Geplaatst in Hoe vrouwen denken, Liefde, Met een knipoog, Relatie, Vriendschap

Tinder

Als gelukkige ‘partner-van’ heb ik nooit hoeven daten. Het fenomeen Tinder was mij dan ook volledig vreemd. Tot vorige week vriendin D langskwam. D is mooi, lief en geweldig. En vrijgezel, dat ook. Waarom is me een compleet raadsel, maar ze is het en wil het niet zijn. Daarom zit ze op Tinder. Op zoek naar liefde net als véle anderen zo ontdekte ik tijdens een kop thee in een restaurantje aan het Haagse strand.

Bron: Stocksnap

Ik leerde te Tinderen. Swipe naar links is bah, swipe naar rechts betekent aha leuk. En als je geluk hebt, dan heeft die ander ook al eerder naar rechts geswiped en dan is er een match. Hele hordes mannen passeerden de revue. Binnen een seconde werden ze door D afgeserveerd. Waarom vroeg ik haar. Er kwam een ‘what not to do on tinder’ lijstje.

– Mannen die met een vis op de foto staan (kijk mij eens een grote vis kunnen vissen. En serieus is er iets onsexiër dan vissen?)
– Mannen die met hun kinderen op de foto staan (kijk mij eens een fantastische vader zijn. Ik ben zo trots op mijn kinderen dat ik ze zelf voor iedere mafkees zichtbaar op een datingsite zet)
– Mannen die sportief zijn of graag zouden willen zijn en daarom met snowboard op de foto staan (kijk, ik sport!)
– Onuitspreekbare namen (oooh tjszaheram neem me!)
– Mannen die een wensenlijstje op Tinder zetten waaraan hun vrouw moet voldoen (ik ben zelf zó geweldig, ik verlang daarom alleen het allerbeste)
– Te kleine mannen (hoe gaat het daar beneden?) en te grote mannen (ik kan er niet bij)
– Lange voorstellulverhalen (ik ben lelijk en probeer dat goed te maken met mijn sprankelende persoonlijkheid)
– Lange lulverhalen met taalfouten (me kinderen, serieus?)
– Korte lulverhalen met taalfouten (drie zinnen en dan nog niet foutloos?)
– Met bier op de foto (zuipschuit), vooral Schultenbrau (zuipschuit en armoedzaaier)
– Met anderen op de foto (kijk mij eens vrienden hebben en wie is in vredesnaam wie? Zoek gewoon de knapste uit. Één tip, die is het meestal niet)
– Maar één foto hebben (nepprofiel?)
– Ik heb een vrouw maar zij weet dat ik op Tinder zit (duuuhhsss……)
– Openminded (ik doe het ook met anderen)
– Dol op healthyfoods (doe mij maar een frikandel en come on, welke echte vent gebruikt het woord healtyfoods???)
– Te oud (want kinderwens)
– Te jong (want kinderwens)
– Teveel haar of te weinig haar
– Haar op de verkeerde plaatsen (geloof me, je ziet soms meer van de heren dan je lief is)
– Speaking of that, piemels op een datingsite, doe maar niet….

Bron: Stocksnap

Ik leerde wat ONS betekent (geen One Night Stands), en ik leerde binnen een seconde een man te beoordelen. Niets voor mij, ze zagen er allemaal nog steeds prima uit. Kennelijk kijk ik heel anders naar mannen. Of ben ik gewoon niet kritisch, dat kan natuurlijk ook. Feit is wel dat ik blij ben dat ik niet hoef te daten. Ik zou hier een dagtaak aan hebben. Ik zoek in iedereen wel iets moois en als ik een match heb met iemand, dan zou ik het zielig vinden om niets van me te laten horen. Ik zou alle teksten lezen en alle foto’s bekijken. Niet iemand op basis van 1 seconde al afserveren. Wat nou als ik de man van mijn dromen met één swipe in de prullenbak mieter?

Ik vind daten maar moeilijk. Ik heb een te gevoelig hart en het beoordelingsvermogen van een mug. Dat zou een ramp worden.

Terwijl naast ons een stelletje volledig opgaat in elkaar, zoekt D online verder naar liefde. Ik verlangde ineens intens naar de warmte van mijn man. Wat gun ik haar dat ook!

Marga, 8 februari 2017
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Divers

Respectloos duimpje

 

facebook
Bron: Pixabay

Ik voerde gisteren een levendige discussie op Facebook en niet voor het eerst. Zelfs het onderwerp was al eerder aan bod geweest: het duimpje omhoog bij een zeer vervelend bericht. Ik laat even in het midden waar het over ging, maar op een nogal heftig nieuwsbericht kwamen naast de gebruikelijke huil- en verbazingpoppetje ook wat duimpjes omhoog. Een mevrouw vroeg zich, mijns inziens terecht, af waarom er likes gegeven worden op een bericht als dit. Meteen daarop reageert er iemand dat een duimpje omhoog in deze situatie bedoeld is als respect.
Ik vind dat idioot. Een duimpje omhoog betekent geen respect. Ooit heeft iemand dat kennelijk bedacht omdat er geen keuze was voor een andere emoticon. En typen van het volledige woord respect was kennelijk te moeilijk. Zelfs nu er wel een andere keuze is blijven mensen op deze manier hun “respect” betuigen. Ik vind het juist respectloos. Stel je voor: je vertelt iemand dat je oma net is overleden en diegene steekt zijn duim op. Mijns inziens is dat precies hetzelfde en precies zo achterlijk als dat je dat doet op Facebook.
Iemand noemde me bekrompen en triest omdat een discussie over het duimpje onder een bericht als dit niet gepast is. Anderen zeggen dat ik niks van Facebook snap. Nog een ander noemt me oud. “Het blijft altijd leuk om naar discussies te kijken, gevoerd door oude mensen die Facebook niet snappen.” Oké ik span nog uit het Hyvestijdperk (wattuh) maar oud zou ik mezelf niet willen noemen. En dom ook niet.  En daarbij, ik vind gewoon dat ik gelijk heb. Een duimpje omhoog is al sinds jaar en dag bedoeld als ‘goed gedaan’, ‘tof’, ‘leuk’, of anderzijds. In het dagelijkse leven en óók op Facebook. Kunnen we dat niet voor eens en altijd massaal afspreken?

Marga, 31 januari 2017
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Divers

En dat was 2016 alweer

Ik gooi er maar weer een cliché in…Wat gaat het toch hard! Ik weet nog zo goed dat ik vorig jaar een jaaroverzicht schreef. Zijn we echt alweer een jaar verder?

Terwijl de laatste uren en minuten van 2016 wegtikken, zet ik mijn gedachten over het afgelopen jaar op papier. En wat een jaar was het! Het toverwoord dit jaar: veranderingen.

Na een gezellig Oud&Nieuw (tenminste, mij is verteld dat ik het leuk had, ik kop hem er zelf maar in Karin), begon het jaar met de voorbereidingen voor de verkoop van mijn huis. In maart ging hoopvol het bord in de tuin en dat wat niemand verwachtte gebeurde: er gebeurde niets. Geen kijkers, geen kopers, complete radiostilte. Mijn mooie paleisje waar iedereen zo dol op was en dat ik zo kwijt zou zijn wilde niemand hebben. Het werd een gevalletje lange adem. Zakken met de prijs, promotie, openhuis, het mocht allemaal niet baten.

musical-groep-8-008Thomas had de hoofdrol in de eindmusical, nam afscheid van groep acht en we lieten beiden onze tranen de vrije loop. We namen afscheid van zijn vrienden, zijn school en eigenlijk van alles wat bekend was. In de zomer móesten we verhuizen met het oog op de start van Thomas op de middelbare school. Verhuizen betekende op dat moment nog niet meer dan een tas met wat kleding inpakken en naar Den Haag rijden. Het huis moest bewoond blijven voor de potentiële kopers en mijn werk bevond zich nog in Zwolle, dus ik zou voor onbepaalde tijd heen en weer rijden.
Thomas begon in de brugklas en ontdekte de stad, ik woonde tijdelijk hier en tijdelijk daar, mistte mijn mannen vreselijk en uit-ein-de-lijk hoezee! ik verkocht de toko, weliswaar zwaar onder de prijs,  aan een BV. Ik hing de vlag uit, ondanks dat het niet bepaald een gezellige transactie was. Gelukkig leerde ik kort daarna ook de huurders kennen en wordt mijn huisje nu bewoond door een lief jong stelletje, precies zoals ik het voor ogen had.

