Geplaatst in Divers, Hoe vrouwen denken, Mama, Mannen

The joy of cleaning

Lou schreef laatst over haar huishouden van Jan Steen. Tja dan kan ik natuurlijk weer niet achterblijven als mijn huis zo totaal een tegenhanger is van het hare. Hier staat of hangt alles op zijn plek en is schoon. Altijd! Althans, dat zou ik graag willen. Sinds mijn huishouden is uitgebreid met een man en een blije bruine labrador, is het huis nooit meer zoals ik het graag zou zien. Ja, precies vijf minuten. Daarna rekt de luie hond zich uit, springt drie keer op en neer, smijt een knuffel door het huis, rent erachteraan en schudt zich dan even flink uit. El-luk-ke dag swiffer ik drie cavia’s op en dan nog ligt er altijd haar. Niets aan te doen, ik leer ermee leven.

Los daarvan is altijd alles schoon. Niet dat ik smetvrees heb hoor, ik heb gewoon een hekel aan rommel. Waarschijnlijk omdat het in mijn hoofd altijd een rommelzooitje is. Gedachten lopen door elkaar en ik maak me altijd wel druk om het een of ander. Ik wil het daarom om me heen netjes hebben. Met niet al teveel kleur en gedoe. Daar schreef ik al eens eerder over. Het is alleen zo jammer dat mijn huisgenoten daar geen enkele boodschap aan hebben. Die gaan prima op rotzooi en stof. De kamer van mijn zoon is regelmatig ground zero. Dan trek ik moedeloos de deur maar weer achter me dicht en zet de stofzuiger voor zijn deur. Hint!

Vriend is dol op post overal neergooien. Brieven waar nog iets mee moet gebeuren (we hebben een postbakje waar nog af te handelen/ op te ruimen post in moet!), pakketjes folders die hij nog graag door wil kijken (doe dat dan, dan kunnen ze weg) en rekeningen die nog moeten worden betaald (had ik al gezegd dat we een postbakje hebben?). Ook vind ik o-ver-al gereedschap. Altijd! Bitjes, schroevendraaiers, onderdelen, je kunt het zo gek niet bedenken of het ligt in de fruitschaal, op de wc of in de badkamer.

Je kunt je afvragen: waar maak je je druk over. Dat doe ik dus ook… elke dag. Voordat ik weer achter de hond aan stofzuig en zuchtend een bakje maak met gevonden voorwerpen. Dan vraag ik me af wat het nut is. Het huis is om in te leven en morgen is het toch weer een zooitje. En het allerirritantste is dat iedereen altijd alles weet te vinden. Behalve ik. Ik ruim mijn spullen op en ben ze vervolgens kwijt. Wie is er dan dom?

Marga, februari 2017
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

 

Geplaatst in Hoe vrouwen denken, Mannen, Verdriet

Mannen mogen niet huilen

 

Mannen mogen niet huilen. Althans, dat vinden mannen vooral zelf. ‘Emoties tonen is een teken van zwakte en tranen zijn voor mietjes. Sterk moeten we zijn en janken laten we wel over aan onze vrouwen. En als die huilen, dan weten we ook niet wat we moeten. We kloppen wat onhandig op de rug van het huilende exemplaar, mompelen een ‘alles komt goed’ en kijken wanhopig met een schuin oog naar de televisie in de hoop nog iets van de wedstrijd mee te kunnen krijgen.’ Aldus, de échte man.
Gelukkig is niet elke man zo’n testosteronbonk. En dat is maar goed ook, want tegenwoordig wordt van mannen veel meer verwacht dan een hert schieten en deze op tafel kwakken, waarna de vrouw des huizes kan beginnen aan de stoofpot. Mannen krijgen vrouwelijke trekjes. Misschien wel door de wat minder heldere rolverdeling binnen de relatie.
Zo ken ik mannen die oneffenheden wegwerken met een camouflagestick, langer met hun haar bezig zijn dan ik een keuze maak over wat ik aan moet (en geloof me, dat duurt soms drie dagen), en harder huilen bij All you need is love dan ik. En ja die zijn toch echt hetero.
En eerlijk is eerlijk, ik vind het fantastisch. Wat is er mooier om je liefste in de ogen te kijken en deze langzaam waterig te zien worden omdat gevoel en een intens ‘houden van’ soms in woorden niet is uit te drukken. Daar kan geen bos bloemen of dijk van een compliment tegenop.

Emoties zijn rauw, puur en niet te sturen. Die overvallen je en komen recht uit het hart. Ik vind het fijn om verdriet met mijn lief te kunnen delen. Om hem te zien huilen als iets hem echt raakt. En voor de mannen die nu denken, dat deel je dan maar met je vriendinnen: niets is fijner om in sterke armen te kunnen kruipen, uit te huilen op een brede schouder en vervolgens kleine kusjes op je slaap te krijgen die je langzaam weer rustig sussen. Om vervolgens in ogen te kijken waar emoties in te lezen zijn. Omdat hij van je houdt en je verdriet met je deelt.

Dát heren, is pas een échte vent!

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl