Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Verdriet, Vriendschap

Alles went toch

Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats waar hij jarenlang heeft gestaan. Het grote verschil is alleen dat het huis waar hij voor staat niet meer van mij is.. De spulletjes die in de vensterbank in de keuken staan zijn niet meer van mij en er volgt ook geen blije zwaai van een kokende echtgenoot en een klein jongetje bij de voordeur die “mama is thuis” roept.. Het jongetje zit bij mij achterin, we komen uit ons eigen huis.. In het huis waar ik naar kijk woont zijn vader, maar niet meer met mij.

De buurvrouw is jarig, zo kom ik weer terecht in mijn oude straat. Honderden keren heb ik dit stukje gelopen tussen onze huizen in. In pyjama, in bikini, in nette kleren en op blote voeten, met de babyfoon, een kindje op de arm en later aan de hand. Kind aan huis waren we bij elkaar. Van de ene spontane bbq naar de volgende koffiedate.. ’s Avonds op de stoep voor het huis als ik weer eens  de voortuin aan het schoffelen was of de tuin aan het sproeien, of gewoon maar in een stoel in de late avonzon zat en de buuf met een sigaretje naar buiten kwam. Alsof ze voelde dat ik er was….
Vakanties volgden, met de kindjes naar Frankrijk waar we ondanks de regen een geweldige tijd hadden, vooral na achten met de kindjes plat en een flesje wijn binnen handbereik.
Ook vele kilometers lopen ‘ s avonds als we weer eens wat kwijt wilden of gewoon de huiselijke sleur wilden ontvluchten.
Het gemis van alles van elkaar weten overviel me toen ik aanbelde en mijn voet over de drempel zette van het mij zo bekende huis. Ooit was ik hier een meubelstuk, nu was ik visite.
” Hoe gaat het met je” vroeg iemand. “Goed” antwoordde ik.. Wat moest ik ook anders zeggen. Ik kan geen maanden inhalen, gevoelens delen, ontwikkelingen en inzichten of vertellen wat een pijn het deed om daar te zijn door de vele herinneringen die me als een mokerslag troffen.
Na 2 uurtjes zitten trok ik de voordeur weer achter me dicht om 2 huizen verderop aan te bellen en mijn mannetje met knuffels af te leveren bij zijn vader..

“Dag klein vriendje, veel plezier dit weekend bij papa”

Buuf, ik mis je.. Alles went zeggen ze.. Ik kan niet wachten op dat moment.

Marga, 8 juni 2012

Geplaatst in Liefde, Scheiding, Thomas

Slaap zacht

“Kom je nog even een kusje brengen als je klaar bent met douchen mama”.. Natuurlijk komt mama dat want hoe kan ik die mooie oogjes iets weigeren.. Na een uitgebreide douchesessie stap ik opgefrist zijn kamertje in, klaar voor de grote knuffels.. Er steken geen armen boven het dekbed uit die me begroeten en er volgt geen blij “mamaaah”.. Een diepe ademhaling komt me tegemoed en ik zie alleen een plukje haar boven het dekbed uitsteken. In diepe rust…
Je bent zo moe. Moe van het heen en weer gereis en al die verschillende huizen waarin je tegenwoordig opgroeit. Moe van twee ouders die zich weer wagen op het liefdespad en veel dingen ondernemen waar je allemaal van harte aan deelneemt, maar die je stiekem ook een beetje slopen. Moe van de emoties die nog met enige regelmaat de kop opsteken als je zomaar voor je uit zit te mijmeren en me vragen stelt over het hoe en waarom van de breuk van je papa en mama. Moe van school en alles wat er daar van je verwacht wordt, moe van spelen met vriendjes en gewoon maar groter worden.
Ik aai je zacht over je prachtige blonde haartjes.. “Kusje gemist lieverd, maar die halen we morgen zeker weten in..”

Slaap zacht mijn vriendje, mama houdt de wacht.

