Geplaatst in Facebook, Geluk, Hoe vrouwen denken, Media

Happy? Hashtags

Ik hoorde vandaag een reclame van SIRE. Over selfies en waarom we ze maken. Voor wie doe je dat eigenlijk? Voor jezelf? Wil je de ander iets bewijzen? Nu ben ik niet zo van de selfies, maar ik deel mijn leven wel. En dan uiteraard alleen de hoogtepunten. De momenten dat ik lekker aan het #genieten ben. Alle keren dat ik suf op de bank zit, die deel ik niet. Oninteressant denk ik dan. Maar is het feit dat ik op het strand zit of aan een glaasje wijn bij een vriendin dan wel zo interessant?  Wie boeit dat dan? En waarom is het zo leuk om likes te krijgen. Ik weet toch zelf al dat ik het leuk heb? Heb ik dan anderen nodig die het ook leuk vinden?

Flink moe word ik ervan; al die happy hashtags op social media. Als ik die moet geloven is iedereen altijd #happy en eten we elke dag #healthyfood en knallen (ook zoiets knállen!?!) we supergelukkig op zondagochtend in de #sportschool.
Het leven is een feestje, #lovemylife.
Die ene keer in de maand dat ik ga hardlopen, maak ik een foto van mezelf en post die op social media. #gezondbezig. Al die keren dat ik geen zin heb of te lui ben om van de bank af te komen, dan post ik niets. Belachelijk!

Het wordt hoog tijd voor een tegenbeweging. Gewoon lekker delen wat er in je op komt en vooral wat allemaal niet sociaal verantwoord is. Hashtags die het echte leven laten zien. #volgeproptmetvettefriet #weernietgesport #uitgevallentegenmijnkinddiedatnietverdiende #kutikmoetweerwerken #ruziemetmijnvent #uitbuikenopdebank #hatemylife.

Misschien wordt social media dan iets minder gezellig. Maar het is in ieder geval wel eerlijk. Als op Facebook de happy hasthags niet aan te slepen zijn, dan betekent dat niet persé dat in real life ook alles #paisenvree is. Dat willen we anderen zó graag laten geloven. En waarom?

Zoals mijn lievelingsschrijfster Sophie Kinsella zo mooi omschreef in haar laatste roman ‘Mijn niet zo perfecte leven’: Een fantastisch leven is een verzinsel. We maken naast alle mooie momenten, klotemomenten mee die dat vrolijke glitterleven weer in balans brengen. Vrolijk en glitterig aan de ene kant, de rottige waarheid aan de andere kant.

Bron: Pixabay

Dus, als je je weer eens laat intimideren door een vriendin die ogenschijnlijk de perfecte moeder is, met haar leven in perfecte #balans, geloof dan dat zij ook regelmatig snotterend met een doos tissues op de bank zit na een megaruzie.

Geloof gewoon niet alles wat je ziet. Onder dat gouden laagje gebeurt er genoeg minder moois. Net als bij jou.

En bij mij…


Deze tekst verscheen tegelijkertijd op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Borsten, Hoe vrouwen denken, Seks

De don’ts tussen de lakens

Voor de goede orde: onderstaande punten zijn niet enkel van mij afkomstig. Kom zeg, mijn moeder leest mee! Deze lijst is samengesteld door vele goede gesprekken met goede vriendinnen en veel goede (oké, slechte) wijn. Het is een instructie. Voor jullie, heren! Doe er vooral je voordeel mee.

Don’ts (en een paar Do’s) voor tussen de lakens

Bron: Pixabay.com

1. Goed poetsen! (ervóór)
Wij vrouwen houden er niet van als het zaakje ‘down under’ niet fris ruikt of er fris uitziet. Een vleugje pies, een paar verdwaalde onderbroekpluizen of andere zaken die er niet thuis horen, zijn niet opwindend. Als je het gevoel hebt dat vanavond wel eens je ‘lucky night’ zou kunnen worden, geef Harry dan even een fijne extra poetsbeurt. Ook als je dat niet verwacht kan dat geen kwaad trouwens. Schoon is een must. Oók onder de randjes.

Bron: Pixabay.com

2. Bijpunten
De jungle een beetje bijgepunt is ook prettig. Niet iedereen heeft zin om als Freek Vonk op zoek te gaan naar het wilde dier in het struikgewas.

3. Niet meteen poetsen! (erná)
Over wassen gesproken. Direct na ‘de daad’ met je nog natte Harry richting wastafel rennen om hem eens flink onder handen te nemen is NIET sexy. Handdoekje is prima, die uitgebreide poetsbeurt kan wel tot de ochtenddouche wachten. Tenzij je een tweede ronde verwacht, dan zou ik zeggen: ga je gang!

4. Geen praatjes, graag
Van zogenaamd geile praatjes houden de meesten vrouwen absoluut niet. Klein beetje dirty talk mag best, maar als je tijdens het spel voortdurend wordt afgeleid door een “ik ga eens even lekker dit of dat met je doen”, “vind jij het ook zo opwindend” of “ik zal jou mijn wapenstok eens even laten voelen”, dan wordt het lachwekkend. Killing voor de sfeer. Totally.

5. Beslag roeren
Vaak genoemd: zoenen alsof je cakebeslag aan het roeren bent. Niet doen. Wij zijn Nigella Lawson niet! Persoonlijk vind ik lafjes met een tongpuntje erger, maar ik meld het toch maar even.

Tja en hier wordt het moeilijk voor me, want ik hou niet zo van het met naam en toenaam benoemen van handelingen en onderdelen. Preutse doos, that’s me. Ik doe mijn best.

6. Mondeling gedoe
Orale toestanden als je niet écht weet waar je mee bezig bent: doe maar niet. Vraag gewoon wat je vrouw of vriendin lekker vindt. Dat is altijd beter dan gigantisch je best doen en heel ‘hard’ hopen dat je je vriendin naar een climax likt, iets wat dan dus nevernooitnie gaat gebeuren. De kans is groter dat ze tegelijkertijd een boodschappenlijstje opstelt of uiteindelijk in godsnaam maar een orgasme simuleert om er vanaf te zijn. (Overigens, dames, het kan ook geen kwaad om de mannen wat te sturen!)
Wat zeker níét helpt, is een meeraggende baard van een paar dagen of bijten in de gevoelige deurbel.

7. Ruig
Sommige vrouwen houden van ruig, veel vrouwen niet. Als je ’t niet zeker weet, laat die kontklets dan maar even achterwege. Of begin zachtjes… met een tikje. Tenzij ze een SM-fan is. Dan mag het.

Bron: Pixabay.com

8. Tenen likken
Mannen met een schoenen-, voeten- of tenenfetisj worden over het algemeen wat eng gevonden. Zo zei een vriendin: “Je mag aan alles sabbelen, behalve aan mijn tenen.” Eerlijk, van het idee alleen al krijg ik kotsneigingen. Voeten zijn veruit de meest onsexy lichaamsdelen, wat mij betreft. Ik heb prachtige, eeltvrije voetjes met gelakte nagels en desondanks moet ik er niet aan denken dat iemand mijn tenen met zijn tong bewerkt. Instant ontnuchterd. Dus ook hier geldt: niet zomaar doen. Ook de vraag: “Kun je even aan mijn tenen likken?” zal door weinig vrouwen met een enthousiast “ja!” worden beantwoord.

9. In slaap donderen
Over het in slaap vallen na de daad zijn de meningen  erg verdeeld. De meeste vrouwen vinden het respectloos en ongezellig. Ik ben op dit punt dan zelf een vent denk ik. Niks zo fijn om ontspannen, het liefst in elkaars armen, in slaap te doezelen.

10. Recht op de finish af
Ook irritant: meteen recht op je doel af. Heren, wij zijn méér dan twee borsten en een onderkantje. Van wat streelwerk is nog nooit iemand minder geworden. Hoewel er ook weer vrouwen zijn die van al dat gewriemel en gekietel juist weer de zenuwen krijgen.

Overall conclusie is dat seks maatwerk is en een goed gesprek erover voeren geen kwaad kan. Overigens is het niet aan te raden om dat tijdens het seksspel te doen. Volgens mij worden jullie mannen juist dáár weer niet echt blij van.
Dat maakt me toch nieuwsgierig. Hoe zit dat bij jullie? Schroom niet en vertel het ons: wat moet een vrouw écht niet doen tussen de lakens? En wat juist wel? Tips zijn welkom!

Marga, 31 maart 2017
Ook verschenen op HoeVrouwenDenken

 

Geplaatst in Afvallen, Divers, Hoe vrouwen denken, Werk

Slank succes

Ik vroeg me laatst iets af. Waarom zijn vrouwen in de top bijna altijd slank? Vrouwen met succes, een goedlopend eigen bedrijf en onze prinsessen (althans degenen die de puberteit zijn ontgroeid), ze zien er allemaal altijd uit om door een ringetje te halen. Mantelpakje, de juiste panty’s, zakelijke make-up, een goede jurk of goed gesneden broekpak. Nooit zwengelende kipfilets, dikke buiken of onderkinnen en uitgelopen mascara.

bron: pixabay

Hebben deze vrouwen door hard werken geen tijd om te eten of zijn ze gewoon met de juiste genen geboren en daarmee gemaakt voor succes? Of maken ze in hun drukke schema ook nog tijd voor de sportschool om zo in shape te blijven?

Het lijkt er sterk op dat vrouwen in hoge posities nog steeds, of liever gezegd, steeds méér beoordeeld worden op hun verschijning dan op hun professionaliteit en capaciteit. Er bestaat nu eenmaal een ‘vet’ vooroordeel ten opzichte van vrouwen met overgewicht (‘geen discipline’, ‘laten zichzelf gaan’, ‘zwak vlees’, etc.). Professionele vrouwen zijn zich daar zeer van bewust, aldus professor Andrew Hill (medische psychologie, Leeds University). Het uiterlijk is volgens Hill nog steeds het belangrijkste attribuut voor vrouwen in onze samenleving [bron].

Dik en imperfect zijn is simpelweg nadelig als je hogerop wilt komen op die carrièreladder. Mollige, zelfs ronduit dikke (en lelijke), succesvolle mannen zijn er meer dan zat. Ook op TV en in de politiek. Maar vrouwen? Ho maar. Met de toenemende kledingmaat wordt ook het glazen plafond waar vrouwen hun hoofd tegenaan stoten, steeds dikker. Ook de wetenschap bevestigt dat het gewicht van een vrouw bepalend is voor hoe mensen haar inschatten qua competentie, intelligentie en zelfs qua salarisniveau. Laten we het er maar op houden dat er daadwerkelijk op gewicht gediscrimineerd wordt, met name bij vrouwen. How sad…

Stel nou eens dat één van onze prinsen op stevige vrouwen zou vallen. Dat er dan op Koningsdag een ronduit stevige dame loopt tussen al die langbenige hinden. Dat kun je je toch gewoon niet voorstellen? Of dat er tijdens een congres van bedrijf X een presentatie wordt gehouden door topvrouw Y en zij zich dan druk moet maken over sterk corrigerend ondergoed. En dat de megaster met een miljoenenpubliek een kleine vrouw met maat 48 is.
Ik heb het nog nooit gezien. Of kijk ik niet goed?
Iemand voorbeelden dat het ook anders kan? Please?

bron: pixabay

Blog tegelijkertijd verschenen op HoeVrouwenDenken

Geplaatst in Afscheid, Angst, Dankbaarheid, Den Haag, Ik, Liefde, Strand, Toekomst, Vooruitgang, Werk

The start of something new…

 

Anderhalve week geleden startte ik bij mijn nieuwe werkgever. De laatste minuten voordat ik de IMG_20170306_191150_636_resizeddraaideur doorging en binnenkwam in het immense gebouw voelden als de start van een eerste schooldag. Wat had ik graag mijn moeder aan de hand gehad die nog even bij me kon blijven voor ik werd overgeleverd aan de juf die een vreemde voor me was. Maar helaas, ik was alleen en met buikpijn van de zenuwen schudde ik de hand van mijn nieuwe juf manager. Het ging beginnen.

De eerste week vond ik, eerlijk gezegd, verschrikkelijk. Al die gezichten, al die nieuwe termen, afkortingen, programma’s enzovoorts. Het duizelde me. Met het rondje door het gebouw waren we een halve dag bezig. Zelfs een simpel doosje paperclips halen was een hele onderneming. Het is er zo groot dat ik voortdurend mijn eigen werkplek kwijt was. En het toilet. En het koffieapparaat.

Mijn nieuwe collega’s (veertig in mijn team, ruim honderd op de afdeling) waren vriendelijk en meer dan bereid om me met alles te helpen. Toch kon ik na een paar dagen niet anders concluderen dan dat ik beroerd was van de heimwee. Wat verlangde ik terug naar de plek waar ik zestien jaar had rondgelopen. Naar werk dat ik kende en mensen die ik liefhad.  Ik realiseerde me ineens dat dat allemaal voorbij is. Echt voorbij. Ik woon nu hier, werk nu hier en ben ver bij mijn vriendinnen en familie vandaan. Even janken bij mammie gaat niet meer zo makkelijk als vroeger. Het greep me die eerste week naar de keel.

Maar dan…

Weekend. Het zonnetje schijnt. Tijdens uurtjes op het dakterras met een boek en een kop thee, voel ik de spanning uit mijn schouders wegebben. Ik spreek mezelf vermanend toe. ‘Kom op zeg, je bent een grote meid. Je kunt en wilt dit. Je hoofd en hart zijn na jaren eindelijk op dezelfde plek. Je ligt elke avond in de armen van de liefste man die je je maar wensen kan. Geen gezeik, geen gebrul om mama, schouders eronder en gaan.’

Dus liep ik afgelopen maandag met opgeheven hoofd het kantoor binnen. Ik zocht een plekje ergens middenin de afdeling (flexwerken, echt het blijft ruk!) en kletste hier en daar wat met mijn nieuwe collega’s. Ik lachte zelfs een paar keer. Ik snapte waar ik mee bezig was en met welke projecten ik me mag bemoeien. Mijn nieuwsgierigheid nam de overhand en de zin om me in mijn werk te begraven nam toe.

Dinsdag. Mijn eerste externe vergadering. Met de tram reis ik helemaal naar het uiterste puntje van Scheveningen: Het Zwarte Pad. De tour door de stad is een belevenis. Lijn 1 is een oude, gammele tram en hij komt langs vele hotspots die de stad rijk is. Ik kijk mijn ogen uit. Op het eindpunt zit ik nog als enige en ik zwaai naar de machinist wanneer ik uitstap. Het zonnetje schijnt en ik zie de zee voor me liggen, evenals het hotel waar ik moet zijn. Ik ben te vroeg omdat ik hier even rond wil kijken. Dit stuk hier, de boulevard en het strand, is onderdeel van één van mijn projecten. Natuurlijk ben ik veel te vroeg, bang om op het laatste moment, of te laat, aan te komen. Het is fris, maar ik besluit toch even te gaan zitten op een bankje op de boulevard. Op het strand is het druk, de strandtenthouders zijn bezig met het opbouwen van hun tenten. Er wordt hard gewerkt en de lente hangt in de lucht. Heerlijk! De frisse wind drijft me naar binnen waar ik onder het genot van een kop thee en een lekkere muffin (hier geen droge koekjes, maar een muffin!), naar buiten staar. Mijn e-reader ligt onaangeroerd op mijn schoot. Ik staar naar buiten, naar de duinen en de zee en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

 

Het is me gelukt….

