Geplaatst in Divers, Ziek

Wachten

Ik moest naar de dokter. De reden waarom doet er niet toe, maar na maanden uitstel moest het ervan komen. Het feit dat mijn disfunctionerende lijf me begint te beperken in mijn werk door een totaal gebrek aan concentratie was de druppel. Ik kon op woensdagochtend terecht en keurig op tijd neem ik plaats in de overvolle wachtkamer. Twee oudere dames wisselen gênante aandoeningen uit en omdat ze allebei hardhorend zijn kan de hele wachtkamer meegenieten. Net als de rest van de aanwezigen staat mijn gezicht op de “ik hoor niks” stand. Een klein kindje zit in het speelhoekje en ramt op iets dat daarvoor niet bedoeld is. Gezien de wallen van de moeder en het bleke gezicht, ontbreekt het haar aan de energie om het kind te corrigeren. Ik pak een tijdschrift en blader afwezig door de paar jaar oude Vriendin. Naast me ontstaat gemopper. Een oudere heer bromt dat hij om 9 uur moest komen en nog niet aan de beurt is. Ik vraag hem bij welke huisarts hij een afspraak heeft, in de hoop dat het niet de mijne is. Dat is natuurlijk wel zo. Hij loopt uit, 50 minuten minstens en ik besluit de Vriendin nog maar een kans te geven. Voorlopig zit ik hier nog wel even…
Om mij heen wordt de wachtkamer steeds leger en ik ben nog steeds niet opgeroepen. Ook mensen die na mij binnen kwamen zijn alweer naar huis. Een onderbuikgevoel waarschuwt me en ik ga maar even poolshoogte nemen bij de o zo (niet) vriendelijke assistente.
“Nee mevrouw, u staat voor morgen gepland”.. de moed zakt me in de schoenen. Op mijn verzoek of ze me er dan niet alsnog tussen kan proppen wordt negatief gereageerd,  want de huisarts loopt al bijna een uur uit. Ja, dat hoef je mij niet te vertellen, dat is precies het uur dat ik hier voor jan l.. heb zitten wachten. Ik heb de energie niet om boos te worden en eigenlijk ben ik zo moe dat ik alleen maar zin heb om te janken en thuis in pyjama bij de kachel te kruipen. Dat is dan ook precies wat ik doe en als ‘ s avonds een lieve vriendin what’s appt, jank ik, tijdens het typen van mijn antwoord, mijn frustratie eruit.

Op donderdag gaan we voor de tweede ronde. Wederom sta ik keurig op tijd bij de huisarts voor de deur, want het zal maar zo zijn dat hij toevallig net vandaag wel op tijd is. Dream on babe.. Na 25 minuten besef ik dat ik ook vandaag weer een tijdje mag doorbrengen op deze “gemakkelijke” stoeltjes. Vandaag heb ik mijn e-reader meegenomen,  maar ik kan me niet concentreren door de mensen om me heen. Rechts van mij gaat er iemand dood. Tenminste, zo klinkt het en ik krijg het van zijn hoestbuien zelf letterlijk benauwd. Links van mij zit een man met een stoornis. Wat hij heeft weet ik niet, maar het zorgt ervoor dat hij de hele tijd in zichzelf praat. Nee, geen toupetachtige vieze woorden, maar hele verhalen en bijna zonder ademhalen. “Ja hier zit ik dan in de wachtkamer want ik voel me niet zo lekker dus ik dacht ik ga naar de dokter, want dan kan hij kijken wat ik heb zonder dat ik vanavond naar de televisie kijk waar die serie is die ik volg met mijn moeder die…” Concentreren op mijn boek lukt me nauwelijk en dat terwijl het echt een heel leuk boek is over een single man en zijn avontuurtjes. Net op het moment dat ik met een grijnzend hoofd lees over zijn erectie die hij met moeite in bedwang kan houden bij de vriendin van zijn beste vriend, voel ik dat de vrouw naast me over mijn schouder zit mee te lezen. Met een lichte blos schuif ik wat opzij en eigenlijk wil ik roepen dat dit de eerste erectie is die voorbij komt, maar ik laat het toch maar. Ondertussen wordt door een ander kind een houten puzzel gesloopt en heeft ook deze moeder geen kaas gegeten van wat opvoeding eigenlijk inhoudt. Als het kind een keel opzet en ik er echt heel erg klaar mee ben word ik opgeroepen.
“Sorry voor het lange wachten mevrouw”, zegt de huisarts en ik brom een onduidelijk “ach ja” terug. Vervolgens houd ik hem als wraak veel langer bezet dan de 10 minuten spreektijd die ik eigenlijk heb. Met een formulier van het priklab en een hoofd vol informatie stap ik weer in de auto op weg naar huis.
Morgen naar het ziekenhuis. Het is me het weekje wachten wel…

