Auteur: readmarga

Geplaatst in Divers, Mama, Thomas

Cijferhel

Gepost op door readmarga

De keuze voor letters heb ik heel bewust genomen. Ik kon ook niet anders, want cijfers en ik zijn nooit vrienden geweest.  Met bloed, zweet en tranen heb ik me op school door Economie, Kostprijs, Wiskunde en alle andere waardeloze vakken heen geworsteld.  Het ontbreekt me aan inzicht waardoor de meest simpele sommen dansten voor mijn ogen. Door te kiezen voor schrijven en tekst en een rekenmachine  in mijn telefoon heb ik eigenlijk vrij weinig last van deze handicap. Tot vandaag.. Ik bereikte het dieptepunt toen ik keihard van mijn mijn-moeder-kan-allesvoetstuk viel… D’s en t’s, kom maar op, verleden en tegenwoordige tijd, eitje, spelling en dictee, met liefde kijk ik zijn huiswerk na. Vol goede moed gingen we vandaag dan ook aan de slag. Rekenen. Hmmm… Doen we ook samen moppie. (Groep 7, come  on, de problemen komen pas op de middelbare school als hij zich door natuurkundige vraagstukken heen moet worstelen en bij mij al bij de inhoudsopgave het licht uit gaat.)

Als een kilo appels 15 euro kost en nu in de aanbieding is voor 10 euro. Hoeveel procent korting krijgt de klant dan?

Oh neeeeeee!!!!

Spontaan onstaat er een zenuwtrek bij mijn rechteroog en is het weer 1989. Ik zit aan de keukentafel met mijn vader en mijn rekenwerk. “En dáárom is jouw antwoord dus fout. Snap je het?” “Ja ik snap het”, zei ik dan om ervan af te zijn. Al wist ik dat hij me niet liet gaan. “Leg het mij dan maar uit”, zei pa en natuurlijk kon ik dat niet. De pagina’s  van mijn werkboek plakten van de tranen aan elkaar en mijn vader werd er moedeloos van. Jaren daarvoor had hij namelijk dezelfde hel al met mijn zus doorgemaakt. Dezelfde keukentafel, dezelfde sommen en dezelfde wanhoop en tranen.
Ik zag het toen niet.. en ik zie het nog steeds niet. Voor iemand die goed kan rekenen niet voor te stellen dat je dit niet snapt. Zoals ik niet begrijp dat iemand het bezittelijke jouw zonder w schrijft. Dát is voor mij namelijk logisch. Rekenen is voor mij nooit logisch en ik zie dus ook nooit zomaar een oplossing.

Wat ik wel zag was een teleurgesteld smoeltje.  Mijn moeder… kan niet alles.. Damn, dat hij daar nu al achter moet komen. Dat moment had ik nog graag wat jaartjes uitgesteld.

Met een zwierig gebaar heb ik mijn paraaf op het grotendeels  lege werkblad gezet.

Sorry meester… het zit in de familie…

Marga, 25 november  2014

 

Geplaatst in Divers, Edwin, Relatie, Toekomst

Rust

Gepost op door readmarga

“Wat zie je er moe uit, gaat het wel goed met je?” Wat hoorde ik het vaak de laatste tijd en wat blijft het antwoord moeilijk  te geven. Met een gezond kind, gezond lichaam, een lieve vriend, een vaste baan, eigen bedrijf, genoeg eten op de plank en geen geldzorgen kun je toch eigenlijk  niet anders dan hier volmondig “ja” op antwoorden. En dat doe ik dus ook meestal, vooral omdat mensen doorgaans niet zitten te wachten op je hele relaas. Of dat relaas niet begrijpen als ik toch weer eens mijn gevoel laat spreken. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik snap het zelf niet eens.

Al jaren is mijn leven een achtbaan van het ene diepte-, naar het andere hoogtepunt. Van afscheid nemen en opkrabbelen, van verhuizen en reizen, van heerlijk samen naar eenzaam alleen, van een traan op een harig hondenhoofd naar een zwaaiend afscheid en van vele kilometers met de kleine man of alleen op donkere snelwegen.

Ik snak naar rust. Naar gewoon thuis, wij met zijn drietjes, met onze harige dochter en met mijn bonusdochters die af en toe aanschuiven. Naar gewoon weer op één plek wonen en de reistas alleen nog hoeven gebruiken als we er samen op uit trekken. En nee ik heb werkelijk niets te klagen en alles voor elkaar.. Dat weet ik want ik tel die zegeningen elke dag. Ik ben alleen zo allemachtig moe…

Lieve schat wat ben ik blij dat je na al die jaren nog steeds geduldig op me wacht. Dat je begrijpt waarom ik het aan Thomas verschuldigd ben om hem niet nu al mee te nemen. Dat je elke keer maar weer luistert naar al mijn zorgen en bezwaren en me vasthoudt als ik weer eens huil om niets..

