Geplaatst in Mama, Thomas

Powerrrr


“Mam, je weet toch wel dat ik me heb opgegeven voor het schoolkorfbaltoernooi hè.”
Ik weet dat ik dat ergens wel heb opgevangen, maar ik zat weer eens niet te luisteren het was me compleet ontschoten.
“Nou, dat is dus deze week en ik start vanavond om zes uur. Ik moet er een kwartier van tevoren zijn.”

Mijn laatste vergadering van de dag was gelukkig om vier uur afgelopen. Op het moment van Thomas’ telefoontje zat ik op mijn gemak in de auto op weg naar de supermarkt. Even boodschapjes doen, rustig bedenken wat we deze week allemaal gaan eten, op mijn gemak wat lekkers koken en dan met een kopje thee in de relaxstand.
Dat was het plan.
Helaas…

In de supermarkt race ik als een dolle van schap naar schap met in mijn ene hand de zelfscanner en in de andere mijn agenda. Want dit is dus nét een week met late vergaderingen waardoor ik geen idee heb hoe ik het kind gevoederd en wel op het korfbalveld krijg. Ik laai wat soep en ander makkelijk voedsel in de kar en een verse pasta voor vanavond voor de broodnodige vitamines. Dat moet nog lukken voor kwart voor zes. Lang leve de zelfscanner. Met een persoonlijk record sta ik vijftien minuten na binnenkomst weer buiten met, hopelijk, eten voor de hele week. Thuisgekomen loop ik door de regen naar de voordeur en gooi alles naar binnen.

Thomas zit te X-boxen. “Hoe is het?” vraagt hij en ik roep  iets van druk en nat en tijdgebrek. Kennelijk interesseert het antwoord hem weinig, want hij beweegt nog geen millimeter. Ik snauw vraag vriendelijk of hij misschien ook even van zijn luie reet kan komen kan helpen, omdat ik enorme haast heb en het zijn schuld is dat ik dit allemaal niet eerder wist. Eerlijk gezegd weet ik dat niet helemaal zeker, want vaag doemen er wat mails op in mijn gedachten die op de digitale ‘moet ik nog iets mee’ stapel waren beland. Het is wel prettig om een ander de schuld te geven van mijn beroerde planning.

Met een haast bovenmenselijke snelheid prop ik alle aankopen in de koelkast terwijl ik ondertussen een ui snij, water opzet, het gehakt rul en een paar tenen knoflook pers. Ik voel me superwoman…

We hebben precies een kwartier om het eten naar binnen te harken, voor we ons samen, weer door de regen &#&@(*@ potverdorie, naar het korfbalveld haasten. Ik voel me ineens een voetbalmoeder en heb instant medelijden met al die ouders die elke zaterdagochtend langs de lijn moeten staan. Wat een hel. Desondanks was het best leuk en ik zie het team met veel geworstel en geploeter winnen met 2-1. Trots als een pauw natuurlijk!

Thuis wacht me het slagveld in de keuken en ik zie dat mijn ‘alles tegelijk willen doen’ heeft geresulteerd in een complete maaltijd op de vloer. Terwijl ik stofzuig, was ik af en typ ik ook nog snel even deze enerverende toestand van me af.

Het goede nieuws? Omdat ze gewonnen hebben mogen ze morgen weer. Jippie!

Marga, 23 mei 2016

 

 

6 gedachten over “Powerrrr

  1. Hahahahahaha, bij ons kan je dat vervangen door voetbal, gelukkig is het seizoen ten einde. En korfbal, waar is de tijd,…….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s