Geplaatst in Thomas, Vriendschap

Joey

Een wolk rood haar, een wit snoetje en twee witte dunne beentjes onder een korte broek stonden voor de deur. Ik deed open en werd begroet met de woorden “Hoi, mag ik met dat jongetje dat hier woont spelen?” Met een grijns van oor tot oor liet ik hem binnen en hij stuiterde meteen naar boven. Verlegen was dit exemplaar in ieder geval niet en eigenlijk best een beetje brutaal. Toch kon ik hem wel knuffelen.

Nadat ik Thomas uit zijn oude buurt had gerukt en had verhuisd naar een ander deel van de stad, was hij ook zijn buurjongetjes verloren. Met die mannetjes was hij opgegroeid en vergroeid geraakt, maar ze woonden nu te ver weg om ’s avonds na het eten even met ze te kunnen voetballen.

Met de eerste zonnestralen begon van mij ook het geduw om mijn zoon uit huis te krijgen. Ga dan skeeleren, voetballen, naar de speeltuin (whatever, maar doe iets!!), het is zulk lekker weer.. Meneer had echter nergens zin in en het begon er steeds meer op te lijken dat alles waar geen stekker aan zit zijn interesse niet echt kon wekken. Ik zag een hele lange zomer voor me met een verveeld kind op de bank en een sacherijnige moeder in bikini in de tuin die om de vijf minuten wordt gestoord met een “ik verveel me” of de zoveelste “mam kijk eens”. Geloof me, ik heb het liefste kind van de wereld (uiteraard) en ik doe graag dingen met hem samen, maar ook ik wil af en toe gewoon ongestoord en ongegeneerd niksen en achterover hangen in een zonnetje in de zalige wetenschap dat mijn zoon het ook naar zijn zin heeft. In zijn oude buurt zag ik hem soms de hele dag niet behalve af en toe om te vragen of “ze” een ijsje mochten.

Het deed me verdriet hem in deze nieuwe buurt zo verloren te zien en zo angstig om er in zijn eentje op uit te trekken om nieuwe vrienden te maken. “Ik kan toch moeilijk zomaar op iemand afstappen mam”zei hij dan en ik bleef maar herhalen dat het zo wel werkt bij het maken van nieuwe contacten en dat hij het toch ook wel erg leuk zou vinden om ook hier wat vrienden te maken.

En toen was daar Joey. Ik bleef even onderaan de trap staan om te luisteren naar het vrolijke gebabbel op Thomas’ kamer. Het onophoudelijke gebabbel kan ik beter zeggen, want Joey hield geen seconde zijn mond. Ik voelde al gauw een lichte ergernis ontstaan bij mijn zoon die daar, net als ik, slecht tegen kan. Uiteindelijk moest Thomas naar crossfietsen en Joey besloot mee te gaan om te gaan kijken. Ik zei tegen hem dat hij even naar de achtertuin moest gaan omdat daar Thomas’ crossfiets in de schuur staat. Uiteraard ging Joey vervolgens dwars door het huis met zijn fiets met de mededeling dat “dit toch veel korter is dan omlopen”. Ik kon eigenlijk niet anders dan hem gelijk geven, dus ik kon er wel om lachen. Wat een joch.. De hele training lang is hij bij Thomas gebleven ondanks het feit dat het inmiddels met bakken uit de lucht kwam. Maar dat “mmmaakt niet uiuiuit, want ik heb het niet kkkoud.” Onderkoeld namen ze uiteindelijk afscheid en ik kreeg een zeiknat jongetje thuis die meteen riep dat Joey wel erg raar is. Ik hield vervolgens (met de bikinimiddagen in mijn achterhoofd) een pleidooi over mensen met verschillen en dat “een beetje gek” soms ook erg leuk kan zijn en dat het toch ook wel erg fijn zou zijn als hij een maatje in de buurt heeft waarmee hij af en toe kan spelen. Ok, vriendschap kun je niet sturen, maar ik mag toch best een beetje helpen.. In dit geval in ons beider belang.

Ik mag Joey wel.. Ik hou wel van een beetje gek en ondernemend. Wie weet wat een plezier we nog van dit mannetje gaan hebben. En… zijn vriendje in zijn oude buurt had ook rood haar. Wie weet is het een teken.