Om niets, want we hebben alles, huisje(s), boompje en een beestje. Ik zou er alleen zo graag samen eens van willen genieten. Zonder dat continue aanwezige gevoel van het naderende afscheid. Ik wil de tijdelijkheid van ons afschudden en aan het avontuur beginnen. Omdat ik dan eindelijk weet of we het redden. Wij samen, na al die jaren los van elkaar met 160 km tussen ons in.

We zijn allemaal zo verschrikkelijk toe aan rust….

 

Marga, 23 november 2014

Geplaatst in Divers, Liefde, Mama

Doorstart

Gepost op door readmarga

Twee jaar geleden, wat is de tijd voorbij gevlogen. Twee jaar geleden al en toch is het nog bijna dagelijks onderdeel van ons en vooral jouw leven.

Twee jaar geleden…

De dag waarop we je mochten houden omdat het nog geen tijd voor je was om te gaan.

Je kreeg een tweede kans mam en tegelijkertijd een flinke tik. Bij alle onderzoeken krijg je te horen dat er afgezien van wat littekenweefsel  niets te zien is van het infarct wat jou zo plotseling trof. Dat litteken is er echter wel en we voelen dat als gezin elke keer opnieuw. We hebben met zijn allen weer moeten vertrouwen op jouw lijf en gezondheid. Ik ben zo trots op  de manier waarop je ermee om gaat. Even tranen en weer door, sporten, gezond leven en je best doen om je niet teveel zorgen te maken over ons. Dat laatste lukt nog niet zo erg. Het hoort bij je en maakt jou ook zo’n geweldig mens.

Mijn mam. De enige echte! Stoerder dan stoer en nog heel dicht bij ons.
Gefeliciteerd  lieve schat. Je bent twee!

Love you♡

Dikke kus
De jongste

 

Geplaatst in Divers

Bots

Gepost op door readmarga

Een trip down memorylane op zomaar een woensdagmorgen.  Op weg naar mijn werk hoor ik Guus Meeuwis praten over zijn twintigjarig jubileum en een cd die hij gaat uitbrengen.  Een ode aan Nederlandse artiesten.  Hij noemt een rijtje namen en heel zacht, aan het eind, nog net voordat het interview ten einde is, hoor ik hem “Bots” zeggen.  Meteen popt er een beeld op van een geel cassettebandje met zwarte letters en zit ik weer achterin in de auto met mijn ouders en zus.

Autoritten waren lang en saai in huize Van der Burgt.  Pa, een groot liefhebber van praatprogramma’s en radio 1 heeft mijn zus en mij tot het uiterste getergd tijdens het pre-walkman tijdperk en de lange ritten naar de familie in Brabant. De meest oninteressante onderwerpen kwamen voorbij op de zondagmorgen.  “Goe-de-morgen Ne-der-land, wel-kom bij…. “Actualiteiten op zondagmorgen.” Vandaag, gaan we het hebben over de paringsdans van de reetkever”.. Geen muziek kwam er aan te pas alleen geestdodend en oninteressant gelul.  Toch was er licht in de duisternis.  Want pa had bandjes.  En tussen zijn o zo geliefde Duitse schlagers ( ja smaak had ie) lagen een paar bandjes waar we wel blij van werden.  Lynn Anderson die zus en ik van voor naar achter meezongen, Vaya Con Dios (neenanana), Gipsy Kings ( banden Leo) en jawel Bots. Een Nederlandse band met een hele aparte stijl. Wat een bijzondere stem had die man en wat een gave teksten.
“Want je bent nog maar een snotneus en wie heeft het ooit beleefd. Dat een kind van amper 14 al een eigen mening heeft.” Ik begreep destijds de teksten niet echt maar zong ze uit volle borst mee.
Eenmaal op mijn werk zocht ik toch even op YouTube en vond een filmpje van “Zeven dagen lang”. Ineens had de zanger een gezicht en leerde ik dat dat nummer is opgenomen in 1976. Twee jaar voor mijn geboorte. Weer werd ik meegesleept door de bijzondere klank van de stem van de zanger. En wat een schattige video. Zo ingetogen en jaren ’70.

Vanavond ging ik op zoek naar de zanger, benieuwd of hij nog muziek maakt. Kennelijk is Bots lang gebleven en hebben ze meerdere cd’s op hun naam staan. De laatste heeft zanger Hans Sanders echter niet meer mee mogen maken. Hij overleed in 2007 tijdens de opnames van die cd. Hij is 61 jaar geworden.