Thomas en ik ‘sliepen’ de nacht voor de sleuteloverdracht samen op zijn slaapkamer en namen afscheid van een hele intense, mooie en soms zware periode. Die nacht sliep ik niet. Ik keek naar mijn slapende mannetje en nam in gedachten afscheid van de plek waar ik geknakt en weer geheeld was.

Edwin kwam de volgende dag met een prachtige 20161015_104836_1482322960567_resizedvrachtwagen en we verhuisden met hulp van familie en vrienden in stijl naar Oh oh Den Haag.
Werken in Zwolle en wonen in Den Haag bleek geen handige combinatie. Pap en mam openden hun huis en hart voor me en de afgelopen maanden woonde ik af en aan bij hen. Het reizen, het voortdurende schakelen en het achterlaten van Thomas, waren geen pretje. Voor niemand. Ik nam daarom de beslissing om weg te gaan uit Zwolle. Op de dag dat ik mijn ontslagbrief indiende hoorde ik dat de gemeente Den Haag me heel graag een plek wil bieden.
Na een jaar van rennen en vliegen en heel veel stress valt alles dan, op de valreep van dit jaar, toch nog op zijn plek.

Maar was dit alles? Nee natuurlijk niet. Terwijl ik aan het rondrennen was, zorgde mijn lieverd dat thuis alles doorging. Hij maakte van ons huis een bouwput, verbouwde het daarna tot een paleis 20160508_202529_1482322957322_resizeden zorgde voor Thomas. Eén zin dekt hierin nauwelijks de lading. Intens dankbaar ben ik voor alles wat hij voor ons deed. Ik ging voor de zoveelste keer de strijd aan met de kilo’s (vraag het maar niet) en in februari veranderde mijn leven door een plotseling afscheid van mijn lieve tante Marij. Zelfs bijna een jaar later overheerst het ongeloof en heb ik er nog steeds geen woorden voor. Mijn lief en ik hadden, tussen het chronische gebrek aan tijd, liefdevolle momenten en genoten van ons nieuwe leven samen. We aten, bij gebrek aan een keuken, bijna de hele zomer in de tuin en zaten vaak op het strand. Ik kreeg een nieuwe auto, er werden prachtige kindjes geboren, ik gaf een spetterend afscheidsfeest voor vrienden en familie bij pap en mam in de tuin en ik vond, in een vorm van een lieve vriend, steun de laatste maanden op het werk, iets waar ik erg dankbaar voor ben. (M zonder jouw luisterend oor en zonnige 🌞optimisme had ik het de laatste maanden niet gered).
Over werk gesproken, dat ging het afgelopen jaar prima. Ik mocht prachtige stukken schrijven, deed een fantastische klus voor de provincie Overijssel, (her)schreef websites, leerde nieuwe mensen kennen en werd redactrice bij Hoe vrouwen denken. Ik mocht weer veel mensen blij maken in ons stadsdeel en heb genoten van mijn collega’s die vriendinnen werden.

Het was een intens heftig, mooi, stressvol, liefdevol, intens vermoeiend en enerverend jaar. Volgend jaar mag wat mij betreft wel wat rustiger worden. Genieten van eindelijk thuis, met mijn fijne gezinnetje en de mensen die ik liefheb op afstand of soms heel dichtbij.

Het jaar is voorbij…

Helaas vier ik oud en nieuw zonder mijn kleine man. Maar met mijn grote liefde naast me kijk ik om middernacht dankbaar naar de hemel.

Dankjewel alle 15.000 lezers die dit jaar mijn site bezochten. Tot volgend jaar!

Marga, 31 december 2016

 

Geplaatst in Divers

Afschijt

Je zou denken dat ik inmiddels gewend ben aan het achter me laten van mensen en dingen. De afgelopen maanden hingen tenslotte aan elkaar van afscheid nemen en opnieuw beginnen. Gisteren was ook weer zo’n mijlpaal. Na zestien jaar bij dezelfde werkgever was gisteren mijn laatste werkdag. Het raakt me flink.
Eind januari neem ik tijdens een afscheidsreceptie écht afscheid van de organisatie en al mijn collega’s, maar gisteren had ik daarop een voorproefje met een paar mensen die heel veel voor me betekenen. Mensen die, naast collega’s, vrienden zijn geworden. We haalden herinneringen op, knuffelden en zuchtten diep. Eén collega noemde het al eerder mijn afschijt en dat is ook precies zoals ik dat ervaar. Mijn kleine man (en ook grote man) heeft me nodig. Het reizen en van huis zijn werd teveel, ondanks de lieve zorg van pap en mam op de dagen dat ik daar was. En dus neem ik afscheid van de plek waar ik met veel plezier werkte en waar ik van jong en onbenullig naar oud en wijs ging.

Zestien jaar geleden werd er op kantoor nog gerookt. Bijna niet voor te stellen wat er veranderd is sindsdien. Ik was geknakt door een rotervaring bij mijn vorige werkgever. Op één lichtpuntje na, (PP, je weet!) was het er verschrikkelijk. In Zwolle kwam ik thuis en werd, als enige jonge vrouw op de afdeling, liefdevol opgevangen door een groot bos bomen van kerels. Ik vond op die afdeling rust en een maatje voor het leven. Hij zou niet de enige blijven. Ik vond (en verloor) vele hechte vriendschappen. Al mijn belangrijke mijlpalen beleefde ik tijdens mijn jaren daar. Mijn huwelijk, zwangerschappen, geboorte van Thomas, de scheiding, verhuizingen en het vinden van nieuwe liefde. Ook in mijn persoonlijke ontwikkeling veranderde er veel. Ik ging weer studeren en groeide van functie naar functie. En ik ging regelmatig op mijn bek, leerde mezelf daardoor beter kennen en groeide door zelfkennis. Ik vind het fijn dat ik binnenkort in Den Haag met een schone lei begin, maar neem met pijn in mijn hart afscheid van alles wat Zwolle voor me was.

De mail is opgeschoond, het werk is gedaan, ik ben daar niet meer nodig. Althans professioneel niet meer. Want wat ik gisteren al merkte, ik word straks gemist. Misschien niet heel lang, maar wel een tijdje. Mijn aanwezigheid daar, was voor mensen van betekenis. Dat verwarmde tijdens de rit naar huis mijn hart, en maakte tegelijkertijd mijn wangen nat.

Wat zal ik jullie gaan missen…

archway-1660466_1280
Bron: Pixabay.com

 

Marga, 16 december 2016

Geplaatst in Divers

Sexy?!?

Ik e-read tegenwoordig. Vroeger had ik een gigantische boekenkast, maar na de vijfde verhuizing binnen een redelijk kort tijdsbestek was ik er klaar mee. Ik bracht de boeken naar de kringloop en schafte een e-reader aan. Ideaal! Het ding past in mijn handtas en ik heb altijd een boek bij me. En omdat ik het veel te druk heb om in lastige thrillers te duiken, lees ik ‘simpel’.

Ik vond een vijfdelige serie die me aansprak. Ze worden verliefd, het is complex en uiteindelijk komt alles goed. Klaar.
Na drie hoofdstukken bemerkte ik dat er wel veel komt. Héél veel komt.
De hoofdrolspelers voornamelijk.

50-shads-grey-publicdomainpicturesnet
bron: publicdomainpictures.net

Ik ben misschien één van de weinigen, maar ik vond Vijftig Tinten Grijs dus geen bal aan. Ongeloofwaardig (sorry hoor, maar welke vrouw komt er nou klaar als een man met haar tepels speelt?), langdradig (alwéér pijpen?) en saai (wat en wáár is nou de clou?). Niet omdat ik iets tegen seks in boeken heb, integendeel. Maar dan moet het wel goed geschreven zijn. Het liefst niet al te plastisch. Heel eerlijk, er is gewoon geen sexy synoniem voor vagina waar ik niet de kriebels van krijg. Ik haak echt af bij ‘geslacht’, ‘kutje’ of ‘spleetje’, wat voor lekkers er ook mee gedaan wordt.

Anyway, ik dook dus in mijn serie, in de hoop een gezellig, simpel verhaal te vinden. Zo’n feelgood-movie in boekvorm. Aantrekken, afstoten. En dan de hereniging in de regen of op het vliegveld. Dat hij dan nét te laat is en zij nog in de wachtruimte zit nadat het vliegtuig zonder haar is vertrokken. Dát werk.

Helaas werd ik in plaats daarvan getrakteerd op enkel het trekken en stoten, zonder ‘aan’ c.q. ‘af’. Op wéér een miljonair van onder de dertig, té knap en té viriel om nog geloofwaardig te zijn (‘nee hoor, schat, na drie keer klaarkomen heb ik nog steeds een erectie vanjewelste en kan ik gerúst nog wel een keer’) en weer een te mooie, te jonge vrouw die áltijd zin heeft.

Bestaan die vrouwen werkelijk?
Die vrouwen die al van de bank afglijden zodra er een goeie kont in een pantalon voorbij komt hobbelen? Die niet na drie keer drie uur seksen een paar uurtjes slaap in plaats van een penis willen pakken? Die zich ook na een flink half uur fellatio nog steeds niet afvragen hoe lang het allemaal nog gaat duren? Die het übersexy vinden als de man van A tot Z bepaalt wat ze mag doen, en met wie, en die haar de hele dag in de gaten laat houden? Die ervan genieten als de man na de seks een washandje gaat halen om je eens even flink te wassen, down there?

Voor wie zijn die boeken nu eigenlijk geschreven? Dat vraag ik me dus af. Ik vind het níét geil als ik ’s ochtends voor mijn werk nog even lekker een stukje lees en tijdens het wegwerken van mijn kommetje havermout word getrakteerd op ‘romige stralen die over haar tong spuiten’ en die haar doen kokhalzen omdat het zó veel is.
Dat kopje thee slikt dan toch nét wat minder lekker weg.

Eigenlijk vinden mannen dit toch vooral opwindend? Die lezen die boeken echter niet. Ik dus wel omdat ik het zonde vind om ze niet te lezen. Ik heb ervoor betaald, tenslotte. Ze staan op mijn e-reader. Dus ploeter ik me door de zoveelste seksscène heen en blijf hopen dat zij ooit een keer van zich afbijt.
‘Rot nou eens op met die enorme leuter van je en ga gewoon eens een keer doen wat ik je gevraagd heb!’
En dat hij dan afdruipt.
Ja, dat zou leuk zijn.

Marga, 12 december 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Divers

Truttige kerst

Onlangs schreef Kliefje over haar kitscherige kerstvoorkeuren. Ik lachte haar uit om haar totaal over de top boom met kleuren en frutsels en toestanden. Maar eigenlijk ben ik jaloers. Ik zou ook best wel zo’n échte kerstboom willen. Met naalden, dennengeur, gekleurde lampjes en toeters en bellen. Maar ik wil het niet. Ik ben allergisch voor teveel kleur, zelfs met kerst.

mvdburgt_2015-12-09-22-03-04Al sinds jaar en dag past mijn kerstdecoratie bij mijn huis. Vroeger, in mijn eerste huis, had ik paarse kussentjes. En paarse glaasjes om kaarsen in te doen. Dus toen toenmalige man en ik onze eerste kerstspullen kochten, kochten we paarse ballen. Met gouden accenten Dat leek me toen een goed idee. Eén jaar hadden we een paarse boom. Toen verdwenen de kussentjes uit het huis en met kerst óók de paarse boom. Ik hing er oudroze bij in om het paars af te zwakken en het jaar daarna kocht ik er wit bij. Uiteindelijk bleef het paars in de kast en werd de boom wit met roze. Tja, en toen ging ik scheiden.

mvdburgt_2015-12-09-22-02-52Ik had geen zin in kerst dat jaar en al helemaal niet om die enorme boom op te tuigen. Dus ik kocht een klein boompje en had genoeg witte decoratie om hem helemaal wit te versieren. Voor het eerst van mijn leven keek ik de boom niet het huis uit na kerst. Hij stond geweldig en paste helemaal bij de rest van mijn interieur. Hoewel, bruin en grijs dan ook wel leuk zou zijn.

Enfin in de jaren daarna kocht ik elke keer na kerst (ja net als Klief ‘lekker Hollands’ in de aanbieding) wat wit, bruin, taupe, grijs en rosé-goud en nog wat formaten kerstbomen waardoor ik inmiddels een kerstwinkel kan beginnen. Zelfs de cadeaus worden ingepakt op kleur in papier dat bij de boom past, met kleine kerstballetjes en labels op kleur. Ik ben een ongelofelijke kersttrut.

mvdburgt_2015-12-09-22-03-14En toen kreeg ik een vriend… Een vriend die wél van kleur en kitscherige kerst houdt. Van kersttreinen, kerstsokken, zuurstokjes in de boom, kerstmannen en andere (in mijn ogen) spuuglelijke ellende. En het is toch écht een man, ja.

Tot voor kort hadden we twee huizen. In mijn huis alles stylist verantwoord gedecoreerd, in zijn huis de kersttrein, plastic zilveren klokjes (plastic, de horror!) en een groene piek in de vorm van een kerstboom. Ja, die bestaan! Werkte prima. In mijn huis bleven de ingepakte cadeautjes bij mijn boom en ik legde ze liefdevol bij alle gekleurde pakjes in zijn huis als het tijd was om ze uit te pakken.

Maar nu is alles anders! Dit jaar wonen we samen en zijn onze kerstspullen, net als wij, samengevoegd. Ze staan nu in de kamer, klaar om neergezet te worden. De kersttrein grijnst breed naar me. De groene piek steekt zijn tong naar me uit en schreeuwt “Samenwonen is concessies doen! Zijn spullen zijn net zo belangrijk als de jouwe!”

Ik overweeg twee bomen. Mijn verantwoorde boom in het zitgedeelte, zijn boom in de erker bij de eettafel. Daar zit ik dan toch met mijn rug naar toe. Zouden zoon en vriend het lullig vinden als ik hun cadeautjes dan ook onder díe boom leg? Het is ook zo kaal als daar niets onder ligt tenslotte.

Ik weet het, ik ben vreselijk.

Marga, 9 december 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Den Haag, Divers, Hoe vrouwen denken

Waar ben ik?

 

De oplettende lezer heeft het inmiddels al een keer of tig kunnen lezen: ik ben verhuisd. Van een kleine stad naar een heul grote stad aan de andere kant van het land. Een enorme overgang en ik moet aan alles wennen. Van het nieuwe accentje, naar de tramrails op de weg (überhaupt, die trams! Ik heb er na mijn rijexamen nooit iets mee hoeven doen, dus hoe zát het ook alweer met die regels?), naar boodschappen kunnen doen op zondag. Oké eerlijk, aan dat laatste was ik vrij snel gewend, maar voor de rest kost het nog wel even tijd voordat ik hier mijn weg heb gevonden. Ja, ook letterlijk.

Qua richtingsgevoel ben ik een échte vrouw. Ik kan fileparkeren, kaartlezen en vlot rijden, maar de weg vinden zonder navigatie (of kaart) is een drama. Dat was het al, maar dat is hier nog even net een beetje erger. ‘Ga hier links’ klinkt simpel, maar als je vier banen naar links hebt waarvan er drie busbanen en trambanen zijn, dan ontstaat er een lichte paniek. Met achter me een tram, voor me een bus, fietsers die me om de oren vliegen en claxonerende auto’s kan een extra deootje geen kwaad. Wat-een-hel! Ik snap nu inmiddels wel waarom er zoveel trams rijden; er is geen hond die het erop waagt om met de auto te gaan.

Ik voel me een toerist in mijn eigen woonplaats. Als Vriend met mij ergens heen rijdt, dan is het net alsof hij op stap is met zijn demente oma. Ik zit enthousiast naast hem en wijs hem op de prachtige panden die deze stad rijk is. Dan glimlacht hij maar weer eens zuchtend en zegt zacht dat we hier vorige week ook al gereden hebben. En dat ik toen precies hetzelfde zei.

Ik lach het weg en roep dat het voor mij heel leuk is, want het is elke keer weer nieuw. Maar ondertussen baal ik als een stekker. Ik onthoud het niet en ik weet het niet. Al ben ik ergens dertig keer geweest, dan nóg weet ik de weg niet. En waar ik me in mijn simpele stad nog wel kon redden met mijn navigatie, ga ik zelfs daarmee hier genadeloos onderuit.
Hopelijk wordt het OV mijn beste vriend. Bijna 40 en voor het eerst in een tram. Het moet niet gekker worden.

Marga, 5 december 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl