Geplaatst in Kerst, Thomas, Ziek

Even stil


Het was zo’n dag, of eigenlijk zo’n week. Ruzies, zorgen en verdriet wisselden elkaar af. Een dierbare overleden, een twintigjarig jubileum wat niet meer gevierd hoefde worden, tranen drogen, mam steunen, opkrabbelen en weer doorgaan.
In die chaos kreeg ik een mailtje van de juf. Ze wilde een middag gaan borduren met de kinderen, had hulp nodig en ik dacht, dat ga ik doen… Ik werd opgehouden op het werk en daarom ging ik veel te laat weg.. Ik rende naar beneden en bij de draaideur van het kantoor zag ik je staan…Ik riep al dat ik haast had, maar trok vervolgens aan de rem. De school kan wachten en ik vroeg je daarom hoe het met je ging.
We leerden elkaar kennen tijdens een cursus Communicatie. Na de lunch ging ik een eindje wandelen en je liep met me mee. We praatten wat, lachten en vertelden elkaar wat onze rol was binnen de organisatie. Je vertelde me dat je gedichten schrijft en nieuwsgierig geworden vroeg ik je of ik wat van je mocht lezen. Een paar weken later kreeg ik je gedichtenbundel. Je had er nog een persoonlijke boodschap voor me in geschreven. Dat jaar droeg je tijdens het kerstdiner één van je gedichten voor en met je mooie stem erbij en in de gezellige kerstsfeer kwam het nog meer over. Ik herkende het gedicht uit de bundel die ik van je kreeg. We bleven elkaar groeten en altijd geïnteresseerd liep je nooit zomaar aan me voorbij.
Een jaar geleden, precies in de tijd dat er landelijk een campagne was om meer aandacht te genereren met abriposters en televisiespotjes bereikte ons het bericht dat die ziekte jou getroffen had. “Als u dit ziet, ben ik er niet meer”. Die spotjes hebben me zo geraakt, want hoe moest het voor de nabestaanden voelen om hun inmiddels overleden dierbare voortdurend nog levend op televisie te zien. En nu kwam het ineens heel dichtbij. Ik stuurde je een kaart, maar het voelde zo ontoereikend. Wat zeg je tegen iemand die te horen krijgt dat het alleen maar in een heel rap tempo bergafwaarts gaat? Het werd stil rond jouw persoontje en ik dacht veel aan je… Misschien was je er inmiddels al niet meer..
En toen stond je ineens voor me en vertelde me dat je in plaats van de gebruikelijke prognose te horen had gekregen dat de ziekte bij jou minder progressief verloopt en dat je meer jaren hebt dan aanvankelijk werd gedacht. Je stem was vervormd doordat de spieren niet meer werken en het kostte je zichtbaar moeite om jezelf verstaanbaar te maken. Vol ongeloof keek ik je aan. Je straalde levenslust uit ondanks alles.. Ik kon zo weinig nuttigs tegen je zeggen.
Veel te hard reed ik met tranen in mijn ogen naar mijn woonplaats waar ik maar heel iets te laat de klas binnenviel. De kinderen waren al druk met borduren en de uren daarna verdween even alles. Touwtjes knippen, afhechten, draadjes in naalden stoppen en problemen oplossen in de categorie “mijn touw zit in de knoop” en “ik heb een steek overgeslagen”. Heerlijk om degene te zijn die alles in de hand heeft. Deze problemen kan ik oplossen en ik werd als heldin aangekeken de hele middag.
Er waren koekjes en drinken, kerstmuziek en gezelligheid en ik genoot van het ingespannen smoeltje van mijn kleine blondje. Zijn eerste keer borduren, geweldig.
Hoe meer kinderen klaar waren, hoe onrustiger het werd. Ik had me net ontfermd over een jongetje dat enorm zat te worstelen met zijn werk toen de juf voorstelde om voor de hulpmama’s wat liedjes te zingen.
35 Kleine stemmetjes zongen de mooiste kersliedjes en de tranen sprongen in mijn ogen. Terwijl ik keek naar mijn mannetje die vol overgave mee zat te zingen, vervulde mijn hart zich van trots en het ultieme kerstgevoel borrelde vanuit mijn tenen omhoog.
Zoveel verdriet dit jaar, maar het is kerst, we zijn gezond en dus hebben we iets te vieren.

Deze kerst leest iemand anders het gedicht voor tijdens het kerstdiner, maar het zijn wel jouw woorden ookal kun je ze zelf niet zeggen.
Ik vier de jaren die je nog hebt gekregen en de mooie jaren die nog voor mij liggen met je mee.

http://www.stichting-als.nl

~Marga, 19 december 2012~

4 gedachten over “Even stil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s