Geplaatst in Liefde

Het land waar grote mensen wonen


Vandaag hield ik nieuw en vers leven in mijn handen.. Twee weekjes oud, letterlijk vers van de pers en zo mooi en onschuldig dat mijn gedachten even wegdwaalden toen ik de oogjes van dat kleintje in mijn armen langzaam zag sluiten.

Het vertrouwen, vreemde handen die haar vasthielden, maar ze was zich op geen enkele manier bewust van haar omgeving. “Ik lig hier, hoor een hartslag, voel af en toe een kusje op mijn zachte zwarte haartjes, het zal wel goed zijn.”

Wanneer komt in je leven het omslagpunt dat dat rotsvaste vertrouwen in je omgeving verandert in wantrouwen. Wanneer komt het moment dat zorgen vaak de overhand krijgen.

Wanneer is die volwassenheid erin geslopen en de kinderlijke onschuld eruit.

Wanneer veranderde ik van buurmeisje in buurvrouw en hoe lang is het eigenlijk geleden dat er niemand was die iets van me wilde of dat ik geen verantwoordelijkheden had. Sinds wanneer word ik eigenlijk geacht volwassen te zijn?

Af en toe vertrok haar gezichtje even.. Waar denk je aan kleintje? Maar haar gedachten zijn nog leeg, haar hoofdje nog niet gevuld met toekomstdromen, verwachtingen, altijd maar meer willen… Het enige wat telde voor haar was het hier en nu… Genoeg gegeten, nu lekker slapen. Ik sloot mijn ogen met haar mee en genoot. Maakte mijn gedachten net zo leeg en mijn wereld net zo klein als de hare.. Even niks…

Welkom op de wereld kleintje…

Marga, 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s