Geplaatst in Kerst, Thomas, Ziek

Even stil


Het was zo’n dag. Of eigenlijk zo’n week. Ruzies, zorgen en verdriet wisselden elkaar af. Afscheid van een dierbare, tranen drogen, mam steunen, opkrabbelen en weer doorgaan.
In die chaos kreeg ik een mailtje van de juf. Ze wilde een middag gaan borduren met de kinderen en had hulp nodig. Of ik tijd had. Knutselen met kleuters. Ik kan geen betere besteding van mijn middag bedenken. Dus ik nam de middag vrij.
Ik werd opgehouden op het werk en ging veel te laat weg. Rennend richting de draaideur van het kantoor zag ik je staan. Ik riep al dat ik haast had, maar trok vervolgens aan de rem. De school kan wachten.
“Hé Rob. Hoe gaat het met je?”

We leerden elkaar kennen tijdens een cursus Communicatie. Na de lunch wandelde ik een stukje en je liep met me mee. We praatten wat, lachten en vertelden meer over onze rol in de organisatie. Je vertelde me over je liefde voor gedichten schrijven en nieuwsgierig geworden vroeg ik je of ik wat van je mocht lezen. Een paar weken later kreeg ik je gedichtenbundel. Je had er een persoonlijke boodschap voor me in geschreven.
Dat jaar droeg je tijdens het kerstdiner één van je gedichten voor. Met jouw mooie donkere stem en in de gezellig kerstsfeer, raakte het me diep. Ik herkende het gedicht uit de bundel die ik van je kreeg. We bleven elkaar groeten en altijd geïnteresseerd liep je nooit zomaar aan me voorbij.

Een jaar geleden, precies in de tijd dat er landelijk een campagne was om meer aandacht te genereren met abriposters en televisiespotjes, bereikte ons het bericht dat die ziekte jou getroffen had. “ALS u dit ziet, ben ik er niet meer”. Die spotjes hebben me zo geraakt, want hoe moest het voor de nabestaanden voelen om hun inmiddels overleden dierbare voortdurend nog levend op televisie te zien. En nu kwam het ineens heel dichtbij. Ik stuurde je een kaart, maar het voelde zo ontoereikend. Wat zeg je tegen iemand die te horen krijgt dat het alleen maar in een heel rap tempo bergafwaarts gaat? Het werd stil rond jouw persoontje en ik dacht veel aan je. Misschien was je er inmiddels al niet meer…

En toen stond je ineens voor me. Je antwoordde dat je, in plaats van de gebruikelijke prognose, te horen had gekregen dat de ziekte bij jou minder progressief verloopt en dat je meer jaren hebt dan aanvankelijk werd gedacht. Je stem was vervormd doordat de spieren niet meer goed werken en het kostte je zichtbaar moeite om jezelf verstaanbaar te maken. Je straalde levenslust uit ondanks alles, blij met je reservetijd en nog vol goede moed…. Ik kon zo weinig nuttigs tegen je zeggen. Wát een levenskracht.

Veel te hard reed ik, met tranen in mijn ogen, naar mijn woonplaats waar ik maar heel iets te laat de klas binnenviel. De kinderen waren al druk met borduren en de uren daarna verdween even alles. Touwtjes knippen, afhechten, draadjes in naalden stoppen en problemen oplossen in de categorie “mijn touw zit in de knoop” en “ik heb een steek overgeslagen”. Heerlijk om degene te zijn die alles in de hand heeft. Deze problemen kan ik oplossen en ik werd als heldin aangekeken de hele middag.
Er waren koekjes en drinken, kerstmuziek en gezelligheid en ik genoot van het ingespannen smoeltje van mijn kleine blondje. Zijn eerste keer borduren, geweldig.
Hoe meer kinderen klaar waren, hoe onrustiger het werd. Ik had me net ontfermd over een jongetje dat enorm zat te worstelen met zijn werk toen de juf voorstelde om voor de hulpmama’s wat liedjes te zingen.

35 Kleine stemmetjes zongen de mooiste kersliedjes en de tranen sprongen in mijn ogen. Terwijl ik keek naar mijn mannetje die vol overgave mee zat te zingen, vervulde mijn hart zich van trots en het ultieme kerstgevoel borrelde vanuit mijn tenen omhoog.
Zoveel verdriet dit jaar, maar het is kerst, we zijn gezond en dus hebben we iets te vieren.

Dit jaar leest iemand anders het gedicht voor tijdens het kerstdiner. Het zijn wel jouw woorden, ook al kun je ze zelf niet meer zeggen.
Ik vier de jaren die je nog hebt gekregen en de mooie jaren die mij nog wachten, deze kerst met je mee.

http://www.stichting-als.nl

~Marga, 19 december 2012~

Lieve Rob overleed twee jaar na zijn diagnose.

4 gedachten over “Even stil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s