Geplaatst in Kerst, Liefde

Nostalgie

Dagen van drukte en gezelligheid liggen achter me. Fijne dagen vol licht, liefde en genieten van de familie. Mijn huisje was de afgelopen weken gehuld in mooie versieringen. Maar ondanks alle moeite om het gezellig te krijgen lukte het dit jaar slecht om in de kerstsfeer te komen. Misschien lag het aan het zachte weer buiten, of aan het feit dat ik al lange tijd bezig was ziek te worden.  Iets wat ontaardde in een flinke griep de eerste week van de kerstvakantie. Misschien was het het feit dat er alweer een jaar voorbij was gevlogen. Het was een roerig jaar, maar daarover later meer in het jaaroverzicht. Al die toestanden zorgden ervoor dat het jaar nog harder voorbij vloog dan anders.

Goedbeschouwd vliegt mijn leven eigenlijk al een hele tijd aan me voorbij.

Vandaag keken we op de 14e verjaardag van mijn nichtje even een paar filmpjes terug van vroeger. Filmpjes van het huwelijk van mijn zus en zwager en van het eerste jaar van mijn nichtje. Het staat me nog bij als de dag van gisteren dat ik een enorme leegte voelde toen mijn zus trouwde. Onze jeugd flitste die dag aan me voorbij. Ze droeg vanaf die dag een andere naam en ik was haar een beetje kwijt. Het is vreemd om te beseffen dat zij met een hart vol liefde samen met haar man de film kan terugkijken. Ik heb ook zo’n film en mijn held uit het Westen foto’s van zíjn dag. We staan er alleen niet samen op…. Wat voelen die jaren toch allemaal nutteloos soms. Gelukkig is er mijn mannetje. Een product van wat ooit was.

Ook bij de filmpjes van mijn kleine nichtje moest ik even slikken. Ik voelde me een beetje mama toen zij geboren werd en tijdens de keren dat we op haar mochten passen. Ze groeide met me mee als een deel van mezelf.  En nu stond er een veertienjarige griet op hoge hakken te kijken naar haar mini-zelf. Waar zijn in hemelsnaam die jaren gebleven?

Morgen gaan de kerstspullen weer terug in de doos en pak ik mijn tas voor een week Den Haag. En ondanks dat ik weet dat ik morgenavond weer in zijn armen lig, is de stilte die me nu omringt echt oorverdovend. De cadeaus zijn uitgepakt, het feest is voorbij en in plaats van samen nagenieten heb ik mijn kleine man afgeleverd bij zijn vader en is de grote man weer terug in zijn hometown.

Bijna een nieuw jaar. Als ik in dit tempo doorhobbel ben ik bejaard voordat ik het weet. Mijn vader zei op eerste kerstdag: ‘Ik vind het zo verrekte zonde dat ik ouder wordt. De 70 begint al langzaam zichtbaar te worden aan de horizon. Ik ben nog lang niet klaar met alles wat ik nog wil doen.’ Dat dat ineens een issue wordt raakte me wel. Hoeveel tijd heb ik nog? Ik hoop dat hij die tijd nog krijgt maar niemand van ons kan dat met zekerheid zeggen. Wie weet hoe lang we nog kerst met zijn allen kunnen vieren? De tijd vliegt en vliegt en ik wil alles zo graag vasthouden. Alle herinneringen aan mijn kleine baby, mijn eigen jeugd en alle fijne momenten die ik beleefde met alle mensen van wie ik hou. Maar ik vergeet al veel…

Terwijl de top2000 langzaam aftelt en er zoveel nummers uit mijn jeugd voorbij komen, tikt het laatste uur van derde kerstdag 2015 langzaam weg. Ik geniet nog even intens van de lichtjes in de boom en denk dankbaar terug aan de geweldige dagen met mijn familie. De liefde voor hen en samen proosten op het afgelopen jaar, was wat deze kerst weer een juweeltje maakte.

Ik heb genoten!

Waarom voel ik me nu dan toch wat verdrietig?

