Geplaatst in Afvallen, Sporten

Afvalrace


Sinds kort heb ik een personal trainer. Nee ik ben niet begonnen nadat ik een hartaanval kreeg van de vakantiefoto’s, al moet ik zeggen dat sommige precies verkeerd genomen  spontane, onverwachte en “leuke” foto’s me wel hebben gesterkt in het idee dat dit hele sportgedoe hard nodig is.
Anyhow, ik dwaal af. Ik heb dus een trainer. Godzijdank niet van het type spierbundel-ik-eet-mijn-salade-op-de-crosstrainer, maar gewoon iemand die er ook moeite voor moet doen om in shape te blijven. En we stonden in dezelfde rij toen de lengte werd uitgedeeld. Dat praat lekker op niveau. Met knikkende knietjes ben ik een aantal weken geleden aan de slag gegaan. Ik heb een zeer divers sportief verleden, maar erg met de nadruk op verleden. Afgezien van wat dappere pogingen, verdwaalde abonnementen op de sportschool en heel veel ‘morgen begin ik’ gedachten, ligt de tijd dat ik intensief sportte ver achter me. Inmiddels ben ik meer het type dat op adem moet komen als ik twee trappen op naar de zolder moet rennen.
Afvallen en conditie opbouwen waren echter niet mijn hoofddoelen. Rust in mijn kop in deze hectische tijd was de vraag die ik bij mijn trainer neerlegde. Hij begon niet eens over afvallen, weegschalen en vetmetingen. Vanaf dat moment wist ik: wij worden vrienden.
Na de eerste training dacht ik daar anders over. Een beetje leuk rondhuppelen op mijn nieuwe überhippe  hardloopschoenen was er niet bij. Rust in je hoofd bereik je alleen als je er vol in duikt, zo blijkt. En dat klopt, want piekeren en wandelen gaan bij mij al jaren prima samen. Het werd dus beulen en beulen en na drie keer aangetrokken te zijn tot een verhelderend wit licht… was het uur voorbij. Trillend zat ik op de fiets terug naar huis. De dagen erna moest ik me vanaf de deuropening op het toilet laten vallen en zelfs de trap aflopen was een crime. Maar… mijn lijf was weer eens moe in plaats van mijn hoofd en dat merkte ik ’s nachts. Dat wat ik met een boek lezen en rustgevende middelen kruidenthee niet meer voor elkaar kreeg (ik kan zelfs lezen en piekeren tegelijk) lukte me met sporten wel. De gillende stress verdween. Na twee trainingsweken ging ik op vakantie en ik was bang dat ik het daarna niet meer op zou kunnen pakken. Mijn trainer stuurde me echter in de vakantie een appje wanneer we weer zouden beginnen en ja.. toen moest ik wel. Afgezien van het feit dat ik hem al voor een aantal sessies had betaald wilde ik ook niet afgaan door te moeten zeggen dat ik ermee zou stoppen. En eerlijk is eerlijk, dat is ook geen moment in me opgekomen. Juist omdat me op vakantie weer pijnlijk duidelijk werd hoe onprettig ik me voel in mijn lijf. Stiekem droomde ik er al van dat dit het laatste jaar zou zijn waarin ik me met een verdrietig gevoel in een bedekkende tankini zou hijsen. Voor de bikinileken: dat is een bikini met een topje, speciaal ontworpen voor mensen die zichzelf te dik vinden voor een bikini maar nog niet willen toegeven dat een badpak eigenlijk een beter idee is.
Met dromen alleen kom je er niet, dus ik toog weer naar mijn vriend trainer wiens glimlach alles meteen weer goed maakte. Heel even dan… Man man man wat is het zwaar en wat moet het allemaal van ver komen. Spieren worden uit een winterslaap van een aantal jaren gerukt, mijn borsten zitten  soms op mijn rug en ik heb me zelden in oncharmantere  houdingen gehesen als tijdens de trainingen. Maar het kan me niet meer schelen. Het maakt me niet meer uit of iemand me ziet, uitlacht of bekritiseert. Ik weet ook wel dat er strakkere lijven te zien zijn en dat het er soms niet uitziet als ik met een kop als een overrijpe tomaat over straat heen ploeter of in het gras lig. Ik heb er lol in en het heerlijke gevoel van voldoening als ik fris gedouched weer op de bank plof, houdt me op de been. En niet alleen dat. Het feit dat ik weer beter slaap, me minimaal een uur nergens anders mee bezig houdt dan mijn eigen lijf én dat ik er hopelijk nog wat strakker van word zorgt er ook voor dat ik me elke keer weer keurig meld. Ik zal ook wel moeten. Want ik moet wel een verdomd goede reden hebben om mijn trainer af te bellen. En dát is nou precies de reden waarom ik hem zo hard nodig heb… Nee en opgeven is geen optie. Dit keer niet…

The pain of being overweight is far worse than the pain of working out.”

 

~Marga, 18 augustus 2015~

6 gedachten over “Afvalrace

  1. Hi Marga,

    Wat een (h)eerlijk stuk heb je geschreven! Nuchter maar ook gedreven! Je bent al een prachtige vrouw daarvoor hoef je het niet te doen..maar het helpt echt om je kop leeg te maken en conditie op te bouwen en dat is weer fijn voor alles. You go girl!!

    1. Hi Chris,

      Wat lief van je. Je hebt me geïnspireerd denk ik. Heb je verhalen op de voet gevolgd. Zo knap wat je hebt bereikt. Voor alles is het beter, lichaam en geest. Nu maar hopen dat ik bereik war ik wil bereiken.

      Liefs van mij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s