 

 20170314_095602_resized

 

Marga, 17 maart 2017

 

Geplaatst in Afscheid, Gedicht, Liefde

Verloren liefs

Verloren dingen worden weer van zichzelf

Kwijtgeraakte knikkers

Zonnebrillen in zee

En weggewaaide woorden

 

Behalve het liefs

Dat ik jou nog nariep

Maar dat je niet meer hoorde

Omdat je al bij de brug fietste

 

Dat dwaalde met de wind

Voor altijd door

Eindeloos op zoek

Naar jouw oor

 
Uit:Flow, door: Jaap Robben

 

Geplaatst in Divers

Weer een start van iets nieuws 

Maandag start mijn nieuwe baan. Na een paar maanden verlof (zonder baby en ontplofte onderkant) en genieten van alles wat er niet hoefde, begint het normale leven weer. Of eigenlijk…dan begint het pas echt. Omdat ik sinds ik hier woon nog geen normaal leven heb gehad. Spannende tijden. Ik heb genoten van een paar maanden klussen. Maar nu het huis klaar is, ben ik er klaar voor. Ik heb zin om te beginnen.
Zoals altijd ontving ik van mijn moeder een kaartje om me succes te wensen en te zeggen dat ze trots op me is. De kaartjeskoningin is ze. Bij elke mijlpaal kreeg ik de afgelopen jaren een tekst om me er doorheen te slepen. En ze heeft het talent om me keer op keer intens te raken.

Ik deel de tekst op de kaart met jullie. Omdat het te mooi is om niet te delen en omdat ik intens trots ben op haar talent.

Waar ben je gebleven
Lief klein meisje van drie
Met je hoofd vol blonde krullen
Kon je elke dag mijn hart weer vullen
Met dankbaarheid voor jou in mijn leven

Waar ben je naar toe
Mijn puber van twaalf
Je leefde je leven vol verlangen naar meer
Je haalde eruit wat erin zat, keer op keer
En je stootte je hoofd, maar het maakte niet moe

Waar ben je heen
Prachtig vrouwtje van ruim in de twintig
Een nieuw avontuur wachtte
Waarin jij steeds weer trachtte
Het mooi te maken, maar dat ging niet alleen

Waar is die tijd
Dat je zorgeloos je stappen kon zetten
Gewoon kon stralen, omdat je werd bemind
Om het leven dat je had gegeven aan jouw eigen kind
Je raakte steeds meer je eigen leven kwijt

Je redde het alleen, met je zoon
En soms wat hulp van deze of gene
Een nieuwe liefde, weer samen een gezin, zelfs met hond
Een mooi huis en weer werk op geheel nieuwe grond

Je maakt alles waar, je doet het gewoon
Dat meisje van drie , de puber en die prachtige vrouw
Die zitten allemaal, gevangen in jou

XMam


 

Geplaatst in Afscheid, Divers, Hoe vrouwen denken, Ik, Schrijven, Sporten, Verdriet, Vooruitgang

De Brief die ik nooit verstuurde

 

Vele malen heb ik nadat het gebeurde ’s nachts in bed gelegen om een brief te schrijven aan jou. Ik heb het nooit gedaan, ondanks dat ik je graag wilde vertellen wat jouw opmerking destijds met me heeft gedaan en hoe dat mijn verdere leven heeft beïnvloed. Nu is het te laat. We zijn vele jaren verder. En de brief die ik nooit schreef, schrijf ik hier. In de hoop het los te kunnen laten.

