Auteur: readmarga

Geplaatst in Divers

Kracht?

Gepost op door readmarga

Ga je mee wat drinken morgen?
Ok
Ok?
Ja is goed
Nou het hoeft niet
Ik zeg toch ok?
Erg enthousiast klinkt het anders niet
Hoezo niet, ik zeg gewoon ok
Ik verwacht dan een ja leuk,  niet een ok
Jezus wat zit jij te stangen zeg, slechte dag gehad?
Godsamme ik vraag of je wat mee gaat drinken en dan krijg je dit. Weet je wat laat maar zitten
Zoek het uit

Jeetje jij bent een lekker wijf
Nou dankjewel
Ben je bezet?
Ja ik ben getrouwd
Ach alles kan kapot. Is je relatie goed?
In elk huis is wel eens wat. Hij ziet me niet meer echt
Ongelofelijk wat een zak. Zo’n mooie vrouw niet zien staan. Ik zou het wel weten als je de mijne was
Nou sinds de geboorte van mijn kinderen is het allemaal niet meer strak. Hij vindt me dik.
Dik? Je bent prachtig. Is die man van je blind ofzo
*Bloos*. Ben jij altijd zo direct?
Alleen als ik iets echt graag wil. Ik voel zo’n connectie met je. Je trok me aan als een magneet met die prachtige ogen van je
*bloos in het kwadraat*
Brutale vraag misschien maar zullen we een keer wat gaat drinken samen?

Schat?
Hmmm
Schat?
Jahaaa
Zit je weer met je telefoon?
Ja hoezo?
Met wie praat je?
Zomaar iemand,  mensen,  van alles
Aha
…..
Je zoon staat al een half uur met zijn jas aan en de voetbal in de hand omdat je met hem zou gaan voetballen
Ik ga zo
Sorry lieverd, papa moet weer met onbekende kennelijk belangrijkere mensen praten,  we gaan wel een spelletje doen.

He Harry moet je kijken. Die sollicitant die we vanmorgen hebben gesproken.  Ik check net even wat profielen. Elk weekend hangt hij in de kroeg. Zie hier zijn posts na het weekend. “Uitbrakken na een wild weekendje stappen”. Kun je op je vingers natellen dat jij straks zit met een verhoogd ziekteverzuim op de maandagen . Ik zou deze even lekker laten doorzoeken naar een baan.

Tuurlijk ze kon afgelopen week niet op mijn feestje komen maar kennelijk kon ze wel dit weekend de kroeg in. Zo ziek was ze dus niet

Hoezo “dat wist ik niet”. Dat stond gewoon op Facebook hoor!

Mama ik heb net een hele tijd met een leuk meisje zitten praten op internet. Ze was net nieuw op de chat en had nog niet eens een foto. Maar ze is heel aardig en wilde heel erg graag weten wat voor ondergoed ik aan heb….

Dit is ook de “kracht” van Social Media

Marga, 12 februari 2014

Geplaatst in Divers, Edwin, Songtekst

…Later

Gepost op door readmarga

Je telt geen dagen meer

Stelt geen vragen meer

En je geluk gaat boven je gelijk

Een opgaande zon cadeau

De kinderen komen zo

Zou dat niet mooi zijn?

Starend naar een glazen bol

Onzekerheid maakt me stapeldol

Zie je jezelf daar samen met mij?

Zijn we samen oud?

Wij en de eeuwigheid

In geslepen goud

Ik zie de toekomst niet

Verschijnen

Zonder jou

Al leef ik wel eens langs je heen

Al praten we wel eens heel gemeen

Als je weg gaat, wordt het koud in mij

We helpen elkaar omhoog

Maar houden het amper droog

Blijven we voor altijd?

Staren naar een glazen bol

Onzekerheid maakt me stapeldol

Je bevriest

Bemint

Verliest

En wint

Je huilt

Je schuilt

Voor mijn sombere buien

Maar we komen er wel

Samen

Je breekt

Verweekt

Vergeet

En leert

Je strijdt

Je verwijt

Je scheldt het kwijt

Maar we komen er wel

Samen

We geven en nemen

Kijken om ons heen

Hopen en dromen

Dat we ergens komen

Zie je jezelf daar samen met mij?

Zijn we samen oud?

Wij en de eeuwigheid

In geslepen goud

Ik zie de toekomst niet

Verschijnen

Zonder jou…

3JS

 

Geplaatst in Divers, Sjon, Songtekst

Toen…

Gepost op door readmarga

De sprankel in zijn ogen

Bleek vergankelijk te zijn

De drang om te geloven

Week en wankel mettertijd

Een vreemdeling was ik geworden

De woorden koud, de buien grijs

En in zijn kus, zijn ‘goedemorgen’

Was alle hoop allang voorbij

We vergaten

Te praten

Ach, we zagen het niet meer

Het vuur verlaten

En het doofde daar in stilte

We faalden

We verdwaalden

Omdat wij zo verschilden

Van elkaar

Het schip kreunde op de golven

De lucht huilde om ons twee

Zo richtingloos, zo onbeholpen

De schijn omhoog, de wind niet mee

Was het gedoemd om zo te stranden

Waren stormen te voorzien

Een bloedend hart, twee lege handen

Had ik het simpelweg verdiend

Of is het beter zo misschien…

3JS

 

Geplaatst in Divers, Toekomst

Toekomstmuziek

Gepost op door readmarga

Het was weer zo’n week. Je kent ze wel. Zo’n week waarin niets loopt hoe je het wil, niemand je goed begrijpt en je zelf ook de woorden niet goed vindt. Zo’n week waarin het voelt alsof alles tegenzit. Iets wat uiteindelijk natuurlijk best meevalt, maar hoezeer je ook je best doet om jezelf te vertellen dat er zoveel moois is, je ziet het even niet.
Zo’n week waarin de avonden lang zijn en de nachten te kort, doorgebracht met plafondstaren en piekeren.
In de grote zoektocht naar rust rommel ik wat op YouTube op zoek naar muziek die mijn hart en hoofd tot rust brengt en zo mijn tranen droogt.
Ik vind een cd die bol staat van herinneringen. Het was een van de eerste cd’s die we thuis hadden. Mijn moeder, net zo gek op ierse muziek met een new age touch als ik, draaide hem vaak en ik ook, later, toen ik mijn eigen cdspeler bezat.  Bij de eerste klanken droom ik weg. Terug naar vroeger.

Ik ben een jaar of twaalf. Terwijl mijn moeder zich een weg baant door een hoeveelheid strijkgoed die, bij gebrek aan ruimte, in de woonkamer wordt weggewerkt zit ik heerlijk weggedoken in de bank samen met haar te luisteren en te zingen. Ik zong graag voor haar en deed dat destijds nog met een “later als ik groot ben dan word ik er beroemd mee” gevoel. Dat groot worden is maar gedeeltelijk gelukt en beroemd. Ach, in de douche klinkt het zoveel beter…
Gevoelens van veiligheid stromen door me heen. Nauwelijks verantwoordelijkheden,  zeeën van tijd en problemen waren altijd oplosbaar. Ik zie me ook weer zitten in mijn kleine tienerkamer op mijn opklapbed. Met stapels huiswerk om me heen was mijn grootste zorg of ik die repetitie wel genoeg had geleerd en of “hij” nou wel of niet ook “op mij” was. De tijd was eindeloos. Uren heb ik versleten met uitslapen en mijn tijd wegvervelen wachtend op volwassenheid en het moment dat school eindelijk tot het verleden behoorde. Wat zou ik graag teruggaan om dat meisje van toen wakker te schudden. “Sta op, leef, nu! Later ziet er zoveel minder mooi uit dan waar je nu van droomt en de tijd, die zich nu nog eindeloos voor je uitstrekt, tikt sneller weg dan je denkt. Het verdriet dat je nu soms denkt te hebben is niets vergeleken bij de tranen die nog zullen gaan vloeien. Gevoelens van totale onmacht en verlies zullen je verlammen en je zal soms geen weg met jezelf weten. Geniet van deze onbezonnen tijd, voor je het weet realizeer je je te laat dat hij al voorbij is.”
Gelukkig is het niet mogelijk om terug te gaan en kan ik mijn 12-jarige zelf niet uit haar onschuld trekken. Zij heeft genoten van een onbezorgde jeugd met de liefde van haar ouders en zus in zalige onwetendheid over haar “later”.
Later is nu en ook nu is er een later. Net als toen weet ik niet wat de toekomst me brengen zal, maar dat ook die niet alleen maar rozengeur en maneschijn zal zijn laat zich voorspellen.
Zal mijn 60-jarige zelf verlangend terug denken aan mijn 36-jarige nu en hetzelfde denken als ik nu denk als ik denk aan mijn vroeger?
Ik weet waarschijnlijk nog niet half wat echt verdriet en echt verlies is.
En toch.. soms zijn er van die weken.
Weken waarin de tranen rijkelijk vloeien, waarin ik meerdere malen mensen tegen me in het harnas jaag, gevoelens van tekortschieten zich maar moeilijk laten wegjagen, ik met weemoed terugdenk aan vroeger, opnieuw spijt heb van gemaakte keuzes en zowel pijnlijke als mooie herinneringen voorbij laat komen in mijn hoofd.
Het slapen wil nog steeds niet lukken, maar terwijl haar mooie stem mijn hart verwarmt breekt er in het donker toch een kleine glimlach door op mijn gezicht.
Vroeger was toen, later is nu….
Mét jou, komt alles goed.

Enya-Watermark

Marga, 17 januari 2014

 

Geplaatst in Divers

Ondertussen

Gepost op door readmarga

in Milaan

Mensen lopen op straat in een winterzonnetje dat aanvoelt als lente.  Het leven gaat hier zijn dagelijkse gangetje. Tussen de imposante gebouwen door lopen ze, alleen of samen, op weg naar iets of nergens. Een moeder brengt haar kinderen naar school en piekert over wat er vandaag weer op tafel moet.
Een zakenman loopt met een snelle tred op weg naar een belangrijke bespreking. In het park geniet een verliefd stelletje van elkaar en de rust.
Te midden van dit dagelijkse milanese leven lopen wij. Toeristen, maar voor even een deel van het “hier”. Alsof we erbij horen en er geen ander thuis is. 

Vanuit de lucht bezien trof het me weer.  Kleine lichtjes vanaf grote hoogte, complete landen die we binnen een paar uur doorkruisen. Minuscuul leven daar beneden, soms een wereld van verschil en toch allemaal op diezelfde zwevende bol in dat enorme zwarte “iets” waarvan de grootte, het einde of begin door niemand van ons te bevatten is.
Als ik straks aan het eind van dit stuk tekst de laatste punt zet, sterft er ergens iemand. Als jij weer verder gaat met wat je aan het doen was, kort onderbroken doordat je dit ging lezen, wordt er ergens iemand geboren, haalt er iemand koffie, eet er iemand een broodje, lijdt er iemand honger, worden er liters water verspild en elders gemist. Wordt er slecht nieuws verteld, vloeien tranen, wordt hoop de kop ingedrukt, ligt er iemand te bakken op het strand en schuilt er iemand voor de regen. Er wordt gevreeën, gelachen, gebeden en gezongen. Er worden mensen wakker, gaan mensen slapen, en op elk moment zegt er wel ergens iemand “Ik hou van je”.
Er wordt een baby gelegd in de armen van een gelukkige moeder en er wordt een baby gelegd in de armen van een moeder met de woorden “het spijt me”.

Nu ik dit schrijf, terug in mijn eigen huisje met de regen die tegen de ramen klettert en de wind die om het huis giert denk ik terug aan dat moment, wandelend door de straten van Milaan.  Het leven gaat daar, net als hier en overal elders in de wereld, zonder dat ik er deel van uitmaak,  vandaag gewoon weer zijn gangetje.
Alles tegelijk op die ene zwevende bol in dat enorme zwarte “iets”.

