Geplaatst in Facebook, Geluk, Hoe vrouwen denken, Media

Happy? Hashtags

Ik hoorde vandaag een reclame van SIRE. Over selfies en waarom we ze maken. Voor wie doe je dat eigenlijk? Voor jezelf? Wil je de ander iets bewijzen? Nu ben ik niet zo van de selfies, maar ik deel mijn leven wel. En dan uiteraard alleen de hoogtepunten. De momenten dat ik lekker aan het #genieten ben. Alle keren dat ik suf op de bank zit, die deel ik niet. Oninteressant denk ik dan. Maar is het feit dat ik op het strand zit of aan een glaasje wijn bij een vriendin dan wel zo interessant?  Wie boeit dat dan? En waarom is het zo leuk om likes te krijgen. Ik weet toch zelf al dat ik het leuk heb? Heb ik dan anderen nodig die het ook leuk vinden?

Flink moe word ik ervan; al die happy hashtags op social media. Als ik die moet geloven is iedereen altijd #happy en eten we elke dag #healthyfood en knallen (ook zoiets knállen!?!) we supergelukkig op zondagochtend in de #sportschool.
Het leven is een feestje, #lovemylife.
Die ene keer in de maand dat ik ga hardlopen, maak ik een foto van mezelf en post die op social media. #gezondbezig. Al die keren dat ik geen zin heb of te lui ben om van de bank af te komen, dan post ik niets. Belachelijk!

Het wordt hoog tijd voor een tegenbeweging. Gewoon lekker delen wat er in je op komt en vooral wat allemaal niet sociaal verantwoord is. Hashtags die het echte leven laten zien. #volgeproptmetvettefriet #weernietgesport #uitgevallentegenmijnkinddiedatnietverdiende #kutikmoetweerwerken #ruziemetmijnvent #uitbuikenopdebank #hatemylife.

Misschien wordt social media dan iets minder gezellig. Maar het is in ieder geval wel eerlijk. Als op Facebook de happy hasthags niet aan te slepen zijn, dan betekent dat niet persé dat in real life ook alles #paisenvree is. Dat willen we anderen zó graag laten geloven. En waarom?

Zoals mijn lievelingsschrijfster Sophie Kinsella zo mooi omschreef in haar laatste roman ‘Mijn niet zo perfecte leven’: Een fantastisch leven is een verzinsel. We maken naast alle mooie momenten, klotemomenten mee die dat vrolijke glitterleven weer in balans brengen. Vrolijk en glitterig aan de ene kant, de rottige waarheid aan de andere kant.

Bron: Pixabay

Dus, als je je weer eens laat intimideren door een vriendin die ogenschijnlijk de perfecte moeder is, met haar leven in perfecte #balans, geloof dan dat zij ook regelmatig snotterend met een doos tissues op de bank zit na een megaruzie.

Geloof gewoon niet alles wat je ziet. Onder dat gouden laagje gebeurt er genoeg minder moois. Net als bij jou.

En bij mij…


Deze tekst verscheen tegelijkertijd op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Beach, Edwin, Geluk

Vakantie (zon)dag

We hadden weer maar één dag weekend samen en zaterdagavond was het door alle verbouwtoestanden laat voordat je bij me was. In mijn mooiste kleren, die ik voor de gelegenheid had aangehouden na het feestje waar ik die middag was geweest, lag ik op de bank te pitten toen je er eindelijk was. Je bracht me naar bed en nam het biertje dat voor je klaar stond maar mee naar boven. Je keek naar me en aaide over mijn haar terwijl ik weer in slaap viel, uitgeput van alle zorgen en eindelijk rustig omdat jij naast me lag.

Vanmorgen wekte je me met een lekkere kop thee en begonnen we aan de zondag. De zon scheen en buiten lokte. Na een uitgebreid ontbijt trokken we erop uit met ons harige kind. Haar eindelijk een keer laten zwemmen was het plan. Met koekjes lokten we haar naar het diepe. Uiteindelijk liep je met haar mee, bemoedigend als een trotse vader die zijn kind zonder zijwieltjes leert fietsen.  Mijn hart zwol van trots toen ik je in je spijkerbroek in het water zag staan en zij haar eerste meters zwom. Eenmaal weer op de kant rende ons meisje van blijdschap rond door het gras en ik lag daar, staarde naar de lucht en was niets anders dan stompzinnig gelukkig.

We wandelden, jij in je natte kleding, terug naar de auto. Thuis konden we meteen aan de borrel. Rozig geworden van het lekkere zonnetje lieten we, na enige tijd, de tuin voor wat het was en kropen in bed. Gewoon omdat het kon.
Ik voelde je warmte tegen me aan en de zwoele bries van buiten over mijn huid. Stemmen buiten verstomden en werden uiteindelijk opgenomen in een sluimerige slaap….

Zin in eten wekte ons en we weekten ons, met tegenzin, los van elkaar. Ik knutselde in de keuken wat cappuccino’s in elkaar en zette vast het eten op. Buiten genoten we nog even van de laatste zonnestralen. Toen de eerste druppels vielen was precies het eten klaar.

Na het eten wandelde ik met ons meisje naar de haven terwijl jij de afwas deed. De bootjes deinden zachtjes heen en weer en om me heen was het, afgezien van wat kwetterende vogeltjes, volkomen stil. Het begon weer te regenen, maar dat kon me niet schelen. We huppelden samen naar huis.

Met een laatste kus kwam er een eind aan deze volmaakte vakantiezondag. Ik ben bijgetankt alsof we week vrij waren en heb genoten van elke minuut van deze eerste klus- en rotzooivrije dag sinds bijna een half jaar.

Wat ben ik toch blij met jou. Je maakt alles de moeite waard en bent de enige die al mijn zorgen voor even laat verdwijnen. In al zijn simpelheid was deze dag er eentje om in te lijsten.

Ik hou van jou.

Marga, 29 mei 2016

image

image

image

Geplaatst in Angst, Den Haag, Edwin, Geluk, Liefde

Beren

Ik heb tegenwoordig een berenbos in mijn hoofd. Ze lopen niet alleen op de weg, maar denderen kriskras overal tussendoor. Nu de toekomst in een andere stad met grote stappen dichterbij komt, zijn de beren in mijn hoofd zich aan het vermenigvuldigen. Naast een intens verlangen naar een ‘eindelijk samen’, lig ik met enige regelmaat wakker van een bonzend hart en een verlammende angst. Waar begin ik in godsnaam aan? Ik verbrand, bij gebrek aan een schip, mijn huis, baan, familie en vrienden en verkas met mijn mannetje naar de andere kant van het land. En nét op het moment dat ik de beren een rotschop heb verkocht, betrap ik mijn mannetje met natte oogjes en een filmpje van zijn kleine zusje. Dan gloeit het schuldgevoel in mijn borst omdat ik deze puur egoïstische keuze nu toch maak. Ik heb jaren gewacht om de overgang voor hem zo makkelijk mogelijk te maken, maar wordt het ooit wel écht makkelijk?

En dan zie ik hem. Op het moment dat hij mijn blik vangt en mijn wangen nog steeds gaan gloeien van trots en liefde, houden de beren zich koest. Ze stoppen met brullen en uithalen en rollen zich op en kruipen tegen elkaar aan op een zacht stukje mos. Alle angsten en zorgen vallen weg op het moment dat hij me in zijn armen neemt en fluistert dat het goed komt. Diep van binnen weet ik dat hij gelijk heeft. Dat een huis slechts onderdak is, een baan een schijnzekerheid biedt en je familie in je hart altijd dichtbij is. En anders op slechts een paar uur rijden afstand. We hebben al zo ontzettend veel hobbels overwonnen, de kleine man en ik en steeds weer bewezen dat we er bovenop komen. Waarom zou dat nu dan anders zijn, gesterkt door iemand die zoveel van ons houdt…

Ik zou zo graag eventjes vooruit kijken naar later. Tom en Mar in de grote stad. Dat ik niet meer verdwaal en hij gewoon fluitend naar school gaat, naar zijn vrienden. En dat ik een leuke baan heb en stressvrij de prachtigste stukken schrijf. En dat mijn boek eindelijk af komt…

Samen in ons huisje, gewoon gelukkig en alle beren terug daar waar ze vandaan komen.

Tommie, weet dat jouw geluk altijd belangrijker is geweest dan het mijne, vanaf het moment waarop ik je eerste kreetje hoorde toen je mijn lichaam verliet. Ik hoop dat je me zal vergeven dat ik nu mijn eigen geluk achterna ga. Dat ligt daar, bij hem.