 

~Marga, 27 december 2015~

Geplaatst in Liefde, Mama, Thomas

Samen sterk

Toen je een baby was stond ik soms wel tien minuten onafgebroken naar je te kijken. Naar je kleine knuistjes boven de dekens, je mooie mondje en je blonde krulletjes. Ik luisterde hoe je ademhaalde. Een prachtig geluid, zeker omdat je daar vlak na je geboorte vaak mee ophield. Ik zat naast je op de grond en keek door de spijlen van je ledikant naar je slapende snoetje.  Alle zorgen, pijn en verdriet vielen tegelijkertijd van me af én kwamen op me af. Niets was meer belangrijk en tegelijkertijd was juist álles belangrijk omdat jouw geluk afhankelijk was van mij…van ons..
Toen je naar een groter bed verhuisde ging ik nog vaak zomaar naast je zitten. Hele gesprekken voerde ik in gedachten met je over alles wat me bezig hield en alles wat ik voor jou wenste. Al het mooie en goede in de wereld en niets dan liefde. Ik wilde dat ik al die wensen kon laten uitkomen.

De jaren verstreken en sinds een paar jaar zijn we met zijn tweetjes met een andere grote liefde op afstand. We doen het goed samen. We eten alleen wat we lekker vinden, doen waar we zin in hebben, zitten samen aan de keukentafel als ik teken en jij je huiswerk maakt en we vinden elkaar in humor en soms ook verdriet. We kijken samen tv, dicht tegen elkaar aan onder een deken. Als jouw hand in de mijne verdwijnt, dan voel ik dat er geen groter geluk bestaat.

Wij twee.

Er is veel veranderd in ons leven en er zal nog veel meer veranderen. Één ding is de afgelopen jaren niet veranderd. Elke avond sta ik naast  je en kijk hoe je ligt te slapen. Ik trek je dekens recht, aai over je haar en fluister dat ik van je hou. Heel soms geef je in je slaap zacht antwoord. De volgende dag weet je echter niet meer dat ik er was.
Wat ben ik zielsgelukkig dat jij me mama hebt gemaakt. Ik draag die titel met trots en liefde. Niets ter wereld is belangrijker dan jij. En ik vecht als een leeuwin om je te beschermen zolang ik kan.

Slaap zacht, grote kleine kerel. Ik kruip in het bed in de kamer naast je en hou de wacht. Wij samen kunnen alles aan.

Ik hou van jou.

♡Mama♡

image

Geplaatst in Angst, Den Haag, Edwin, Geluk, Liefde

Beren

Ik heb tegenwoordig een berenbos in mijn hoofd. Ze lopen niet alleen op de weg, maar denderen kriskras overal tussendoor. Nu de toekomst in een andere stad met grote stappen dichterbij komt, zijn de beren in mijn hoofd zich aan het vermenigvuldigen. Naast een intens verlangen naar een ‘eindelijk samen’, lig ik met enige regelmaat wakker van een bonzend hart en een verlammende angst. Waar begin ik in godsnaam aan? Ik verbrand, bij gebrek aan een schip, mijn huis, baan, familie en vrienden en verkas met mijn mannetje naar de andere kant van het land. En nét op het moment dat ik de beren een rotschop heb verkocht, betrap ik mijn mannetje met natte oogjes en een filmpje van zijn kleine zusje. Dan gloeit het schuldgevoel in mijn borst omdat ik deze puur egoïstische keuze nu toch maak. Ik heb jaren gewacht om de overgang voor hem zo makkelijk mogelijk te maken, maar wordt het ooit wel écht makkelijk?

En dan zie ik hem. Op het moment dat hij mijn blik vangt en mijn wangen nog steeds gaan gloeien van trots en liefde, houden de beren zich koest. Ze stoppen met brullen en uithalen en rollen zich op en kruipen tegen elkaar aan op een zacht stukje mos. Alle angsten en zorgen vallen weg op het moment dat hij me in zijn armen neemt en fluistert dat het goed komt. Diep van binnen weet ik dat hij gelijk heeft. Dat een huis slechts onderdak is, een baan een schijnzekerheid biedt en je familie in je hart altijd dichtbij is. En anders op slechts een paar uur rijden afstand. We hebben al zo ontzettend veel hobbels overwonnen, de kleine man en ik en steeds weer bewezen dat we er bovenop komen. Waarom zou dat nu dan anders zijn, gesterkt door iemand die zoveel van ons houdt…

Ik zou zo graag eventjes vooruit kijken naar later. Tom en Mar in de grote stad. Dat ik niet meer verdwaal en hij gewoon fluitend naar school gaat, naar zijn vrienden. En dat ik een leuke baan heb en stressvrij de prachtigste stukken schrijf. En dat mijn boek eindelijk af komt…

Samen in ons huisje, gewoon gelukkig en alle beren terug daar waar ze vandaan komen.

Tommie, weet dat jouw geluk altijd belangrijker is geweest dan het mijne, vanaf het moment waarop ik je eerste kreetje hoorde toen je mijn lichaam verliet. Ik hoop dat je me zal vergeven dat ik nu mijn eigen geluk achterna ga. Dat ligt daar, bij hem.

We redden het wel samen. Dat weet ik zeker…

 

~Marga, 21 april 2015~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Mijmeren

image

“Kun je het je voorstellen?”
“Wat schat?”
“Nou, dat er een moment komt dat ik niet weg hoef op zondag. Dat we niet rond vier uur al moeten opletten dat we op tijd gaan eten omdat het anders te laat wordt. Dat ik niet de helft van mijn spullen vergeet omdat ik toch weer te laat ben en moet rennen.”
“Ik kan me dat zelfs heel levendig voorstellen moppie. Het lijkt me heerlijk dat we gewoon altijd bij elkaar kunnen slapen. En ook op zondag een wijntje kunnen drinken omdat niet één van ons nog moet rijden. Dat het weekend ineens een hele avond langer is.”
“Ja geweldig! En dat jij dan op maandag uit je werk komt en ik die dag nog vrij was. En dat het huis dan lekker schoon is en de was in de tuin hangt en het eten op staat. En dat jij dan snuivend boven de pan hangt om te kijken wat voor nieuws ik nu weer heb gefabriceerd.”
“In onze nieuwe keuken!”
“Ja! Met onze supersonisch zes-pits gasfornuis.”
“En dat ik dan vraag hoe laat het eten klaar is omdat ik natuurlijk eerst moet douchen.”
“Dat het dan op zomaar een maandag ook ineens gezellig is omdat we na het eten naar het strand wandelen met Beach en Thomas en daar een bakkie doen. En we nog even buiten zitten als Thomas naar vrienden is of al in bed ligt.”
“Gewoon zomaar belachelijk gelukkig omdat we samen zijn.”
“En geen afscheid meer.”
“Geen afscheid meer!”
“Schat?”
“Ja lief.”

“Je moet gaan….”

Marga, 25 januari 2015

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Volmaakt

Zaterdagochtend. Ik word wakker van de gierende zeewind rond het huis, tast naast me, vind een lege plek en glimlach dan. Ik hoor je scharrelen door het huis, het geborrel van de waterkoker en nageltjes van ons harige kind die achter je aan trippelt. Spinnend rek ik me uit. Als in een romantische film ben ik heerlijk in je armen in slaap gevallen gisteravond. Na een week alleen moeten slapen was het gevoel van jouw huid tegen mijn blote rug al genoeg om me naar dromenland te sturen. Veilig en warm en zonder zorgen sliep ik in. Helaas werd ik niet als in de film wakker met een fantastisch kapsel en strak in de make-up. Een vluchtige blik in de spiegel zegt me dat ik het vanochtend niet van mijn uiterlijk moet hebben. De deur gaat zachtjes open. Naakt stap je binnen met een kopje thee en koffie, een grote grijns op je gezicht. “Goedemorgen schoonheid”, zeg je blij en ineens voel ik me mooier dan al de Bold  and the beautiful karakters bij elkaar. Wat ben ik gelukkig en tevreden. Ons hondje rolt zich op aan het voeteneind  op de grond, de kleine man ligt nog met zijn tablet in bed en jij kruipt nog even heerlijk tegen me aan. Het weekend is nog twee dagen lang en de gedachte aan de zondagmiddag stellen we tot dat moment uit.

