Geplaatst in Afscheid, Thomas

Echt klaar

De aula van de school is onherkenbaar getransformeerd in een feestzaal. Er draait een dj. Het is er bloedheet en in het midden van de zaal staan meisjes in mooie jurken hun zorgvuldig aangebrachte mascara van hun wimpers te huilen. De jongens hossen er wat ongemakkelijk omheen, slaan elkaar op de schouders en slikken wat ongewenste tranen weg. De laatste 15 minuten van het eindfeest van groep 8 is ingegaan en wij als ouders mogen even meekijken. 

Net op het moment dat ik de omgeving in me opneem en mijn ogen scannend op zoek zijn naar mijn kleine blondje, word ik de polonaise ingetrokken. Voor me loopt een vader die ik goed ken omdat we samen een project hebben gedaan, achter me een vader die samen met zijn vrouw goede vrienden zijn geworden. Ik passeer Thomas en zíjn vader en mijn blik blijft even rusten op mijn kereltje. Natte haren van het zweet en rode ogen van de slaap en weggedrukte emoties. Ik ken mijn mannetje als geen ander. Hij is moe en het zat en de tranen zitten hoog. Hij slikt ze weg als er een liedje wordt gestart dat het eind van het feest inluidt. 

Na wat mooie woorden van de directeur is het voorbij. Even ben ik terug in mijn eigen jeugd op mijn eigen laatste dag. Jankend vloog ik in de armen en tegen de troostende borsten van mijn geliefde kleuterjuf Hendriek. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar nooit meer zou zien. En dat klopte. Ik bleef in hetzelfde dorp wonen, dus de meesters en juffen en de kinderen uit mijn klas, zag ik nog regelmatig. Datzelfde hoorde ik de bijna ex-klasgenoten tegen elkaar zeggen.”We zien elkaar na de vakantie!” Zij gaan naar dezelfde school en zullen veel vriendinnen terug zien. Maar jij, mijn allerliefste schat, gaat in je eentje, maar samen met mij en gesteund door heel veel mensen, aan een nieuw avontuur beginnen. Ver weg van alles wat bekend en vertrouwd is. 

Eenmaal veilig thuis en dicht tegen me aan, komen dan eindelijk die tranen. Ik troost je, veeg ze weg en we praten samen. Over acht jaar basisschool en over je geliefde meester Yuri van wie je intens bent gaan houden na het plotselinge overlijden van meester Jan. Yuri, die een klas met gebroken zieltjes en veel vragen weer heelde en naar een hoger niveau tilde met warmte, humor en gezelligheid. Je vraagt je af of je hem wel voldoende bedankt hebt en ik beloof je dat ík dat namens jou zal doen. (Bij deze Yuri, je bent een bijzondere meester die hij nooit meer zal vergeten). Getroost door die belofte rol je je als een balletje op en valt met je knuffels in je armen, heel snel in slaap. 

Inmiddels lig ik in de kamer naast je. Mijn kussen wordt nat van de tranen. Het besef dringt keihard tot me door. Het gaat beginnen… Vanaf nu zal niets meer hetzelfde zijn. Andere school, ander huis, ander gezin en volledig ander leven. Best een eindje weg van (bijna) alles en iedereen. Vijf jaar lang naartoe geleefd, over gepraat en over gedroomd en nu ineens is het die zomer van 2016…

Voor ons is het niet zomaar een afscheid van groep 8 of afscheid van een school. Wij nemen van veel meer afscheid. Waar zij doorgaan in dezelfde stad, pakken wij ons boeltje op en vertrekken. 

En net op het moment dat het me even teveel wordt, zie ik hem in gedachten staan. Onze held uit het Westen. Naast hem op de grond zit ons bruine harige vriendinnetje. Zijn armen zijn wijd gespreid en we kruipen er samen in. We zijn thuis. Ons verhaal wordt geen verhaal van verlies en gemis, maar van liefde en geluk. En als ik daar ook maar een fractie aan twijfelde, zou ik er nooit aan beginnen.

Alles komt goed kleine man. Als we maar samen zijn. Ik ben zo ongelofelijk trots op je. 

Marga, 13 juli 2016

Geplaatst in Afscheid, Thomas

 Laatste week

Nog één week. De laatste week van de basisschool. Nog even knallen met de musical en een spetterend eindfeest en dan zit het erop. Acht jaar lief en leed, voor jou, maar ook voor mij. Ik was leesmoeder in groep drie, gaf techniekles in groep vier en heb me gehecht aan je klasgenoten en sommige ouders. Ik zie ons nog staan bij het hek. Elke dag dezelfde gezichten. Tijdens het wachten deelden we lief en leed. Ik zag buikjes groeien waar broertjes en zusjes in huisden, we huilden om verliezen en genoten samen van onze steeds groter wordende spruitjes. De laatste jaren werd het contact minder. De kinderen fietsten zelf naar school en ik sprak nog maar weinig ouders. Maar als ik mijn mannetje wel weer een keer ophaalde en hij enthousiast vertelde hoe zijn dag was geweest, dan genoot ik weer net zoveel als toen.  

Ik zie nog zo die bange kleuter voor me die maar met moeite mijn hand kon loslaten. Die aan een heel klein tafeltje een puzzel maakte in de kleuterklas. Die de hele dag kon spelen en op vrijdagmiddag nog sliep om alles te verwerken. Ik zie klassenshows, knutselwerkjes, spreekbeurten en goede cijfers. Ik zie een jongetje dat in de veiligheid van een fijne school en met steun van zijn meesters en juffen groeide en bloeide, leerde en ontdekte, viel en weer opstond. Nu begin je een slungelige puber te worden, weer uit verhouding maar nog net zo mooi als toen. 

Een nieuw avontuur begint en ik schreef al eerder dat ik er moeite mee heb. We sluiten samen weer een hele fase af en ik neem ook afscheid van al die ouders die veel voor me zijn gaan betekenen en me geholpen hebben met opvang en aandacht.

Het is bijna voorbij en ik kan het nauwelijks bevatten. De tijd vliegt en hoe ik me ook uitrek, ik kan er nét niet bij. Het voelt alsof die kleuter van toen, langzaam mijn hand loslaat en bij me vandaan rent. En ik kan niets meer doen dan hem laten gaan en vertrouwen en hopen dat hij voldoende basis heeft gelegd om het voortgezet aan te kunnen. 

Sterkte ouders van groep acht! Bedankt voor al die ‘hekmomentjes’. Ik wens jullie het allerbeste. Misschien tot ooit… 

Marga, 5 juli 2016

Geplaatst in Afscheid

Gedachten

Het is al na middernacht en de slaap wil maar niet komen. Het is warm op mijn slaapkamer, ondanks een verkoelend briesje dat naar binnen waait over mijn lijf. Het helpt niet. Naast de benauwde warmte wil mijn hoofd maar niet stoppen met denken. Tussen de gedachten over gemis van de liefde, verbouw-, verhuis-, werk- en financiële perikelen verschijnt ineens, zomaar uit het niets, jouw gezicht.
Waar kom je ineens vandaan? Kwam je even gedag zeggen? Ik zie je graag, maar niet zo. Liever geen levendige beelden van jou vrolijk, liefdevol en zorgzaam zoals je altijd was. Met een sigaretje en een grote bel wijn en je eeuwig opgewekte en aanstekelijke lach. Het is zo fijn om je te zien, maar als ik je wil omhelzen, dan los je langzaam op in het niets. Je bent er niet meer…

Ik geloof dat je in de hemel bent. Het geeft me troost dat je bij je geliefden bent die ons al eerder verlieten.  Je geeft vast prachtige shows weg daarboven.  Hier beneden heb je echter een groot gat achtergelaten. De gedachte dat ik je nooit meer zal zien knaagt aan mijn hart. Het is onbegrijpelijk dat jouw leven zomaar ineens ophield. Het was te snel, te plotseling.

Tijd heelt zeggen ze. Dat klopt. Maar op zomaar een zwoele lenteavond slaat de pijn ineens weer in volle hevigheid toe als je even langswandelt. Misschien is die koele wind over mijn blote rug wel niet van buiten. Misschien ben je wel letterlijk even langsgeweest.

Daarom fluister ik in het donker in de hoop dat je me hoort: ‘Welterusten tante. Ik mis je soms zo ontzettend.’

Marga, 12 mei 2016

 

Geplaatst in Afscheid, Thomas

Laatste jaar perikelen

“Mam, mag ik de liedjes van mijn eindmusical oefenen tijdens het afwassen?”

En daar staat hij. Springend en zingend tijdens het afdrogen.  Vanuit de kamer zit ik hem te bekijken en de afgelopen schooljaren vliegen door mijn hoofd. Alsof hij mijn gedachten kan lezen zegt hij ineens: “Goh mam, ik kan me nog zo goed herinneren dat ik leerde lezen en rekenen en nu is het al bijna voorbij.”

Ik slik een dikke brok in mijn keel weg en mompel dat ik me ook nauwelijk kan voorstellen dat de tijd op de lagere school er bijna op zit. Het minimannetje dat op de kleuterschool aan het eind van de dag in mijn armen vloog lijkt in niets meer op de grote kerel die nu in de keuken keihard staat mee te zingen met de liedjes.

De dikke brok maakt snel plaats voor een ongekende trots als ik zijn genietende koppie zie. Wat een lekker jong is het geworden en ik heb het volste vertrouwen dat hij zich straks ook wel red.

Maar ik ben bang dat ik de zakdoeken straks nodig heb als het zover is….

image

Marga, 12 april 2016

Geplaatst in Afscheid, Verdriet

Alweer afscheid nemen

Met je armen wijd gespreid kom je met een brede grijns op ons afgelopen naar het hekje aan het eind van het tuinpad. Achter je de tank van een hond die je volgt waar je gaat. In plat Brabants heet je ons welkom. ‘Fijn da ge d’r bent mupke’ en ik leg mijn hoofd op je volle boezem. We zijn met alle familie samen, iets waar je zo enorm van geniet. Alles staat klaar voor een geweldige dag. De gastvrijheid spat ervan af. Ik ben hier zo graag. Alles kan en alles mag in dit huis. Het straalt warmte en gezelligheid uit. Hoe kan het ook anders, alles ademt jou. En ik gun het je zo, na al dat verdriet wat je hebt gekend in je leven. Veel te vroeg weduwe nog voordat je met je grote liefde aan jullie leven samen kon beginnen. Je bent nooit helemaal over dat grote verlies heen gekomen. Desondanks valt er met jou altijd wat te lachen. Ik heb zin in deze dag. De Brabantse muziek schalt door de tuin die vol staat met kabouters, trollen en ander gespuis. Ik kijk hier altijd mijn ogen uit. Ook onze kinderen houden intens van jou en van deze plek. Ze noemen je heks. Vanwege je flamboyante kledingstijl en de hoeveelheid heksen in je huis. En misschien omdat je bijna een sprookjesfiguur voor ze bent…

Kon ik maar toveren fluisterde je gisteren. Tante, ik zou niets liever willen. De barones van Budel-Dorplein was wel heel erg nietig ineens in dat veel te grote ziekenhuisbed. Genezen was je, we waren zo blij met je tweede kans. Helaas sluimerde het stiekem en zonder dat we het wisten, door in je lijf… Ineens is er geen hoop meer.
Ik ben er nog niet klaar voor om je gedag te zeggen en toch was dat precies wat ik gisteren deed. Met het ongeloof in jouw ogen, weerspiegeld in het mijne, nam ik afscheid van je. Ik ben zo blij dat ik de kans heb gehad om je te bedanken voor al die fantastische en liefdevolle jaren en hoop dat je snel terug kan naar je kasteel, omringt door hen die van je houden.

De zon schijnt en je loopt over een heel lang pad waar hij met zijn armen wijd gespreid op je wacht. Je legt je hoofd op zijn borst. Je bent thuis…

Mijn lieve tante Marij overleed op 13 februari 2016. Ze is 62 geworden…

 

Marga, 8 februari 2016

Geplaatst in Afscheid, Divers, Paulien

Stilte

“Ik hoop je snel weer te zien meid.”
“Ik jou ook lieverd…”

Ik zag je vandaag. Maar jij mij niet. Je was stil, zo stil. Ver weg en tegelijkertijd, in alles voelbaar, heel dichtbij…

Ons contact bestond de laatste maanden uit wekelijkse berichtjes. Op het laatst reageerde je niet meer, maar ik weet dat je ze las. Het voelde fijn dat ik op afstand toch dichtbij je kon zijn. En je kon steunen in deze lange en ongelijke strijd.
Gestreden heb je, tot je laatste adem en ik ben ongekend trots op jou en de mensen om je heen die jou tot de laatste seconde gedragen hebben naar een ander leven.

Vandaag zou ik met jou en andere vriendinnen een kop thee doen en je leven vieren. Herinneringen ophalen, lachen en stiekem ook een beetje afscheid van je nemen. Ik wilde je ontzettend graag nog even knuffelen. Helaas is ons dat niet meer gegeven.

Al was het heel anders dan gepland, ik was toch bij je vandaag lieverd. Ik hield je veel te koude hand vast en heb je in gedachten alles verteld wat ik je nog wilde zeggen. Ik hoop dat je weet dat ik er was…

Vandaag is mijn kijk op het leven en de dood voorgoed veranderd.

Vandaag heeft mij voorgoed veranderd…

Heb het goed daar lieve P. Je pijn is voorbij. Dat is een troost voor alle mensen die van je hielden..

“The hardest thing in life is letting go because you have to.”

1978-2015

 

~Marga, 2 november 2015~

Geplaatst in Afscheid, Divers

Onschuld

Gisteren liep ik met mijn kleine grote man in de stad. We wandelden, met de bioscoopkaartjes al in onze zak, wat doelloos rond om de tijd te doden. Voor ons liep een klein jongetje. Blij en enthousiast wees hij naar alle bomen. “Kijk eens mama, dat is een hele grote!” Ik glimlachte naar Thomas en dacht: wat heerlijk toch die kinderlijke onbezorgdheid.
Het duurde maar zo kort, de jaren waarin je nog geen weet had van de grote boze wereld om je heen. Je wereld was veilig en gelukkig. Dood, angst en pijn waren nog ver weg.

Inmiddels ben jij al wijzer dan me lief is. Je weet al dat liefde oneindig groot kan zijn, maar niet groot genoeg of juist wel te groot om een gezin te kunnen blijven. Je weet dat mensen soms genoeg hebben van dit leven en er zelf voor kiezen om eruit te stappen. Je weet dat er ergens een mama ligt te vechten voor haar leven om zo lang mogelijk bij haar jongens te kunnen blijven. Sinds je deze vakantie met opa en oma naar kamp Vught bent geweest houden de gruwelen uit de oorlog je uit je slaap. En je weet nu helaas ook wat het is om een leeftijdsgenoot en vriend te verliezen. Een stom ongeluk maakte een eind aan het veel te korte leven van je BMX-maatje en ik hield vannacht een oneindig verdrietig mannetje in mijn armen. Een stom ongeluk dat vele levens overhoop gooide, zo ook in onze familie. Geen woorden hebben we. Verslagen en intens verdrietig. Onze gedachten zijn bij hen en we kunnen alleen maar hopen dat de tijd hun wonden zal helen.

We branden straks bij oma thuis twee kaarsjes. Voor allebei de jongens en alle andere betrokkenen.

En ik rouw… om weer een stukje verloren onschuld.

Rust zacht.

 

~Marga, 23 oktober 2015~