En zo maakte Bots me, jaren na de laatste keer dat het bandje is afgespeeld, toch weer stil.

Marga, 1 oktober 2014

Geplaatst in Divers, Vriendschap

Druk

Gepost op door readmarga

Ja hoor ik leef nog en nee ik denk niet alleen aan mezelf. Of misschien toch wel zo nu en dan. Vooral omdat het niet anders kan….

Ik heb het druk. En niet omdat iedereen dat tegenwoordig als standaardantwoord op de “hoe gaat het met je” vraag geeft. Ik heb echt te weinig uren in een dag. Vooral omdat ik ook graag nog minstens acht uur wil slapen.
Waarom druk hoor ik je vragen. Kwestie van prioriteiten stellen en keuzes maken. Klopt! Mijn prioriteitenlijstje is echter ook wat aan de lange kant. Want naast mijn 30 uur ambtenarij die de laatste weken met gemak de 35 of meer haalt, investeer ik ook nog een uurtje of 10 per week in mijn eigen bedrijf. Daarnaast ben ik mama wat in mijn geval dan wel geen fulltime baan is maar toch aardig wat uren opslokt.  Met liefde natuurlijk, dat moge duidelijk zijn. Tel daarbij het huishouden, koken, boodschappen, de was, afwas, tuinen en al het overige onderhoud aan het huis bij op, de trainingen van zoonlief waar een ouder bij aanwezig moet zijn én natuurlijk mijn lieve verweg schat die me ook nog graag zo nu en dan ziet of spreekt en mijn uren zijn op… Ik ben heel blij als ik daarnaast af en toe kan afspreken met een vriend of vriendin, of iemand van mijn familie. En ja het zijn keuzes die ik zelf, heel bewust en om allerlei redenen maak.
Denk niet dat jij de enige bent voor wie ik weinig tijd heb. Dat is niet zo. Denk niet dat ik niet geïnteresseerd ben in jouw leven, vreugde of verdriet. Dat is ook niet zo. Denk ook niet dat ik spontaan heel veel tijd over heb. Die moet ik namelijk maken door dingen te laten. En dat doe ik graag, als je me nodig hebt of gewoon maar even wil zien of spreken. Maar meld het dan even. Roep een keer en ik maak die tijd vrij.
Het leven van Thomas en mij hier thuis draait grotendeels op mij. Er is niemand hier die me wat uit handen neemt als ik eigenlijk aan het werk moet of tijd wil besteden aan mijn sociale leven.  En het is eigenlijk best triest dat ik dat aan de mensen die zo dicht bij me staan nog steeds moet uitleggen. Dat ik me keer op keer moet verantwoorden voor de keuzes die ik maak over hoe ik mijn tijd indeel.

Dit is wat het is. En als me dat in jouw ogen een waardeloze vriendin maakt, dan is dat ook even wat het is.

Roep en ik ben er. Anytime. En dan blijf ik graag een keertje eten.  Omdat het best fijn is als dat koken een keer wordt gedaan. 😉

Voel je vooral niet aangesproken of aangevallen. Sommigen in mijn leven begrijpen het namelijk heel goed.

Ik hou van jullie en doe mijn best.

 

Marga, 29 september 2014

Geplaatst in Divers

One of those days

Gepost op door readmarga

Je hebt van die dagen waarop de dag al verkeerd begint en je op je klompen pumps aanvoelt dat het de rest van de dag niet veel beter wordt.
Je raadt het al, vandaag was zo’n dag.