Dit is voor alle sportinstructeurs, juffen en meesters en alle anderen die met kinderen en jong volwassenen werken.


 

Beste T,

Ik hoop eigenlijk dat je deze brief nooit leest. Na al die jaren zou het niet veel zin meer hebben om te weten hoe ik me toen voelde. Dansen was mijn leven. Dat wist jij als geen ander, je gaf me tenslotte al les vanaf mijn vijfde. Ik groeide op, mede onder jouw vleugels en je werkte enkel met meiden en hun onzekerheden. Je had beter moeten weten dan de mijne te voeden. Ja, ik werd dikker naarmate ik ouder werd en ja, daar waren allerlei oorzaken voor aan te wijzen. Was het nodig om me van frontlady te degraderen naar een paar rijtjes naar achteren? Omdat ik niet meer in jouw perfecte plaatje paste? Dik is tweederangs. Ik voelde het toen letterlijk en dat heeft me de rest van mijn leven achtervolgd. Nog altijd voel ik me minder dan een slankere andere en ben ik alleen maar bezig met wat anderen van me vinden. Nog altijd is het hels voor me om in mijn eentje voor een groep te staan, of langs een overvol terras te wandelen.  

Dansen heb ik nooit meer gedaan. Ik verloor een liefde. Door jou. Ik weet dat je het goed bedoelde na mijn laatste optreden. “Misschien moet jij na de pauze maar een T-shirt aantrekken over je strakke pakje.” Je zei later dat je me wilde beschermen tegen harde woorden van anderen. Je wilde niet dat ik uitgelachen werd. Was het niet beter geweest om me apart te nemen en een gesprek met mij daarover te voeren in plaats van die mededeling eruit te gooien in een overvolle kleedkamer met al mijn teamleden en hun moeders? Heb je enige idee hoe ik van schaamte niet wist hoe snel ik weg moest komen? Hoe ik huilend naar huis ben gefietst en daarna mijn dansschoenen aan de wilgen heb gehangen?
Ik ben het nooit vergeten. Weet nog letterlijk wat je zei en hoe ik me toen voelde. Alleen, met mijn te dikke lijf in het te strakke pakje tussen alle meiden die wel aan jouw plaatje voldeden. Alle ogen op dat moment op mij gericht. Vol medelijden. Heb je enig idee hoe vaak ik wakker heb gelegen toen je vertelde wat de nieuwe outfit voor dat seizoen zou worden? Heb je énig idee met hoeveel moeite ik mezelf had verteld dat het er niet toe deed hoe ik eruit zag en dat het ging om mijn danskwaliteiten? Ik denk het niet. Je haalde mijn zelfvertrouwen in één middag onderuit en ik kan je zeggen, dat is nooit meer goed gekomen.

Wat had ik graag destijds de moed gehad om je te vertellen hoe ik me voelde. Ik kon toen echter ook niet vermoeden welke invloed het zou hebben op de rest van mijn leven. Je hebt me beschadigd. Door je handelingen en je opmerkingen. Door de wijze waarop je aan onze groep hebt lesgegeven en diegenen voortrok, die op jouw favorietenlijstje stonden. Lang heeft het me van binnen verteerd en over gaat het nooit. Maar ik wil dat je weet dat ik je vergeef. Dat ik weet dat je het beste met me voorhad en jij andere belangen had. Het wordt tijd voor mij om het los te laten. Het gewicht van afwijzing los te laten. En jou en het verdriet dat je me deed te laten gaan. Ik ben opnieuw begonnen en bijna veertig.

Ik wil me niet meer zo voelen. Het is klaar! Ik koester mijn gezonde lijf, met wat kilo’s meer. Het gevecht stopt nooit helemaal, maar ik wil me niet meer schamen. Ik omarm en laat los.

En jou ook.

Het ga je goed.

Marga

Dit bericht verschijnt tegelijkertijd op Hoe Vrouwen Denken