Marga, 10 oktober 2013

Geplaatst in Kerst, Thomas, Ziek

Even stil

Het was zo’n dag, of eigenlijk zo’n week. Ruzies, zorgen en verdriet wisselden elkaar af. Een dierbare overleden, een twintigjarig jubileum wat niet meer gevierd hoefde worden, tranen drogen, mam steunen, opkrabbelen en weer doorgaan.
In die chaos kreeg ik een mailtje van de juf. Ze wilde een middag gaan borduren met de kinderen, had hulp nodig en ik dacht, dat ga ik doen… Ik werd opgehouden op het werk en daarom ging ik veel te laat weg.. Ik rende naar beneden en bij de draaideur van het kantoor zag ik je staan…Ik riep al dat ik haast had, maar trok vervolgens aan de rem. De school kan wachten en ik vroeg je daarom hoe het met je ging.
We leerden elkaar kennen tijdens een cursus Communicatie. Na de lunch ging ik een eindje wandelen en je liep met me mee. We praatten wat, lachten en vertelden elkaar wat onze rol was binnen de organisatie. Je vertelde me dat je gedichten schrijft en nieuwsgierig geworden vroeg ik je of ik wat van je mocht lezen. Een paar weken later kreeg ik je gedichtenbundel. Je had er nog een persoonlijke boodschap voor me in geschreven. Dat jaar droeg je tijdens het kerstdiner één van je gedichten voor en met je mooie stem erbij en in de gezellige kerstsfeer kwam het nog meer over. Ik herkende het gedicht uit de bundel die ik van je kreeg. We bleven elkaar groeten en altijd geïnteresseerd liep je nooit zomaar aan me voorbij.
Een jaar geleden, precies in de tijd dat er landelijk een campagne was om meer aandacht te genereren met abriposters en televisiespotjes bereikte ons het bericht dat die ziekte jou getroffen had. “Als u dit ziet, ben ik er niet meer”. Die spotjes hebben me zo geraakt, want hoe moest het voor de nabestaanden voelen om hun inmiddels overleden dierbare voortdurend nog levend op televisie te zien. En nu kwam het ineens heel dichtbij. Ik stuurde je een kaart, maar het voelde zo ontoereikend. Wat zeg je tegen iemand die te horen krijgt dat het alleen maar in een heel rap tempo bergafwaarts gaat? Het werd stil rond jouw persoontje en ik dacht veel aan je… Misschien was je er inmiddels al niet meer..
En toen stond je ineens voor me en vertelde me dat je in plaats van de gebruikelijke prognose te horen had gekregen dat de ziekte bij jou minder progressief verloopt en dat je meer jaren hebt dan aanvankelijk werd gedacht. Je stem was vervormd doordat de spieren niet meer werken en het kostte je zichtbaar moeite om jezelf verstaanbaar te maken. Vol ongeloof keek ik je aan. Je straalde levenslust uit ondanks alles.. Ik kon zo weinig nuttigs tegen je zeggen.
Veel te hard reed ik met tranen in mijn ogen naar mijn woonplaats waar ik maar heel iets te laat de klas binnenviel. De kinderen waren al druk met borduren en de uren daarna verdween even alles. Touwtjes knippen, afhechten, draadjes in naalden stoppen en problemen oplossen in de categorie “mijn touw zit in de knoop” en “ik heb een steek overgeslagen”. Heerlijk om degene te zijn die alles in de hand heeft. Deze problemen kan ik oplossen en ik werd als heldin aangekeken de hele middag.
Er waren koekjes en drinken, kerstmuziek en gezelligheid en ik genoot van het ingespannen smoeltje van mijn kleine blondje. Zijn eerste keer borduren, geweldig.
Hoe meer kinderen klaar waren, hoe onrustiger het werd. Ik had me net ontfermd over een jongetje dat enorm zat te worstelen met zijn werk toen de juf voorstelde om voor de hulpmama’s wat liedjes te zingen.
35 Kleine stemmetjes zongen de mooiste kersliedjes en de tranen sprongen in mijn ogen. Terwijl ik keek naar mijn mannetje die vol overgave mee zat te zingen, vervulde mijn hart zich van trots en het ultieme kerstgevoel borrelde vanuit mijn tenen omhoog.
Zoveel verdriet dit jaar, maar het is kerst, we zijn gezond en dus hebben we iets te vieren.

Deze kerst leest iemand anders het gedicht voor tijdens het kerstdiner, maar het zijn wel jouw woorden ookal kun je ze zelf niet zeggen.
Ik vier de jaren die je nog hebt gekregen en de mooie jaren die nog voor mij liggen met je mee.

http://www.stichting-als.nl

~Marga, 19 december 2012~