Geplaatst in Afvallen, Divers, Hoe vrouwen denken, Werk

Slank succes

Ik vroeg me laatst iets af. Waarom zijn vrouwen in de top bijna altijd slank? Vrouwen met succes, een goedlopend eigen bedrijf en onze prinsessen (althans degenen die de puberteit zijn ontgroeid), ze zien er allemaal altijd uit om door een ringetje te halen. Mantelpakje, de juiste panty’s, zakelijke make-up, een goede jurk of goed gesneden broekpak. Nooit zwengelende kipfilets, dikke buiken of onderkinnen en uitgelopen mascara.

bron: pixabay

Hebben deze vrouwen door hard werken geen tijd om te eten of zijn ze gewoon met de juiste genen geboren en daarmee gemaakt voor succes? Of maken ze in hun drukke schema ook nog tijd voor de sportschool om zo in shape te blijven?

Het lijkt er sterk op dat vrouwen in hoge posities nog steeds, of liever gezegd, steeds méér beoordeeld worden op hun verschijning dan op hun professionaliteit en capaciteit. Er bestaat nu eenmaal een ‘vet’ vooroordeel ten opzichte van vrouwen met overgewicht (‘geen discipline’, ‘laten zichzelf gaan’, ‘zwak vlees’, etc.). Professionele vrouwen zijn zich daar zeer van bewust, aldus professor Andrew Hill (medische psychologie, Leeds University). Het uiterlijk is volgens Hill nog steeds het belangrijkste attribuut voor vrouwen in onze samenleving [bron].

Dik en imperfect zijn is simpelweg nadelig als je hogerop wilt komen op die carrièreladder. Mollige, zelfs ronduit dikke (en lelijke), succesvolle mannen zijn er meer dan zat. Ook op TV en in de politiek. Maar vrouwen? Ho maar. Met de toenemende kledingmaat wordt ook het glazen plafond waar vrouwen hun hoofd tegenaan stoten, steeds dikker. Ook de wetenschap bevestigt dat het gewicht van een vrouw bepalend is voor hoe mensen haar inschatten qua competentie, intelligentie en zelfs qua salarisniveau. Laten we het er maar op houden dat er daadwerkelijk op gewicht gediscrimineerd wordt, met name bij vrouwen. How sad…

Stel nou eens dat één van onze prinsen op stevige vrouwen zou vallen. Dat er dan op Koningsdag een ronduit stevige dame loopt tussen al die langbenige hinden. Dat kun je je toch gewoon niet voorstellen? Of dat er tijdens een congres van bedrijf X een presentatie wordt gehouden door topvrouw Y en zij zich dan druk moet maken over sterk corrigerend ondergoed. En dat de megaster met een miljoenenpubliek een kleine vrouw met maat 48 is.
Ik heb het nog nooit gezien. Of kijk ik niet goed?
Iemand voorbeelden dat het ook anders kan? Please?

bron: pixabay

Blog tegelijkertijd verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Vooruitgang

Het hardloopavontuur begint een beetje vorm te krijgen. Ik kan trots meedelen dat ik vandaag zo’n 4 minuten onafgebroken gerend heb. De marathonlopers onder ons liggen nu in een deuk. Degenen die weten hoe zwaar ik dit vind en hoe slecht mijn conditie is (was), zijn net als ik APEtrots. (Soms zijn hoofdletters gerechtvaardigd).

Ik heb een nieuwe app ontdekt. Waarschijnlijk ben ik één van de laatsten die 5K ontdekt, maar ik was al lang op zoek naar een goede app die me door de intervaltraining heen loodst.  Eentje die geen geld kost en waarbij iemand zegt: nu lopen, nu rennen. Ik was als een kind zo blij toen iemand me deze tip gaf en ben er flink mee aan de slag gegaan.

