Auteur: readmarga

Geplaatst in Afvallen, Divers

Gewichtbekijkers

Gepost op door readmarga

Het boek over de  jarenlange strijd tegen mijn iets te aanwezige rondingen kreeg vandaag weer een nieuw hoofdstuk. Via mijn werk kreeg ik de mogelijkheid om, in het kader van ‘een gezonde werknemer is een productieve werknemer’, mee te doen aan een programma van de WeightWatchers. Eigenlijk ben ik heel erg tegen het tellen van punten, constant bezig zijn met je voeding en, blegh, groepsactiviteiten, maar gezien het feit dat ik voldoende sport, gezond denk te eten en de weegschaal desondanks al jaren hetzelfde aangeeft heb ik me toch maar aangemeld. Het eerste weegmoment hing als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd en niet eens zozeer vanwege de cijfers, want die ken ik wel van de weegschaal thuis. Nee, ik had letterlijk nachtmerries van een publiek weegmoment waarbij er een rode zwaailamp aangaat op het moment dat ik de weegschaal bestijg en mijn gewicht in  knipperende neonletters de organisatie in geslingerd wordt met geschokte gezichten (zoveel?!) en opgeluchte gezichten (dan valt het bij mij nog mee) tot gevolg.

Ik kwam vandaag dus behoorlijk nerveus de vergaderzaal in waar ik een heleboel bekende gezichten spotte en ik natuurlijk meteen keek of ik niet de dikste was. Macht der gewoonte, sorry. Na het invullen van mijn aanmelding was het moment suprême aangebroken. Heel slim had ik mijn zwaarste kleding aangetrokken, want dan kan het volgende week alleen maar meevallen nietwaar? En uggs wegen tenslotte toch al gauw een kilo of 10. 😉 De weegschaal was godzijdank verbonden aan een los kastje waardoor alleen mevrouw afvalgoeroe en ik de schade konden zien. Mevrouw verblikte of verbloosde niet en vroeg hoeveel ik wilde afvallen. Giechelig zei ik dat dertig mooi zou zijn, maar dat ik het eerst maar bij een kilootje of tien zou houden.  Het moet tenslotte wel haalbaar zijn in dertien weken. “Goed dat je er bent”, zei mevrouw WW vriendelijk en mijn PMS alterego wilde al bijna naar haar uithalen. “Goed? Hoezo goed? Is er iets mis met te dik zijn dan? Ben ik soms niet goed genoeg?” Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat ze het echt vriendelijk bedoelde en dezelfde woorden zei tegen de anderen in de rij. Zelfs de mensen waarvan ik me afvroeg wat ze in vredesnaam wilde afvallen. Maargoed, ieder zijn wensen.

Na wat motiverende tjakkapresentaties en een vragenrondje konden we gaan. 

Het programma van de WW komt neer neer op het eten van een maximaal aantal punten per dag en die moeten aan het eind van de dag ook echt op zijn. Ik ben een slechte eter, dus ik zag mezelf al aan het eind van de dag een paar komkommers wegnassen om voldoende binnen te krijgen. Vol goede moed vulde ik alvast het ontbijt van die ochtend en de lunch in in de bijbehorende app. Wait what?! Met mijn volle havermoutkwark, banaan en wrap met kaas en rucola was ik al door mijn dagtotaal van de punten heen. Ok, volle kwark kost meer punten dan magere maar mijn trainer heeft me op het hart gedrukt om vooral zoveel mogelijk volvette producten te eten, omdat dat zoveel gezonder is dan al die lightrommel. Leuk, maar dat betekent dat ik de rest van mijn leven de komende dertien weken het avondeten wel kan vergeten.

Dat wordt dus een flinke studie de komende tijd. En terwijl de moed me in de schoenen zakt, sluimert er toch ook ergens een beetje hoop. Zou dit me dan eindelijk gaan helpen?

image

Marga, 19 januari 2016

Geplaatst in Edwin, Liefde

Wat een geluk

Gepost op door readmarga

De hele zaterdag rende je je benen onder je kont vandaan voor me. Boodschappen tillen, hapjes maken, drinken verzorgen en mijn verjaardagsvisite voorzien van een lekkere maaltijd. Voor 15 man koken in mijn iniminikeukentje; je draaide er je hand niet voor om. Super gezellig was het, mijn 38e verjaardag vieren met familie en naaste vrienden. Ik kon genieten van hen omdat jij de rest regelde. Af en toe een glimlach en een knipoog die zei: “geniet maar schat, ik regel het wel.”

