Geplaatst in Afscheid, Divers, Paulien

Stilte

“Ik hoop je snel weer te zien meid.”
“Ik jou ook lieverd…”

Ik zag je vandaag. Maar jij mij niet. Je was stil, zo stil. Ver weg en tegelijkertijd, in alles voelbaar, heel dichtbij…

Ons contact bestond de laatste maanden uit wekelijkse berichtjes. Op het laatst reageerde je niet meer, maar ik weet dat je ze las. Het voelde fijn dat ik op afstand toch dichtbij je kon zijn. En je kon steunen in deze lange en ongelijke strijd.
Gestreden heb je, tot je laatste adem en ik ben ongekend trots op jou en de mensen om je heen die jou tot de laatste seconde gedragen hebben naar een ander leven.

Vandaag zou ik met jou en andere vriendinnen een kop thee doen en je leven vieren. Herinneringen ophalen, lachen en stiekem ook een beetje afscheid van je nemen. Ik wilde je ontzettend graag nog even knuffelen. Helaas is ons dat niet meer gegeven.

Al was het heel anders dan gepland, ik was toch bij je vandaag lieverd. Ik hield je veel te koude hand vast en heb je in gedachten alles verteld wat ik je nog wilde zeggen. Ik hoop dat je weet dat ik er was…

Vandaag is mijn kijk op het leven en de dood voorgoed veranderd.

Vandaag heeft mij voorgoed veranderd…

Heb het goed daar lieve P. Je pijn is voorbij. Dat is een troost voor alle mensen die van je hielden..

“The hardest thing in life is letting go because you have to.”

1978-2015

 

~Marga, 2 november 2015~

Geplaatst in Divers, Paulien

K!

“Hoe ga jij om met kanker in je omgeving”, kopt KWF… En dat is een goede vraag. Ik heb namelijk geen idee hoe dat moet.

In een weekblad las ik een lijstje met dingen die je vooral niet moet zeggen tegen iemand met kanker.  Ik heb liever een lijstje met dingen die ik wel kan zeggen. Alles voelt namelijk nutteloos en hopeloos ontoereikend.

Ik denk aan je, wens voor je, leef met je mee en houdt hoop. Hoop op veel tijd in relatief goede gezondheid. Hoop op een heel lang uitstel van het onvermijdelijke. Maar echt steunen kan ik niet. Omdat ik me in de verste verte niet kan voorstellen hoe het voelt. God wat zul je soms eenzaam zijn in een wereld waarin alles zijn gangetje gaat. Een wereld waarin mensen even stil staan, aan je denken en proberen mee te voelen en dan toch weer door gaan. Omdat zij hun eigen verhaal hebben met eigen kleine zorgen die zo nutteloos lijken bij jouw verhaal.

Ik kan niet omgaan met kanker in mijn omgeving. Ik heb de ervaring niet en ik wil hem ook niet hebben. Ik hoop dat het k-woord heel ver bij mij en mijn gezin vandaan blijft. Ik hoop dat ik nooit echt ga begrijpen wat je door maakt. En tegelijk wil ik dat je voortdurend het gevoel hebt dat je er niet alleen voor staat.

Net als alle andere dagen zijn ook vandaag mijn gedachten bij jou. En nu ook bij al die andere mensen voor wie de tijd stil staat en tegelijkertijd te hard gaat. Tijd die ineens schaars en kostbaar is. Bij al die mensen die wel snappen dat het leven kwetsbaar is en dat je moet genieten zoveel als je kunt. Die mensen die weten hoe het voelt en wel weten hoe ze om moeten gaan met kanker in hun omgeving.

Ik weet het niet…
Maar ik brand wel een kaarsje.

Op Wereldkankerdag.

Marga, 4 februari 2015

image

Geplaatst in Divers, Paulien

Nachtmerrie

Ik had laatst een vreselijke nachtmerrie. Ik droomde dat ik te horen kreeg dat ik kanker heb. Uitgezaaide kanker waar ik uiteindelijk mijn leven aan zou verliezen.  Hoeveel tijd ik nog had kon “men” niet zeggen, maar om het zekere voor het onzekere te nemen moest ik maar vast beginnen met afscheid nemen. En daar zat ik. Met wat vellen papier voor mijn neus een poging te doen om afscheidsbrieven te maken. Om de mensen om mij heen voor eens en voor altijd, zwart op wit, te laten weten hoe belangrijk ze voor me zijn. Behalve tranen, kreeg ik niets op papier… Mijn woede op mezelf maakte me wakker en ik werd overspoeld door een enorm gevoel van opluchting.  Het was maar een droom, het is niet echt. Ik ga niet dood!

De rest van de nacht lag ik wakker, denkend aan jou. Een groot besef en een klap in mijn gezicht. Jij leeft in die nachtmerrie. Als je je ogen opent, dan gaat de nachtmerrie door en je wordt er nooit meer uit wakker. Je vecht je momenteel het leven door. Voor je jongens en voor al die mensen om je heen die van je houden. Diep respect heb ik voor de manier waarop je je vastklampt aan het leven ondanks het besef dat je uiteindelijk de strijd gaat verliezen. Uiteraard hoop ik ook dat “uiteindelijk” nog heel ver weg is. En omdat woorden vaak zo nutteloos zijn geef ik je deze steun in de rug en slinger die het net op. In de hoop dat de zorg dat je je jongens niet goed achterlaat snel kan worden weggenomen, je je kan richten op jezelf en genieten van de mooie dingen in de tijd die je nog hebt.

Lieve schat, je bent een kanjer!

Liefs
M.

image

image

image

Ga naar Facebook en meld je aan via voordaanlooptvoorhetgoededoel

Delen wordt zeer op prijs gesteld!

Bedankt!