Het begon gisteravond toen ik, voor het eerst sinds mijn charmante duik in het zwembad, van de pijn niet kon slapen. Na veel gedraai en gewoel toch maar besloten een pijnstiller te slikken. Deze pillen krijgen een olifant nog op de knietjes dus ik sliep al gauw als een roosje en heel diep. Toen vanmorgen de wekker ging, verging dan ook de wereld. Ik schrok me dood toen ik een lijk in de badkamer zag en schrok nog erger toen het mijn spiegelbeeld bleek te zijn.
Na de douche die ik wonderwel zonder kleerscheuren doorkwam (scheelde enorm dat ik geen kleding aan had) kwam het volgende obstakel; ontbijt.  Met groot enthousiasme schudde ik het pak yoghurt en kreeg het voor elkaar om zowel met het pak tegen mijn kin te slaan als de dop eraf te schudden waardoor er een grote kwak op mijn keukenvloer belandde.  &#$/@*!*€£%   Ik slaakte een diepe zucht en ging opruimen.
Het lukte zowaar om mezelf aan te kleden en mijn werk heelhuids te bereiken. Iets om dankbaar voor te zijn.
Na een ochtend rennen en vliegen had ik het helemaal gehad met de drukte en besloot op tijd naar mijn auto te lopen voor een vergadering extern. Glimlachend liep ik naar de parkeerplaats, me verheugend op een kopje thee en de lekkere stoelen bij Droom van Zwolle. Even rust voor het overleg zou beginnen.
Ik probeerde mijn auto open te maken met de afstandbediening…. Die deed het niet. Ik had weer eens mijn lichten laten branden voor de zoveelste keer, met een lege accu tot gevolg. Iets met ezel en steen enzo.. $@&÷£÷¥×₩!&#&$*!!*(% £ Ik slaakte wederom een diepe zucht en belde mijn collega. Die was al in de Binnenstad, op stap met de wijkagent.  Gelukkig waren andere collega’s die ook zouden deelnemen aan het overleg nog op kantoor dus ik sprong met gevaar voor eigen leven voor het gemeentebusje en zette mijn meest wanhopige blik op. Werkt altijd, zeker bij de stoere mannen die ooit mijn rechtstreekse collega’s waren.
Ze gaven me een lift naar de de Droom en van mijn voorgenomen rustige kopje thee kwam natuurlijk geen moer meer terecht.  Ik zag al wat deelnemers zitten en verantwoordelijk als ik me voel voor een goed verloop van de vergadering begon ik bij de deur al te blaten waar we naartoe moesten.
Toen eigenaar H me vervolgens uit toelachte, tot rust bracht en vroeg of ik niet eerst een kopje thee wilde, zag ik ineens mezelf in de ruit weerspiegeld.
Ik slaakte maar weer eens een diepe zucht..
Het overleg verliep prima op de heerlijke zolder en de mannen hebben me weer teruggebracht naar mijn auto.  Na het nodige resultaatloze duwwerk (Ooit wel eens een klein vrouwtje naast een grote kerel een Peugeot zien duwen) toch maar de startkabels tevoorschijn getrokken (lang leve mijn ex die die dingen kocht én me leerde hoe ik ze moet gebruiken) en jawohl, ik kon eindelijk naar huis.
Daar aangekomen omhulde mijn huisje me als een warme deken. Met dat welverdiende kopje thee plofte ik op mijn heerlijke bank en schrijf deze dag (van me) af.

Op sommige dagen ben ik zo dankbaar dat ik geen eendagsvlieg ben.
Morgen gelukkig weer een dag…

 

Marga, 16 september 2014

Geplaatst in Edwin, Liefde

Molentje

Gepost op door readmarga

In de oase van grijs, wit en beige draait een molentje. Regenboogkleuren die waaien in de wind. Bij elke bries die opsteekt zie ik hem in beweging komen en terwijl de haartjes op mijn armen zich oprichten, hoor ik het vertrouwde geratel.  Het molentje steekt af tussen al dat naturel. Jij kocht het omdat je er altijd al één wilde hebben. “Zo’n molentje hoort bij het strand, ik heb er alleen nooit één gehad.” Ik lachte en stopte het gekleurde plastic ding in het karretje tussen alle door ons uitgekozen en stylisch verantwoorde spullen. Eenmaal thuis richtte ik de tuin in en jij hing met veel liefde je molentje op zijn plek. Precies in het zicht en precies net niet waar ik hem wilde hebben. Alles paste bij elkaar en dan steekt zo’n afschuwelijk molentje er wel erg bij af. Maar je was zo blij en ik hield mijn mond, de tuin is tenslotte van ons samen.
Gek genoeg dwaalde mijn blik steeds vaker af naar het draaiende ding en werd het geratel een geruststellend geluid. En elke keer werd mijn glimlach breder. Omdat het zo ontzettend jíj is. Je had helemaal gelijk. Dit ding hoort bij het strand en het hoort zeker bij jou. In mijn allergie voor kleuren en drukte sla ik soms gigantisch door. En daar ben jij dan met je blije plastic molentje. Ik word blij van jouw gezicht als je er naar kijkt. Net zoals ik ook altijd opvrolijk als ik jou zie. Je geeft mijn leven kleur.
Ik nestelde me dit weekend regelmatig in mijn stoel naast de vuurpot met het vrolijke rondwaaiende regenboogje naast me. En ik realiseerde me dat dit jouw kracht is. Nét even andere dingen doen dan ik had gedaan, heel erg blij worden van kleine dingen en mij laten zien dat het ook anders kan.

Mijn tuin en huis is kleurloos zonder mijn molentje.
Dankjewel dat je me elke keer weer verrast.
image

♡

Marga, 14 september 2014