet. Voor iemand die goed kan rekenen niet voor te stellen dat je dit niet snapt. Zoals ik niet begrijp dat iemand het bezittelijke jouw zonder w schrijft. Dát is voor mij namelijk logisch. Rekenen is voor mij nooit logisch en ik zie dus ook nooit zomaar een oplossing.

Wat ik wel zag was een teleurgesteld smoeltje.  Mijn moeder… kan niet alles.. Damn, dat hij daar nu al achter moet komen. Dat moment had ik nog graag wat jaartjes uitgesteld.

Met een zwierig gebaar heb ik mijn paraaf op het grotendeels  lege werkblad gezet.

Sorry meester… het zit in de familie…

Marga, 25 november  2014

 

Geplaatst in Mama, Thomas

Vijf dagen

Vijf dagen was je ver bij mij vandaan. Je speelde, lachte, beleefde en genoot in het andere gezin. Het doet me goed, de wetenschap dat je ook daar gelukkig bent. En toch, het is raar. Je maakt dingen mee waar ik geen deel van uitmaak. Je vertelt globaal hoe je dagen waren terwijl ik het liefst in detail alles wil weten. Je wilt het wel vertellen maar je weet het gewoonweg niet meer. En dat is logisch, ik vertel ook alleen dat wat er toe doet aan jou. Toen je uit school kwam klom je in mijn armen en we dansten samen door de kamer.  “Je bent weer thuis”, riep ik blij en je liet me pas na een lange knuffel los. Met thee en koekjes praatten we bij. Jouw dagen op de camping en mijn dagen aan zee, bij hem en ons beestje.  Het voelt raar om nu al bij te praten met je. Alsof het later is en je al op jezelf woont. En het raakt ook omdat het goed is. Dit is ons leven, het zonder elkaar zijn hoort er ook bij, net als het omschakelen. Na dagen kinderloos ben ik ineens weer volop mama. Koken, kindertelevisie en een repetitie overhoren.  Briefjes van school en vergeet de twee euro voor de verjaardag van de juffen niet. Een extra knuffel voordat je gaat slapen, omringt door al je knuffelvriendjes. 

Als ik ook naar bed ga loop ik nog even bij je binnen.  Je ligt uitgestrekt met je armen boven je hoofd te slapen. Net als toen je klein was. De wereld om ons heen is veranderd, maar dit moment is nog net als vroeger.

Weer samen onder één dak.
Gemis van de één en weer compleet met de ander.

Ik ben zo blij dat je er weer bent.

