Geplaatst in Mama

Tweede kans

Maandagavond een telefoontje van mijn zus. “Pap zit in het ziekenhuis, het is foute boel met mama. Een hartinfarct, meer weet ik ook niet.” Ongeloof, woede, verdriet en een verlammende angst. Een paar uur wachten en zweven tussen hoop en vrees.. En dan het verlossende woord. Ze is er nog, maar het is niet best. De woorden dringen maar vaag tot me door. Een zwaar hartinfarct, gedotterd, oog van de naald, bijna niet meer hier geweest.. Het suist in mijn oren. Niet mijn mam, ze is te jong, dit is niet waar.

Dinsdagmiddag. Ik schuifel voorzichtig de kamer op de hartbewaking op. Ze zit rechtop in bed en ziet er eigenlijk beter uit dan de afgelopen maanden. Mijn wallen en betraande gezicht lijken ineens totaal misplaatst. “Nee hoor, prima geslapen en we hebben het best gezellig”.. Maar dan toch, praten over de kleinkinderen en wat had kunnen gebeuren. Een eenzame traan die woest wordt weggeveegd. Blij moeten we zijn! Ik laat de mijne de vrije loop. Blij is niet wat ik voel al zou dat wel moeten.

Woensdagavond. Ik tref één van haar oudste vriendinnen aan haar ziekenhuisbed. “Wat lijk je toch op je moeder”.. En ik denk, haar vader kreeg op zijn 47e een infarct en stierf. Mam is 59, het scheelde niks.. Heb ik die genen ook als ik zo op haar lijk? Het houdt me wakker die nacht, ik krijg geen rust. Resumeer haar leven, ons leven, mijn leven.. Heb ik haar vaak genoeg gezegd dat ik van haar hou? Wat nou als het alsnog mis gaat? Wat had ik gedaan als ze ons gewoon was ontglipt en waarom ben ik niet alleen maar blij dat dat niet is gebeurd?

Donderdag. Ze is van de hartbewaking af. Kan dat zomaar? Flashbacks van een afgekoppeld zoontje zonder de geruststellende piepjes die zijn hartslag registreerden.. Vragen buitelen over elkaar heen. Als het nu weer mis gaat, hoe weten ze dat dan? Mam zit in een stoel aan tafel met mijn vader. Ze ziet er opgelucht uit.. Geen draadjes meer. Ze had mogen douchen, kan weer zelf plassen.. Praatjes voor tien en ik waarschuw haar. Mam, doe rustig, het is niet niks wat er gebeurd is. Ik maak me zorgen om haar. Ze is drukker met haar kamergenoten. De overbuurman wacht op een nieuw hart, dat is pas erg.. Ze negeert, fietst voorbij en ik wacht het moment af dat ze alsnog instort.

Vrijdagochtend. De familiekamer in het ziekenhuis. De tafel staat vol met cadeautjes naast een enorme stapel kaarten. We zitten er met zijn viertjes. Ons gezin. Mijn moeder huilt. Eindelijk… Ik huil met haar mee en stop niet meer. Ik voel me stom. Wil het liefst net als vroeger in haar kruipen. Samen in die gele badjas en horen dat alles goed komt. Maar ze is gebroken, heeft genoeg aan haar eigen verdriet en ik ben al lang geen klein meisje meer. Jarig, 60, en dan hier. Geen taart en slingers, geen visite en zeker niet het verrassingsweekendje dat we voor haar hadden georganiseerd. Wat volgt is een bijzonder gesprek. Over teleurstellingen, verdriet, nieuwe kansen en nieuwe wegen. Vechten voor een toekomst met een minder functionerend hart maar met de liefde van ons gezin. We hebben een tweede kans gekregen en dat geluk hadden we bijna niet gehad.

Vrijdagmiddag
Ik pak mijn tas in voor een weekendje weg. We gaan toch maar, zonder opa en oma. Dat voelt raar en iets in mij wil het niet. Maar ze wil zo graag dat we gaan en gaan genieten en eigenlijk is dat ook hard nodig. We moeten vieren dat ze er nog is, maar ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet bekomen van de schok, mijn tranen nog niet gedroogd en de teleurstelling over het niet met zijn allen weg kunnen nog niet verwerkt.
Maar we gaan, maken lange wandelingen, zwemmen, rusten uit en drinken een borrel.