Vanochtend werd ik gewekt met een kop thee en een stuk fruit, we genoten van een heerlijke lazy sunday met veel knuffelen,  praten over de verbouwing  (natuurlijk) en lijstjes maken van alles dat nog moet zodat ik mijn hoofd een beetje leeg krijg. We hebben heerlijk de drukte uit ons hoofd gewandeld in het bos met ons harige kind, tegelijkertijd dromend van de nieuwe keuken en houtkachel.

Nu kookte ik voor jou en we genoten van ons laatste uurtje samen voor je weer in de auto sprong voor de lange rit terug naar huis…

Het huis en mijn hart voelt intens leeg als ik de voordeur weer sluit, het speelgoed van Beach weer opruim en neerplof op de lege bank. Na nog wat dom vermaak op tv besluit ik met een boek in bed te duiken.

Ik stuit op een lief briefje op mijn kussen waarin je me bedankt voor het heerlijke weekend. En ik denk alleen maar: “Jij bedankt schat! Dat je alles zoveel mooier maakt en zorgen altijd kleiner lijken als jij bij me bent. Bedankt dat je me met alles helpt zodat ik optimaal kon genieten van mijn feestje. Bedankt dat het leven mét jou zoveel zonniger is.”

Als ik het dekbed terugsla ligt er een warme kruik aan mijn kant van het bed…

Mijn hart barst uit elkaar…

 

~Marga, 10 januari 2016~

Geplaatst in Oudjaar, Toekomst

Dag 2015

Gepost op door readmarga

Misschien is het vreemd, dat gevoel van afsluiting op de laatste dag van het jaar. Er begint morgen tenslotte gewoon weer een nieuw jaar. En dan ben ik niet ineens slank, rijk, of zonder zorgen. Toch sluit ik het boek 2015 graag af, om een nieuwe te kunnen openen met 365 onbeschreven bladzijden. Voor ons start dan een bijzonder jaar. Maar eerst een kleine terugblik op dat wat bijna achter me ligt. In mijn leven, niet in de wereld, want zo groot wil ik het niet maken.

Het was een roerig jaar, met vele mooie momenten, maar ook flink wat moeilijke. Zo namen Thomas en ik dit jaar drie keer afscheid van mensen die veel te snel al niet meer bij ons zijn.

Vlak voor de zomer stapte Thomas’ meester uit het leven, iets wat een enorme impact op hem heeft gehad. We praten nog vaak over meester Jan als we samen ’s avonds de dag doornemen. Omdat er zoveel vragen onbeantwoord blijven en het in het koppie van een elfjarige niet past dat iemand geen zin meer in het leven heeft.
De tweede klap die mijn kereltje te verwerken kreeg was het veel te plotselinge afscheid van zijn fietsmaatje. Een verschrikkelijk ongeluk dat vele levens overhoop gooide. Niet in de laatste plaats die van zijn familie die het de afgelopen feestdagen ongetwijfeld erg zwaar hebben gehad.
En dan tenslotte eind oktober… Er kwam een eind aan de lange strijd van lieve P’tje. Vorig jaar met oud&nieuw liet ik samen met Ed een wensballon op met daarop de wens of ze dat jaar nog mocht halen. Dat is niet gelukt, maar ze heeft gelukkig nog wel heel veel mooie dingen mogen doen. De tijd na haar overlijden heeft me voorgoed veranderd. Dankjewel P. voor alle mooie gesprekken en de lessen die je me leerde.

Genoeg over afscheid nemen!

We gingen dit jaar maarliefst drie keer op vakantie. Met Ed ontdekte ik Ibiza en Mallorca en met ons drietjes beleefden we twee fantastische weken in Novi Vinodolski Kroatië. De week voor ons vertrek naar Kroatië kregen we de sleutel van ons nieuwe paleis in Den Haag. Wat een toestanden in een zeer korte tijd, maar wat een heerlijke plek. We zitten nog volop in de plannen en verbouwingen, maar wat wordt het mooi!
Het feit dat ik nog werk heb is ook iets om te vieren, want er zijn veel mensen die het een stuk slechter hebben. (Als ik niet opnieuw was gaan studeren had ik misschien ook nog wel bij de V&D gewerkt.) Ondanks een zeer onrustig jaar vanwege de zoveelste reorganisatie en een zieke college die al vanaf april kampt met een longontsteking, was het zakelijk gezien een prima jaar. Ik heb prachtige stukken mogen schrijven voor My-txt, mijn blog trok zo’n 15.000 bezoekers en ik heb weer veel bewoners blij kunnen maken.

Nog iets wat groeit en bloeit: de liefde die we voelen. Voor elkaar en onze kinderen. We worden nog steeds hechter, leren elkaar steeds beter kennen en leven stap voor stap toe naar het moment dat we eindelijk samen zijn. En dat moment komt ineens met grote stappen dichterbij!

Want komend jaar wordt een jaar van vele veranderingen. Ik heb nog een huis af te maken (op de valreep van 2015 vallen ineens de tegels in de badkamer van de muur) en te verkopen. Mijn huisje.. mijn prachtige thuis moet een nieuwe eigenaar krijgen. Iets wat me met enige regelmaat uit mijn slaap houdt. Het zoeken naar een baan in Den Haag, het huis daar woonklaar maken voor de grote verhuizing, het in gedachten afscheid nemen van mijn stad, werk, vrienden en familie, er komt nog veel op me af in 2016. Sommige dingen zullen niet meevallen, maar ik kijk er bovenal enorm naar uit. Ik ben het zat om het alleen te moeten doen en snak ernaar om mijn gezin weer eens op één plek te hebben. En ach.. Den Haag is niet het einde van de wereld.. Al voelt het soms wel zo als ik weer eens de weg kwijt ben hier ;-).

Ik heb weer veel geleerd dit jaar. Angsten en verdriet overwonnen, teleurstellingen verwerkt, tranen gelachen en onnozel gedaan (goeie tekst ;-)) en bovenal genoten.

Ik sluit dit boek met een dankbare glimlach voor alles wat er was en met een stille traan om dat wat we verloren.

~Marga, 31 december 2015~

 

 

Geplaatst in Kerst, Liefde

Nostalgie

Gepost op door readmarga

Dagen van drukte en gezelligheid liggen achter me. Fijne dagen vol licht, liefde en genieten van de familie. Mijn huisje was de afgelopen weken gehuld in mooie versieringen. Maar ondanks alle moeite om het gezellig te krijgen lukte het dit jaar slecht om in de kerstsfeer te komen. Misschien lag het aan het zachte weer buiten, of aan het feit dat ik al lange tijd bezig was ziek te worden.  Iets wat ontaardde in een flinke griep de eerste week van de kerstvakantie. Misschien was het het feit dat er alweer een jaar voorbij was gevlogen. Het was een roerig jaar, maar daarover later meer in het jaaroverzicht. Al die toestanden zorgden ervoor dat het jaar nog harder voorbij vloog dan anders.

Goedbeschouwd vliegt mijn leven eigenlijk al een hele tijd aan me voorbij.

Vandaag keken we op de 14e verjaardag van mijn nichtje even een paar filmpjes terug van vroeger. Filmpjes van het huwelijk van mijn zus en zwager en van het eerste jaar van mijn nichtje. Het staat me nog bij als de dag van gisteren dat ik een enorme leegte voelde toen mijn zus trouwde. Onze jeugd flitste die dag aan me voorbij. Ze droeg vanaf die dag een andere naam en ik was haar een beetje kwijt. Het is vreemd om te beseffen dat zij met een hart vol liefde samen met haar man de film kan terugkijken. Ik heb ook zo’n film en mijn held uit het Westen foto’s van zíjn dag. We staan er alleen niet samen op…. Wat voelen die jaren toch allemaal nutteloos soms. Gelukkig is er mijn mannetje. Een product van wat ooit was.

Ook bij de filmpjes van mijn kleine nichtje moest ik even slikken. Ik voelde me een beetje mama toen zij geboren werd en tijdens de keren dat we op haar mochten passen. Ze groeide met me mee als een deel van mezelf.  En nu stond er een veertienjarige griet op hoge hakken te kijken naar haar mini-zelf. Waar zijn in hemelsnaam die jaren gebleven?

Morgen gaan de kerstspullen weer terug in de doos en pak ik mijn tas voor een week Den Haag. En ondanks dat ik weet dat ik morgenavond weer in zijn armen lig, is de stilte die me nu omringt echt oorverdovend. De cadeaus zijn uitgepakt, het feest is voorbij en in plaats van samen nagenieten heb ik mijn kleine man afgeleverd bij zijn vader en is de grote man weer terug in zijn hometown.

Bijna een nieuw jaar. Als ik in dit tempo doorhobbel ben ik bejaard voordat ik het weet. Mijn vader zei op eerste kerstdag: ‘Ik vind het zo verrekte zonde dat ik ouder wordt. De 70 begint al langzaam zichtbaar te worden aan de horizon. Ik ben nog lang niet klaar met alles wat ik nog wil doen.’ Dat dat ineens een issue wordt raakte me wel. Hoeveel tijd heb ik nog? Ik hoop dat hij die tijd nog krijgt maar niemand van ons kan dat met zekerheid zeggen. Wie weet hoe lang we nog kerst met zijn allen kunnen vieren? De tijd vliegt en vliegt en ik wil alles zo graag vasthouden. Alle herinneringen aan mijn kleine baby, mijn eigen jeugd en alle fijne momenten die ik beleefde met alle mensen van wie ik hou. Maar ik vergeet al veel…

Terwijl de top2000 langzaam aftelt en er zoveel nummers uit mijn jeugd voorbij komen, tikt het laatste uur van derde kerstdag 2015 langzaam weg. Ik geniet nog even intens van de lichtjes in de boom en denk dankbaar terug aan de geweldige dagen met mijn familie. De liefde voor hen en samen proosten op het afgelopen jaar, was wat deze kerst weer een juweeltje maakte.

Ik heb genoten!

Waarom voel ik me nu dan toch wat verdrietig?

 

~Marga, 27 december 2015~

Geplaatst in Liefde, Mama, Thomas

Samen sterk

Gepost op door readmarga

Toen je een baby was stond ik soms wel tien minuten onafgebroken naar je te kijken. Naar je kleine knuistjes boven de dekens, je mooie mondje en je blonde krulletjes. Ik luisterde hoe je ademhaalde. Een prachtig geluid, zeker omdat je daar vlak na je geboorte vaak mee ophield. Ik zat naast je op de grond en keek door de spijlen van je ledikant naar je slapende snoetje.  Alle zorgen, pijn en verdriet vielen tegelijkertijd van me af én kwamen op me af. Niets was meer belangrijk en tegelijkertijd was juist álles belangrijk omdat jouw geluk afhankelijk was van mij…van ons..
Toen je naar een groter bed verhuisde ging ik nog vaak zomaar naast je zitten. Hele gesprekken voerde ik in gedachten met je over alles wat me bezig hield en alles wat ik voor jou wenste. Al het mooie en goede in de wereld en niets dan liefde. Ik wilde dat ik al die wensen kon laten uitkomen.

De jaren verstreken en sinds een paar jaar zijn we met zijn tweetjes met een andere grote liefde op afstand. We doen het goed samen. We eten alleen wat we lekker vinden, doen waar we zin in hebben, zitten samen aan de keukentafel als ik teken en jij je huiswerk maakt en we vinden elkaar in humor en soms ook verdriet. We kijken samen tv, dicht tegen elkaar aan onder een deken. Als jouw hand in de mijne verdwijnt, dan voel ik dat er geen groter geluk bestaat.

Wij twee.

Er is veel veranderd in ons leven en er zal nog veel meer veranderen. Één ding is de afgelopen jaren niet veranderd. Elke avond sta ik naast  je en kijk hoe je ligt te slapen. Ik trek je dekens recht, aai over je haar en fluister dat ik van je hou. Heel soms geef je in je slaap zacht antwoord. De volgende dag weet je echter niet meer dat ik er was.
Wat ben ik zielsgelukkig dat jij me mama hebt gemaakt. Ik draag die titel met trots en liefde. Niets ter wereld is belangrijker dan jij. En ik vecht als een leeuwin om je te beschermen zolang ik kan.

Slaap zacht, grote kleine kerel. Ik kruip in het bed in de kamer naast je en hou de wacht. Wij samen kunnen alles aan.

Ik hou van jou.

♡Mama♡

image

Geplaatst in Den Haag, Thomas, Toekomst

Grote school

Gepost op door readmarga

Met je pap en mam naar je nieuwe woonplaats en mogelijke nieuwe school. Een paar lesjes proefdraaien met zomaar een groep leerlingen van een Haagse basisschool stond vandaag op het programma. Zij allemaal samen, jij alleen…

Wat was je zenuwachtig.  De spanning droop van je smoeltje. Wat wilde je graag dat papa en ik bij je zouden blijven tijdens de lessen. We deden het bewust niet om je niet ‘die ene vreemde uit een andere stad die ook nog zijn ouders bij zich heeft’ te laten zijn. We moesten je dit, hoe moeilijk ook, zelf laten opknappen. En dus liep jij met een groepje kinderen mee op weg naar je eerste lessen op de enorme school en liepen je vader en ik met een zwaar hart de school uit. Wat een raar gevoel dat dit misschien wel voor de eerstkomende jaren de plek is waar je je dagen doorbrengt. Een nieuwe school in een andere stad.

Na een bezoekje aan ons nieuwe huis, een snelle check van ‘project badkamer’ en een heerlijke lunch gingen we weer terug om je op te halen. Uiterlijk de boelkloedigheid zelve om je vooral maar niet te laten merken hoe spannend we het zelf vonden.

En toen dat moment, je kwam met je klas van de dag de trappen af… met een grijns van oor tot oor! Ik kon wel janken van opluchting. Je zag er zo blij uit en eenmaal bij ons kletste je honderduit. Over hoe je met je groepje de proeven en wedstrijd had gewonnen en hoe leuk het allemaal was.

Een stel opgeluchte ouders reden met een blij kind naar het werk van bonuspapa om daar ook nog even het mooie nieuws te vertellen. En na een bezoekje aan de bekende kipgigant (jouw wens en ach we maken er een feestje van) en flink wat fileleed zijn we nu eindelijk na een lange dag weer met zijn tweetjes thuis.

Wat bijzonder om dit zo met elkaar te beleven en wat was deze dag belangrijk voor ons allemaal. Je weet nu dat je je redt. Op een grote school, met alleen maar vreemden om je heen heb je je kranig staande gehouden. Zo trots!

Wat ben ik dankbaar voor deze geweldig mooie dag!

Een hele zorg minder….

 

~Marga, 10 november 2015~

Geplaatst in Afscheid, Divers, Paulien

Stilte

Gepost op door readmarga

“Ik hoop je snel weer te zien meid.”
“Ik jou ook lieverd…”

Ik zag je vandaag. Maar jij mij niet. Je was stil, zo stil. Ver weg en tegelijkertijd, in alles voelbaar, heel dichtbij…

Ons contact bestond de laatste maanden uit wekelijkse berichtjes. Op het laatst reageerde je niet meer, maar ik weet dat je ze las. Het voelde fijn dat ik op afstand toch dichtbij je kon zijn. En je kon steunen in deze lange en ongelijke strijd.
Gestreden heb je, tot je laatste adem en ik ben ongekend trots op jou en de mensen om je heen die jou tot de laatste seconde gedragen hebben naar een ander leven.

Vandaag zou ik met jou en andere vriendinnen een kop thee doen en je leven vieren. Herinneringen ophalen, lachen en stiekem ook een beetje afscheid van je nemen. Ik wilde je ontzettend graag nog even knuffelen. Helaas is ons dat niet meer gegeven.

Al was het heel anders dan gepland, ik was toch bij je vandaag lieverd. Ik hield je veel te koude hand vast en heb je in gedachten alles verteld wat ik je nog wilde zeggen. Ik hoop dat je weet dat ik er was…

Vandaag is mijn kijk op het leven en de dood voorgoed veranderd.

Vandaag heeft mij voorgoed veranderd…

Heb het goed daar lieve P. Je pijn is voorbij. Dat is een troost voor alle mensen die van je hielden..

“The hardest thing in life is letting go because you have to.”

1978-2015

 

~Marga, 2 november 2015~