We redden het wel samen. Dat weet ik zeker…

 

~Marga, 21 april 2015~

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Volmaakt

Zaterdagochtend. Ik word wakker van de gierende zeewind rond het huis, tast naast me, vind een lege plek en glimlach dan. Ik hoor je scharrelen door het huis, het geborrel van de waterkoker en nageltjes van ons harige kind die achter je aan trippelt. Spinnend rek ik me uit. Als in een romantische film ben ik heerlijk in je armen in slaap gevallen gisteravond. Na een week alleen moeten slapen was het gevoel van jouw huid tegen mijn blote rug al genoeg om me naar dromenland te sturen. Veilig en warm en zonder zorgen sliep ik in. Helaas werd ik niet als in de film wakker met een fantastisch kapsel en strak in de make-up. Een vluchtige blik in de spiegel zegt me dat ik het vanochtend niet van mijn uiterlijk moet hebben. De deur gaat zachtjes open. Naakt stap je binnen met een kopje thee en koffie, een grote grijns op je gezicht. “Goedemorgen schoonheid”, zeg je blij en ineens voel ik me mooier dan al de Bold  and the beautiful karakters bij elkaar. Wat ben ik gelukkig en tevreden. Ons hondje rolt zich op aan het voeteneind  op de grond, de kleine man ligt nog met zijn tablet in bed en jij kruipt nog even heerlijk tegen me aan. Het weekend is nog twee dagen lang en de gedachte aan de zondagmiddag stellen we tot dat moment uit.

Volmaakt geluk in deze eerste weken van het jaar. Meer hebben we niet nodig….

Marga, 10 januari 2015

 

Geplaatst in Beach, Geluk

Klein geluk

1 September werd je geboren. Met 7 broertjes en zusjes groeide je op in een varkensstal. Door de melk van je mama groeide en groeide je en 7 weken later kwam er een mevrouw en een klein jongetje die meteen verliefd werden op je eigenwijze snoetje en je zachte velletje.
Je broers hadden het hoogste woord, stoer en sterk kwamen ze blaffend op me af. Maar jij bleef zitten, de kleinste van het stel en je keek me aan met een blik die zei “Ik hoef me echt niet zo aan te stellen om leuk te zijn.” En je had gelijk, want toen ik je trillende lijfje in mijn armen had en je je kleine koppie in mijn nek begroef was ik verkocht. En ondanks dat iedereen om me heen me waarschuwde vooral niet te gaan voor de kleinste in het nest haalden we je een week later op zodat je voorgoed bij ons gezin kon horen. Ik had ervaring met kleine baby’s en hoe die groot en sterk kunnen groeien en alle vertrouwen in jou.
Schuw en bang brachten we je thuis en ik genoot van het eerste kraamweekend waarin we veel visite kregen en jij dicht bij me lekker door alles heen sliep.

Vijf weken ben je nu bij ons en niet meer weg te denken. Ik heb genoten van al je eerste stappen en je ontdekkingsreis in deze wereld. Wat vond ik mensen altijd stom die hun hond vergeleken met een kind. Het is uiteraard niet hetzelfde, maar de liefde is intens en het is zo leuk om je alles te leren. Als twee trotse ouders zagen we je binnen korte tijd zindelijk worden, leren zitten en pootjes geven op commando en nog veel meer dingen ontdekken en snappen. Het gaat zo hard, je gewicht is verdubbeld en je bent bijna aan wisselen toe.

Donderdag vierden we sinterklaas. Ook aan jou had de goedheiligman gedacht. Bij elk cadeautje scheurde je enthousiast het papier eraf en rende vervolgens met de inhoud door de kamer met flapperende oortjes en een kwispelende staart.
Tussen het pakjesfeest door liepen we met zijn viertjes buiten. Wat mooi om op pakjesavond door de koude avondlucht te lopen. In de huizen brandden licht en kaarsen. Families waren samen, kinderen pakten dankbaar cadeautjes uit terwijl ouders en opa’s en oma’s genoten van blije smoeltjes. Er werd gelachen om surprises en gedichten en stelletjes lagen dicht tegen elkaar aan op de bank.
Eenmaal weer in mijn warme huisje met mijn lieve mannen, kon ik alleen maar denken hoe rijk ik me voelde. Ik zag je tevreden liggen glimlachen in je jaloersmakende mandje en een warm gevoel stroomde door mijn aderen. Wat hebben we het goed!

Je bleef bij me die vrijdag terwijl je baasje met pijn in zijn hart ging werken en de hele dag lag je op de mat voor de deur. Het leek alsof je hem miste en je klom in hem toen hij die avond weer thuis kwam. Wat een onvoorwaardelijke liefde…

Vandaag veranderden we ons huisje in een kerstpaleis. Speciaal voor jou een kleinere boom op een tafeltje zodat je je niet kunt bezeren. Het boeide je weinig en je knuffelde fijn verder met je eland en koe om daarna weer ronkend in slaap te vallen, uitgestrekt op je kleed of in je mand en omringt door al je nieuwe speelgoed. Het kan me niet schelen dat we je schromelijk verwennen. Je hoeft niet te gaan studeren, je hoeft later niet samen te leven met iemand of geld te gaan verdienen en op te groeien tot een verstandig mens. We kunnen je niet verpesten met teveel liefde.Wat wij je meegeven is een goede opvoeding zodat je de boel heelhoudt en koekjes kunt verdienen met goed luisteren en verder hoef je alleen maar te spelen en te genieten. Jouw leven moet een feest zijn en ik geniet als ik je even op schoot neem omdat het zondagavondafscheid nadert en ik je oogjes langzaam zie dichtvallen als je op mijn buik en in mijn armen in slaap valt.
Met een bezwaard hart gooi ik je knuffels in je mand, pak je tas weer in en geef je nog een laatste knuffel. Ik wil niet dat je mijn verdriet voelt, dus ik begraaf me in de warmte van je baasje en slik een brok weg.
Dapper loop je naar de auto en alsof je weet dat ik niet mee zal gaan kijk je nog één keer om.

Mijn kleine harige geluk op vier pootjes. Ons gezin is compleet…
image
Beach 8 wkn

image
Beach 13 wkn

Marga, 8 december 2013

Geplaatst in Divers, Geluk, Ik

Happy new haar

Het is crisis, al een tijdje, zo ook in huize weltevree. Al maanden ben ik bezig om wat geld over te houden aan het eind van de maand om die eindeloos grote spaarpot die ik “wenspot” heb gedoopt te spekken. Natuurlijk, ik ben blij dat ik niet een stuk maand overhoud aan het eind van mijn geld zoals velen, maar toch die nieuwe keuken/ badkamer/toilet en auto staan al een tijdje uit alle macht naar me te zwaaien. Na de zoveelste middag rekenen, plussen en minnen was ik eruit: mijn kapper, die moest er maar uit. Een flink bedrag eens in de zoveel maand, daar kan ik bijna 3 weken boodschappen van betalen. En daarbij, vroegah kleurde ik het ook altijd zelf, dus what’s the problem. Het uitgegroeide barbiblonde stro was op weg naar herstel en ik op weg naar het winkelcentrum.
De keuze is reuze in de Kruidvat, dus het duurde even voor ik eruit was. Een asblonde tint die, bij gebrek aan rode pigmenten, zeker niet oranje kan worden. De prachtige lachende mevrouw straalde me met haar parelwitte glimlach toe op de verpakking en haar wapperende haardos lachte met haar mee. 15 Euro, een koopje!

Eenmaal thuis kwam ik erachter dat het zelf kleuren met lang haar een behoorlijke klus is. Het in de meuk baggeren van de uitgroei was al een hels en moeilijk karwei, maar toen moest de rest nog. Het werd krap met de hoeveelheid, maar het lukte en geheel bedekt en met een hoopvol hart zette ik de wekker. In de tussentijd kon ik mooi de badmat wassen en het plafond afsoppen…

20 Minuten later keek ik in de spiegel..
O my god..
Toch oranje
Fuckerdefuck!
Het zal wel aan het licht liggen hier…
Buiten is het vast wel beter..
Zo licht als het nu lijkt zal het vast niet zijn.. in het donker..met je ogen dicht..

Vrijdagavond, Kijkduin
Schat.. ahum, kuch, ik vind je haar eigenlijk wel erg, ahum licht en oranje dus eigenlijk.. Het is niet heel lelijk, maar nou.. ja eigenlijk is het wel lelijk..

Ik ga al 20 jaar naar dezelfde kapper in Zwolle. En dan zit je in Den Haag.. Op dus naar de kapper van mijn lief voor het broodnodige herstel..

Met lood in mijn schoenen stap ik de hippe kapperszaak binnen waar een grote groep leuke meiden aan het werk is. Het wordt me ook meteen duidelijk waarom vriendlief 20 minuten rijdt naar deze zaak en zijn blije grijns en het feit dat alle meiden hem schijnen te kennen bevestigen dat. Na een kopje thee en het laatste nieuws over mevrouw Klabouw van Kotsbergen ben ik aan de beurt.

Ik durf bijna niet te zeggen dat ik mijn eigen haar heb gekleurd. Dat voelt alsof je tegen een topdesigner zegt dat je oma je kleren maakt. Gelukkig heeft het meisje kennelijk vaker met dit bijltje gehakt en ik krijg geen “dat is ook niet zo handig hè mevrouwtje” vingertje.
Omdat ik het wel zo enorm verkloot heb is mijn haar oranje met assig grijs en behoorlijk verzwakt. Overleg is daarom noodzakelijk en dus wordt er driftig gediscussieerd boven de wasbakken.. Er komt een groots “Tina was kosten die condome!” gevoel over me heen. Boven mijn hoofd knippert de neonverlichting.. Daar zit weer zo’n loser die dacht dat ze het wel ff zelf kon!! Ik zak wat verder weg in mijn stoel en mompel dat ik al jaren naar een goede kapper ga, maar één keer, één keer! wat anders heb geprobeerd..

