Geplaatst in Liefde, Mama, Thomas

Samen sterk

Toen je een baby was stond ik soms wel tien minuten onafgebroken naar je te kijken. Naar je kleine knuistjes boven de dekens, je mooie mondje en je blonde krulletjes. Ik luisterde hoe je ademhaalde. Een prachtig geluid, zeker omdat je daar vlak na je geboorte vaak mee ophield. Ik zat naast je op de grond en keek door de spijlen van je ledikant naar je slapende snoetje.  Alle zorgen, pijn en verdriet vielen tegelijkertijd van me af én kwamen op me af. Niets was meer belangrijk en tegelijkertijd was juist álles belangrijk omdat jouw geluk afhankelijk was van mij…van ons..
Toen je naar een groter bed verhuisde ging ik nog vaak zomaar naast je zitten. Hele gesprekken voerde ik in gedachten met je over alles wat me bezig hield en alles wat ik voor jou wenste. Al het mooie en goede in de wereld en niets dan liefde. Ik wilde dat ik al die wensen kon laten uitkomen.

De jaren verstreken en sinds een paar jaar zijn we met zijn tweetjes met een andere grote liefde op afstand. We doen het goed samen. We eten alleen wat we lekker vinden, doen waar we zin in hebben, zitten samen aan de keukentafel als ik teken en jij je huiswerk maakt en we vinden elkaar in humor en soms ook verdriet. We kijken samen tv, dicht tegen elkaar aan onder een deken. Als jouw hand in de mijne verdwijnt, dan voel ik dat er geen groter geluk bestaat.

Wij twee.

Er is veel veranderd in ons leven en er zal nog veel meer veranderen. Één ding is de afgelopen jaren niet veranderd. Elke avond sta ik naast  je en kijk hoe je ligt te slapen. Ik trek je dekens recht, aai over je haar en fluister dat ik van je hou. Heel soms geef je in je slaap zacht antwoord. De volgende dag weet je echter niet meer dat ik er was.
Wat ben ik zielsgelukkig dat jij me mama hebt gemaakt. Ik draag die titel met trots en liefde. Niets ter wereld is belangrijker dan jij. En ik vecht als een leeuwin om je te beschermen zolang ik kan.

Slaap zacht, grote kleine kerel. Ik kruip in het bed in de kamer naast je en hou de wacht. Wij samen kunnen alles aan.

Ik hou van jou.

♡Mama♡

image

Geplaatst in Divers, Mama, Thomas

Cijferhel

De keuze voor letters heb ik heel bewust genomen. Ik kon ook niet anders, want cijfers en ik zijn nooit vrienden geweest.  Met bloed, zweet en tranen heb ik me op school door Economie, Kostprijs, Wiskunde en alle andere waardeloze vakken heen geworsteld.  Het ontbreekt me aan inzicht waardoor de meest simpele sommen dansten voor mijn ogen. Door te kiezen voor schrijven en tekst en een rekenmachine  in mijn telefoon heb ik eigenlijk vrij weinig last van deze handicap. Tot vandaag.. Ik bereikte het dieptepunt toen ik keihard van mijn mijn-moeder-kan-allesvoetstuk viel… D’s en t’s, kom maar op, verleden en tegenwoordige tijd, eitje, spelling en dictee, met liefde kijk ik zijn huiswerk na. Vol goede moed gingen we vandaag dan ook aan de slag. Rekenen. Hmmm… Doen we ook samen moppie. (Groep 7, come  on, de problemen komen pas op de middelbare school als hij zich door natuurkundige vraagstukken heen moet worstelen en bij mij al bij de inhoudsopgave het licht uit gaat.)

Als een kilo appels 15 euro kost en nu in de aanbieding is voor 10 euro. Hoeveel procent korting krijgt de klant dan?

Oh neeeeeee!!!!

