Auteur: readmarga

Geplaatst in Edwin, Warmte

CV

Gepost op door readmarga

Nee, deze blog gaat niet over de Curiculumdinges die je moet maken als je ander werk wil, deze blog gaat over warmte. Niet de niet te evenaren lichaamswarmtevariant, maar die warmte die voor veel mensen gewoon is geworden en voor mij oh zo bijzonder werd. Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.

Ik vond mijn droomhuisje een paar maanden geleden. Ik kwam, zag, kocht en was op slag verliefd. Alles klopte en met wat pimpen, kwasten, plakken en leggen werd het mijn schitterende paleisje. Via Marktplaats kocht ik een kachel. Precies wat ik wilde, met kitscherige houtblokjes en echt vuur. Geen gesleep met houtblokken, wel echte stralingswarmte zoals alleen een kachel je die kan geven. Het was goed toeven in mijn paleis.
Tot de winter echt doorbrak..
De snottebellen aan mijn neus bevroren op het moment dat ik de woonkamer verliet. Vanaf de bovenverdieping zweefde een ijzige kou in het trappengat.. Het vocht op mijn enkele beglazing boven bevroor, de dubbele dekbedden, sokken en truien in bed hielpen niet meer… Met een warm lijf héél dicht naast me was het nog te doen, maar aangezien die kachel in het westen woont en zijn stralingswarmte geen 175 km kon overbruggen (hmm, hij heeft dus toch zijn beperkingen) had ik het toch voornamelijk heel heel veel koud. Naar bed gaan stelde ik zo lang mogelijk uit, tanden poetsen en pyjama aantrekken deden we beneden, voorlezen dicht bij de kachel en Thomas wreef ik warm in zijn bed..
Het onvermijdelijke hoesten begon.. Zowel bij hem als bij mij, mijn woongenot werd heel rap minder. Energie vloeit weg als je lichaam constant bezig is om op temperatuur te blijven. Dit kon niet langer zo…
Mijn held uit het wilde westen kwam. Niet te paard, maar wel met radiotoren, meters leiding, een ketel, afvoerbuizen en electriciteitstoestanden. De spaarzame momenten die we samen waren stonden in het teken van boren, schroeven, solderen en koppelen. Mijn huis werd een gatenkaas.. Zorgvuldig gestucte muren werden doorboord, mijn ouderwetse zachtboardplafonds kregen het zwaar door afbrokkelende delen en langzaamaan kreeg alles vorm. Het kloppende hart hing op zolder, zijn aderen lagen door het hele huis en zijn organen hingen aan de muren… Het moment was daar om hem tot leven te wekken..
Na een lange zondag doorwerken vond het eerste water haar weg door de leidingen en werd ik langzaam omhuld met een warme deken… Nooit vergeet ik dat moment.

Mijn huis voelt anders aan. Ik kan weer normaal slapen en vroeg met een boek naar bed zonder dat ik met een bivakmuts op en in een skipak aan in bed moet zitten. En ja, ik ben een zeikerd, een koukleum, verwend en niks gewend, maar ook voor mijn longenklantje in de kamer naast me was het een absolute must.

Mijn lieverd legde geen CV aan, hij legde rust en geluk, gezondheid en warmte aan. Op afstand zet ik mijn E-thermostaterigespeledingetje op 20 en rij met een glimlach naar huis. Fonkelende lichtjes van de kerstboom, gezellige kaarsjes en een heerlijk huis. Mijn warme, knusse thuis!

Geluk is óók centrale verwarming….

~Marga, 18 december 2012~

Geplaatst in Televisie

Kindertelevisie

Gepost op door readmarga

Wat een drama was het. Het uitzitten van de teringtubbies, de hele rataplan uit de Studio 100 toverdoos en noem maar op. Na babytv met het kindvriendelijke geplingel en zoete kleurtjes al een hele verademing, maar evengoed hell on earth. Wat keek ik er naar uit dat kindlief groot genoeg was voor de tv programma’s voor grotere kinderen. Bye bye Nederland 3, hello Nickelodeon.

