Geplaatst in Afscheid, Divers

Onschuld

Gisteren liep ik met mijn kleine grote man in de stad. We wandelden, met de bioscoopkaartjes al in onze zak, wat doelloos rond om de tijd te doden. Voor ons liep een klein jongetje. Blij en enthousiast wees hij naar alle bomen. “Kijk eens mama, dat is een hele grote!” Ik glimlachte naar Thomas en dacht: wat heerlijk toch die kinderlijke onbezorgdheid.
Het duurde maar zo kort, de jaren waarin je nog geen weet had van de grote boze wereld om je heen. Je wereld was veilig en gelukkig. Dood, angst en pijn waren nog ver weg.

Inmiddels ben jij al wijzer dan me lief is. Je weet al dat liefde oneindig groot kan zijn, maar niet groot genoeg of juist wel te groot om een gezin te kunnen blijven. Je weet dat mensen soms genoeg hebben van dit leven en er zelf voor kiezen om eruit te stappen. Je weet dat er ergens een mama ligt te vechten voor haar leven om zo lang mogelijk bij haar jongens te kunnen blijven. Sinds je deze vakantie met opa en oma naar kamp Vught bent geweest houden de gruwelen uit de oorlog je uit je slaap. En je weet nu helaas ook wat het is om een leeftijdsgenoot en vriend te verliezen. Een stom ongeluk maakte een eind aan het veel te korte leven van je BMX-maatje en ik hield vannacht een oneindig verdrietig mannetje in mijn armen. Een stom ongeluk dat vele levens overhoop gooide, zo ook in onze familie. Geen woorden hebben we. Verslagen en intens verdrietig. Onze gedachten zijn bij hen en we kunnen alleen maar hopen dat de tijd hun wonden zal helen.

We branden straks bij oma thuis twee kaarsjes. Voor allebei de jongens en alle andere betrokkenen.

En ik rouw… om weer een stukje verloren onschuld.

Rust zacht.

 

~Marga, 23 oktober 2015~

Geplaatst in Afscheid, Thomas

De laatste

Huilend leverde ik je jaren geleden af bij je kleuterjuf. Jij huilde, ik vond het vooral ongelofelijk dat je al vier was en ik je wegbracht naar school. Het stoeltje met je naam erop stond al klaar in de klas en je tas en jas hingen aan je eigen kapstokje. Als een aapje klampte je je aan me vast en je begreep er niets van dat dit vanaf nu een plek was waar je elke dag naartoe zou gaan. Ik kon me daar eerlijk gezegd ook bijzonder weinig bij voorstellen…

https://readmarga.wordpress.com/2012/04/05/mom-on-the-move-week-one-3/

De jaren verstreken. Je leerde schrijven, lezen, rekenen en nog zoveel meer veel belangrijkere dingen. Respect voor anderen hebben, delen, vrienden maken en teleurstellingen verwerken. Ondanks dat thuis niet alles even stabiel bleef, haalde je voldoende na voldoende en kwam je elke keer weer met een daverend goed rapport thuis. En elke keer werden je papa en ik zo blij van de woorden van je juffen en meesters; het is zo’n fijn en sociaal kind. We zijn zo trots.

Vorig jaar kregen jij en je klasgenoten een enorme klap toen je meester besloot dat hij wel klaar was hier op aarde. Je kreeg uiteindelijk een vervanger en deze meester zal je klas begeleiden naar de middelbare school.

De zes weken vakantie zijn voorbij gevlogen en overmorgen begin je aan je laatste basisschooljaar. Niet te geloven dat je vanaf nu de oudste zal zijn op school. Ik weet zelf nog zo goed hoe het voelde en hoe hard ik heb gehuild toen het jaar voorbij was.

Maar eerst nog een bijzonder jaar met nog meer leren, oefenen voor de eindmusical en je voorbereiden op de wijde wereld. Zonder je vrienden en de bekende koppies gaan we samen een nieuw avontuur aan in Den Haag. We vinden ook daar vast weer een fantastische school voor je.

Zet hem op kanjer. De laatste!

X
Mama

Geplaatst in Afscheid

Afscheid van meester Jan

De Open Hof  barstte uit haar voegen. Ik hoop dat je mee keek en al die mooie woorden hoorde van “jouw” kinderen en je collega’s. Ik leerde je nog beter kennen door de verhalen over de 35 jaar waarin je les gaf op deze school. De meester die altijd grapjes maakte, bij alles wat hij de kinderen leerde een YouTube filmpje zocht en altijd lachte. Vooral dat laatste raakte me. Hoe kan iemand van buiten zo lachen terwijl er van binnen echt iets goed mis was?

Toen de kinderen de kaarsjes hadden aangestoken en we in stilte afscheid van je namen, kon ik alleen maar kijken naar die enorme foto van jou boven hun bedrukte smoeltjes. Er zijn zoveel vragen. Bij mij, bij hen en de mensen die jou lief hadden. Vragen waar we, zoals iemand vanochtend al zei, nooit een antwoord op zullen krijgen.

De vele tranen vanmorgen gaven aan dat we afscheid namen van een geliefd mens. Ik hoop dat je, waar je ook bent, hebt kunnen zien dat je een grote leegte achterlaat bij velen.

Met de laatste tonen van ‘Laat het los, laat het gaan’ nog in mijn hoofd, keek ik de duif na die door twee leerlingen uit je klas werd losgelaten.
Hij vloog zonder twijfel snel weg en keek niet om…

Groep 7a nam afscheid van hun meester. We zullen je nooit vergeten.

~Marga,  16 februari 2015~

Geplaatst in Afscheid

Dag meester

Toen aan het begin van dit schooljaar de lijst bekend werd met de verdeling van meesters en juffen over de diverse klassen, sprong Thomas een gat in de lucht.  Eindelijk een meester! Na al die (overigens hele lieve) juffen had hij wel zin in een man voor de klas. “Die doet vast hele stoere dingen”, zei hij.
Wat moest hij echter wennen aan die niet zo stoere maar soms wel erg strenge meester. Je kon met hem lachen, maar ook zeker om hem huilen, want wat was hij in Thomas’ ogen toch vaak onrechtvaardig. Niet tegen hem, maar wel tegen andere kinderen. Tijdens het 10- minuten gesprek gaf meester aan dat zijn lontje soms wel erg kort was en dat hij zou proberen om wat minder vaak te ‘bulderen’. Echt gelukt is dat echter niet en ik werd nog vaak getrakteerd op verhalen over kinderen die weer ‘volkomen onterecht’ op de gang waren beland. (Of dat echt zo onterecht was valt te betwijfelen)
Maar meester was ook erg grappig en als hij in een goede bui was en de kinderen in zijn klas goed luisterden, dan kon je erg met hem lachen.

Kon… Want de meester is er niet meer.

Toen ik vanmiddag mijn voicemail afluisterde en het bericht hoorde viel ik helemaal stil. Alle ouders van de kinderen van groep 7a werden persoonlijk op de hoogte gebracht dat meester was overleden. Hij was donderdag ‘niet helemaal lekker’ naar huis gegaan en dat was de laatste keer dat de kinderen hem zagen. Wat er het weekend in zijn hoofd om ging zullen we waarschijnlijk nooit weten…

Ik heb mijn kleine man nog nooit zo stil zien worden.
Na een paar minuten ongeloof kwam er met een klein stemmetje uit: “Ik had nog wel zoveel zin om morgen mijn nieuwe haar, schoenen en kleding aan de meester te laten zien. Nu zal ik hem nooit meer zien.”

We kunnen het allemaal nog niet geloven…

De kleding en de schoenen liggen klaar voor morgen. “Want je weet maar nooit of hij het van bovenaf toch ziet. ”

Ik legde een verdrietig en in de war kind in bed..
In de war, dat zijn we allemaal. Niet in de laatste plaats zijn familie, vrienden, collega’s en de kinderen van groep 7a.

Dag meester…
We hopen dat je de rust hebt gevonden waar je naar verlangde…

 

~Marga, 8 februari 2015~

Geplaatst in Afscheid, Divers

Snoep

Toen ik 15 was kreeg ik mijn eerste baantje. Ik ging werken op de snoepafdeling bij de familie Dreesmann waar ik op donderdagavond en zaterdag snoep, koeken en chocolade verkocht. De geur van verse koeken op een vroege zaterdagmorgen vergeet ik nooit meer. Altijd als ik de Vroom inloop dan brengt het me terug naar toen. Die geur is altijd hetzelfde gebleven. Eén van mijn vaste klanten was opa. Opa was niet mijn opa maar via een ingewikkelde constructie wel familie. Als ik hem niet in de winkel zag, dan ontmoette ik hem jaarlijks met kerst. Of hij ooit geweten heeft hoe ik heet weet ik niet, want hij heeft me nooit bij mijn naam genoemd.
Later, toen opa te oud werd om de kerst nog bij zijn kinderen thuis te vieren, bleef ik hem elk jaar een kerstkaart sturen. Hij was zo dankbaar voor dat kleine gebaar.
Opa werd geveld door een longontsteking en piepte er op zijn 94e plotseling tussenuit. Het bericht bereikte mij in Frankrijk en gelukkig was ik op tijd terug om zijn afscheid bij te wonen. Een afscheid waar ik gelukkig meer dan welkom was ondanks het feit dat opa door de scheiding nu helemaal geen familie meer is.
Met mijn ex, ex-zwager en mijn lieverd nam ik afscheid en zo zag ik die dag voor het eerst een overledene. Ik kijk echt nooit in de kist, maar dit keer wilde ik iets doen. Toen opa naar zijn laatste rustplaats werd gebracht kon ik alleen maar denken aan het rolletje snoep dat voor eeuwig bij hem zal zijn.

Dit jaar hoef ik geen kerstkaart meer te sturen, daarom als afscheid deze tekst.

Rust zacht opa.

Veel liefs
Het meisje van de snoepjes

Geplaatst in Afscheid, Divers

Grote school

Daar ga je dan. Net vier en met een veel te grote rugzak stap je het grote schoolgebouw in. Je hand grijpt die van je moeder nog net wat steviger vast.  Je weet, ze gaat straks weg en dan moet je het alleen doen. Alleen, met al die vreemde kinderen om je heen en die vriendelijk glimlachende juf. Na die eerste dag vlogen de jaren voorbij. Je leerde knutselen, lezen, rekenen en Engels.  Je kreeg vriendinnen, werd verliefd en jaar in jaar uit ging je glansrijk over naar de volgende groep. De school werd een vertrouwd gebouw waar je je goed voelde en waar papa en mama en later je broertje zich thuisvoelden.

En dan wordt je 12.

Je lagere schooltijd nadert het einde. Er wordt druk geoefend voor de eindmusical. Je maakt je Cito, kiest een school en werkt aan je toekomst. 

Je schittert nog één keer op het podium met al die kinderen die net als jij opgroeiden van kleuter naar jong-volwassenen. Als trotse tante kijk ik naar je en zie weer een klein blondje met staartjes haar eerste stapjes zetten.  Net als toen gaat er ook nu een nieuwe wereld voor je beginnen.  Onzeker en wankel, maar lieverd het gaat je lukken.
Na wat mooie woorden van de juf en nog een half dagje school is het nu echt voorbij.
Je tijd op de lagere school zit erop.

Meisje ik ben trots, zo trots op alles wat je doet en ik heb er alle vertrouwen in dat je het heel erg goed gaat doen op je nieuwe school. 

Tranen zijn niet erg.  Ze zeggen dat je een fijne schooltijd had.  Eentje die je nooit meer zal vergeten. Jaren later, als er al vele mensen zijn gekomen en gegaan in je leven, denk je hopelijk nog met veel plezier terug aan je eerste jaren op school. Ook nu zal mama je loslaten en je alleen je weg laten gaan. Maar die vind je wel, daar ben ik zeker van. 
Ook ik zal er altijd voor je zijn. 

Lieve Iris, veel geluk!
♡♡♡

Tante Marga

image

Geplaatst in Afscheid, Edwin, Liefde

LAT

“En? Nieuwe liefde inmiddels? Ja? Joh, wat leuk voor je. En nu trouwen, kindjes, samenwonen? Niet? Oh jullie latten? Dat lijkt me nou zo heerlijk he. Als ik die zoutzak elke dag naast me zie zitten, nou dan denk ik wel eens, man ga toch weg. Lekker alleen doordeweeks, geen gezeik, vrouwenseries kijken, boekje lezen, geen rondslingerende sokken en het huis wordt ook niet vies. Lekker hoor, je blijft verliefd want je ziet elkaar bijna nooit. Nou meid, ik benijd je hoor, je hebt het maar mooi voor elkaar.”

Vrijdagmiddag
Nadat mijn smurf naar zijn papa is gefietst prop ik voor de zoveelste keer wat spullen in een tas. Er gaat steeds minder mee. Deels omdat ik meer spullen dáár heb, deels omdat ik geen zin heb in het gesleep. De normaal twee uur durende reis wordt wat uitgebreid door een fijne avondspits en moe en hongerig rol ik tegen achten in mijn andere stad weer uit de auto. Als ik in zijn armen val ben ik de vermoeiende reis meteen weer vergeten. De muziek staat aan, de kachel brandt al speciaal voor mij en op tafel staan lekkere hapjes en een glaasje wijn. We slaan het avondeten en de koffie maar over en duiken meteen in de borrel. Lekker tegen hem aan genesteld praten we de week bij en ik geniet van de warmte van het huis en van hem. Ons viervoetige kind staat met gekruiste pootjes bij de voordeur, dus die nemen we nog even mee naar het strand. Het regent keihard en het is donker dus het kost wat overredingskracht om haar door te laten lopen. Doorweekt en koud komen we terug. Samen zetten we ons beertje onder de douche en als ik op de grond zit met dat bruine frutseltje in een grote handdoek dat genietend haar oogjes dicht doet bij het afdrogen ben ik echt helemaal thuis. Frisgedouched rollen we daarna samen het bed in en ik val ontspannen in slaap met een warm lijf tegen me aan. Even niet alert, niet bang, even niet verantwoordelijk. Er wordt voor me gezorgd.

Zaterdag en zondag genieten we. Veel praten, muziek luisteren, met een boek op de bank met mijn hoofd op zijn been, samen koken, lekker eten, naar de kapper, bij vrienden langs en wandelingen naar en spelen op het strand.

En dan is het zondagavond….

Ik lig nog even tegen hem aan, maar de minuten tikken weg en ik weet dat ik moet gaan. Het afscheid van hem en nu ook van haar is pijnlijk en went nooit…

Eenmaal in de auto veeg ik woest een verdwaalde traan weg en zet de muziek wat harder. Tel je zegeningen, tel je zegeningen, dreunt het door in mijn hoofd. Je hébt tenminste iemand om afscheid van te kunnen nemen.
Al zingend rij ik de avond door, terug naar huis. De weg kan ik dromen.
Twee keer opletten, bij Diemen en bij Muiden.
Bij afrit 3 zwaai ik in gedachten naar Mars, bij Schiphol geniet ik weer van alle lichtjes en eenmaal op de A6 hoef ik alleen nog maar te wachten op míjn afslag.
Na een stukje door de polder parkeer ik mijn zwarte monstertje voor de deur. In mijn blok branden in alle huizen lichten en kaarsen, de buurman zwaait nog even en ik hijs mijn tassen uit de kofferbak. Het is stil, donker en koud in huis.
Even flitst het beeld door mijn hoofd van mijn lieverd met ons kleine knuffeltje op zijn arm.. Zwaaiend…

Op naar weer een stille week…

“Oh meid jij boft maar. Latten, het lijkt me héérlijk. Ik zou echt zó willen ruilen…”

Marga, 10 november 2013