Auteur: readmarga

Geplaatst in Divers

PMS

Gepost op door readmarga

Zo één keer per maand sluipt er een andere persoonlijkheid binnen. Van een lief en aardig redelijk te pruimen mens, transformeer ik in een grommend  en nog net niet bijtend wezen. En juist op die dagen loopt werkelijk iedereen me in de weg en loopt er niets zoals het moet.
Mijn alter-ego heeft een naam. PMS!

Voor mijn mannelijke lezers: dat is de afkorting voor jankerig, hangerig, snauwerig  en de  ik-kan-nooit-iets-goed-doen-maar-jij-begrijpt-gewoon-geen-zak-van-me-erige gesprekken die over het algemeen maandelijks voorbij komen… Rings  vast wel een flinke bel.

Het ligt natuurlijk niet alleen aan mij. Mensen rijden of lopen op deze dagen voor mijn voeten, alles valt uit mijn handen, de koppijn knalt op vol vermogen door de speakers en ik plof weer eens uit mijn kleren omdat ik een heel zwembad aan het hamsteren ben.
Hoe zeer ik me ook voor neem om rustig en beheerst te reageren, iets evils heeft bezit van me genomen en praat al voordat ik begonnen ben met tot tien tellen.
De arme kleine man moet het bij gebrek aan grote man ontgelden (grote man is op dit soort dagen altijd wat minder verdrietig dat we niet samenwonen) en ’s avonds bied ik maar weer half  snikkend mijn excuses aan voor mijn gedrag.

Op deze dagen wil ik niemand zien, niemand horen en niks doen. Gewoon, een deken over mijn kop, de kachel op standje kernsplitsing, kingsize doos chocolade  binnen handbereik  en een grote fles whisky water. Waarom kan ik niet gewoon een paar ik-ben-er-even-niet-dagen incalculeren? Over het algemeen kan ik ze goed plannen. Is voor iedereen beter.

PMS…

Beter bekend als: Praat niet Met me Schat.

Laat me!

 

~Marga, 27 januari 2015~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Mijmeren

Gepost op door readmarga

image

“Kun je het je voorstellen?”
“Wat schat?”
“Nou, dat er een moment komt dat ik niet weg hoef op zondag. Dat we niet rond vier uur al moeten opletten dat we op tijd gaan eten omdat het anders te laat wordt. Dat ik niet de helft van mijn spullen vergeet omdat ik toch weer te laat ben en moet rennen.”
“Ik kan me dat zelfs heel levendig voorstellen moppie. Het lijkt me heerlijk dat we gewoon altijd bij elkaar kunnen slapen. En ook op zondag een wijntje kunnen drinken omdat niet één van ons nog moet rijden. Dat het weekend ineens een hele avond langer is.”
“Ja geweldig! En dat jij dan op maandag uit je werk komt en ik die dag nog vrij was. En dat het huis dan lekker schoon is en de was in de tuin hangt en het eten op staat. En dat jij dan snuivend boven de pan hangt om te kijken wat voor nieuws ik nu weer heb gefabriceerd.”
“In onze nieuwe keuken!”
“Ja! Met onze supersonisch zes-pits gasfornuis.”
“En dat ik dan vraag hoe laat het eten klaar is omdat ik natuurlijk eerst moet douchen.”
“Dat het dan op zomaar een maandag ook ineens gezellig is omdat we na het eten naar het strand wandelen met Beach en Thomas en daar een bakkie doen. En we nog even buiten zitten als Thomas naar vrienden is of al in bed ligt.”
“Gewoon zomaar belachelijk gelukkig omdat we samen zijn.”
“En geen afscheid meer.”
“Geen afscheid meer!”
“Schat?”
“Ja lief.”

“Je moet gaan….”

Marga, 25 januari 2015

Geplaatst in Songtekst, Thomas

Thomas

Gepost op door readmarga

S avonds voor het slapen gaan
lig ik wakker en denk aan
alles wat nog moet
en vooral niet moet gebeuren

Mijn hoofd op het kussen
mijn hand op de rand
van het houten ledikant

Mijn hoofd blijft maar malen
en ik weet dat het pas stopt
als ik alles waar ik bang voor ben
voor jou heb afgeklopt

Dat je gezond blijft
dat je uitkijkt in het verkeer
Altijd goed uitkijkt
en eigenlijk nog veel meer

Dat de anderen allemaal heel voorzichtig zijn met jou
En dat er later iemand van je houden zal
zoals ik van jou hou

Zo lig ik voor het slapen gaan
uren wakker en denk aan
alles wat niet mag en vooral wel moet gebeuren

Dat jij gewoon je zelf kunt zijn
Groot wordt zonder teveel pijn
Geen gebroken harten
Geen vingers tussen deuren

‘k wil eigenlijk wel stoppen
Ben onderhand zo moe
Maar wie moet alles af gaan kloppen, wanneer ik het niet doe?