Het is ochtend. Ik wankel half slaapdronken richting woonkamer. Uit de speakers van de televisie schalt een hysterische Amerikaanse serie waarin de nagesynchroniseerde personages kennelijk alleen op volume tien met elkaar kunnen communiceren. De helft is Nederlands, de andere helft Belgisch. De reden waarom is mij geheel onduidelijk. Het publiek (een lachband?) lacht om elke flauwe grap. Mijn zoon vertelt bij elke nieuwe scène wat er hierna gebeurt, want hij heeft deze aflevering al een aantal keer eerder gezien. Hij is niet de enige… Ik vraag voor de zoveelste keer of de televisie wat zachter kan, mijn ‘net wakker’ hoofd trekt het niet.
“Gelukkig” begint na de leuke tweeling die de ene ochtend 8 is en in een hotel woont en de volgende ochtend 16 is en rondvaart op een cruiseschip (nee hoor, dat is niet verwarrend), Spongebob. Ok, ik geef toe, met vrienden, ’s avonds laat, met wat drank op, is hij grappig. Maar ’s ochtends wil ik die stuiterende k-spons met zijn uberirritante lachje het liefst heel hard en tergend lang uitknijpen.. Vraag ik zoonlief te zappen komt hij terecht op een andere herhaling, hysterische serie of herrieprogramma… Leuk voor de kinderen, kennelijk.

Op donderdag heb ik een kindloze ochtend. Dan heb ik de radio aan, of eet ik in serene stilte mijn muesli, lees een boek en geniet intens van de rust.

Televisie ’s ochtends uit als Thomas er wel is? Tja, zou kunnen, maar zoals voor mij de dag begint met een boek, is dit voor hem het ultieme begin van de dag. Ik gun hem dat.

Misschien kan ik hem interesseren voor het ontbijtnieuws.

“Schat, Jan de Hoop is echt heel erg grappig. En zijn kopje past altijd bij zijn kleren. Leuk hè.”

Marga, 10 december 2012

Geplaatst in Kerst

Tante Miep

Gepost op door readmarga

Tante Miep is een rots. 94 Jaar en niet kapot te krijgen. Vroeger, toen mijn oma nog leefde, gingen we regelmatig bij haar op visite. Tante Miep, toen nog jong, woonde bij een vrouwelijke arts op zolder. Ze noemde die vrouw altijd “de dokter” en voor mij als klein meisje was dat zo’n begrip dat ik me destijds niet realiseerde dat die vrouw echt huisarts was. Toen de arts overleed verhuisde tante Miep naar beneden. Ze zou haar eeuwig blijven missen.
De afgelopen jaren zag tante Miep regelmatig het ziekenhuis. Dan reden we in allerijl naar Eindhoven om haar nog even te zien “voor je weet maar nooit”, maar ze kwam er elke keer weer bovenop. Troffen we haar de keer erna thuis had ze net de stoep voorzien van een laagje kleur of de woonkamer behangen. Voor mijn kleine man is tante Miep vooral bekend door de cadeautjes die meegenomen worden door familieleden en de verjaardagskaarten die steevast geld bevatten. Overigens worden die kaartjes wat verwarrend, want mijn zus en ik worden inmiddels door elkaar gehaald waardoor ik gefeliciteerd wordt met mijn neefje of hoor dat het zo fijn is dat ik al jaren hou van mijn zwager.
Tante Miep zou het niet aan kunnen dat ik niet meer samen ben met haar geliefde S. Scheiden komt niet voor in haar streng katholieke gedachten. Dus om tante Miep te beschermen hebben we haar niet verteld dat ons sprookje niet meer is. Ze is toch al zo oud, het zou vast niet lang meer duren.
Maar taai als tante Miep is, schrijf ik nu al 1,5 jaar kaartjes waar nog steeds de vertrouwde drie namen op staan. En met kerst ontvangen wij dan een kaartje waarop staat dat we moeten genieten van ons heerlijk gezinnetje. Elke keer behoorlijk pijnlijk.
En toch, hoe sterk ze ook is, als ik het broze oude besje voor me zie, dan kan ook ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar uit de droom te helpen.
Dus ook dit jaar schrijf ik haar met liefde een kerstkaart uit naam van ons drietjes en het zal me niet verbazen als ik dat nog tot 2020 kan blijven doen.

Op naar 2013 lieve tante Miep!

Marga, 10 december 2012

N.B. Mien van Dommelen
overleed 6 dagen later. Ze is 95 geworden.

Geplaatst in Spijt

Kruispunt

Gepost op door readmarga

Heb jij wel eens, als je je leven resumeert, dat je bepaalde afslagen die je nam over zou willen doen? Een afslag die ervoor zorgde dat je leven, nadat je hem nam, een andere wending kreeg. Eentje waar je eigenlijk, achteraf bezien, niet blij mee bent?
Liggend op de bank, met mijn hoofd in de schoot van mijn lief hadden we een gesprek over keuzes die we maakten in ons leven en ik vroeg hem “Welke keuze in je leven is bepalend geweest voor het vervolg en welke zou je heel graag over willen doen?” Er waren er een paar geweest zei hij en mijn eigen vraag zette me vervolgens aan het denken.
Mijn leven heeft een totaal andere wending genomen de afgelopen anderhalf jaar, maar waar en wanneer is dat begonnen? Welke keuzes hebben er uiteindelijk toe geleid dat ik ben waar ik ben en waar had ik achteraf bezien rechtsaf moeten kiezen in plaats van de andere kant?
Was het die keer in de kroeg dat ik besloot te blijven en toch nog dat ene drankje nam? Of was het het moment dat ik besloot een andere baan te zoeken waardoor ik bij de gemeente terecht kwam? Of was het het de keuze om weer te gaan studeren na een jaar werken of mijn beslissing om me aan te melden bij diverse social media sites die mijn wereld groter maakte evenals mijn verlangen naar vrijheid?
Ik besloot dat het niet te doen is om te analyseren waar het “mis” is gegaan. Alle keuzes die ik maakte hebben me gebracht naar vandaag. En vandaag is waar ik het mee moet doen. Ik heb geen zin meer in “had ik maar” of “ik had nooit”. Spijt brengt me nergens, terugkijken ook niet. Het heeft me teveel energie gekost, ik kan de tijd niet meer terugdraaien en mijn keuzes evenmin.

Het is zoals het is.
De afslagen die ik nam zijn niets anders dan bepalend geweest voor waar ik ben vandaag.
Het zal zijn redenen wel hebben gehad.

~Don’t look back, you’re not going that way en wie teveel terugkijkt staat altijd met zijn rug naar de toekomst.~

Marga, 9 december 2012

Geplaatst in Kerst

Bomenhemel

Gepost op door readmarga

Hij stond, met zijn ouders, broers en zussen, ooms, tantes, neefjes en nichtjes in een prachtig bos, gezellig samen, dicht bij elkaar. Als klein scheutje was hij hier neer gezet. “Groei maar hard en doe goed je best”, zei die aardige meneer nog. En dat deed hij. Lente na lente, herfst na herfst en wat winters. Hij werd groter en groter, groeide en bloeide, voelde zon, regen en sneeuw op zijn naalden en zijn leven was goed. Tot die ene noodlottige dag.

Zijn vader had hem er al voor gewaarschuwd. Elke winter weer werd het spannend. Want papa had gezegd: “als het koud wordt jongen, dan komen ze sommigen van ons halen. Kijk de andere kant op als de mensen komen met de grote zagen, het is geen prettig gezicht”.
Die winter was zijn vader aan de beurt, evenals zijn moeder en grote broer. Zoals zijn vader had voorspeld kwamen de mensen. Met brullende zagen maakten ze een eind aan het leven van zijn ouders en van vele anderen. Ze werden weggevoerd, ver bij hem vandaan en hij had geen idee waar ze gebleven waren. Het duurde echter niet lang voordat hij daar zelf achter zou komen.

