Categorie: Liefde

Soms word ik helemaal gek van je.. Omdat je er altijd bent.

Altijd alles mét elkaar, het sleutelwoord is samen. Soms krijg ik daar de kriebels van. Dan wil ik wegrennen, uitbreken uit het keurslijf wat ze ‘huwelijk’ hebben genoemd. Soms wil ik gewoon alleen zijn, doen waar ik zelf zin in heb. Zelf bepalen hoe, met wie en wanneer ik er zin in heb. Weg gaan als ik die behoefte voel, eten wat ik wil en wanneer ik dat wil en niet gebonden zijn aan de regels die horen bij het huwelijk en het principe van ‘eeuwige trouw’.

Af en toe kijk ik van een afstand naar ons leventje en dan kan ik een ‘is-dit-het-nou’ gevoel niet onderdrukken. Dan stel ik mezelf de vraag of ik gelukkig ben en moet mezelf het antwoord schuldig blijven. Had ik niet vreselijk elk weekend in de kroeg moeten hangen om te kijken of ik nog in de markt lig? Had ik niet elke week een andere vent moeten uitproberen om zeker te weten dat ik de goede heb gekozen? Had überhaupt het vergelijkingsmateriaal niet wat ruimer moeten zijn?

Soms ben ik jaloers op de vrijgezellen in mijn omgeving. Wat heerlijk als je gewoon kunt doen waar je zin in hebt en af en toe gewoon lekker alleen bent. Wat super als je gewoon op dinsdagavond “wijvenseries” kan kijken zonder gemopper of gezap in de reclame. Geweldig om aan niemand verantwoording af te leggen als je weer eens later dan gepland thuis komt…

Maar dan is daar zo’n moment… dan ik na een zware week werken ’s avonds laat naar huis rijd en denk aan mijn lief die op me wacht. Een troostende warmte waar ik vermoeid tegenaan kan rollen. Die de volgende dag mijn schouders masseert en een bad laat vollopen. Iemand die ook van me houdt als ik make-uploos en in pyjama op de bank hang en me opwarmt als het koud is. Iemand bij wie ik volledig mezelf kan zijn. Iemand die me zonder woorden begrijpt die me door en door kent en al mijn tekortkomingen met de mantel der liefde bedekt.

Soms hou ik zielsveel van je.. Omdat je er altijd bent.

Marga, 2010

In de auto op weg naar huis met mijn grootste trots naast me op de bijrijderstoel voel ik me volmaakt gelukkig.
Heerlijk vind ik het, rijden in het donker met mijn eigen muziek en mijn kereltje die verwoedde pogingen doet om de tekst mee te zingen. Dat heeft hij van mij, teksten zijn altijd belangrijk voor me geweest. Ik kan pas van muziek genieten als ik weet waar de tekst over gaat.
Bijna alle liedjes gaan over de liefde.. Onbeantwoorde liefde, liefde die gelukkig maakt en liefde die pijn doet. Liefde die eigenlijk al geen liefde meer is en liefde die niet mag bestaan.

“Zij is 15 en dus jong en ik de 20 al voorbij, ze is te jong voor mij, veel te jong voor mij”, zingen Nick en Simon.. “Mamma, ik ben te jong voor Esmee hè”… “Ja lieverd, je bent te jong voor Esmee.” Esmee is ons buurmeisje van 15… En op die leeftijd maakt een verschil van 11 jaar toch echt wel veel uit. Misschien komt het later goed. Als T. 24 is en zij 35… Ondertussen houdt hij hoop.
Heerlijk hoe hij nu al bezig is met de liefde. Al is het maar de liefde voor zijn moeder. “Ik hou zoveel van jou mama, jij bent de allerliefste mamma van de hele wereld”… “Later gaan wij trouwen”. Ik hoop dat het zo blijft. Dat er geen moment kom dat ik van mijn voetstuk val. Al komt er vast een moment dat hij zijn hart weggeeft aan iemand anders en mama op de tweede plaats komt. Dat hoop ik tenminste…

Ik leef op liefde, voor mij is er geen leven zonder liefde. Ik geloof in prinsen in prinsessen, in violen en haardvuren, in berenvellen, glaasjes wijn en een happy end. Een vriend zei me ooit: “Donder toch eens een keer van die roze wolk, die wolk bestaat niet”. Ik vind van wel. Ik creëer die wolk, hou vast aan mijn illusies en steek mijn kop in het zand als het soms allemaal zo anders gaat dan je hoopt en verwacht.
Knuffel mijn geliefden nog even extra op tijden dat het tegen zit en hoop en probeer daarmee alle pijn en teleurstellingen te verzachten.
Ik geloof in de helende werking van de liefde.
Laat mij dan maar een struisvogel zijn, laat mij The Real World dan maar negeren.. Ik wil het niet anders.
Er is al zoveel ellende, de wereld is zo groot…de tijd die we hebben te kort.
Soms is mijn wereld klein, zo klein als mijn hart.
Zo klein als liedjes zingen met mijn grote kleine liefde in de auto…

Leve de liefde
Leve het leven
Schaarse momenten van geluk
Duren vaak maar even

Marga, 2009

Vandaag hield ik nieuw en vers leven in mijn handen.. Twee weekjes oud, letterlijk vers van de pers en zo mooi en onschuldig dat mijn gedachten even wegdwaalden toen ik de oogjes van dat kleintje in mijn armen langzaam zag sluiten.

Het vertrouwen, vreemde handen die haar vasthielden, maar ze was zich op geen enkele manier bewust van haar omgeving. “Ik lig hier, hoor een hartslag, voel af en toe een kusje op mijn zachte zwarte haartjes, het zal wel goed zijn.”

Wanneer komt in je leven het omslagpunt dat dat rotsvaste vertrouwen in je omgeving verandert in wantrouwen. Wanneer komt het moment dat zorgen vaak de overhand krijgen.

Wanneer is die volwassenheid erin geslopen en de kinderlijke onschuld eruit.

Wanneer veranderde ik van buurmeisje in buurvrouw en hoe lang is het eigenlijk geleden dat er niemand was die iets van me wilde of dat ik geen verantwoordelijkheden had. Sinds wanneer word ik eigenlijk geacht volwassen te zijn?

Af en toe vertrok haar gezichtje even.. Waar denk je aan kleintje? Maar haar gedachten zijn nog leeg, haar hoofdje nog niet gevuld met toekomstdromen, verwachtingen, altijd maar meer willen… Het enige wat telde voor haar was het hier en nu… Genoeg gegeten, nu lekker slapen. Ik sloot mijn ogen met haar mee en genoot. Maakte mijn gedachten net zo leeg en mijn wereld net zo klein als de hare.. Even niks…

Welkom op de wereld kleintje…

Marga, 2011