Volmaakt geluk in deze eerste weken van het jaar. Meer hebben we niet nodig….

Marga, 10 januari 2015

 

Geplaatst in Divers, Liefde, Mama

Doorstart

Twee jaar geleden, wat is de tijd voorbij gevlogen. Twee jaar geleden al en toch is het nog bijna dagelijks onderdeel van ons en vooral jouw leven.

Twee jaar geleden…

De dag waarop we je mochten houden omdat het nog geen tijd voor je was om te gaan.

Je kreeg een tweede kans mam en tegelijkertijd een flinke tik. Bij alle onderzoeken krijg je te horen dat er afgezien van wat littekenweefsel  niets te zien is van het infarct wat jou zo plotseling trof. Dat litteken is er echter wel en we voelen dat als gezin elke keer opnieuw. We hebben met zijn allen weer moeten vertrouwen op jouw lijf en gezondheid. Ik ben zo trots op  de manier waarop je ermee om gaat. Even tranen en weer door, sporten, gezond leven en je best doen om je niet teveel zorgen te maken over ons. Dat laatste lukt nog niet zo erg. Het hoort bij je en maakt jou ook zo’n geweldig mens.

Mijn mam. De enige echte! Stoerder dan stoer en nog heel dicht bij ons.
Gefeliciteerd  lieve schat. Je bent twee!

Love you♡

Dikke kus
De jongste

 

Geplaatst in Edwin, Liefde

Molentje

In de oase van grijs, wit en beige draait een molentje. Regenboogkleuren die waaien in de wind. Bij elke bries die opsteekt zie ik hem in beweging komen en terwijl de haartjes op mijn armen zich oprichten, hoor ik het vertrouwde geratel.  Het molentje steekt af tussen al dat naturel. Jij kocht het omdat je er altijd al één wilde hebben. “Zo’n molentje hoort bij het strand, ik heb er alleen nooit één gehad.” Ik lachte en stopte het gekleurde plastic ding in het karretje tussen alle door ons uitgekozen en stylisch verantwoorde spullen. Eenmaal thuis richtte ik de tuin in en jij hing met veel liefde je molentje op zijn plek. Precies in het zicht en precies net niet waar ik hem wilde hebben. Alles paste bij elkaar en dan steekt zo’n afschuwelijk molentje er wel erg bij af. Maar je was zo blij en ik hield mijn mond, de tuin is tenslotte van ons samen.
Gek genoeg dwaalde mijn blik steeds vaker af naar het draaiende ding en werd het geratel een geruststellend geluid. En elke keer werd mijn glimlach breder. Omdat het zo ontzettend jíj is. Je had helemaal gelijk. Dit ding hoort bij het strand en het hoort zeker bij jou. In mijn allergie voor kleuren en drukte sla ik soms gigantisch door. En daar ben jij dan met je blije plastic molentje. Ik word blij van jouw gezicht als je er naar kijkt. Net zoals ik ook altijd opvrolijk als ik jou zie. Je geeft mijn leven kleur.
Ik nestelde me dit weekend regelmatig in mijn stoel naast de vuurpot met het vrolijke rondwaaiende regenboogje naast me. En ik realiseerde me dat dit jouw kracht is. Nét even andere dingen doen dan ik had gedaan, heel erg blij worden van kleine dingen en mij laten zien dat het ook anders kan.

Mijn tuin en huis is kleurloos zonder mijn molentje.
Dankjewel dat je me elke keer weer verrast.
image

Marga, 14 september 2014