En te horen van een leven
Waarin de liefde weer regeert
En te geloven al is ´t maar even
Dat de haat wordt aangeleerd
Dat de mensen liever zoenen
Dan dat ze vechten op ´t journaal
Dat beer weer beter wordt
De poes morgen wel weer opstaat
Dat ie ook slaapt
En dat het goed komt allemaal

Marga, 21 mei 2012

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Tijd, Toekomst

Tik tak tik tak

En toen was daar het moment, dat je na jaren van geluk, pijn en verdriet, na jaren stoppen en weer doorgaan, na jaren proberen om elkaar niet te verliezen, na maanden worstelen na het nemen van die verschrikkelijk moeilijke beslissing, na weken van inpakken, na dagen van schoonmaken en sausen, na uren spullen pakken en verhuizen en na vele tranen, de deur achter je dicht trok van mijn nieuwe huis waarin je mij en onze zoon achterliet.

De afgelopen minuten heb ik elke seconde letterlijk zien wegtikken. De eerste seconden van ons nieuwe leven, ieder afzonderlijk in een eigen huis met onze zoon die ons de rest van ons leven bij elkaar houdt.

Tijd heelt alle wonden..

Bij alles wat ik zie als ik om me heen kijk springen er tranen in mijn ogen. Ik zit in mijn nieuwe stoel, maar kijk naar de bank waar we eerst samen zaten. Een setje dat net als wij uit elkaar is gerukt. De ene helft staat hier, de andere helft in dat wat ons huis was.
Het naambordje met onze namen hangt nog naast de voordeur, maar achter die deur is alles wat het mijn thuis maakte weg.
Hoe lang gaat het duren voordat dit als mijn thuis gaat aanvoelen? Hoe lang gaat het duren dat ik weer heel zeker weet dat dit de enige echte juiste weg is. En wanneer stop ik met alles te idealiseren omdat er echt wel genoeg aan de hand was wat ons ertoe heeft gebracht om niet samen verder te willen?
Als ik de tijd terug zou kunnen draaien, zou ik de dingen dan anders hebben gedaan? Als ik de tijd vooruit zou kunnen zetten, kom ik dan terecht in gelukkige tijden en kan ik dan zeggen dat het goed is zo?
Het eerste uur van onze gescheiden levens is voorbij. Alsof er niets veranderd is, tikken de seconden verder..

En toch staat voor mij de tijd en de wereld, deze nacht, na de dag waarop ik mijn leven uit ons leven haalde en verder ging in mijn eentje, heel even stil…

Marga, 2011

Geplaatst in Scheiding, Toekomst

Net als vroeger

Net als vroeger maak ik lijstjes van de spullen die ik al heb gekocht. Een stofzuiger, pannenlappen, houten lepels en een strijkijzer.. De na-huwelijkse uitzet. Net als vroeger, maar dan zonder de verwachtingsvolle vreugde die ik toen voelde. Jong en vol dromen  en zo naief.
Ik had een ander beeld voor ogen toen ik met mijn schrijfblokje op de zolder bij mijn ouders zat en blij het lijstje steeds completer zag worden. Tussen mijn poppenwiegje en oude speelgoed, groeide mijn toekomst.

We hadden écht alles nodig, met al die spullen zou het geluk vanzelf komen. Die theedoeken en die waterkoker omdat die past bij het koffiezetapparaat. De spulletjes stonden, soms al jaren, te wachten tot ze gebruikt zouden worden in ons eigen huisje. Ons plekje, waar we zo intens naar verlangden.
Dat plekje kwam er, een prachtig huis met een grote zolder. Op die zolder staan nu dezelfde spullen te wachten op een ander plekje, een nestje voor mij en onze zoon.

Ik ben niet blij als ik ernaar kijk, ik kan me niet verheugen op het gebruik. Ik kan mezelf niet meer voorstellen hoe ik, intens gelukkig, afdroog met mijn nieuwe theedoeken of koffie voor je zet.. Het zijn gewoon spullen, zonder enkele belofte.

Hetzelfde lijstje, dezelfde spullen, een nieuw begin, net als vroeger..

En toch is alles anders..

Marga, 2011