Auteur: readmarga

Omdat ik het zelf niet beter kan verwoorden en ook ik op mijn manier heel dicht bij een oorlog ben geweest. Ik zag van dichtbij wat dat met een mens kan doen… Het is inderdaad nooit echt opgehouden…

Een leuk initiatief die koningsspelen. Spelletjes op school en de dag beginnen met een ontbijtje in de klas, aangeboden door koning Jumbo. Niet zomaar een bolletje kaas en een bolletje ham, nee echt een compleet ontbijt met hageslag, Nutella, smeerkaas, leverworst en pindakaas. Voor elk wat wils zou je denken…

Als we willen beginnen wordt er door één van de kinderen een vinger opgestoken. “Juf, ik lust helemaal niets van wat er hier op tafel staat. Die smeerkaas vind ik vies en dit is ook niet mijn merk pindakaas.” Ik laat van verbazing bijna de zak brood uit mijn hand vallen. De juf reageert diplomatiek door te zeggen dat hij dan pech heeft en maar droog brood moet eten en dat het niet haar probleem is dat zijn merk pindakaas er niet bij staat. Bijna krijg ik zin om het kind aan zijn oren te trekken en hem eens goed de waarheid te vertellen over kindertjes die een stuk minder hebben dan wij. Tegelijkertijd besef ik me dat het geen zin heeft. Als ik vroeger mijn bord niet leeg at kreeg ik ook iets te horen over hongerende kindertjes in Afrika die maar wat blij zouden zijn met die heerlijke verse boontjes. Dat kon ik me toen niet voorstellen. Die groene krengen zijn vies, dat vinden ze daar vast ook… Het ging mijn ene weldoorvoede oor in en het andere uit. Ver van mijn bed en daarbij, ik had met liefde mijn bonen opgestuurd naar Afrika als ze ze er daar dan zo blij mee waren.

Verschrikkelijk eigenlijk hoe verwend we hier zijn. We hebben zes merken pindakaas om uit te kiezen en ook ik koop toch liever voor die euro meer de fijne grote korrels van Venz. Die ochtend popte er een beeld op van een ondervoed bruin kereltje die met een vies gezicht een kommetje rijst van zich afduwt en tegen zijn moeder blaft waarom ze nu weer die gore euroshopperrijst heeft gekocht in plaats van die lekkere van Lassie. 

Onze kinderen hebben veel teveel, dat denk ik al erg vaak, maar die ochtend nog net een beetje meer. Ook die van mij is verwend, dat is kennelijk wat deze huidige tijd doet. Er is altijd alles in overvloed geweest. Mijn spruit merkt echter ook dat de broekriem aan moet worden getrokken en er wat vaker “nee” wordt verkocht. Ik lig er niet wakker van dat ‘die en die’ altijd cheesestrings in zijn broodtrommel heeft waar je een palmboom van kan maken. Het blijft gewoon kaas en dat zit ook op je brood. Al is het dan gewoon een plakje..

Meneer met de dure merkkleding heeft de rest van het ontbijt met een zuur gezicht op een droge boterham zitten knagen, het plezier van het samen eten ging volledig aan hem voorbij. Jammer ouders van dit verwende nest dat jullie dit voor elkaar hebben gekregen… Een beetje minder is soms meer dan genoeg.

Marga, 29 april 2013