Mama

Geplaatst in Jarig, Thomas

Weer een jaar groter

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik je ook. Wat zat ik toen zelf nog in de kreukels en in de zorgen. Druk zoekend naar een woning had ik nog geen idee waar we terecht zouden komen. Wat heb ik gehuild toen het me niet lukte om de slingers op te hangen, juist omdat ik niet wilde dat er iets niet zou zijn dat er andere jaren wel was. Alles moest perfect zijn voor je. Uiteraard was het dat niet, maar het was evengoed in al zijn imperfectie, met slingers op ooghoogte toch een daverend feest. Nu wordt je 9…
9 Jaar geleden dat je op een vroege maandagmorgen, na 32 heerlijke weken dicht bij mij, besloot dat je te nieuwsgierig was naar de wereld om nog langer te blijven zitten. 9 jaar geleden dat mijn hand op je kleine rugje lag en ik naar je keek met mijn ogen vol tranen en een hoofd vol vragen en slechts een jaar geleden dat we je verjaardag vierden in ons tijdelijke onderkomen in de wetenschap dat we daar niet nog een verjaardag zouden vieren. 9 Jaar geleden had ik zoveel vragen over je toekomst, vorig jaar was er bijna net zoveel onduidelijkheid.
Dit jaar is alles anders..
Het is een paar dagen voor je jaarwisseling. We hebben net je rapportbespreking achter de rug. Met negens en tienen naar groep 6. Van de woorden van de kinderarts “op de lange termijn zal blijken of uw zoon zich normaal zal ontwikkelen” naar de woorden van je trotse juf “uw  zoon is eigenlijk overal goed in”. Voor elke ouder heerlijk, voor je vader en mij nog net een beetje meer.
De zomer heeft zich dit jaar nog niet laten zien. Om het samen gezellig te maken zitten we in ons beeldschone huisje lekker samen bij de kachel. We praten over je geboorte en je vraagt me weer hoe het allemaal ging. Ik vertel je dat het morgenochtend 5 uur precies 9 jaar geleden is dat de vliezen braken en dat papa net op tijd was omdat je je door niets meer liet tegen houden. Met je hand in de mijne praten we samen over het geluk dat we beiden hebben gehad. Jouw leven wordt in niets beperkt en ik hoef me niet constant zorgen meer te maken. Behalve je eeuwige gehoest ben je zo gezond en zo volmaakt, ik kan het soms nog nauwelijks geloven als ik naar je kijk. Hetzelfde gevoel heb ik nog steeds als ik om me heen kijk in ons mooie en fijne huisje. Nu ik door mijn nieuwe baan steeds meer hoor over problemen achter voordeuren in minder fortuinlijke gezinnen dan die van ons, prijs ik me nog gelukkiger hoe goed we het hebben. Met elkaar, onze gezondheid, een fijn dak boven ons hoofd een schuldenvrije bankrekening en bovenal nieuw geluk in de vorm van iemand die heel erg goed voor ons zorgt.
Negen jaar geleden vreesde ik voor je leven, vorig jaar vreesde ik voor ons bestaan. Dit jaar ga ik onbevangen vreselijk genieten en we maken er twee waanzinnige feesten van. Zaterdag bij je papa, zondag bij mij met om ons heen alle mensen die van je houden. Op geheel eigen wijze vullen we ons leven nu in en mijn grote cadeau aan jou is mijn rust. Eindelijk genieten, zorgeloos en gelukkig.
Dit jaar geen tranen omdat ik geen slingers op kan hangen, want dit jaar sta ik er niet alleen voor. Dit jaar is alles anders…

Gefeliciteerd mijn lieve alles.
Aan je vinger prijkt nu je eerste ring zodat ik altijd bij je ben, ook als ik er even niet kan zijn.
Mama houdt zielsveel van jou.

27 juni 2013

Geplaatst in Mama, Thomas, Verdriet

Verdriet

Vroeger als ik pijn had, dan zei mijn moeder altijd dat ze wenste dat ze het van me over kon nemen. Ik begreep dat nooit. Waarom zou je de pijn van iemand anders willen hebben? Ik begrijp nu dat moederliefde dat met je doet.
Waar ik vroeger nog een heel eind kwam met snoepjes en afleiding als zijn wankele beentjes zijn gewicht niet konden dragen en een knie weer eens niet ongeschonden uit een valpartij kwam, kan ik nu alleen maar machteloos toekijken hoe het hart van mijn alles soms huilt. En als ik hem snikkend tegen me aan voel denk ik meerdere malen dezelfde woorden die mijn moeder gebruikte “Geef je verdriet aan mij”. Alles heb ik er voor over om zijn pijn te dragen en van zijn smalle schoudertjes te tillen. In plaats daarvan moet ik toegeven dat ik hem niet kan helpen. Ik schiet tekort en dat doet pijn. Langzaamaan krijgt mijn eigen leven weer rust en vorm, maar ik kan er niet van genieten omdat ik hem zo zie worstelen. Zijn geluk hangt direct samen met het mijne en dus voel ik me met enige regelmaat net zo verloren als hij. Zal de tijd er mettertijd voor zorgen dat het korstje eindelijk dikker wordt?
Bijna 9 en zoveel te verduren. Soms breekt het mijn hart finaal in tweeën…

Marga, 10 juni 2013