Spontaan onstaat er een zenuwtrek bij mijn rechteroog en is het weer 1989. Ik zit aan de keukentafel met mijn vader en mijn rekenwerk. “En dáárom is jouw antwoord dus fout. Snap je het?” “Ja ik snap het”, zei ik dan om ervan af te zijn. Al wist ik dat hij me niet liet gaan. “Leg het mij dan maar uit”, zei pa en natuurlijk kon ik dat niet. De pagina’s  van mijn werkboek plakten van de tranen aan elkaar en mijn vader werd er moedeloos van. Jaren daarvoor had hij namelijk dezelfde hel al met mijn zus doorgemaakt. Dezelfde keukentafel, dezelfde sommen en dezelfde wanhoop en tranen.
Ik zag het toen niet.. en ik zie het nog steeds niet. Voor iemand die goed kan rekenen niet voor te stellen dat je dit niet snapt. Zoals ik niet begrijp dat iemand het bezittelijke jouw zonder w schrijft. Dát is voor mij namelijk logisch. Rekenen is voor mij nooit logisch en ik zie dus ook nooit zomaar een oplossing.

Wat ik wel zag was een teleurgesteld smoeltje.  Mijn moeder… kan niet alles.. Damn, dat hij daar nu al achter moet komen. Dat moment had ik nog graag wat jaartjes uitgesteld.

Met een zwierig gebaar heb ik mijn paraaf op het grotendeels  lege werkblad gezet.

Sorry meester… het zit in de familie…

Marga, 25 november  2014

 

Geplaatst in Divers, Liefde, Mama

Doorstart

Twee jaar geleden, wat is de tijd voorbij gevlogen. Twee jaar geleden al en toch is het nog bijna dagelijks onderdeel van ons en vooral jouw leven.

Twee jaar geleden…

De dag waarop we je mochten houden omdat het nog geen tijd voor je was om te gaan.

Je kreeg een tweede kans mam en tegelijkertijd een flinke tik. Bij alle onderzoeken krijg je te horen dat er afgezien van wat littekenweefsel  niets te zien is van het infarct wat jou zo plotseling trof. Dat litteken is er echter wel en we voelen dat als gezin elke keer opnieuw. We hebben met zijn allen weer moeten vertrouwen op jouw lijf en gezondheid. Ik ben zo trots op  de manier waarop je ermee om gaat. Even tranen en weer door, sporten, gezond leven en je best doen om je niet teveel zorgen te maken over ons. Dat laatste lukt nog niet zo erg. Het hoort bij je en maakt jou ook zo’n geweldig mens.

Mijn mam. De enige echte! Stoerder dan stoer en nog heel dicht bij ons.
Gefeliciteerd  lieve schat. Je bent twee!

Love you♡

Dikke kus
De jongste

 

Geplaatst in Mama, Thomas

Vijf dagen

Vijf dagen was je ver bij mij vandaan. Je speelde, lachte, beleefde en genoot in het andere gezin. Het doet me goed, de wetenschap dat je ook daar gelukkig bent. En toch, het is raar. Je maakt dingen mee waar ik geen deel van uitmaak. Je vertelt globaal hoe je dagen waren terwijl ik het liefst in detail alles wil weten. Je wilt het wel vertellen maar je weet het gewoonweg niet meer. En dat is logisch, ik vertel ook alleen dat wat er toe doet aan jou. Toen je uit school kwam klom je in mijn armen en we dansten samen door de kamer.  “Je bent weer thuis”, riep ik blij en je liet me pas na een lange knuffel los. Met thee en koekjes praatten we bij. Jouw dagen op de camping en mijn dagen aan zee, bij hem en ons beestje.  Het voelt raar om nu al bij te praten met je. Alsof het later is en je al op jezelf woont. En het raakt ook omdat het goed is. Dit is ons leven, het zonder elkaar zijn hoort er ook bij, net als het omschakelen. Na dagen kinderloos ben ik ineens weer volop mama. Koken, kindertelevisie en een repetitie overhoren.  Briefjes van school en vergeet de twee euro voor de verjaardag van de juffen niet. Een extra knuffel voordat je gaat slapen, omringt door al je knuffelvriendjes. 

Als ik ook naar bed ga loop ik nog even bij je binnen.  Je ligt uitgestrekt met je armen boven je hoofd te slapen. Net als toen je klein was. De wereld om ons heen is veranderd, maar dit moment is nog net als vroeger.

Weer samen onder één dak.
Gemis van de één en weer compleet met de ander.

Ik ben zo blij dat je er weer bent.

Mama

Geplaatst in Mama

Mamamomentje

Het leven is druk. Het is een cliché en het begint eigenlijk best irritant te worden. Kom je iemand op straat tegen en vraag je hoe het gaat is steevast het antwoord “jaaa goed, maar drukdrukdruk, je kent het wel.” Ja deze alleenstaande werkende moeder kent dat wel. Het is druk en ik heb het altijd druk. Reden temeer om jezelf af en toe eens lekker te verwennen.

Het is avond na weer een dagje rennen. Het werk is gedaan, er was weer wat gezonds te eten, de vaat staat weer schoon in de kast en het kind ligt plat. Ik heb mezelf getrakteerd op een voor mij ultiem genietmomentje. Ik zit genesteld op mijn nieuwe loungeset tussen de kussens. Naast mij een wijntje en een bakje olijven. Niet dat ik beide heel erg lekker vindt en eigenlijk is het meer thee met chocola weer, maar het staat zo gezellig. Ik ben net begonnen in een nieuw boek en als boekofiel kan ik heerlijk genieten van de geur van nieuw papier en de belofte van een nieuw en spannend verhaal. Het is bijna herfst, de avonden worden frisser, dus ik zit opgevouwen in mijn heerlijke knuffeldeken. Een zucht van verlichting, rust!

Als ik de trap hoor kraken ontstaat er een klein rommeltje vanbinnen dat een gevoel aankondigt dat meestal niet veel goeds voorspelt. Er stapt een bleek jongetje door de keukendeur naar buiten. “Mama, ik voel me niet zo lekker.” Na een korte inventarisatie van symptomen blijkt het schaap misselijk te zijn en het koud te hebben. Vol verlangen kijkt hij naar mijn heerlijke deken. “Kom maar jochie” zeg ik, “we gaan wel even samen binnen zitten.”

Note to self: nooit meer met een misselijk kind in de woonkamer gaan zitten bij een roomwit kleed….

Mannetje ligt weer fris en nog narillend in bed, het heerlijke knuffelkleed zit in de wasmachine en ik zit op handen en knieën de restanten van het avondeten tussen het hoogpolig tapijt uit te vissen. Het wijntje wordt langzaam warm, de olijven steeds minder aantrekkelijk en het boek ligt onaangeroerd op de sjieke loungeset.

Het mamaverwenmomentje is voorbij. Volgende week nog maar eens proberen.

Marga, september 2013
Geschreven voor mommyonline.nl

Geplaatst in Mama, Thomas, Verdriet

Verdriet

Vroeger als ik pijn had, dan zei mijn moeder altijd dat ze wenste dat ze het van me over kon nemen. Ik begreep dat nooit. Waarom zou je de pijn van iemand anders willen hebben? Ik begrijp nu dat moederliefde dat met je doet.
Waar ik vroeger nog een heel eind kwam met snoepjes en afleiding als zijn wankele beentjes zijn gewicht niet konden dragen en een knie weer eens niet ongeschonden uit een valpartij kwam, kan ik nu alleen maar machteloos toekijken hoe het hart van mijn alles soms huilt. En als ik hem snikkend tegen me aan voel denk ik meerdere malen dezelfde woorden die mijn moeder gebruikte “Geef je verdriet aan mij”. Alles heb ik er voor over om zijn pijn te dragen en van zijn smalle schoudertjes te tillen. In plaats daarvan moet ik toegeven dat ik hem niet kan helpen. Ik schiet tekort en dat doet pijn. Langzaamaan krijgt mijn eigen leven weer rust en vorm, maar ik kan er niet van genieten omdat ik hem zo zie worstelen. Zijn geluk hangt direct samen met het mijne en dus voel ik me met enige regelmaat net zo verloren als hij. Zal de tijd er mettertijd voor zorgen dat het korstje eindelijk dikker wordt?
Bijna 9 en zoveel te verduren. Soms breekt het mijn hart finaal in tweeën…