Dat je zo sterk blijft, maar je eigen krachten kent
dat je zo zacht blijft, maar wel aan de wereld went
En dat wij genoeg goed doen
Dat je volwassen bent geraakt
Groot genoeg om te leven met de fouten
Die ook wij hebben gemaakt

Zo lig ik voor het slapen gaan
Uren wakker en denk aan
Alles wat nog moet en vooral niet moet gebeuren

ik kan wel blijven kloppen
‘k ben voor alles zo benauwd
Maar ik slaap en mijn hand slaapt
Mijn hand slaapt op het hout…
image

Tekst: Claudia de Breij

Geplaatst in Divers

Weet jij het nog?

Gepost op door readmarga

Een nieuwe reclame van Coca Cola  brengt me even terug in het verleden. Weet jij het nog, je eerste kus?

Ik weet het nog heel goed. Hoe het ging en vooral waar het gebeurde.

Het was weinig romantisch. Met zes vrienden zaten we op een bankje. Nu achteraf vraag ik me af hoe we in godsnaam met zes man op dat bankje pasten en vooral waarom we er met zijn zessen gewoon maar zaten te zitten. Toenmalig vriendje en ik zaten in een hoekje tegen elkaar aangeplakt en de gewone kusjes veranderden ineens in een zoen. Ik weet nog dat ik het niks vond. Wat een achterlijk gedoe dat geworstel met tongen. Wat is daar in hemelsnaam leuk aan? Ik was dertien… Als ik nu naar mijn nichtje van dertien kijk, dan besef ik me pas hoe jong ik was.

Dit was niet eens mijn eerste vriendje. Met de eerste kreeg ik verkering in de brugklas. Op de verjaardag van een vriendin leerde ik hem kennen. Toen was hij nog haar vriendje. Een verjaardag later bij een andere vriendin kwam ik hem weer tegen, inmiddels single en we kregen verkering. Die duurde lang maar kwam niet verder dan elkaars kettinkje dragen, heel veel brieven schrijven en braaf elke woensdagmiddag naar zijn school fietsen. Ik was wel echt hevig verliefd.  Van kussen is het nooit gekomen. Zelfs geen kusje op de wang. Wat een onschuld. Het ging uit toen ik verliefd werd op een ander. Ik stuurde het lang gedragen naamhangertje naar hem op met een lullig briefje erbij dat ik het uitmaakte. Zijn teleurgestelde reactie heb ik bewaard. Je leest dit niet, maar.. alsnog sorry.

Die nieuwe verliefdheid resulteerde in mijn eerste echte verkering.  In mijn herinnering heeft die jaren geduurd maar in werkelijkheid ging het na 2,5 maand uit. Na die eerste kus ging het rap achteruit.  Of dat nou aan mijn kuskwaliteiten lag weet ik niet. Mijn vriendinnen kunnen beamen dat ik een wrak was daarna. De wereld stopte en ik huilde tranen met tuiten. We bleven vrienden. Hell  on earth was dat.  Kijken, kijken niet aankomen. Gelukkig ging het licht ook bij hem branden en kregen we na een half jaar pauze opnieuw verkering. 3,5 Maand duurde het dit keer. Het zoenen ging in die periode een stuk beter en het gefröbel was ook gezellig. 😉  Weer was ik kapot van verdriet toen ik gedumpt werd via de telefoon. Minstens een week.. Toen rolde ik naar het volgende vriendje.

Die kuskwaliteiten zijn een stuk verbeterd sinds die eerste keer op dat bankje en sowieso voelt het als drie levens geleden dat we daar bij de stadsmuur in Zwolle zaten. Maar vergeten… doe ik het nooit.

En hoe zit dat met jou?
Do you remember?

~Marga, 13 januari 2015~

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Volmaakt

Gepost op door readmarga

Zaterdagochtend. Ik word wakker van de gierende zeewind rond het huis, tast naast me, vind een lege plek en glimlach dan. Ik hoor je scharrelen door het huis, het geborrel van de waterkoker en nageltjes van ons harige kind die achter je aan trippelt. Spinnend rek ik me uit. Als in een romantische film ben ik heerlijk in je armen in slaap gevallen gisteravond. Na een week alleen moeten slapen was het gevoel van jouw huid tegen mijn blote rug al genoeg om me naar dromenland te sturen. Veilig en warm en zonder zorgen sliep ik in. Helaas werd ik niet als in de film wakker met een fantastisch kapsel en strak in de make-up. Een vluchtige blik in de spiegel zegt me dat ik het vanochtend niet van mijn uiterlijk moet hebben. De deur gaat zachtjes open. Naakt stap je binnen met een kopje thee en koffie, een grote grijns op je gezicht. “Goedemorgen schoonheid”, zeg je blij en ineens voel ik me mooier dan al de Bold  and the beautiful karakters bij elkaar. Wat ben ik gelukkig en tevreden. Ons hondje rolt zich op aan het voeteneind  op de grond, de kleine man ligt nog met zijn tablet in bed en jij kruipt nog even heerlijk tegen me aan. Het weekend is nog twee dagen lang en de gedachte aan de zondagmiddag stellen we tot dat moment uit.

Volmaakt geluk in deze eerste weken van het jaar. Meer hebben we niet nodig….

Marga, 10 januari 2015

 

Geplaatst in Divers, Kerst, Tijd

Time flies

Gepost op door readmarga

Ik ben moeder van een tiener. Zo heb je een baby, een dag later is hij tien. Het valt niet meer te ontkennen. Ik! word! oud!  Sterker nog, ik ben al oud. Bijna veertig Ruim dertig en toch voelt het alsof ik net van school kom.
Vroeger, als ik weer eens een paar dagen lag weg te vervelen en zo’n veertiger in de vorm van mijn liefhebbende moeder tegen me zei dat het leven voorbij vliegt en ik vooral toch echt eens met mijn luie reet uit mijn tienerbed moest komen, kon ik alleen maar lachen. Voorbij vliegen? Lamenielachennie.  Alles duurde eindeloos. De schoolweken, winters en zomers. De tijd tussen je verjaardagen leek wel tien jaar te duren. En nu? Voor mijn gevoel had ik die plastic k*boom (met de k van kerst) net weer in de doos zitten en hij staat alweer in de kamer.

Ook in de spiegel valt het niet meer te ontkennen.  Het verval is dramatisch snel toegeslagen.  Tussen mijn frisse blonde lokken stralen me de grijze touwtjes tegemoet.  Mogelijkheden genoeg om afbraak te verhullen, maar rimpels laten zich lastig wegverven.

Life begins @40 zegt men. Hoe zonde is dat. Dan heb je toch al 40 jaar een soort van net niet geleefd. En toch voelt het ook voor mij zo. Jarenlang gezocht naar het antwoord op het grote “wat wil ik nou eigenlijk” en daar nu toch een antwoord op gevonden. Ik moest er 36 voor worden om te weten wat ik wil en met wie.
Over vier jaar begint het dus allemaal echt. Ben benieuwd. Wel jammer dat mijn lijf dan ook 40 is. Ik had liever de start van mijn leven gevierd in een wat jeugdiger jasje.

Het jaar is weer voorbij gevlogen. De kerstdagen staan voor de deur, er wordt gepiekerd over het vreten-op-aarde-aspect van dit gezellige feest waar ik dit jaar voor mag zorgen en de kerstvakantie is bijna begonnen. Het was weer een schitterend jaar met ups and downs, prachtige momenten, liefde en genieten.

Dat is toch een stuk belangrijker dan het feit dat de kerstjurk een slim-fit onderjurk nodig heeft om de rollade te verhullen en de kapper weer een uitdaging heeft om me tien jaar jonger te verven. Die rimpels? Die noem ik karakter en ervaring en mijn buikje een teken van welvaart. Ik ben dankbaar dat mijn leven vol en gelukkig is en dat ik het mag delen met zoveel lieve mensen om me heen.

Time flies when you’re having fun toch? Geen wonder dat het jaar weer zo snel voorbij was.

Fijne feestdagen en een prachtig uiteinde gewenst.

Tot volgend jaar!

Marga, 19 december 2014

 

Geplaatst in Divers

Als het ineens stil is

Gepost op door readmarga

Zwolle, de AA-landen

Jaren woonde ik dicht bij het winkelcentrum en deed ik mijn boodschappen bij de (toen nog) Super de Boer. Al jaren ga ik, ondanks mijn verhuizing naar een andere stad, naar de kapper in hetzelfde centrum omdat ik maar geen afscheid kan nemen van de meiden die daar werken. Al die jaren heb ik je zien zitten bij de schuifdeuren bij de ingang. Als ik haast had, passeerde ik je vluchtig en als ik tijd had dan stond ik even stil om naar je te luisteren of om je wat geld te geven. Rond de feestdagen vroegen kinderen je om iets te spelen voor kerst of sinterklaas. En dat deed je.

Vandaag las ik in de krant dat je niet meer leeft. Omdat een 17-jarige mafkees het nodig vond om je met een mes te lijf te gaan. Zomaar…

Het is stil in de AA-landen. Geen muziek, wel heel veel bloemen.
Bedankt voor al die momentjes van rust en luisteren. Ik zal nooit meer normaal langs jouw plekje kunnen lopen zonder stil te staan bij deze zinloze en laffe daad.

Marga, 3 december 2014