Het werd lente, zomer en weer herfst. Met het vallen van de bladeren en de dalende temperaturen nam zijn angst toe. Zijn vrees werd waarheid. Met een rechte incisie en een korte, scherpe pijn was het gebeurd. Opeens zag hij de wereld van een andere kant. Het duister bleef echter uit. Opgelucht constateerde hij dat hij nog leefde.
Met een heleboel anderen vertrok hij op een grote kar. Wat een avontuur, waar ging hij heen?
Hij zag het allemaal niet meer zo goed, omdat ze iets om hem heen hadden gewikkeld. Het knisperde en hield hem droog, maar het was behoorlijk krap en zijn takken, die altijd wuifden in de wind, zaten geplet tegen zijn stam. Met geweld werd hij op een bult gegooid bij een groot gebouw. Er stonden mensen met rode neuzen, mutsen en dikke jassen. Één ervan kwam naar hem toe gelopen met iets scherps in zijn handen. Hij verwachtte weer een scherpe pijn, maar er gebeurde iets anders. Het krappe spul werd doorgesneden en zijn takken spreiden zich weer. In volle glorie stond hij daar, tegenover een grote man en een klein meisje. “Die is mooi papa, die wil ik hebben”, hoorde hij het kleine meisje zeggen en hij gloeide van trots. Hij was mooi! De meneer van het grote gebouw stopte hem ergens in en aan de andere kant kwam hij er weer in iets straks uit. Dit keer duurde het echter niet lang. Na een kort ritje werd hij ergens naar binnen gedragen. Wat was het hier warm en gezellig. Hij werd weer rechtop gezet en bevrijd uit zijn krappe jasje. En toen werd het pas echt mooi.
Hij kreeg lampjes en kleurtjes, er werden dingen aan zijn takken gehangen en er werd iets op zijn hoofd gezet. Hij zag er prachtig uit. Dagenlang was hij het middelpunt van de aandacht en hij genoot. Maar hij kreeg het ook warm, te warm en hij had een ondraaglijke dorst. Hij voelde dat er steeds meer naalden naar de grond dwarrelden en hij snakte naar water en naar koude grond. Net toen hij zich bedacht dat hij het niet heel veel langer uithield, werden alle mooie dingen van hem af gehaald. De spulletjes verdwenen, hij werd weer zichzelf. “Oh”, dacht hij blij, “nu kan ik weer terug naar het bos waar ik weer water krijg, buitenlucht en zon, zodat mijn naalden weer kunnen groeien.”

Hij ging weer in de auto, en hij glimlachte. “Misschien zie ik papa en mama straks weer”. De auto stopte en hij werd eruit getrokken. Voor hem doemde een groot vuur op. Het laatste wat hij zag was een paar nichtjes en neven. Hij vloog door de lucht en toen werd alles zwart…

En daarom heb ik dus een kunstboom.

Marga, december 2012

Geplaatst in Mama

Tweede kans

Gepost op door readmarga

Maandagavond een telefoontje van mijn zus. “Pap zit in het ziekenhuis, het is foute boel met mama. Een hartinfarct, meer weet ik ook niet.” Ongeloof, woede, verdriet en een verlammende angst. Een paar uur wachten en zweven tussen hoop en vrees.. En dan het verlossende woord. Ze is er nog, maar het is niet best. De woorden dringen maar vaag tot me door. Een zwaar hartinfarct, gedotterd, oog van de naald, bijna niet meer hier geweest.. Het suist in mijn oren. Niet mijn mam, ze is te jong, dit is niet waar.

Dinsdagmiddag. Ik schuifel voorzichtig de kamer op de hartbewaking op. Ze zit rechtop in bed en ziet er eigenlijk beter uit dan de afgelopen maanden. Mijn wallen en betraande gezicht lijken ineens totaal misplaatst. “Nee hoor, prima geslapen en we hebben het best gezellig”.. Maar dan toch, praten over de kleinkinderen en wat had kunnen gebeuren. Een eenzame traan die woest wordt weggeveegd. Blij moeten we zijn! Ik laat de mijne de vrije loop. Blij is niet wat ik voel al zou dat wel moeten.

Woensdagavond. Ik tref één van haar oudste vriendinnen aan haar ziekenhuisbed. “Wat lijk je toch op je moeder”.. En ik denk, haar vader kreeg op zijn 47e een infarct en stierf. Mam is 59, het scheelde niks.. Heb ik die genen ook als ik zo op haar lijk? Het houdt me wakker die nacht, ik krijg geen rust. Resumeer haar leven, ons leven, mijn leven.. Heb ik haar vaak genoeg gezegd dat ik van haar hou? Wat nou als het alsnog mis gaat? Wat had ik gedaan als ze ons gewoon was ontglipt en waarom ben ik niet alleen maar blij dat dat niet is gebeurd?

Donderdag. Ze is van de hartbewaking af. Kan dat zomaar? Flashbacks van een afgekoppeld zoontje zonder de geruststellende piepjes die zijn hartslag registreerden.. Vragen buitelen over elkaar heen. Als het nu weer mis gaat, hoe weten ze dat dan? Mam zit in een stoel aan tafel met mijn vader. Ze ziet er opgelucht uit.. Geen draadjes meer. Ze had mogen douchen, kan weer zelf plassen.. Praatjes voor tien en ik waarschuw haar. Mam, doe rustig, het is niet niks wat er gebeurd is. Ik maak me zorgen om haar. Ze is drukker met haar kamergenoten. De overbuurman wacht op een nieuw hart, dat is pas erg.. Ze negeert, fietst voorbij en ik wacht het moment af dat ze alsnog instort.

Vrijdagochtend. De familiekamer in het ziekenhuis. De tafel staat vol met cadeautjes naast een enorme stapel kaarten. We zitten er met zijn viertjes. Ons gezin. Mijn moeder huilt. Eindelijk… Ik huil met haar mee en stop niet meer. Ik voel me stom. Wil het liefst net als vroeger in haar kruipen. Samen in die gele badjas en horen dat alles goed komt. Maar ze is gebroken, heeft genoeg aan haar eigen verdriet en ik ben al lang geen klein meisje meer. Jarig, 60, en dan hier. Geen taart en slingers, geen visite en zeker niet het verrassingsweekendje dat we voor haar hadden georganiseerd. Wat volgt is een bijzonder gesprek. Over teleurstellingen, verdriet, nieuwe kansen en nieuwe wegen. Vechten voor een toekomst met een minder functionerend hart maar met de liefde van ons gezin. We hebben een tweede kans gekregen en dat geluk hadden we bijna niet gehad.

Vrijdagmiddag
Ik pak mijn tas in voor een weekendje weg. We gaan toch maar, zonder opa en oma. Dat voelt raar en iets in mij wil het niet. Maar ze wil zo graag dat we gaan en gaan genieten en eigenlijk is dat ook hard nodig. We moeten vieren dat ze er nog is, maar ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet bekomen van de schok, mijn tranen nog niet gedroogd en de teleurstelling over het niet met zijn allen weg kunnen nog niet verwerkt.
Maar we gaan, maken lange wandelingen, zwemmen, rusten uit en drinken een borrel.

Op jou mam, omdat je de 60 hebt gehaald en er nog bent.. Het oog van die naald was klein, maar het is je gelukt om er doorheen te kruipen. Dat engeltje op je schouder vond ook dat het je tijd niet was. Your work here isn’t done!

Proost!

Marga, 16 november 2012

Geplaatst in Mars

Beste W.

Gepost op door readmarga

Heeij jij daar op die wolk. Er wordt om je gehuild hier beneden. Dat is ook niet zo gek natuurlijk, naar wat ik ervan begrepen heb was je een nogal bijzonder mens. En daarbij,  doodgaan op jouw leeftijd is natuurlijk helemaal not done. Je had het zelf ongetwijfeld vast ook liever anders gezien. Je liet wat mensen achter hier en van 1 ervan ben ik gaan houden. Ik doe een poging om zijn beste vriend te vervangen. Of gewoon maar een andere te zijn. Maar hoe vul ik nou die rol in die jij had? Ik kijk nooit naar borsten eigenlijk of vrouwen in het algemeen. Bier vind ik vies. Ik krab nooit aan een niet aanwezig scrotum. Kortom ik ben geen man.  Ik kan niet wat jij deed. Ik kan wel goed luisteren net als jij. Misschien helpt dat wat.
Hij schreef me laatst dat hij je had gezien in een park. Toen hij nog een keer keek was je het niet. Maar je was het wel he. Je wilde gewoon even weten of het wel goed met hem gaat. Nou, het kan soms beter. En ookal hou ik dan niet van bier en zijn vrouwen gewoon vriendinnen in plaats van een sexueel wezen, ik steun hem wel. Net als jij altijd deed. Dus daarom, Marga, aangenaam, beste aardse vriendin van Mars. Bedankt dat je er hier voor hem geweest bent en fijn dat je vanaf daar op hem let. Hij heeft het nodig dat iemand hem af en toe de weg wijst. Maar dat hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen. ;-). Wij kennen hem als geen ander. Dus fluister hem af en toe wat goede adviezen in, dan doe ik via de digitale snelweg hetzelfde. Dan heeft hij het beste van twee werelden. En hij verdient niets minder dan dat.

Vriendschap heeft geen fysieke aanwezigheid nodig en gaat verder dan de dood.

Een jaar weg, maar nooit vergeten…

Marga, 5 november 2012