Geplaatst in Divers, Hoe vrouwen denken

Sylvie perfectie meis

Vorige week keek ik Linda’s Zomerweek en één van de gasten was ons aller Sylvie. Sylvie, met haar bambi-ogen, rimpelloze gezichtje, perfecte lijf, prachtige glanzende haar, en fantastische benen. Alsof de wereld van haar is, zit ze gedrapeerd op de bank. Ze heeft overigens, ogenschijnlijk probleemloos, twee uur lang níéts veranderd aan die houding.

Dan spits ik ineens mijn oren. Miss Meis is 38! Net zo oud als ik dus. Ik… met pondjes (oké kilo’s) teveel, met niet meer weg te smeren rimpels en futloos haar. Met treurigere borsten dan tien jaar geleden en grijze lokken als ik een kappersbeurt te lang uitstel. Wat doe ik fout??? Ik kan het niet eens gooien op het feit dat zij heel lang is; we zijn ongeveer even groot. Overigens is dat ook echt het enige dat we gemeen hebben.
Wat ben ik jaloers op haar. Op alles geeft ze het juiste en politiek correcte antwoord. Ze blijft vriendelijk lachen naar de soms irritante Linda die haar jaloezie ook niet echt onder stoelen en banken schuift. Sylvie kijkt liefdevol naar haar broer en laat op het juiste moment vallen dat ze een zwager heeft en dus he-le-maal oké is met het feit dat hij homo is. Sylvie is het toppunt van perfectie. Zelfs ’s avonds in haar eentje zit ze in de meest sexy lingerie en negligés op de bank alsof ze elk moment voor een fotosessie opgeroepen kan worden onder het motto “Daar voel ik me goed bij.”

Ik kijk nog een keer naar mijn bh-loze staat boven mijn oudste joggingbroek, want ongesteld, en vraag me af: Zou zij nou ook af en toe haar plas laten lopen tijdens een enorme lachbui? Zou zij haar ogen ook wel eens uit haar kop janken omdat haar huwelijk niet gelukt is en ziet ze er dan niet meer zo perfect en glad uit, maar heeft ze net als ik piekhaar en kikkerogen? Vraagt zij zich ook wel eens af of ze het allemaal wel goed doet, of ze wel een goede moeder is? Of is ze werkelijk altijd zo zelfverzekerd als ze nu doet overkomen?

Net als ik van jaloezie en goede voornemens om nu echt te gaan sporten uit elkaar plof, komt Vriend binnen. “Hé, is dat Sylvie?” Ik krimp van ellende nog wat verder in elkaar, houdt mijn buik in en probeer een onderkin te voorkomen door naar hem op te kijken.
“Sjonge wat een plastic kop, haar gezicht beweegt niet eens als ze praat. Wat zonde zeg. Jij nog een wijntje?”
Soms hou ik heel intens van hem…

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Hoe vrouwen denken, Mannen, Verdriet

Mannen mogen niet huilen

 

Mannen mogen niet huilen. Althans, dat vinden mannen vooral zelf. ‘Emoties tonen is een teken van zwakte en tranen zijn voor mietjes. Sterk moeten we zijn en janken laten we wel over aan onze vrouwen. En als die huilen, dan weten we ook niet wat we moeten. We kloppen wat onhandig op de rug van het huilende exemplaar, mompelen een ‘alles komt goed’ en kijken wanhopig met een schuin oog naar de televisie in de hoop nog iets van de wedstrijd mee te kunnen krijgen.’ Aldus, de échte man.
Gelukkig is niet elke man zo’n testosteronbonk. En dat is maar goed ook, want tegenwoordig wordt van mannen veel meer verwacht dan een hert schieten en deze op tafel kwakken, waarna de vrouw des huizes kan beginnen aan de stoofpot. Mannen krijgen vrouwelijke trekjes. Misschien wel door de wat minder heldere rolverdeling binnen de relatie.
Zo ken ik mannen die oneffenheden wegwerken met een camouflagestick, langer met hun haar bezig zijn dan ik een keuze maak over wat ik aan moet (en geloof me, dat duurt soms drie dagen), en harder huilen bij All you need is love dan ik. En ja die zijn toch echt hetero.
En eerlijk is eerlijk, ik vind het fantastisch. Wat is er mooier om je liefste in de ogen te kijken en deze langzaam waterig te zien worden omdat gevoel en een intens ‘houden van’ soms in woorden niet is uit te drukken. Daar kan geen bos bloemen of dijk van een compliment tegenop.

Emoties zijn rauw, puur en niet te sturen. Die overvallen je en komen recht uit het hart. Ik vind het fijn om verdriet met mijn lief te kunnen delen. Om hem te zien huilen als iets hem echt raakt. En voor de mannen die nu denken, dat deel je dan maar met je vriendinnen: niets is fijner om in sterke armen te kunnen kruipen, uit te huilen op een brede schouder en vervolgens kleine kusjes op je slaap te krijgen die je langzaam weer rustig sussen. Om vervolgens in ogen te kijken waar emoties in te lezen zijn. Omdat hij van je houdt en je verdriet met je deelt.

Dát heren, is pas een échte vent!

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl