Geplaatst in Beach, Geluk

Klein geluk

1 September werd je geboren. Met 7 broertjes en zusjes groeide je op in een varkensstal. Door de melk van je mama groeide en groeide je en 7 weken later kwam er een mevrouw en een klein jongetje die meteen verliefd werden op je eigenwijze snoetje en je zachte velletje.
Je broers hadden het hoogste woord, stoer en sterk kwamen ze blaffend op me af. Maar jij bleef zitten, de kleinste van het stel en je keek me aan met een blik die zei “Ik hoef me echt niet zo aan te stellen om leuk te zijn.” En je had gelijk, want toen ik je trillende lijfje in mijn armen had en je je kleine koppie in mijn nek begroef was ik verkocht. En ondanks dat iedereen om me heen me waarschuwde vooral niet te gaan voor de kleinste in het nest haalden we je een week later op zodat je voorgoed bij ons gezin kon horen. Ik had ervaring met kleine baby’s en hoe die groot en sterk kunnen groeien en alle vertrouwen in jou.
Schuw en bang brachten we je thuis en ik genoot van het eerste kraamweekend waarin we veel visite kregen en jij dicht bij me lekker door alles heen sliep.

Vijf weken ben je nu bij ons en niet meer weg te denken. Ik heb genoten van al je eerste stappen en je ontdekkingsreis in deze wereld. Wat vond ik mensen altijd stom die hun hond vergeleken met een kind. Het is uiteraard niet hetzelfde, maar de liefde is intens en het is zo leuk om je alles te leren. Als twee trotse ouders zagen we je binnen korte tijd zindelijk worden, leren zitten en pootjes geven op commando en nog veel meer dingen ontdekken en snappen. Het gaat zo hard, je gewicht is verdubbeld en je bent bijna aan wisselen toe.

Donderdag vierden we sinterklaas. Ook aan jou had de goedheiligman gedacht. Bij elk cadeautje scheurde je enthousiast het papier eraf en rende vervolgens met de inhoud door de kamer met flapperende oortjes en een kwispelende staart.
Tussen het pakjesfeest door liepen we met zijn viertjes buiten. Wat mooi om op pakjesavond door de koude avondlucht te lopen. In de huizen brandden licht en kaarsen. Families waren samen, kinderen pakten dankbaar cadeautjes uit terwijl ouders en opa’s en oma’s genoten van blije smoeltjes. Er werd gelachen om surprises en gedichten en stelletjes lagen dicht tegen elkaar aan op de bank.
Eenmaal weer in mijn warme huisje met mijn lieve mannen, kon ik alleen maar denken hoe rijk ik me voelde. Ik zag je tevreden liggen glimlachen in je jaloersmakende mandje en een warm gevoel stroomde door mijn aderen. Wat hebben we het goed!

Je bleef bij me die vrijdag terwijl je baasje met pijn in zijn hart ging werken en de hele dag lag je op de mat voor de deur. Het leek alsof je hem miste en je klom in hem toen hij die avond weer thuis kwam. Wat een onvoorwaardelijke liefde…

Vandaag veranderden we ons huisje in een kerstpaleis. Speciaal voor jou een kleinere boom op een tafeltje zodat je je niet kunt bezeren. Het boeide je weinig en je knuffelde fijn verder met je eland en koe om daarna weer ronkend in slaap te vallen, uitgestrekt op je kleed of in je mand en omringt door al je nieuwe speelgoed. Het kan me niet schelen dat we je schromelijk verwennen. Je hoeft niet te gaan studeren, je hoeft later niet samen te leven met iemand of geld te gaan verdienen en op te groeien tot een verstandig mens. We kunnen je niet verpesten met teveel liefde.Wat wij je meegeven is een goede opvoeding zodat je de boel heelhoudt en koekjes kunt verdienen met goed luisteren en verder hoef je alleen maar te spelen en te genieten. Jouw leven moet een feest zijn en ik geniet als ik je even op schoot neem omdat het zondagavondafscheid nadert en ik je oogjes langzaam zie dichtvallen als je op mijn buik en in mijn armen in slaap valt.
Met een bezwaard hart gooi ik je knuffels in je mand, pak je tas weer in en geef je nog een laatste knuffel. Ik wil niet dat je mijn verdriet voelt, dus ik begraaf me in de warmte van je baasje en slik een brok weg.
Dapper loop je naar de auto en alsof je weet dat ik niet mee zal gaan kijk je nog één keer om.

Mijn kleine harige geluk op vier pootjes. Ons gezin is compleet…
image
Beach 8 wkn

image
Beach 13 wkn

Marga, 8 december 2013

Geplaatst in Divers, Geluk, Ik

Happy new haar

Het is crisis, al een tijdje, zo ook in huize weltevree. Al maanden ben ik bezig om wat geld over te houden aan het eind van de maand om die eindeloos grote spaarpot die ik “wenspot” heb gedoopt te spekken. Natuurlijk, ik ben blij dat ik niet een stuk maand overhoud aan het eind van mijn geld zoals velen, maar toch die nieuwe keuken/ badkamer/toilet en auto staan al een tijdje uit alle macht naar me te zwaaien. Na de zoveelste middag rekenen, plussen en minnen was ik eruit: mijn kapper, die moest er maar uit. Een flink bedrag eens in de zoveel maand, daar kan ik bijna 3 weken boodschappen van betalen. En daarbij, vroegah kleurde ik het ook altijd zelf, dus what’s the problem. Het uitgegroeide barbiblonde stro was op weg naar herstel en ik op weg naar het winkelcentrum.
De keuze is reuze in de Kruidvat, dus het duurde even voor ik eruit was. Een asblonde tint die, bij gebrek aan rode pigmenten, zeker niet oranje kan worden. De prachtige lachende mevrouw straalde me met haar parelwitte glimlach toe op de verpakking en haar wapperende haardos lachte met haar mee. 15 Euro, een koopje!

Eenmaal thuis kwam ik erachter dat het zelf kleuren met lang haar een behoorlijke klus is. Het in de meuk baggeren van de uitgroei was al een hels en moeilijk karwei, maar toen moest de rest nog. Het werd krap met de hoeveelheid, maar het lukte en geheel bedekt en met een hoopvol hart zette ik de wekker. In de tussentijd kon ik mooi de badmat wassen en het plafond afsoppen…

20 Minuten later keek ik in de spiegel..
O my god..
Toch oranje
Fuckerdefuck!
Het zal wel aan het licht liggen hier…
Buiten is het vast wel beter..
Zo licht als het nu lijkt zal het vast niet zijn.. in het donker..met je ogen dicht..

Vrijdagavond, Kijkduin
Schat.. ahum, kuch, ik vind je haar eigenlijk wel erg, ahum licht en oranje dus eigenlijk.. Het is niet heel lelijk, maar nou.. ja eigenlijk is het wel lelijk..

Ik ga al 20 jaar naar dezelfde kapper in Zwolle. En dan zit je in Den Haag.. Op dus naar de kapper van mijn lief voor het broodnodige herstel..

Met lood in mijn schoenen stap ik de hippe kapperszaak binnen waar een grote groep leuke meiden aan het werk is. Het wordt me ook meteen duidelijk waarom vriendlief 20 minuten rijdt naar deze zaak en zijn blije grijns en het feit dat alle meiden hem schijnen te kennen bevestigen dat. Na een kopje thee en het laatste nieuws over mevrouw Klabouw van Kotsbergen ben ik aan de beurt.

Ik durf bijna niet te zeggen dat ik mijn eigen haar heb gekleurd. Dat voelt alsof je tegen een topdesigner zegt dat je oma je kleren maakt. Gelukkig heeft het meisje kennelijk vaker met dit bijltje gehakt en ik krijg geen “dat is ook niet zo handig hè mevrouwtje” vingertje.
Omdat ik het wel zo enorm verkloot heb is mijn haar oranje met assig grijs en behoorlijk verzwakt. Overleg is daarom noodzakelijk en dus wordt er driftig gediscussieerd boven de wasbakken.. Er komt een groots “Tina was kosten die condome!” gevoel over me heen. Boven mijn hoofd knippert de neonverlichting.. Daar zit weer zo’n loser die dacht dat ze het wel ff zelf kon!! Ik zak wat verder weg in mijn stoel en mompel dat ik al jaren naar een goede kapper ga, maar één keer, één keer! wat anders heb geprobeerd..