Op jou mam, omdat je de 60 hebt gehaald en er nog bent.. Het oog van die naald was klein, maar het is je gelukt om er doorheen te kruipen. Dat engeltje op je schouder vond ook dat het je tijd niet was. Your work here isn’t done!

Proost!

Marga, 16 november 2012

Geplaatst in Liefde, Mama

Ode aan haar

17 Was je toen je onverwacht je vader verloor. Op zijn verjaardag notabene. Het cadeau wat je hem wilde geven onuitgepakt op tafel. Hij zakte zo onderuit, 47 jaar.. Zijn begin en zijn einde op dezelfde dag. De lp die hij niet meer kon uitpakken werd later gedraaid op zijn begrafenis.
Je was net verliefd geworden. Die man werd je grootste steun en liefde. Hij zou ook nooit meer weggaan. Wel sleepte hij je mee naar een dorp op de Veluwe.. Overplaatsing, zo ging dat in die tijd.. Je werd gelegerd waar je nodig was. En zo liet je je moeder achter en je twee broers en zus om met hem mee te gaan..
Het werd een zware tijd.. Met je brabanste accent vonden mensen je maar raar. En een katholiek in een gereformeerd dorp was ook al niet bepaald welkom. Je kreeg onderdak bij mensen die het beste met je voor hadden en je liefde kocht een hond voor je om je te beschermen omdat je van de 52 weken per jaar er 40 alleen zat in je huisje in het bos. Eigenlijk was je bang voor die hond, maar hij beschermde je wel.. Er werd getrouwd en al gauw kwam er een dochter die voornamelijk de eenzaamheid moest verdrijven. Er werd verhuisd en een tweede dochter kondigde zich aan. Een beetje onverwacht, niet gepland, maar wel zeer gewenst. Toen sloeg het noodlot wederom toe. Je broer, vermoeid van het vele werken en het verbouwen van het huis viel in slaap achter het stuur en reed zichzelf dood tegen een boom.. Nog altijd heb je een hekel aan de Citroën DS alias ‘Snoek’ omdat een andere auto hem wellicht beter had beschermd. Je zat zo ver weg van alles en iedereen. Kon nauwelijks een steun zijn voor je geliefden en zat met twee kleine meisjes aan de andere kant van het land. Je had verschrikkelijk veel verdriet en ook je lief verloor zijn beste maatje. Hij was nog maar 30.

Voor die twee kleine meisjes ben je er altijd geweest. Een moeder waarop vriendinnetjes jaloers waren. Altijd lief, altijd gezellig, de deur stond altijd open.. Je eigen leven ben je in die jaren gaandeweg verloren. Je gaf alleen maar. Stond voor iedereen klaar en in de eerste plaats voor je gezin die dat wat te weinig waardeerde en zag.

Soms moet je eerst zelf moeder worden om dat in te zien..
Een aantal jaren geleden werd jouw jongste meisje zelf moeder. Toen gingen er wel wat lampjes branden bij haar. Ze maakte dezelfde fouten, leerde van het voorbeeld wat jij haar had gegeven en kreeg diep respect voor de wijze waarop jij je moederrol altijd hebt ingevuld.

Trots is zij, je jongste dochter, op alles wat je in de afgelopen jaren voor haar hebt betekend, zeker toen zij in het leven zelf het nodige te verwerken kreeg.. Je stond er weer met raad en daad, lieve woorden en heel veel kopjes thee.

Lieve mam, ik hou van jou. Ik zeg het je vaak en ik zeg het nu ook hier. Omdat je een ereplaats verdient.

Marga, 18 mei 2012

Geplaatst in Mama, Thomas

Mom on the move, week one!

Maandagochtend 07.00 uur
Maham… IK WIL NIET NAAR SCHOOL!!!
Waarom moet ik naar school, ik wil het niet, ik wil het niet….