Marga, 18 mei 2013
Geschreven voor www.mommyonline.nl. Lees daar mijn maandelijkse blog

Geplaatst in Thomas

Groter

image

De deur staat op een kiertje en ik loop voorzichtig naar binnen. Je ligt uitgespreid in bed, in volle lengte en ineens verbaas ik me erover hoe groot je bent geworden. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger en je ledikantje. Je lag er zo lekker geborgen in, omringd door spijlen en ingepakt in een dichtgeritst slaapzakje die ook nog eens ingestopt zat aan je voeteneinde. Het voelde veilig, zo dicht bij papa en mama en je was nog te klein om de boze buitenwereld een blik waardig te keuren. Verdriet bestond niet, tenminste niet van het soort dat je hart raakt. Huilen deed je als je honger had of dorst of als je je zomaar even alleen voelde. Piekeren was niet nodig en je hoofdje maakte zich nog nergens druk over. De tijd is vertreken en veel te snel werd je veel te wijs en te groot.
Dit grote bed waarin je nu nog zoveel ruimte over houdt is vergelijkbaar met de wereld waarin je nu leeft. Hij is te groot voor je. Je bent nog steeds klein, maar de kinderlijke onschuld begint er al af te gaan. Je veiligheid moet je nu uit papa óf mij halen, we zijn er nooit meer tegelijkertijd. De school is geen plek meer voor alleen plezier, er moet geleerd worden en je werkt er hard voor. Tegelijkertijd leg je je hiermee een druk op je smalle schoudertjes, je wilt het te graag allemaal goed doen. Ik heb je al zo vaak proberen te leren dat hard werken nog lang genoeg kan, maar je wilt het niet anders dan zo. Dat je er soms van wakker ligt, baart me wel zorgen.
Je bent op zoek gegaan naar je eigen identiteit en dat is niet altijd even makkelijk. Toch juich ik van harte toe dat dit gebeurt, want je bent lange tijd een meeloper geweest. Je vormde jezelf naar de mensen om je heen, wilde iedereen plezieren en kwam veel te weinig voor jezelf op. Nu je zelf ook in de gaten hebt dat dat niet is wat je wil, sla je een beetje door met een soms brutaal, tegendraads en onrustig jongetje tot gevolg. Het komt wel goed uiteindelijk, daar heb ik alle vertrouwen in. Je hebt deze zoektocht nodig om te ontdekken hoe je je eigen wereld vorm wilt geven.
Het voelt raar voor me. Lange tijd was ik je wereld, samen met je vader en bepaalden wij hoe je dagen eruit zagen. Nu bepaal je steeds meer zelf. Het is een natuurlijk proces van loslaten, maar voor ons allebei zo ontzettend nieuw..

Ik sta een tijdje naar je te kijken, kniel dan naast je neer en druk een zachte kus op je warme voorhoofd. Je lippen trillen even.

Te groot voor je ledikantje, te klein voor je grote bed. Er komt een moment dat het bed je past, op dat moment past de wereld om je heen ook weer wat beter. Het is lastig deze “wal en het schip” fase. Ook voor je moeder…

Marga, 18 april 2013

Geschreven voor http://www.mommyonline.nl

Geplaatst in Mama, Thomas

Achilleshiel

Ik heb ooit een stuk gelezen waarin een moeder schreef: “Toen ik mijn kind op de wereld zette leek het of mijn eigen hart armpjes en beentjes kreeg.” Ik was toen zelf nog geen moeder en wist nog niets van dergelijke oergevoelens. Ik hield veel van mijn partner, ouders, zus en zelfs vrienden en dacht wel het nodige te weten over ware liefde.. Toen mijn jongetje werd geboren wist ik pas dat alles wat ik daarvoor aan liefde had ervaren, niets was vergeleken bij wat ik toen voelde. Niet te evenaren, allesomvattend en dat maakt het ook meteen mijn allerzwakste plek.
Dat kleine blonde jongetje die nog slechts 1.34m meet kan mij op elk moment van de dag maken of breken.
De dag begint. Zomaar een zondag. Op zijn tenen sluipt hij de trap af om mij niet wakker te maken. Hij weet niet dat ik hem altijd hoor. Als ik ook beneden kom staat het pak melk en de muesli op het aanrecht naast het kommetje, de lepel en zijn nog bevroren broodjes.. Pyjamaman zit grijnzend op de bank in afwachting van de ochtendknuffel. Ik prijs hem de hemel in dat hij alles heeft klaargezet. We rommelen de ochtend door. Ik lezend, hij kijkt tv en speelt op de Wii.. “Fijn he mama, zo samen? We doen allebei wat we leuk vinden vandaag”. Tussendoor regel ik het middagvermaak en charter zus en neef en nicht om mee te gaan naar de film. Mannetje is dolblij als ik hem vertel dat we naar de film gaan omdat dit onze oudjaarsdag is samen.. Morgenvroeg breng ik hem naar zijn papa, dus dit is de laatste dag van 2012 die we samen doorbrengen. Het wordt een wereldse middag in de bios waar ik de mascara van mijn wimpers lach en mijn ventje geniet. Uiteraard heeft mama na de film geen zin meer om te koken, dus we eindigen bij de Mac waar we verschrikkelijk de slappe lach krijgen samen.
Eenmaal thuis worden we getrakteerd op vroegtijdig afgestoken vuurwerk, waar we op onze oudjaarsdag extra van genieten. Nu voelt het helemaal echt.
De net aangeschafte Cluedo wordt uitgepakt en ik leg hem het doel van het spel uit.. Het derde potje wordt glansrijk door hem gewonnen doordat hij met een stalen gezicht zit te bluffen en ik er volledig in trap. Eindelijk een volwaardige speltegenstander, het valsspelen om hem ook eens te laten winnen is voorbij. Het wordt later en later en onze oudjaarsdag komt ten einde. Frisgepoetst en gepyjamaat leg ik een moe maar voldaan kereltje te ruste.. “Het was een fijne dag mama, dankjewel”..
Een lieve vriendin vraagt me via Messenger hoe het met me gaat en wenst me een fijne jaarwisseling. “Het zag wel raar zijn zonder je mannetje..” Een heel fijn gesprek volgt. Ik stort mijn hart uit, iets wat ik al veel eerder had moeten doen.
Als ik ’s avonds naar boven loop en bij mijn blondje aan het bed sta voel ik het.. Ik kan mezelf niet voor de gek houden. Oudjaarsdag is niet op 30 december, die is morgen en dit jaar heb ik hem voor het eerst sinds zijn geboorte niet bij me om hem over de drempel te tillen naar het nieuwe jaar.. Ik aai over zijn koppie en voel de tranen branden.. Terwijl hij ligt te slapen, zonder zich ervan bewust te zijn, zaagt hij pijnlijk aan mijn achilleshiel..
Mijn hart met armpjes en beentjes, mijn totale zwakte….

Gelukkig nieuwjaar lieve kleine schat.
Tot 1 januari…

~Mama, 30 december 2012~

Geplaatst in Kerst, Thomas, Ziek

Even stil

Het was zo’n dag, of eigenlijk zo’n week. Ruzies, zorgen en verdriet wisselden elkaar af. Een dierbare overleden, een twintigjarig jubileum wat niet meer gevierd hoefde worden, tranen drogen, mam steunen, opkrabbelen en weer doorgaan.
In die chaos kreeg ik een mailtje van de juf. Ze wilde een middag gaan borduren met de kinderen, had hulp nodig en ik dacht, dat ga ik doen… Ik werd opgehouden op het werk en daarom ging ik veel te laat weg.. Ik rende naar beneden en bij de draaideur van het kantoor zag ik je staan…Ik riep al dat ik haast had, maar trok vervolgens aan de rem. De school kan wachten en ik vroeg je daarom hoe het met je ging.
We leerden elkaar kennen tijdens een cursus Communicatie. Na de lunch ging ik een eindje wandelen en je liep met me mee. We praatten wat, lachten en vertelden elkaar wat onze rol was binnen de organisatie. Je vertelde me dat je gedichten schrijft en nieuwsgierig geworden vroeg ik je of ik wat van je mocht lezen. Een paar weken later kreeg ik je gedichtenbundel. Je had er nog een persoonlijke boodschap voor me in geschreven. Dat jaar droeg je tijdens het kerstdiner één van je gedichten voor en met je mooie stem erbij en in de gezellige kerstsfeer kwam het nog meer over. Ik herkende het gedicht uit de bundel die ik van je kreeg. We bleven elkaar groeten en altijd geïnteresseerd liep je nooit zomaar aan me voorbij.
Een jaar geleden, precies in de tijd dat er landelijk een campagne was om meer aandacht te genereren met abriposters en televisiespotjes bereikte ons het bericht dat die ziekte jou getroffen had. “Als u dit ziet, ben ik er niet meer”. Die spotjes hebben me zo geraakt, want hoe moest het voor de nabestaanden voelen om hun inmiddels overleden dierbare voortdurend nog levend op televisie te zien. En nu kwam het ineens heel dichtbij. Ik stuurde je een kaart, maar het voelde zo ontoereikend. Wat zeg je tegen iemand die te horen krijgt dat het alleen maar in een heel rap tempo bergafwaarts gaat? Het werd stil rond jouw persoontje en ik dacht veel aan je… Misschien was je er inmiddels al niet meer..
En toen stond je ineens voor me en vertelde me dat je in plaats van de gebruikelijke prognose te horen had gekregen dat de ziekte bij jou minder progressief verloopt en dat je meer jaren hebt dan aanvankelijk werd gedacht. Je stem was vervormd doordat de spieren niet meer werken en het kostte je zichtbaar moeite om jezelf verstaanbaar te maken. Vol ongeloof keek ik je aan. Je straalde levenslust uit ondanks alles.. Ik kon zo weinig nuttigs tegen je zeggen.
Veel te hard reed ik met tranen in mijn ogen naar mijn woonplaats waar ik maar heel iets te laat de klas binnenviel. De kinderen waren al druk met borduren en de uren daarna verdween even alles. Touwtjes knippen, afhechten, draadjes in naalden stoppen en problemen oplossen in de categorie “mijn touw zit in de knoop” en “ik heb een steek overgeslagen”. Heerlijk om degene te zijn die alles in de hand heeft. Deze problemen kan ik oplossen en ik werd als heldin aangekeken de hele middag.
Er waren koekjes en drinken, kerstmuziek en gezelligheid en ik genoot van het ingespannen smoeltje van mijn kleine blondje. Zijn eerste keer borduren, geweldig.
Hoe meer kinderen klaar waren, hoe onrustiger het werd. Ik had me net ontfermd over een jongetje dat enorm zat te worstelen met zijn werk toen de juf voorstelde om voor de hulpmama’s wat liedjes te zingen.
35 Kleine stemmetjes zongen de mooiste kersliedjes en de tranen sprongen in mijn ogen. Terwijl ik keek naar mijn mannetje die vol overgave mee zat te zingen, vervulde mijn hart zich van trots en het ultieme kerstgevoel borrelde vanuit mijn tenen omhoog.
Zoveel verdriet dit jaar, maar het is kerst, we zijn gezond en dus hebben we iets te vieren.

Deze kerst leest iemand anders het gedicht voor tijdens het kerstdiner, maar het zijn wel jouw woorden ookal kun je ze zelf niet zeggen.
Ik vier de jaren die je nog hebt gekregen en de mooie jaren die nog voor mij liggen met je mee.

http://www.stichting-als.nl

~Marga, 19 december 2012~

Geplaatst in Liefde, Scheiding, Thomas

Slaap zacht

“Kom je nog even een kusje brengen als je klaar bent met douchen mama”.. Natuurlijk komt mama dat want hoe kan ik die mooie oogjes iets weigeren.. Na een uitgebreide douchesessie stap ik opgefrist zijn kamertje in, klaar voor de grote knuffels.. Er steken geen armen boven het dekbed uit die me begroeten en er volgt geen blij “mamaaah”.. Een diepe ademhaling komt me tegemoed en ik zie alleen een plukje haar boven het dekbed uitsteken. In diepe rust…
Je bent zo moe. Moe van het heen en weer gereis en al die verschillende huizen waarin je tegenwoordig opgroeit. Moe van twee ouders die zich weer wagen op het liefdespad en veel dingen ondernemen waar je allemaal van harte aan deelneemt, maar die je stiekem ook een beetje slopen. Moe van de emoties die nog met enige regelmaat de kop opsteken als je zomaar voor je uit zit te mijmeren en me vragen stelt over het hoe en waarom van de breuk van je papa en mama. Moe van school en alles wat er daar van je verwacht wordt, moe van spelen met vriendjes en gewoon maar groter worden.
Ik aai je zacht over je prachtige blonde haartjes.. “Kusje gemist lieverd, maar die halen we morgen zeker weten in..”

Slaap zacht mijn vriendje, mama houdt de wacht.

En te horen van een leven
Waarin de liefde weer regeert
En te geloven al is ´t maar even
Dat de haat wordt aangeleerd
Dat de mensen liever zoenen
Dan dat ze vechten op ´t journaal
Dat beer weer beter wordt
De poes morgen wel weer opstaat
Dat ie ook slaapt
En dat het goed komt allemaal

Marga, 21 mei 2012

Geplaatst in Mama, Thomas

Mom on the move, week one!

Maandagochtend 07.00 uur
Maham… IK WIL NIET NAAR SCHOOL!!!
Waarom moet ik naar school, ik wil het niet, ik wil het niet….

08.30
Schatje, de schoolbel is gegaan, mama moet nu weg…
Neeeeheeh, ik zal je zo missen, waarom moet je werken..
Mama hoeft vandaag niet te werken, mama heeft vrij genomen, omdat het jouw eerste dag is dus we kunnen vandaag gewoon samen eten. Ik kom je straks halen…

10.00
Hoeveel tijd heb ik nog om alles te doen wat ik in mijn hoofd had op deze kindloze ochtend?

11.45
Mamaaaaah, ik vond het zo leuk op school!
Maar de dag is nog niet afgelopen lieverd, je moet vanmiddag nog.
Nee mama, als ik thuis ben, blijf ik thuis
Nee schat, je eet vandaag een keer bij mama, maar daarna ga je weer naar school
Nee mama, ik blijf vanmiddag bij jou

13.15
Schatje, de schoolbel is gegaan, mama moet nu weg….
Neeheeeh, ik zal je zo missen, waarom moet ik hier blijven….

14.00
Zal ik de badkamer gaan doen, of geniet ik nog even van de rust…

15.15
Mamaaaaaah, ik vond het zo leuk op school!
Fijn schat, ga je dat nu onthouden dan, dan hoef je morgen niet weer te huilen…
Ja mam, ik ga nooooit meer huilen, ik vind de juf lief en de school leuk…

Dinsdagochtend 07.00
Maham… IK WIL NIET NAAR SCHOOL!!!
Lieverd, je gaat vanaf nu elke dag naar school, dus wen er maar aan..
IK WIL NIET… Ik mag gelukkig wel weer bij jou eten.
Nee schat, mama moet vandaag ook werken, dus je blijft over op school met de andere kindjes..
IK WIL NIET OVERBLIJVEN!!!

08.30
JE MAG NIET WEG GAAN MAMA!!!

14.00
Ik moet over een half uur al weg en ik heb nog lang niet gedaan wat ik wilde doen…

15.15
Mamaaaaah, ik vond het zo leuk op school, morgen ga ik niet huilen…

Woensdagochtend 07.00
Maham… Waar ga ik vandaag heen?
Naar school schat..
Alweer naar school? Ik vind de school niet leuk, IK WIL NAAR OMA!!!
Dat kan niet schat, alle kindjes gaan naar school. En het is maar een halve dag, vanmiddag komen papa en opa je samen ophalen…

08.30
Ik hoef niet over te blijven hè mama, vanmiddag eet ik met papa..
Ja schat, vanmiddag eet je met papa

14.30
Shit, ik moet mijn kind ophalen.. Oh nee, het is woensdag, ik werk vandaag de hele dag…
Jeetje, woensdag nog maar, wat gaat die week langzaam.

Donderdagochtend 07.00
Maham, IK WIL NIET NAAR SCHOOL!
Schat, ik begin er nu een beetje moe van te worden. Mama is ook moe, ik heb het 1000x uitgelegd, je gaat gewoon.

08.30
Mama gaat nu ook weg lieverd, net als alle andere mama’s die 10 minuten geleden al weg zijn gegaan.
Opa en papa komen mij halen hè mama? En dan eet ik thuis een broodje.
Nee lieverd, vandaag blijf je over op school, want mama moet werken.
IK WIL NIET OVERBLIJVEN!!!
“Blijft hij vandaag weer over, mama van T?”
Ja juf, T blijft 3 dagen in de week over op school…
Oh…
En óók nog 1 middag naar de BSO?
Ja…
Oh…

14.30
Ik ben een slechte moeder, ik werk teveel, hij redt het niet, alle andere moeders zijn gewoon thuis tussen de middag, maar ik moet weer zo nodig carrière maken… Ik dacht dat ik het zo goed geregeld had, 2 dagen 8 uur en 2 dagen 6 uur werken. 1 Middag naar de BSO, 1 middag papa thuis en 3 middagen mama…
Moet ik het dan toch anders doen, had ik niet….
Shit, ik moet mijn kind ophalen, anders kom ik te laat.