Één aarde, één wereld. Van bovenaf zoom ik langzaam in, verder en verder tot het niveau van ik, hier in mijn stoel. En terwijl overal van alles tegelijk gebeurt zet ik mijn laatste

Punt

Marga, 9 januari 2014

image

Geplaatst in Dagboek, Oudjaar

Mijn 2013

Gepost op door readmarga

Wat gaat de tijd toch snel. Elk jaar verzucht ik dat weer en elk jaar lijkt het nieuwe jaar nóg wel sneller te volgen op het oude. Vroeger duurde het eeuwen voordat je eindelijk jarig was en nu is het voor mij alwéér bijna zover.
Maar vóór de dag dat ik 36 kaarsjes mag uitblazen knallen we eerst 2013 uit. En traditiegetrouw blik ik terug op mijn high- en lowlights van het afgelopen jaar.

Thomas werd grote broer het afgelopen jaar. En ondanks dat ik al 9 maand een buikje zag groeien knalde het er toch flink in. Het moment dat ik Thomas naar de verloskamer bracht en daar een eerste blik wierp op zijn kleine zusje zal ik nooit vergeten. Het was fijn en pijnlijk tegelijk om er zo dichtbij te zijn. Dat kleine meisje zorgde er tegelijk voor dat ik kon loslaten en zo gaf ze ook rust.

Na lang uitstellen werd ik geopereerd aan mijn hand in diezelfde week en alle tranen die nog niet waren gevloeid kwamen er bij die wildvreemde zuster op de uitslaapkamer uit. Wat heb ik een pijn gehad en wat duurde het allemaal lang en wat had ik een troost aan mijn lieverd die me alles uit handen nam.
Na het broodnodige herstel begon ik aan een nieuwe functie op mijn eigen afdeling. Na jaren gebouwen en ontwikkelaars werden het weer mensen. Wat fijn om eindelijk het gevoel te hebben dat je een klein verschil kan maken. Ik geniet nog steeds enorm van deze switch.
Thomas ging met een toprapport over naar groep 6 en
We beleefden een geweldige zomer, veel buiten, veel zon en strand. We zagen drie landen, gingen voor het eerst weer kamperen in een tent en beleefden in Griekenland de meest geweldige vakantie ooit.
In september werd, ook al wisten we dat toen nog niet, onze gezinsuitbreiding geboren. Onze Beach zag het levenslicht en 8 weken later kwam ze bij ons wonen. Ze maakte ons volle leven nog wat voller, maar ook zo gezellig en compleet.

Een vriendin reisde door de hulp van mijn twittervrienden naar haar zus in Bosnië, van haar reis en ons verhaal verscheen een artikel, mam vocht zich door haar afterhartaanvaltherapie heen en herstelde verder, ik beleefde mijn eerste tweetup, kocht mijn eerste échte gereedschap, kwamen en gingen er mensen, leerde ik wat échte vriendschap is en hoe je soms met kit de boel weer kan lijmen, werd ik voor de zoveelste keer verliefd op bruine ogen en ook dit jaar maakten Ed en ik vele vele kilometers om bij elkaar te kunnen zijn.
We hebben genoten, geleerd,
lief gehad, geruziet, gehuild, gevreeën, zijn gevallen en weer opgestaan en hebben elkaar steeds beter leren kennen en leren waarderen. Voor alles lieverd, ook dit jaar weer, mijn innige dankjewel!

Weer een jaar verder. Mijn zaakjes voor elkaar en het geluk lacht me toe. Toch heb ik nog vaak het gevoel dat ik maar wat doe. Een tussenstation op weg naar later. Who knows, misschien is 2014 al later. Misschien komen er antwoorden, misschien wordt het nog een jaar van genieten en beleven en maar zien waar het leven me naartoe brengt.

Ik heb mijn dierbaren nog, we gaan gezond het nieuwe jaar is.
Dankbaar en gezegend neem ik er eentje op jullie allemaal vanavond.

Bedankt voor het volgen, bedankt voor het reageren. Tot in het nieuwe jaar!

Op ons..

Ik laat me met de stroming meedrijven en ga tenslotte voor anker bij het eiland waar ik heen werd geleid..

Marga, 31 december 2013