08.30
Schatje, de schoolbel is gegaan, mama moet nu weg…
Neeeeheeh, ik zal je zo missen, waarom moet je werken..
Mama hoeft vandaag niet te werken, mama heeft vrij genomen, omdat het jouw eerste dag is dus we kunnen vandaag gewoon samen eten. Ik kom je straks halen…

10.00
Hoeveel tijd heb ik nog om alles te doen wat ik in mijn hoofd had op deze kindloze ochtend?

11.45
Mamaaaaah, ik vond het zo leuk op school!
Maar de dag is nog niet afgelopen lieverd, je moet vanmiddag nog.
Nee mama, als ik thuis ben, blijf ik thuis
Nee schat, je eet vandaag een keer bij mama, maar daarna ga je weer naar school
Nee mama, ik blijf vanmiddag bij jou

13.15
Schatje, de schoolbel is gegaan, mama moet nu weg….
Neeheeeh, ik zal je zo missen, waarom moet ik hier blijven….

14.00
Zal ik de badkamer gaan doen, of geniet ik nog even van de rust…

15.15
Mamaaaaaah, ik vond het zo leuk op school!
Fijn schat, ga je dat nu onthouden dan, dan hoef je morgen niet weer te huilen…
Ja mam, ik ga nooooit meer huilen, ik vind de juf lief en de school leuk…

Dinsdagochtend 07.00
Maham… IK WIL NIET NAAR SCHOOL!!!
Lieverd, je gaat vanaf nu elke dag naar school, dus wen er maar aan..
IK WIL NIET… Ik mag gelukkig wel weer bij jou eten.
Nee schat, mama moet vandaag ook werken, dus je blijft over op school met de andere kindjes..
IK WIL NIET OVERBLIJVEN!!!

08.30
JE MAG NIET WEG GAAN MAMA!!!

14.00
Ik moet over een half uur al weg en ik heb nog lang niet gedaan wat ik wilde doen…

15.15
Mamaaaaah, ik vond het zo leuk op school, morgen ga ik niet huilen…

Woensdagochtend 07.00
Maham… Waar ga ik vandaag heen?
Naar school schat..
Alweer naar school? Ik vind de school niet leuk, IK WIL NAAR OMA!!!
Dat kan niet schat, alle kindjes gaan naar school. En het is maar een halve dag, vanmiddag komen papa en opa je samen ophalen…

08.30
Ik hoef niet over te blijven hè mama, vanmiddag eet ik met papa..
Ja schat, vanmiddag eet je met papa

14.30
Shit, ik moet mijn kind ophalen.. Oh nee, het is woensdag, ik werk vandaag de hele dag…
Jeetje, woensdag nog maar, wat gaat die week langzaam.

Donderdagochtend 07.00
Maham, IK WIL NIET NAAR SCHOOL!
Schat, ik begin er nu een beetje moe van te worden. Mama is ook moe, ik heb het 1000x uitgelegd, je gaat gewoon.

08.30
Mama gaat nu ook weg lieverd, net als alle andere mama’s die 10 minuten geleden al weg zijn gegaan.
Opa en papa komen mij halen hè mama? En dan eet ik thuis een broodje.
Nee lieverd, vandaag blijf je over op school, want mama moet werken.
IK WIL NIET OVERBLIJVEN!!!
“Blijft hij vandaag weer over, mama van T?”
Ja juf, T blijft 3 dagen in de week over op school…
Oh…
En óók nog 1 middag naar de BSO?
Ja…
Oh…

14.30
Ik ben een slechte moeder, ik werk teveel, hij redt het niet, alle andere moeders zijn gewoon thuis tussen de middag, maar ik moet weer zo nodig carrière maken… Ik dacht dat ik het zo goed geregeld had, 2 dagen 8 uur en 2 dagen 6 uur werken. 1 Middag naar de BSO, 1 middag papa thuis en 3 middagen mama…
Moet ik het dan toch anders doen, had ik niet….
Shit, ik moet mijn kind ophalen, anders kom ik te laat.

