Geplaatst in Liefde, Songtekst

Voor eens en altijd

Van alle tijden en eindig tegelijk
Simpel en ondenkbaar
Alleen, maar nooit los van elkaar
Op grote hoogte en dieper dan de droom
Waar jij m’n zinnen roofde, is volmaakte liefde gewoon

Voor eens en altijd, van nu naar ooit
Waar je ook gaat, ik verlaat je nooit
Waar geen dag te lang lijkt, waar het licht blijft
Voor eens en voor altijd

Beide mensen, levend in één ziel
Denkend en ondenkbaar
Op zoek, maar nooit los van elkaar
De hartstocht, bevend toen ik viel
Voor je warme lichaam

Voor eens en altijd, van nu naar ooit
Waar je ook gaat, ik verlaat je nooit
Waar geen dag te lang lijkt, waar het licht blijft
Voor eens en voor altijd

3Js

Geplaatst in Afscheid, Edwin, Liefde

LAT

“En? Nieuwe liefde inmiddels? Ja? Joh, wat leuk voor je. En nu trouwen, kindjes, samenwonen? Niet? Oh jullie latten? Dat lijkt me nou zo heerlijk he. Als ik die zoutzak elke dag naast me zie zitten, nou dan denk ik wel eens, man ga toch weg. Lekker alleen doordeweeks, geen gezeik, vrouwenseries kijken, boekje lezen, geen rondslingerende sokken en het huis wordt ook niet vies. Lekker hoor, je blijft verliefd want je ziet elkaar bijna nooit. Nou meid, ik benijd je hoor, je hebt het maar mooi voor elkaar.”

Vrijdagmiddag
Nadat mijn smurf naar zijn papa is gefietst prop ik voor de zoveelste keer wat spullen in een tas. Er gaat steeds minder mee. Deels omdat ik meer spullen dáár heb, deels omdat ik geen zin heb in het gesleep. De normaal twee uur durende reis wordt wat uitgebreid door een fijne avondspits en moe en hongerig rol ik tegen achten in mijn andere stad weer uit de auto. Als ik in zijn armen val ben ik de vermoeiende reis meteen weer vergeten. De muziek staat aan, de kachel brandt al speciaal voor mij en op tafel staan lekkere hapjes en een glaasje wijn. We slaan het avondeten en de koffie maar over en duiken meteen in de borrel. Lekker tegen hem aan genesteld praten we de week bij en ik geniet van de warmte van het huis en van hem. Ons viervoetige kind staat met gekruiste pootjes bij de voordeur, dus die nemen we nog even mee naar het strand. Het regent keihard en het is donker dus het kost wat overredingskracht om haar door te laten lopen. Doorweekt en koud komen we terug. Samen zetten we ons beertje onder de douche en als ik op de grond zit met dat bruine frutseltje in een grote handdoek dat genietend haar oogjes dicht doet bij het afdrogen ben ik echt helemaal thuis. Frisgedouched rollen we daarna samen het bed in en ik val ontspannen in slaap met een warm lijf tegen me aan. Even niet alert, niet bang, even niet verantwoordelijk. Er wordt voor me gezorgd.

Zaterdag en zondag genieten we. Veel praten, muziek luisteren, met een boek op de bank met mijn hoofd op zijn been, samen koken, lekker eten, naar de kapper, bij vrienden langs en wandelingen naar en spelen op het strand.

En dan is het zondagavond….

Ik lig nog even tegen hem aan, maar de minuten tikken weg en ik weet dat ik moet gaan. Het afscheid van hem en nu ook van haar is pijnlijk en went nooit…

Eenmaal in de auto veeg ik woest een verdwaalde traan weg en zet de muziek wat harder. Tel je zegeningen, tel je zegeningen, dreunt het door in mijn hoofd. Je hébt tenminste iemand om afscheid van te kunnen nemen.
Al zingend rij ik de avond door, terug naar huis. De weg kan ik dromen.
Twee keer opletten, bij Diemen en bij Muiden.
Bij afrit 3 zwaai ik in gedachten naar Mars, bij Schiphol geniet ik weer van alle lichtjes en eenmaal op de A6 hoef ik alleen nog maar te wachten op míjn afslag.
Na een stukje door de polder parkeer ik mijn zwarte monstertje voor de deur. In mijn blok branden in alle huizen lichten en kaarsen, de buurman zwaait nog even en ik hijs mijn tassen uit de kofferbak. Het is stil, donker en koud in huis.
Even flitst het beeld door mijn hoofd van mijn lieverd met ons kleine knuffeltje op zijn arm.. Zwaaiend…

Op naar weer een stille week…

“Oh meid jij boft maar. Latten, het lijkt me héérlijk. Ik zou echt zó willen ruilen…”

Marga, 10 november 2013

Geplaatst in Liefde

Kalverliefde

Het is donker in het wiskundelokaal. De meester staat in een hoekje te praten met de juf van de onderbouw en in een andere hoek staan de flessen frisdrank op een tafel. Er schalt muziek uit de primitieve muziekinstallatie, maar de dansvloer is leeg. Niemand durft het te wagen, die eerste stap, want dan kijkt iedereen. Uiteraard is het aanstelligere (en knapste) kind van de klas de eerste die uiteindelijk de stap zet. Er volgt een giechelig “toe nou, kom nou dansen”, naar haar vriendinnen. De volgzame schapen kunnen niet anders dan ook een dansje wagen.
Ik pluk wat aan mijn rokje en mijn hart bonst in mijn keel. Ik wacht op hém…
Al weken kijk ik vol verlangen op een afstand, veel te verlegen om hem aan te spreken. Hij is zo mooi, blond, stoer en altijd en eeuwig erg aanwezig. Een grote mond, een tegenpool van mij. Ik smelt, elke keer als hij langsloopt en ’s avonds vertrouw ik aan mijn dagboekpapier toe dat hij naar me heeft gelachen. Erg veel gepraat hebben we nog niet, maar dat maakt niet uit. Ik ben tot over mijn oren verliefd.
De deur van het lokaal gaat open. Daar is hij! Ik begin meteen overdreven te lachen tegen de  vriendin die op dat moment naast me staat. Ik wil dat hij denkt dat ik hem niet heb gezien en vooral vreselijk veel lol heb. Al lachend om niks loop ik geveinsd zelfverzekerd naar de tafel met drinken.. Ik doe zo mijn best om vooral niet zijn kant op te kijken dat het overduidelijk is dat ik dat het liefst de hele avond zou doen.
Als ik een colaatje heb ingeschonken staat hij ineens naast me. Mijn benen worden instant van rubber, ik verlies mijn scherpe tong en het lokaal wordt een mistige waas..
Om me nog verder te tergen maakt de hiphopmuziek op dat moment plaats voor Bryan Adams..
“Anything I do, I do it for you..”
Om mij heen worden paartjes gevormd die dicht tegen elkaar aan beginnen te schuifelen.
Hij kijkt me diep in mijn ogen en net als ik denk dat mijn benen me niet meer kunnen houden hoor ik een zachte stem in mijn oor.

“Wil je met me dansen?”

Zomaar een vrijdagavond lekker hangend op de  bank. De tv heeft plaatsgemaakt voor Sky Radio, de enige zender zonder geouwehoer en trance achtige toestanden.
De eerste tonen van Bryan Adams en ik zweef weg. Weg van deze bank, terug naar 1991, terug naar de klassenavond van 2m3. Ik voel nog zijn rug onder mijn vingers en mijn eigen adem, weerkaatst tegen zijn hals. De geur van zweet door het warme klaslokaal vermengd met de aftershave van zijn vader. Die avond begon onze verkering. Het duurde niet lang, maar het was wel mijn eerste grote liefde..

Vriendlief vraagt waarom ik grijns en ik pak zonder woorden mijn telefoon om de herinnering op te schrijven aan één van de mooiste avonden van mijn leven..

Kerstfeest 1992. In de aula peuter ik nerveus aan mijn jurkje. Ik wacht met bonzend hart op hém. Hij is zo mooi, zo donker en volwassen en hij lacht zo sexy. We draaien al weken om elkaar heen. Mijn hart duikelt in mijn borstkast als ik hem zie binnenkomen. Het voelt alsof deze avond de rest van mijn leven zal veranderen…

Marga, 29 maart 2013

Geplaatst in Liefde, Strand

Zeespiegel

Lopend door de duinen vind ik de rust die ik zoek. De wind giert langs mijn ijskoude wangen, mijn handen zijn diep weggedoken in de zakken van mijn jas.. Bovenop de hoogste duin geniet ik van het uitzicht. Dromend, starend naar die oneindige plas water.. Woeste golven beuken tegen de kust, verderop lijkt het water een gladde spiegel. Maar er is meer dan het oog kan waarnemen. Onder het gladde oppervlak gebeurt er van alles.. Bruisend leven, overleven, angst en groei. Ik ken haar kracht en zij voelt de mijne als ik op een zomerdag haar woede trotseer. Dan slokt ze me op en neemt me mee naar de diepten van haar ziel. “Met je hoofd onder water, ziet niemand je tranen”…

Ik nader haar, ruik haar en baan me een weg door het mulle zand. Ze trekt me aan als een magneet.. Ze speelt met me, komt steeds dichterbij, likt aan mijn schoenen en trekt zich dan weer terug.

Ik laat me zakken in het zand.. Ijzige kou laat me weten dat ik leef. Ik voel me dichtbij je. Voel je, hoor je in alles om me heen…
Ik schrijf je naam in het zand voor mijn voeten en fluister naar de zee hoeveel ik van je hou.. De wind zwelt aan.. Korrel voor korrel neemt hij je naam mee. Ze circelen even en dansen voor mijn ogen weg. Mee naar de zee, mee naar haar, mijn spiegel.
Ik voel je sterke armen om me heen. Je bent bij me.. Ik ben thuis..

~Marga, 14 januari 2013~

image

Geplaatst in Droom, Geluk, Liefde

De droom

Na een een paar uur van veel wind en ruige golven is de rust eindelijk wedergekeerd. De boot is voor anker gegaan en rust uit. En ook wij kunnen even achteroverleunen. Genieten van het uitzicht, van de rust en van elkaar. Ik zit tussen je benen tegen je aan. Je hebt je armen om me heen geslagen. De wol van je trui kriebelt tegen mijn wang.. Ik ruik je geurtje en proef het zout op je lippen die af en toe de mijne raken. In de verte zakt de zon langzaam in zee.. Ik staar naar de horizon en voel me gelukkig. De wind heeft mijn zorgen meegenomen. Dit was de ultieme manier om tot rust te komen. Het harde werken om de zeilboot in bedwang te houden, al die nieuwe termen die ik moest leren en onthouden en nu dit moment, wij samen, met om ons heen niet meer dan ogenschijnlijk oneindig water. Met mijn ogen gericht op de oranje bal in de verte overdenk ik het afgelopen jaar.

Precies een jaar geleden…

Het afscheid van alles dat bekend en mij lief was, het vallen en weer opstaan, het knakken en weer kracht hervinden, de eenzame avonden in een stil en leeg huis met gedachten aan dat wat ik had en keihard had verpest en verloren, afscheid van mijn kleine man en verhalen uit een gezin dat niet meer de mijne is, het vinden van nieuw geluk, pril, ontluikend, spannend en tenslotte, mijn nieuwe paleisje, mijn eigen huis, een ruwe diamant die steeds meer haar schoonheid aan me toont. Tegen je aan zittend voel ik weer de koude kale muur in mijn rug en de houten planken van de vloer van mijn woonkamer waar ik mijmerend en dromend zat met een kopje thee in de hand, een glimlach op mijn gezicht en tranen in mijn ogen. Ik ril even bij de gedachte aan het allesomvattende gevoel van afscheid en opnieuw beginnen dat me op dat moment overviel en je trekt me nog wat dichter tegen je aan. Je warmte doet me goed.. Je bent er altijd op het goede moment.

Je strijkt een haarlok uit mijn gezicht en kust mijn slaap. Ik glimlach bij de herinnering aan mijn dappere held die met een kwast en engelengeduld de schouw voorzag van een witte laag en zijn enthousiasme over elk kussentje en lampje dat ik kocht. We doen dit samen hij en ik en hij voelt dat ook vanuit zijn tenen. De dozen met spulletjes in de woonkamer van “ons” oude huis groeide en groeide en we hadden er zoveel zin in om alles neer te zetten en van ons te maken. Het werd prachtig en precies zoals wij dat voor ogen hadden..
Ook gaan mijn gedachten terug naar de liefdevolle hulp van mijn ouders en vrienden.. Ze waren er, stonden voor me klaar en ik kan ze daarvoor nooit genoeg bedanken.

En ook jij, mijn liefste, geeft me kracht, liefde en blijdschap in deze zoektocht, deze overdosis emoties die me soms overvallen. Ik ben zo blij dat je in mijn leven bent..

Dezelfde woorden fluister ik zachtjes in je oor, vlak voordat je mijn hand pakt en me meeneemt naar mijn favoriete plekje op deze boot, waar je me in je armen neemt, dicht naar je toetrekt en me niet meer los laat. Warm, liefdevol en vol overgave. Zoals alles wat ik in mijn leven doe…

De wekker zorgt voor een ontnuchtering
De droom vervliegt
Maar de glimlach blijft…

~Marga, 9 oktober 2012~

Geplaatst in Liefde, Wind

Luister naar de wind

Luister naar de wind zei je. Als me mist, als je wil dat ik je raad geef of gewoon maar even dicht bij je ben. Sluit dan je ogen en luister. De wind zal je wangen aaien als vingers die troosten en in je oor fluisteren hoe bijzonder ik je vind. Soms zal de wind harder waaien. Dan voel je mijn woede en onmacht. Dan schreeuw ik in je oren dat ik van je hou en bij je wil zijn. Dat ik je mis en soms de wereld niet begrijp..

Ik sluit mijn ogen en luister naar je. Ik hoor je, voel je en ruik je. Soms ruik ik in de wind de zee die kabbelt en rustig berust in het “zijn”, soms ruik ik vuur dat vol van passie om zich heen klauwt, soms ruik ik helemaal niks…

Soms aai je me, soms is het windstil, maar ik hoor je altijd…

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Ed

Ik zag je niet meteen. Merkte niet vanaf de eerste minuut op hoe bijzonder jij bent. Hoe kon ik toen zo blind zijn.

Er was tijd voor nodig, meerdere blikken en een schrijnend afscheid voordat ik het eindelijk inzag. Ik wilde het niet, niet zo snel al. Ik wilde je niet opzadelen met mijn pijn en verdriet, maar jij wilde delen, naast me staan, mijn schouder zijn in een onmogelijke tijd waarin ik mezelf moest vinden en een nieuwe plek moest veroveren in de chaos om me heen.

Je legde de onmogelijke fysieke afstand tussen ons soms meerdere malen per week af om bij me te kunnen zijn. Met de kleine man boven in bed zat je naast me op de bank en luisterde. Droogde mijn tranen niet, relativeerde niet, maar liet me huilen om me daarna met een haast niet op te merken duwtje weer naar een nieuwe afslag te dirigeren die altijd de juiste bleek te zijn. Urenlang heb je aangehoord dat ik naar huis wilde, mijn vroeger mistte en bovenal mijn kleine man als het niet ‘mijn’ weekend was. Dan stonden de liefdevol klaargemaakte eitjes op de ontbijttafel koud te worden als ik op zondagochtend het gemis niet meer trok en uithuilde op je schouder. Met engelengeduld heb je me al die tijd door dik en dun gesteund.

Tussen dat alles is het soms een worsteling om een nieuw ‘samen’ vorm te geven. Twee mensen die een leven en liefdes achter de rug hebben, kinderen die elkaar moeten zien te vinden en hun vader en moeder moeten delen, rugzakken die keihard open klappen bij conflicten en er zomaar ineens oud zeer komt bovendrijven wat de ander niet kan snappen en er vele woorden van uitleg nodig zijn voordat er weer begrip ontstaat. Herinneringen die de jouwe niet zijn en zinnen die daardoor blijven hangen in de lucht. “Weet je nog toen, oh nee, dat was niet met jou”.

Momenten van intens en allesomvattend geluk waarna altijd weer dat onvermijdelijke afscheid volgt.
Soms voelt het alsof je er altijd al was, soms voelt het heel pril, aftastend en onderzoekend.

Je begint me te begrijpen, mijn gevoelens van onrust. Mijn grote hart en verlangen naar liefde. De manier waarop ik vriendschappen beleef en wil beleven, mijn behoefte om zo nu en dan alleen te zijn en het feit dat ik niet alles in mijn leven deel en soms mijlenver weg ben in gedachten.
Ik begin jou te lezen, je humor, je kracht, onzekerheden en passies. De ongekende onbaatzuchtige wijze waarop je in het leven staat en je grote behoefte aan contact, liefde en aandacht.
Het is een zoektocht soms, met pieken en dalen, successen en worstelingen, maar ook met heel veel lachen en genieten.

Samen met de voetjes in de branding, onze blik op de dag die langzaam in zee zakt. We zeggen niets en tegelijkertijd alles…

Ik kan je nooit genoeg bedankten voor alles wat je voor me hebt gedaan in de afgelopen maanden. Je kwam veel te vroeg in mijn leven, maar ik ben zo blij dat je bent gebleven. Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen.

Vanuit het diepst van mijn hart daarom: bedankt voor alles!

Ik hou van jou

~Marga, 27 juli 2012~