Geplaatst in Autocross

Zon in Zevenhuizen

Wat een rustig begin van de dag ten opzichte van de hysterie van de vorige keer. Toen domineerde het gestress door een kapotte stuurpomp, schokdemper, een gesprongen remleiding en een stuurhuisreparatie.
De stockcar van Bas Stolk was de trailer nog niet uit of het gelazer begon al. Druk sleutelwerk was nodig waardoor zelfs de eerste manche werd gemist. Het mocht die dag verder ook niet vlotten. In Meerkerk werden geen successen bijgeschreven.
Vooralsnog voelt Zevenhuizen anders aan. Omdat het bijna een thuiswedstrijd is voor velen van ons team zijn er veel mensen bij om Bas naar een overwinning te juichen. Vrienden, vrouwen van vrienden, het is een bont en gezellig gezelschap. Er wordt koffie gezet (en gedronken), koeken en  chocolade worden tevoorschijn getrokken uit door aggregaten aangedreven koelkasten en elders worden er gebakken eieren in elkaar geflanst. De door mij in alle vroegte gesmeerde broodjes blijven voorlopig even liggen. Het zonnetje vergezelt ons al vroeg en de jassen gaan uit. Door onze topplek dicht tegen de baan aan, hebben we goed zicht.
Op het moment dat ik dit schrijf, is de cross nog niet begonnen. Goed gevoederd zitten we op gore tuinstoelen op een rijtje te genieten van de zon. De één rommelt nog wat aan de auto, de ander doet nog eens een bakkie en de dames zingen mee met de muziek die uit de speakers schalt.
Geen idee of Bas deze keer goed rijdt en wat er vandaag weer de geest gaat geven, maar op dit moment is deze cross voor mij al meer dan geslaagd…

Marga, 9 mei 2013

Geplaatst in Autocross, Edwin

Chirurgenwerk

Een modderig grasveld, rijen auto’s, rubberlaarzen, heel veel mannen, wat verdwaalde vrouwen, veel bier en ronkende motoren. De ingrediënten voor een autocross. Als vriendin van de vaste monteur van het vriendenteam hoor ik er tegenwoordig ook bij. Gelukkig ben ik op dat gebied wel wat gewend aangezien ik mijn hele leven samen met mijn zus op zelfde grasvelden heb doorgebracht al waren het toen tractoren in plaats van auto’s. Wel dezelfde klapstoeltjes, gore tafeltjes, thermoskannen en koelboxen. Onze coureur is net eerste geworden in een bloedstollend spannende race. De stukken modder vlogen door de lucht en er zijn rijen dik mensen getuige van zijn overwinnning. Ondanks dat ik nog maar kort bij dit cluppie hoor voel ik me ontzettend trots en mijn kleine man staat te springen van blijdschap.
Terug op de basis begint meteen het “after the race” tumult. Als volleerde chirurgen storten de monteurs, met mijn lieverd als aanvoerder, zich op de rokende auto. Water lekt uit alle kanten uit de arme patiënt die er na zijn stoere optreden van net ineens erg kwetsbaar uit ziet. Waterpomppakking roept iemand en er wordt meteen driftig gesleuteld. Chirurgische instrumenten worden vanuit de gereedschapskist aangegeven en na het nodige trek- & sleutelwerk wordt er een rokend orgaan tevoorschijn getoverd. Met verbazing volg ik deze technische aflevering van Ingang Oost.
Om mij heen zijn meerdere teams bezig met reparaties. Er wordt gelast, gas gegeven, zorgelijk gekeken, water bijgevuld, modder verwijderd en heel erg hard gewerkt. Ik begrijp dat het toch wel mis is met de auto als we onze tweede race missen omdat hij nog niet klaar is. Maar mijn trots is er niet minder om als na een tijdje de auto weer rijklaar is. Op weg naar een volgende glorieuze overwinning waarna het hele spektakel wellicht weer opnieuw begint, dit keer omdat iets anders de geest heeft gegeven.

Wat een passie, wat een liefde voor techniek..

Welkom in de wondere wereld van de stockcarcross…

Marga, 17 mei 2012