Braaf deed ik ook vandaag weer wat me gezegd werd. Dus ik rende… en rende… en rende en het werden de langste 2 minuten van mijn leven. Dat komt waarschijnlijk omdat ze in werkelijkheid 4 minuten duurden. Daarna stonden mijn longen in brand en checkte ik toch maar eens of mijn appvriend me een blauwtje had laten lopen.  Hij was inderdaad verdwenen en blauw was ik zeker…Na drie rondes lopen-rennen  was de app kennelijk uitgevallen. Maar wat was ik trots. Terwijl ik keurig wachtte op de bliep en de ‘start walking’ bleef ik keurig rennen. Best wel een eind voor mijn doen. En zo merkte ik vandaag voor het eerst dat er vooruitgang in zit. Jippie!

Ik was al gewaarschuwd en het klopt. Ik begin er zowaar een beetje lol in te krijgen.

Sssssst……

image

Marga, 1 mei 2016

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Ren je rot

Ik haat hardlopen. Echt serieus, ik haat het! Het enige wat ik er leuk aan vind, is het gevoel achteraf. Als mijn hoofd leeg is, mijn spieren trillen en ik ongelofelijk trots ben op mezelf omdat ik toch weer ben gegaan na een dag werken, koken, afwassen en opruimen.
Tijdens het lopen ben ik me voortdurend bewust van mijn erbarmelijke conditie en schuddende lichaamsdelen. Ik hoop dan ook altijd weer dat ik volledig alleen kan lopen op de dijk langs de IJssel, maar helaas is dat nooit het geval. Die anderen zien er ook altijd uit alsof ze daar horen. Soepel en gracieus lopen ze me voorbij terwijl ik mezelf, hijgend als een molenpaard, voortsleep. Wat een hel.
Mijn trouwe volgers weten dat ik al een eeuwigheid vecht tegen de zwaartekracht en de weegschaal. De dertien weken WeightWatchers cursus (Gewichtbekijkers) zit er inmiddels weer op en ik ben ergens onderweg rond de 6 kilo verloren. Best een resultaat om trots op te zijn. De complimentjes die ik zo nu en dan krijg, smaken naar meer. Het gaat me alleen niet snel genoeg. Sinds mijn trainer ziek is geworden, (dat kan ook als je heel veel sport), schoot het bewegen er steeds vaker bij in. Die schop onder mijn gevulde hol die hij me altijd gaf, moest ik nu mezelf maar geven. Een paar weken geleden heb ik daarom zelf de stoute hardloopschoenen maar aangetrokken. En ik moet eerlijk zeggen, ik haat het nog steeds, het gaat best goed.
Onlangs heb ik mezelf een setje hardloopkleding cadeau gedaan. Een broek, topje en jasje in zwart en stralend fel roze. Goede schoenen had ik al eerder aangeschaft, kapotte knieën daar zit niemand op te wachten, maar ik had mezelf nog geen kleding gegund. Ik liep dus nog steeds, zwaar voor paal in een zwarte verschoten legging en een lubbershirt. Niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen. Vandaag werd het hoog tijd om de nieuwe kleding maar eens uit te proberen. Vanaf het moment dat ik mijn eerste stappen buiten zette, voelde het al anders. Ik werd begroet door medelopers en hoorde er ineens bij! Dat ik de helft van de tijd snelwandelde en mezelf nog steeds hijgend van lantaarnpaal naar lantaarnpaal sleepte, deed daar niets aan af. Met de running hits op Spotify op de achtergrond legde ik, ongemerkt, toch aardig wat meters kilometers af. Ik had er spontaan meer lol in. En eigenlijk was het ook best lekker. De zon scheen nog, er kwamen schepen langsvaren en ik was getuige van een eendengroepsverkrachting. Oké dat laatste was eigenlijk best een beetje zielig. Vier mannetjes en één vrouwtje.  Ik wilde bijna ingrijpen, want hoe weet ze nou wie straks de vader is?  Ze keek echter alsof het haar niet kon schelen, dus misschien was het wel gewoon een sloerie. Ik liep letterlijk de dag van me af (ookal was dit dankzij enorm leuke gesprekken eigenlijk best een leuke dag) en de stress en het gedoe van gisteren en van vorige week. Leeg was mijn hoofd toen ik thuis kwam.

Echt, ik haat hardlopen. Maar ik hou intens van het gevoel achteraf en het beeld in de spiegel dat steeds een beetje vriendelijker voor me is. Dus misschien, heel misschien, ga ik er uiteindelijk toch wel een beetje van houden…

Nah.. never….

 

Marga, 19 april 2016

 

Geplaatst in Afvallen

Een hammetje in de min

Nee ik zal jullie niet vermoeien met constante verhalen over mijn afvalstrijd.  Vandaag was echter het eerste weegmoment na een week punten tellen en vooral veel nadenken. Sjonge jonge, het is makkelijker om je uit te leven in de sportschool dan dit gedoe. Maar ja, nobody said it would be easy. Misschien had ik dat vooral zelf bedacht. Weekje punten tellen en een beetje opletten en hoppaaaa kilo’s lichter. Helaas, afvallen is echt keihard werken.
Mijn week was vooral een eyeopener. Ik eet heel gezond, maar qua calorieën wel  teveel. Op naar alle magere varianten dan maar, tegen het advies van mijn trainer in. Ik ben me bij sommige producten echt te pletter geschrokken. Een onschuldig stukje kaas werd ineens de vijand. Nu lacht er een vrolijk stuk 30+ naar me vanuit de koelkast. Gekocht bij de kaasboer, want die plastic troep uit de supermarkt is niet weg te krijgen.

De hele week heb ik me netjes aan mijn punten gehouden. In het weekend werd het een stuk moeilijker. De gezelligheid met mijn mannetje lokte. Glaasje wijn (5 punten!!!), avondje uit eten (een miljoen punten) en paar toastjes op zondagmiddag  (ach laat maar).
Vanaf maandag weer op rantsoen en volgend weekend mijn leven beteren. Ik neem wel een paar zakken wortels mee.. kan ik toch “gezellig” mee snacken.

Het vonnis vandaag: min 800 gram. Dat viel me best wel tegen. Maar een blije en trotse coach maakt dan toch wel veel goed, net als mijn medecursisten die toch wel trots zijn, wat het resultaat ook is. Dit weekend deed geen goed aan het eindresultaat. Mijn hormonen ook niet. En had ik al verteld dat ik echt superzwaar ondergoed heb? Ik bedoel maar, ik ben natuurlijk eigenlijk veel meer afgevallen.
Terug op mijn werk kreeg een collega lucht van mijn ww-avontuur. Hij sprak de legendarische woorden: ie goat toch niet zun scharminkeltien worre hè? Ie bent beeldschone as ie bint. Zo, rond enzo. ( Dat dus in plat zwols, u ziet ik ben fantastisch in ons dialect).
Lief, maar onzin natuurlijk, want een beetje minder van mij kan ik wel hebben. Bovendien zit er tussen nu en het zijn van een mager scharminkeltien nog wel een kilo of 30 in de weg.

Om toch een beetje blij te worden met mijn 800 gram verlies ben ik na mijn werk naar de supermarkt gereden om daar een stuk vlees van 800 gram te zoeken. Ik vond een prachtige beenham. Best zwaar hoor als je dat optilt. Met een plechtig gebaar legde ik de ham terug tussen al zijn vrienden in de koeling.
Dag 800 grammetjes. Tot nooit meer ziens.

Thuis schilde ik een appeltje terwijl zoonlief twee zalig ruikende kaneelstengels wegknaagde. Ik was maar een heel klein beetje jaloers…

Een heel klein beetje…

 

Marga, 26 januari 2016

Geplaatst in Afvallen, Divers

Gewichtbekijkers

Het boek over de  jarenlange strijd tegen mijn iets te aanwezige rondingen kreeg vandaag weer een nieuw hoofdstuk. Via mijn werk kreeg ik de mogelijkheid om, in het kader van ‘een gezonde werknemer is een productieve werknemer’, mee te doen aan een programma van de WeightWatchers. Eigenlijk ben ik heel erg tegen het tellen van punten, constant bezig zijn met je voeding en, blegh, groepsactiviteiten, maar gezien het feit dat ik voldoende sport, gezond denk te eten en de weegschaal desondanks al jaren hetzelfde aangeeft heb ik me toch maar aangemeld. Het eerste weegmoment hing als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd en niet eens zozeer vanwege de cijfers, want die ken ik wel van de weegschaal thuis. Nee, ik had letterlijk nachtmerries van een publiek weegmoment waarbij er een rode zwaailamp aangaat op het moment dat ik de weegschaal bestijg en mijn gewicht in  knipperende neonletters de organisatie in geslingerd wordt met geschokte gezichten (zoveel?!) en opgeluchte gezichten (dan valt het bij mij nog mee) tot gevolg.

Ik kwam vandaag dus behoorlijk nerveus de vergaderzaal in waar ik een heleboel bekende gezichten spotte en ik natuurlijk meteen keek of ik niet de dikste was. Macht der gewoonte, sorry. Na het invullen van mijn aanmelding was het moment suprême aangebroken. Heel slim had ik mijn zwaarste kleding aangetrokken, want dan kan het volgende week alleen maar meevallen nietwaar? En uggs wegen tenslotte toch al gauw een kilo of 10. 😉 De weegschaal was godzijdank verbonden aan een los kastje waardoor alleen mevrouw afvalgoeroe en ik de schade konden zien. Mevrouw verblikte of verbloosde niet en vroeg hoeveel ik wilde afvallen. Giechelig zei ik dat dertig mooi zou zijn, maar dat ik het eerst maar bij een kilootje of tien zou houden.  Het moet tenslotte wel haalbaar zijn in dertien weken. “Goed dat je er bent”, zei mevrouw WW vriendelijk en mijn PMS alterego wilde al bijna naar haar uithalen. “Goed? Hoezo goed? Is er iets mis met te dik zijn dan? Ben ik soms niet goed genoeg?” Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat ze het echt vriendelijk bedoelde en dezelfde woorden zei tegen de anderen in de rij. Zelfs de mensen waarvan ik me afvroeg wat ze in vredesnaam wilde afvallen. Maargoed, ieder zijn wensen.

Na wat motiverende tjakkapresentaties en een vragenrondje konden we gaan. 

Het programma van de WW komt neer neer op het eten van een maximaal aantal punten per dag en die moeten aan het eind van de dag ook echt op zijn. Ik ben een slechte eter, dus ik zag mezelf al aan het eind van de dag een paar komkommers wegnassen om voldoende binnen te krijgen. Vol goede moed vulde ik alvast het ontbijt van die ochtend en de lunch in in de bijbehorende app. Wait what?! Met mijn volle havermoutkwark, banaan en wrap met kaas en rucola was ik al door mijn dagtotaal van de punten heen. Ok, volle kwark kost meer punten dan magere maar mijn trainer heeft me op het hart gedrukt om vooral zoveel mogelijk volvette producten te eten, omdat dat zoveel gezonder is dan al die lightrommel. Leuk, maar dat betekent dat ik de rest van mijn leven de komende dertien weken het avondeten wel kan vergeten.

Dat wordt dus een flinke studie de komende tijd. En terwijl de moed me in de schoenen zakt, sluimert er toch ook ergens een beetje hoop. Zou dit me dan eindelijk gaan helpen?

image

Marga, 19 januari 2016

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Sluizen

Daar sta je dan. In je sporttenue met een soort boksbal gevuld met water in je handen en de tranen die over je wangen stromen. Hij vroeg me: “Wat wil je bereiken met deze training?” En ik dacht alleen maar: Laat me pijn in mijn lijf voelen in plaats van in mijn hart. Maar ik schreef: Drie rondjes halen en rust in mijn hoofd krijgen. Hij begreep desondanks toch wel wat ik bedoelde…

Het was zo’n week met teveel verdriet. In de wereld, maar ook erg dichtbij. Machteloze woede hechtte zich steeds meer vast in mijn toch al wat vermoeide lijf. Zorgen. Over rode cijfers, het geluk van mijn mannetje, werk en om haar. Omdat het met kleine stapjes toch steeds een beetje slechter gaat. Het beneemt me soms letterlijk de adem en ontneemt me mijn slaap. Zonder slaap kan ik niet meer relativeren. Dan wordt alles te groot en groeit nog groter door de aandacht die mijn voortdurende piekerende hoofd er aan besteedt. Tegelijkertijd neem ik het mezelf kwalijk dat juist die grotere ellende bij anderen er niet voor zorgt dat ik alleen maar dankbaar en gelukkig ben.

De uren die ik sport zijn onvervalste me-time waarin ik alles even helemaal loslaat en waarvan ik vooral na die tijd enorm geniet. Normaal gesproken dan. Eerst was ik trots dat het me gelukt was om van de bank en in beweging te komen. Nu gaat het me niet snel genoeg en neem ik het mezelf kwalijk dat ik soms de twee keer in de week niet haal. Omdat ik persé goed voor mijn lijf wil zorgen. Voor mezelf, maar ook voor diegenen die het leven net zo lief hebben als ik, maar niet de luxe van een gezond lichaam of een veilige oorlogvrije woonomgeving. En omdat ik zo graag zichtbaar resultaat wil hebben in de spiegel. Gewoon een beetje blijer met wat ik zie. Dat is al genoeg.
Toch stond ik er weer vandaag, zette ik door, maar bij alles wat ik gooide, smeet of deed stroomden de tranen harder. Niet eens omdat het pijn deed of ik uitgeput raakte, maar omdat alle remmen wel los moesten om die drie rondes te halen die ik mezelf had voorgenomen. Zonder die remmen kwam echter alles los wat ik deze week zo wanhopig probeerde vast te houden uit angst dat de sluizen, eenmaal open, zich niet meer lieten sluiten. Hikken, jankend en met een totaal verkeerde ademhaling lukte het toch om mijn doel te halen. En daar moet ik dan toch wel heel erg trots op zijn. Al die gesprekken die ik voerde en cursussen mindfullness die ik volgde, ik bereikte nooit die totale overgave die ik vanmorgen ervoer.

“Hoe voel je je nu?”
“Ik heb weer ruimte in mijn hoofd om te relativeren. Ik kan niet alles wat ik wil doen. Ik kan de vluchtelingen niet helpen, op elke hersenloze uitspraak over dit onderwerp reageren en ik kan háár niet beter maken. Ik kan Thomas niet behoeden voor een enorme verandering in zijn leven, ik moet voor mezelf kiezen… Ik moet werk en huis loslaten en voor ogen blijven houden dat híj daar op me wacht en alles de moeite waard maakt. Hoe moeilijk ik dat ook vind.”

Mijn vader zei vroeger altijd in periodes waarin het druk en moeilijk was: “Ga maar sporten.”

Hij had gelijk.

 

~Marga, 4 september 2015~

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Afvalrace

Sinds kort heb ik een personal trainer. Nee ik ben niet begonnen nadat ik een hartaanval kreeg van de vakantiefoto’s, al moet ik zeggen dat sommige precies verkeerd genomen  spontane, onverwachte en “leuke” foto’s me wel hebben gesterkt in het idee dat dit hele sportgedoe hard nodig is.
Anyhow, ik dwaal af. Ik heb dus een trainer. Godzijdank niet van het type spierbundel-ik-eet-mijn-salade-op-de-crosstrainer, maar gewoon iemand die er ook moeite voor moet doen om in shape te blijven. En we stonden in dezelfde rij toen de lengte werd uitgedeeld. Dat praat lekker op niveau. Met knikkende knietjes ben ik een aantal weken geleden aan de slag gegaan. Ik heb een zeer divers sportief verleden, maar erg met de nadruk op verleden. Afgezien van wat dappere pogingen, verdwaalde abonnementen op de sportschool en heel veel ‘morgen begin ik’ gedachten, ligt de tijd dat ik intensief sportte ver achter me. Inmiddels ben ik meer het type dat op adem moet komen als ik twee trappen op naar de zolder moet rennen.
Afvallen en conditie opbouwen waren echter niet mijn hoofddoelen. Rust in mijn kop in deze hectische tijd was de vraag die ik bij mijn trainer neerlegde. Hij begon niet eens over afvallen, weegschalen en vetmetingen. Vanaf dat moment wist ik: wij worden vrienden.
Na de eerste training dacht ik daar anders over. Een beetje leuk rondhuppelen op mijn nieuwe überhippe  hardloopschoenen was er niet bij. Rust in je hoofd bereik je alleen als je er vol in duikt, zo blijkt. En dat klopt, want piekeren en wandelen gaan bij mij al jaren prima samen. Het werd dus beulen en beulen en na drie keer aangetrokken te zijn tot een verhelderend wit licht… was het uur voorbij. Trillend zat ik op de fiets terug naar huis. De dagen erna moest ik me vanaf de deuropening op het toilet laten vallen en zelfs de trap aflopen was een crime. Maar… mijn lijf was weer eens moe in plaats van mijn hoofd en dat merkte ik ’s nachts. Dat wat ik met een boek lezen en rustgevende middelen kruidenthee niet meer voor elkaar kreeg (ik kan zelfs lezen en piekeren tegelijk) lukte me met sporten wel. De gillende stress verdween. Na twee trainingsweken ging ik op vakantie en ik was bang dat ik het daarna niet meer op zou kunnen pakken. Mijn trainer stuurde me echter in de vakantie een appje wanneer we weer zouden beginnen en ja.. toen moest ik wel. Afgezien van het feit dat ik hem al voor een aantal sessies had betaald wilde ik ook niet afgaan door te moeten zeggen dat ik ermee zou stoppen. En eerlijk is eerlijk, dat is ook geen moment in me opgekomen. Juist omdat me op vakantie weer pijnlijk duidelijk werd hoe onprettig ik me voel in mijn lijf. Stiekem droomde ik er al van dat dit het laatste jaar zou zijn waarin ik me met een verdrietig gevoel in een bedekkende tankini zou hijsen. Voor de bikinileken: dat is een bikini met een topje, speciaal ontworpen voor mensen die zichzelf te dik vinden voor een bikini maar nog niet willen toegeven dat een badpak eigenlijk een beter idee is.
Met dromen alleen kom je er niet, dus ik toog weer naar mijn vriend trainer wiens glimlach alles meteen weer goed maakte. Heel even dan… Man man man wat is het zwaar en wat moet het allemaal van ver komen. Spieren worden uit een winterslaap van een aantal jaren gerukt, mijn borsten zitten  soms op mijn rug en ik heb me zelden in oncharmantere  houdingen gehesen als tijdens de trainingen. Maar het kan me niet meer schelen. Het maakt me niet meer uit of iemand me ziet, uitlacht of bekritiseert. Ik weet ook wel dat er strakkere lijven te zien zijn en dat het er soms niet uitziet als ik met een kop als een overrijpe tomaat over straat heen ploeter of in het gras lig. Ik heb er lol in en het heerlijke gevoel van voldoening als ik fris gedouched weer op de bank plof, houdt me op de been. En niet alleen dat. Het feit dat ik weer beter slaap, me minimaal een uur nergens anders mee bezig houdt dan mijn eigen lijf én dat ik er hopelijk nog wat strakker van word zorgt er ook voor dat ik me elke keer weer keurig meld. Ik zal ook wel moeten. Want ik moet wel een verdomd goede reden hebben om mijn trainer af te bellen. En dát is nou precies de reden waarom ik hem zo hard nodig heb… Nee en opgeven is geen optie. Dit keer niet…

The pain of being overweight is far worse than the pain of working out.”

 

~Marga, 18 augustus 2015~