Na driftig overleg wat de beste mogelijkheid is om mijn haar te redden krijg ik de berekening van de kosten te zien en kom tot de conclusie dat ik mezelf een compleet hoofd heb aangenaaid (met oranje haar) en dat ik van wat dit me gaat kosten 6 weken had kunnen eten. Ik sputter en denk na en mijn lief hakt de knoop door. “Doe het nou maar schatje” en ik zwicht. Dan ga ik maar genieten van een extra middag voor mezelf terwijl mijn mannen samen op stap gaan.

Het is een enorme klus en er staan 4 meiden tegelijk aan me te frunniken. Ik ben in mijn eigen extreme makeover beland. Aflevering 6: Thuishobbyisten in de renovatie.

Drie Weekends en twee Story’s later mag de creatie van spul en folie er eindelijk uit. Als ik in de stoel bij de wasbak plaatsneem gebeurt er iets magisch. Terwijl mijn hoofdhuid wordt getrakteerd op een massage zijn er vier bloedmooie geoliede mannen mijn rug en billen aan het masseren. De volautomatische massagestoel bewerkt mijn rug en ik lig met mijn ogen dicht in een hemelse fantasie te genieten. “I’ve died and gone to haircutheaven”… Als mijn haar is gewassen en er een herstellend “iets” in is gesmeerd, wordt er een warme handdoek op mijn hoofd gelegd en mag ik ontspannen. Mijn nieuwe vrienden beginnen tegelijkertijd weer met hun vakkundige handen en ik wentel me in een zalige ontspanning. Ik lig bijna te kreunen in de stoel, zo lekker is het. Dit is geen knipbeurt dit is een full body verwenarrangement! Als dit altijd zo gaat in het westen dan snap ik wel waarom die vrouwen in de bladen er altijd zo ontspannen uitzien…

Een zachte tik op mijn arm wekt me uit mijn roes en mijn haar wordt geknipt en in model geblazen. Ik kan mijn ogen niet geloven, ze hebben wonderen verricht. Het is het blondste blond en het donkerste donker en de kleuren vloeien samen tot één geweldige tint en omdat ik er al zo vaak naar heb gekeken laat ik ook nog 2 strengen veertjes erin vlechten.
Ik kan wel janken, zo blij ben ik.

Bij die kapperszaak betaal je niet voor een knip- of verfbeurt, je koopt er ontspanning en zelfvertrouwen. En voor een onzekere trien such as myself is me goed voelen echt heel belangrijk.

De rest van de dag bleef ik voelen, kijken, wapperen en friemelen aan de veertjes. Blij als een kind en warm van binnen als ik zijn trotse ogen ontmoette.

Nooit meer thuiskleuren! Massagemannen, I’ll be back…

Mede mogelijk gemaakt door mijn Ed en HiziHair.

Marga, 25 augustus 2013

Geplaatst in Geluk, Vriendschap

Goud

Mijn leven heeft een andere wending genomen. Of het mooier is of beter zal nog moeten blijken. Vooralsnog ben ik na een lange periode van verdriet ontzettend op de goede weg. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet vol verwondering om me heen kijk en ik een warm gevoel krijg van binnen. Wat een lange weg was dit, maar wat is het eindresultaat geweldig. Al die onzekerheid, al die vragen en zorgen, het grootste gedeelte is nu echt voorbij. Het is lang geleden dat ik echt, vanuit het diepst van mijn hart, kon zeggen dat ik gelukkig ben. Geluk waarvan ik niet dacht het ooit nog te zullen vinden. Het grijze randje blijft, maar wordt omsloten door een gouden randje. Voor dat randje zorgen de mensen die ik liefheb. Vrienden die er al lang waren en er wat mij betreft altijd zullen zijn. Mensen die altijd dichtbij me zijn ondanks de soms aanwezige fysieke afstand.
Je voelt je nu aangesproken? Dan is dat waarschijnlijk meer dan terecht.

Ik hou van je. Al een hele tijd en ik hoop dit nog heel lang te mogen doen. Je geeft mijn toch al ok leven een gouden randje..

Blijf nog heel lang dichtbij.

~Marga, 9 maart 2013~

Geplaatst in Droom, Geluk, Liefde

De droom

Na een een paar uur van veel wind en ruige golven is de rust eindelijk wedergekeerd. De boot is voor anker gegaan en rust uit. En ook wij kunnen even achteroverleunen. Genieten van het uitzicht, van de rust en van elkaar. Ik zit tussen je benen tegen je aan. Je hebt je armen om me heen geslagen. De wol van je trui kriebelt tegen mijn wang.. Ik ruik je geurtje en proef het zout op je lippen die af en toe de mijne raken. In de verte zakt de zon langzaam in zee.. Ik staar naar de horizon en voel me gelukkig. De wind heeft mijn zorgen meegenomen. Dit was de ultieme manier om tot rust te komen. Het harde werken om de zeilboot in bedwang te houden, al die nieuwe termen die ik moest leren en onthouden en nu dit moment, wij samen, met om ons heen niet meer dan ogenschijnlijk oneindig water. Met mijn ogen gericht op de oranje bal in de verte overdenk ik het afgelopen jaar.

Precies een jaar geleden…

Het afscheid van alles dat bekend en mij lief was, het vallen en weer opstaan, het knakken en weer kracht hervinden, de eenzame avonden in een stil en leeg huis met gedachten aan dat wat ik had en keihard had verpest en verloren, afscheid van mijn kleine man en verhalen uit een gezin dat niet meer de mijne is, het vinden van nieuw geluk, pril, ontluikend, spannend en tenslotte, mijn nieuwe paleisje, mijn eigen huis, een ruwe diamant die steeds meer haar schoonheid aan me toont. Tegen je aan zittend voel ik weer de koude kale muur in mijn rug en de houten planken van de vloer van mijn woonkamer waar ik mijmerend en dromend zat met een kopje thee in de hand, een glimlach op mijn gezicht en tranen in mijn ogen. Ik ril even bij de gedachte aan het allesomvattende gevoel van afscheid en opnieuw beginnen dat me op dat moment overviel en je trekt me nog wat dichter tegen je aan. Je warmte doet me goed.. Je bent er altijd op het goede moment.

Je strijkt een haarlok uit mijn gezicht en kust mijn slaap. Ik glimlach bij de herinnering aan mijn dappere held die met een kwast en engelengeduld de schouw voorzag van een witte laag en zijn enthousiasme over elk kussentje en lampje dat ik kocht. We doen dit samen hij en ik en hij voelt dat ook vanuit zijn tenen. De dozen met spulletjes in de woonkamer van “ons” oude huis groeide en groeide en we hadden er zoveel zin in om alles neer te zetten en van ons te maken. Het werd prachtig en precies zoals wij dat voor ogen hadden..
Ook gaan mijn gedachten terug naar de liefdevolle hulp van mijn ouders en vrienden.. Ze waren er, stonden voor me klaar en ik kan ze daarvoor nooit genoeg bedanken.

En ook jij, mijn liefste, geeft me kracht, liefde en blijdschap in deze zoektocht, deze overdosis emoties die me soms overvallen. Ik ben zo blij dat je in mijn leven bent..

Dezelfde woorden fluister ik zachtjes in je oor, vlak voordat je mijn hand pakt en me meeneemt naar mijn favoriete plekje op deze boot, waar je me in je armen neemt, dicht naar je toetrekt en me niet meer los laat. Warm, liefdevol en vol overgave. Zoals alles wat ik in mijn leven doe…

De wekker zorgt voor een ontnuchtering
De droom vervliegt
Maar de glimlach blijft…

~Marga, 9 oktober 2012~

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Geluk

Woest beukende golven, een onbekende wereld onder het wateroppervlakte diep verborgen voor het oog, schepen in de verte die het water trotseren op weg naar ergens, schelpen die na een lange reis aanspoelen, zand dat rondjes draait door de wind en soms vloeibaar lijkt, elke seconde een veranderend beeld, een oranje bal die langzaam zakt, een lucht die steeds van kleur verandert, steeds mooier lijkt te worden en mijn kleine hand stevig in die van jou.

Geen woorden, stilte, zomaar een momentje van geluk…

Marga, 9 juni 2012