Vrijdagochtend 07.00

07.30
Gaaaaap, goedemorgen mama
Goedemorgen lieverd
Laatste dag vandaag schat, dan zit de week er weer op.
Mama is lekker vrij vandaag, en jij hoeft ook maar een halve dag.
Komen opa en papa me dan halen?
Nee, mama is toch vrij…
Moet ik dan ook overblijven?
Nee, mama is vrij, dus je eet bij mij…
En hoef ik dan ook niet meer terug naar school?
Nee schat, je bent vrij vanmiddag…
En dan hoef ik nooooit meer naar school?
Jawel schat, dan is alleen deze week voorbij… Na het weekend ga je gewoon weer naar school..
Oh…
Ga ik dan nooit meer naar oma?
Alleen in de vakanties schat…
Oh…
School is best leuk mama en ik vind de juf lief, want ze heeft mooie schoenen…
Daar ben ik blij om lieverd

8.45
Waarom vinden alle moeders het nodig om IN het gangpad van de supermarkt met elkaar te gaan staan beppen???

9.30
Boodschappen in huis, was hangt buiten en de badkamer schreeuwt nog steeds om een beurt…
Nog 2,5 uur, dan zit de eerste week van 8 werkende-moeder-met-schoolgaand-kind- jaren erop…

Eerst maar even een kopje thee…

Marga, 2008

Geplaatst in Mama

De ochtend…

6.45, De wekker gaat… Heerlijk, deze is nog niet voor mij… Ik voel halfslapend hoe mijn echtgenoot uit bed sluipt en zachtjes de deur achter zich sluit. Ik heb nog een half uur zalige doezelrust in het vooruitzicht… Ik zak langzaam weg… voor 5 heerlijke minuten…
Papaaaaaaaah, ik kan mijn sloffen niet vinden…
Sssst, mama slaapt nog…
OH JA DAT WAS IK VERGETEN PAPA!
Mamma slaapt dus niet meer… die is inmiddels klaarwakker. Zucht.. Hoe lang heb ik nog…
Toch nog 20 heerlijke minuten warm onder mijn dekbedje.. Ik hoor de regen roffelen op onze schuine dakramen…
Ik krul me nog even op en zak weg in een soort van droom…
Een droom waarin ik gestommel hoor op de trap en het kraken van het laminaat op de overloop, daar waar we waterschade hebben gehad…
Godgloeiende.. hoe laat is het…Kunnen jullie nou niet voor 1 keer gewoon zach…
Shit, ik moet er nu ook uit…
T. is inmiddels voorzien van brood en melk en ik stommel met dikke ogen richting keuken.. Onderweg kom ik langs de spiegel in de gang.. Een weinig hoopgevend beeld kijkt terug. Nee hè, tis weer zo’n dag…
Na het wegwerken van mijn ontbijt en wakker worden met de Backyardigans op Nick jr stommel ik weer terug naar boven. Waarom voelt half 8 opstaan tegenwoordig als midden in de nacht… De klok is nog niet eens terug gezet (vooruit met voorjaar, terug in de winter) en het is nu al zo donker.. Jesses, dit gaat alleen nog maar erger worden… Ik voel hoe de winterdepressie nu al een plekje aan het veroveren is…
Gelukkig kan ik in de winter wakker worden met de kunstmatige zon en vogels van mijn Wake-up light… Krijg ik tenminste nog een beetje het lentegevoel.
In de douche steek ik mijn kop onder de kraan en plens het ijskoude water in mijn gezicht. Heerlijk weer lang haar, föhnen hoeft niet meer, dus ik hoef er weinig aan te doen. De wallen zijn inmiddels weer tot normale proporties geslonken en ik zie er weer enigszins ongekreukt uit. Lang leve het vrouw zijn en ik eer elke ochtend degene die make-up heeft uitgevonden.
Na een beetje rommel op mijn gezicht lijkt het weer wat.
Ik kus manlief een goede dag en kleed me aan.
Inmiddels heb ik ook T’s kleren naar beneden gegooid en wacht in spanning af hoe binnenstebuitenachterstevoren de creatie vandaag is geworden.
Eenmaal beneden word ik blij verrast… Alles zit bijna op de goede plek… Ik hoor een monoloog aan over de ontdekking dat sokken geen linker en rechter hebben, maar dat je wel goed op moet letten dat de hak niet aan de bovenkant zit.. Dát heeft de juf me geleerd..
Fijn schat, mama is nog een klein beetje duf, dus ik heb eigenlijk bijna niet, of eigenlijk helemaal niet, goed geluisterd…
Gelukkig maakt dat voor T niet uit, die heeft de cursus ‘hoe zie ik of ik mijn publiek nog wel boei’ nog niet gehad. Heerlijk kinderen…
Ik hijs het hele zooitje in de auto.. Mijn tas, die van T met fruit, brood en drinken, geld voor de overblijfjuf, een boek omdat het kinderboekenweek is en jip en janneke spullen omdat het jip en janneke week is naast de kinderboekenweek, de boekenbas met het leenboek van school die je een week mag houden om voor te lezen en alle presentatiespullen voor de ateliermiddag die ik deze middag houdt op mijn werk. En dan nog vragen mensen me waarom ik elke dag 5 euro parkeergeld betaal en niet gewoon met de trein kom…
Anyhow, we komen keurig op tijd in de klas, T zoekt zijn stoeltje en we gaan samen even puzzelen of wat bouwen.. 15 Minuten totale rust en ontspanning, een hoogtepunt van de dag. Als de bel gaat sta ik al op het schoolplein want ik wil graag wegrijden voordat iedereen hetzelfde plan heeft. En ik heb om 9 uur een vergadering, dus ik moet op tijd zijn.
In de wijk rij ik bijna een paar klaarovers omver, slalom ik om de volgeladen fietsen met moeders en kinderen en negeer ik wéér bijna de 30 km zone… Ik ben hier al eerder bekeurd, dus tandje terug maar.
Over de snelweg is al lang geen optie meer sinds de N50 en de file een innige relatie zijn aangegaan…
Binnendoor dus maar. Tot halverwege gaat het lekker voorspoedig. Opeens staat het stil… De regen komt met bakken uit de lucht en mijn ruitenwissers kunnen het bijna niet aan… Er zal er wel weer 1 te laat geremd hebben.. Ongelukken zijn hier echt aan de orde van de dag.
Gelukkig had ik haast…
Ik besluit mijn Stephen Covey (7 Habits of highly effective people) training even op te roepen… Gaat het sneller als je je druk maakt, als je je opfokt? Lost de file op als je zit te vloeken en te tieren? Of kun je beter je energie sparen en gewoon afwachten… De keuze wat mij betreft is gevallen op het vloeken en tieren om daarna te besluiten dat Stephen toch wel gelijk had en het écht niet sneller gaat.
Zucht… ik kom weer mega te laat…
Ik zet een muziekje aan en kijk naar wat er om me heen gebeurd. De lucht is bijna zwart. Ik zie mensen voorovergebukt gehuld in een regenpak tegen de wind in trappen en realiseer me dat het altijd nóg beroerder kan. De persoon staat niet in de file.. dat dan weer niet.. Maar ik zit lekker droog binnen en heb mijn lievelingsmuziek aan… Ik zing wat mee en maak in mijn hoofd plaatjes van mijn omgeving. Remlichten, auto’s die schuifelend vooruit gaan, ruitenwissers die heen en weer zwiepen, bomen die nu al schudden om hun natte bladeren kwijt te raken… Het is herfst en het is te zien.
En ik kom echt mega te laat…
Als ik het klokje op mijn dashboard 9 uur zie aangeven ontspan ik wat.. Op tijd komen is geen optie meer.. Ik sms mijn projectleider dat ze maar zonder mij moeten beginnen.. Het is niet anders…
Eigenlijk is dit gevoel ook best lekker.. Ik heb nu de tijd… en schuifel langzaam met de meute mee richting kantoor.
Als ik langs het ongeluk kom krijg ik kippenvel… Twee kapotte auto’s en de regen die neerklettert op de onfortuinlijke eigenaren… Ik voel me even maf gelukkig dat ik het niet ben.. Ik zit droog, ik heb mijn muziekje en mijn kindje zit veilig op school.
Wie maakt me wat eigenlijk, dan kóm ik maar te laat…
Ik parkeer de auto bij kantoor en loop met mijn schrijfmap en mijn armen vol met spullen naar binnen… 10 Mensen kijken me aan met een je-bent-te-laat-blik… En ik? Ik kijk met opgeheven hoofd terug… Ik ben een werkende moeder, er stond file, ik heb mijn best gedaan en ik ben te laat… Deal with it!

Marga, 2010