Marga, 10 juni 2013

Geplaatst in Mama, Thomas

Achilleshiel

Ik heb ooit een stuk gelezen waarin een moeder schreef: “Toen ik mijn kind op de wereld zette leek het of mijn eigen hart armpjes en beentjes kreeg.” Ik was toen zelf nog geen moeder en wist nog niets van dergelijke oergevoelens. Ik hield veel van mijn partner, ouders, zus en zelfs vrienden en dacht wel het nodige te weten over ware liefde.. Toen mijn jongetje werd geboren wist ik pas dat alles wat ik daarvoor aan liefde had ervaren, niets was vergeleken bij wat ik toen voelde. Niet te evenaren, allesomvattend en dat maakt het ook meteen mijn allerzwakste plek.
Dat kleine blonde jongetje die nog slechts 1.34m meet kan mij op elk moment van de dag maken of breken.
De dag begint. Zomaar een zondag. Op zijn tenen sluipt hij de trap af om mij niet wakker te maken. Hij weet niet dat ik hem altijd hoor. Als ik ook beneden kom staat het pak melk en de muesli op het aanrecht naast het kommetje, de lepel en zijn nog bevroren broodjes.. Pyjamaman zit grijnzend op de bank in afwachting van de ochtendknuffel. Ik prijs hem de hemel in dat hij alles heeft klaargezet. We rommelen de ochtend door. Ik lezend, hij kijkt tv en speelt op de Wii.. “Fijn he mama, zo samen? We doen allebei wat we leuk vinden vandaag”. Tussendoor regel ik het middagvermaak en charter zus en neef en nicht om mee te gaan naar de film. Mannetje is dolblij als ik hem vertel dat we naar de film gaan omdat dit onze oudjaarsdag is samen.. Morgenvroeg breng ik hem naar zijn papa, dus dit is de laatste dag van 2012 die we samen doorbrengen. Het wordt een wereldse middag in de bios waar ik de mascara van mijn wimpers lach en mijn ventje geniet. Uiteraard heeft mama na de film geen zin meer om te koken, dus we eindigen bij de Mac waar we verschrikkelijk de slappe lach krijgen samen.
Eenmaal thuis worden we getrakteerd op vroegtijdig afgestoken vuurwerk, waar we op onze oudjaarsdag extra van genieten. Nu voelt het helemaal echt.
De net aangeschafte Cluedo wordt uitgepakt en ik leg hem het doel van het spel uit.. Het derde potje wordt glansrijk door hem gewonnen doordat hij met een stalen gezicht zit te bluffen en ik er volledig in trap. Eindelijk een volwaardige speltegenstander, het valsspelen om hem ook eens te laten winnen is voorbij. Het wordt later en later en onze oudjaarsdag komt ten einde. Frisgepoetst en gepyjamaat leg ik een moe maar voldaan kereltje te ruste.. “Het was een fijne dag mama, dankjewel”..
Een lieve vriendin vraagt me via Messenger hoe het met me gaat en wenst me een fijne jaarwisseling. “Het zag wel raar zijn zonder je mannetje..” Een heel fijn gesprek volgt. Ik stort mijn hart uit, iets wat ik al veel eerder had moeten doen.
Als ik ’s avonds naar boven loop en bij mijn blondje aan het bed sta voel ik het.. Ik kan mezelf niet voor de gek houden. Oudjaarsdag is niet op 30 december, die is morgen en dit jaar heb ik hem voor het eerst sinds zijn geboorte niet bij me om hem over de drempel te tillen naar het nieuwe jaar.. Ik aai over zijn koppie en voel de tranen branden.. Terwijl hij ligt te slapen, zonder zich ervan bewust te zijn, zaagt hij pijnlijk aan mijn achilleshiel..
Mijn hart met armpjes en beentjes, mijn totale zwakte….

Gelukkig nieuwjaar lieve kleine schat.
Tot 1 januari…

~Mama, 30 december 2012~