Na driftig overleg wat de beste mogelijkheid is om mijn haar te redden krijg ik de berekening van de kosten te zien en kom tot de conclusie dat ik mezelf een compleet hoofd heb aangenaaid (met oranje haar) en dat ik van wat dit me gaat kosten 6 weken had kunnen eten. Ik sputter en denk na en mijn lief hakt de knoop door. “Doe het nou maar schatje” en ik zwicht. Dan ga ik maar genieten van een extra middag voor mezelf terwijl mijn mannen samen op stap gaan.

Het is een enorme klus en er staan 4 meiden tegelijk aan me te frunniken. Ik ben in mijn eigen extreme makeover beland. Aflevering 6: Thuishobbyisten in de renovatie.

Drie Weekends en twee Story’s later mag de creatie van spul en folie er eindelijk uit. Als ik in de stoel bij de wasbak plaatsneem gebeurt er iets magisch. Terwijl mijn hoofdhuid wordt getrakteerd op een massage zijn er vier bloedmooie geoliede mannen mijn rug en billen aan het masseren. De volautomatische massagestoel bewerkt mijn rug en ik lig met mijn ogen dicht in een hemelse fantasie te genieten. “I’ve died and gone to haircutheaven”… Als mijn haar is gewassen en er een herstellend “iets” in is gesmeerd, wordt er een warme handdoek op mijn hoofd gelegd en mag ik ontspannen. Mijn nieuwe vrienden beginnen tegelijkertijd weer met hun vakkundige handen en ik wentel me in een zalige ontspanning. Ik lig bijna te kreunen in de stoel, zo lekker is het. Dit is geen knipbeurt dit is een full body verwenarrangement! Als dit altijd zo gaat in het westen dan snap ik wel waarom die vrouwen in de bladen er altijd zo ontspannen uitzien…

Een zachte tik op mijn arm wekt me uit mijn roes en mijn haar wordt geknipt en in model geblazen. Ik kan mijn ogen niet geloven, ze hebben wonderen verricht. Het is het blondste blond en het donkerste donker en de kleuren vloeien samen tot één geweldige tint en omdat ik er al zo vaak naar heb gekeken laat ik ook nog 2 strengen veertjes erin vlechten.
Ik kan wel janken, zo blij ben ik.

Bij die kapperszaak betaal je niet voor een knip- of verfbeurt, je koopt er ontspanning en zelfvertrouwen. En voor een onzekere trien such as myself is me goed voelen echt heel belangrijk.

De rest van de dag bleef ik voelen, kijken, wapperen en friemelen aan de veertjes. Blij als een kind en warm van binnen als ik zijn trotse ogen ontmoette.

Nooit meer thuiskleuren! Massagemannen, I’ll be back…

Mede mogelijk gemaakt door mijn Ed en HiziHair.

Marga, 25 augustus 2013

Geplaatst in Geluk, Vriendschap

Goud

Mijn leven heeft een andere wending genomen. Of het mooier is of beter zal nog moeten blijken. Vooralsnog ben ik na een lange periode van verdriet ontzettend op de goede weg. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet vol verwondering om me heen kijk en ik een warm gevoel krijg van binnen. Wat een lange weg was dit, maar wat is het eindresultaat geweldig. Al die onzekerheid, al die vragen en zorgen, het grootste gedeelte is nu echt voorbij. Het is lang geleden dat ik echt, vanuit het diepst van mijn hart, kon zeggen dat ik gelukkig ben. Geluk waarvan ik niet dacht het ooit nog te zullen vinden. Het grijze randje blijft, maar wordt omsloten door een gouden randje. Voor dat randje zorgen de mensen die ik liefheb. Vrienden die er al lang waren en er wat mij betreft altijd zullen zijn. Mensen die altijd dichtbij me zijn ondanks de soms aanwezige fysieke afstand.
Je voelt je nu aangesproken? Dan is dat waarschijnlijk meer dan terecht.

Ik hou van je. Al een hele tijd en ik hoop dit nog heel lang te mogen doen. Je geeft mijn toch al ok leven een gouden randje..

Blijf nog heel lang dichtbij.

~Marga, 9 maart 2013~