Toen…

De sprankel in zijn ogen

Bleek vergankelijk te zijn

De drang om te geloven

Week en wankel mettertijd

Een vreemdeling was ik geworden

De woorden koud, de buien grijs

En in zijn kus, zijn ‘goedemorgen’

Was alle hoop allang voorbij

We vergaten

Te praten

Ach, we zagen het niet meer

Het vuur verlaten

En het doofde daar in stilte

We faalden

We verdwaalden

Omdat wij zo verschilden

Van elkaar

Het schip kreunde op de golven

De lucht huilde om ons twee

Zo richtingloos, zo onbeholpen

De schijn omhoog, de wind niet mee

Was het gedoemd om zo te stranden

Waren stormen te voorzien

Een bloedend hart, twee lege handen

Had ik het simpelweg verdiend

Of is het beter zo misschien…

3JS