Vrijdagochtend 07.00

07.30
Gaaaaap, goedemorgen mama
Goedemorgen lieverd
Laatste dag vandaag schat, dan zit de week er weer op.
Mama is lekker vrij vandaag, en jij hoeft ook maar een halve dag.
Komen opa en papa me dan halen?
Nee, mama is toch vrij…
Moet ik dan ook overblijven?
Nee, mama is vrij, dus je eet bij mij…
En hoef ik dan ook niet meer terug naar school?
Nee schat, je bent vrij vanmiddag…
En dan hoef ik nooooit meer naar school?
Jawel schat, dan is alleen deze week voorbij… Na het weekend ga je gewoon weer naar school..
Oh…
Ga ik dan nooit meer naar oma?
Alleen in de vakanties schat…
Oh…
School is best leuk mama en ik vind de juf lief, want ze heeft mooie schoenen…
Daar ben ik blij om lieverd

8.45
Waarom vinden alle moeders het nodig om IN het gangpad van de supermarkt met elkaar te gaan staan beppen???

9.30
Boodschappen in huis, was hangt buiten en de badkamer schreeuwt nog steeds om een beurt…
Nog 2,5 uur, dan zit de eerste week van 8 werkende-moeder-met-schoolgaand-kind- jaren erop…

Eerst maar even een kopje thee…

Marga, 2008

Geplaatst in Thomas

Hoera het is een jongetje…

Hoera het is een jongetje

Ik kom thuis en breek meteen mijn nek over een Star Wars zwaard en mini-playmobil pistolen. Van de clics is een racebaan gemaakt van de achterdeur tot aan de keuken en je bent er met monstertrucks overheen aan het raggen. Uit je mond komt een geluid wat in het midden ligt tussen het gebrul van een leeuw in nood en mijn Peugeotje met zijn kapotte uitlaat. Op hetzelfde moment woedt in de andere hoek van de kamer een vreselijke oorlog tussen de spookpiraten, de gewone piraten en de… nou ja, themaloze playmobilpoppetjes die eigenlijk normaal gesproken onschuldig in een safari-auto rondrijden, maar nu een pistool in hun handen gedrukt hebben gekregen.

De monstertrucks staan op een rijtje opgesteld te wachten op hun beurt. Elke race wordt van luid commentaar voorzien. “Captains Curse haalt Grave Digger in en jaaaaaaaa hij wint de race op het nippertje.” Wat was het weer spannend.

Zelf ben je gehuld in een samenraapsel van verkleedkleren. Wat je precies bent weet ik niet, maar het ziet er gevaarlijk uit. Dat komt misschien ook door de woeste, fanatieke blik in je ogen.

Je spel heeft ervoor gezorgd dat de oorlog inmiddels ten einde is, alle mannetjes liggen inmiddels op de grond. Ze zijn dood…gut…Koppen eraf (of alleen het haar als de koppen te vast zitten), rondslingerende wapens en een overmeesterde piratenboot met spookpiraten die nog lachen en overeind staan, want die waren tenslotte al dood.

Hoe vaak ik ook zeg dat oorlog geen spelletje is en doodmaken ook niet leuk is om samen te spelen, je wuift mijn bezwaren weg. “Mam, het is toch niet echt. Ze zijn van plastic hoor, de kop zit er alweer op. En ik schiet Leo toch ook niet echt dood, het is maar een knappertjespistool.”

Juist….

Captains Curse is inmiddels met Grave Digger aan een nieuwe race begonnen, maar deze keer is een `naamloze groene monstertruck die niet heel mooi is en ook niet bij de echte monstertruckshow was, maar wel een supercool geluid heeft vind jij ook niet mam`, ze te snel af.

De racegeluiden snerpen door mijn oren…

Hoera, het is een jongetje!

Marga, januari 2011