Auteur: readmarga

Geplaatst in Den Haag, Divers, Thuis, Toekomst

Streekpost

Gepost op door readmarga

Vanaf het moment dat ik weet wat een brievenbus is en dat er een verschil bestaat tussen streekpost en overige bestemmingen ben ik heel trouw geweest in het sorteren. Ik heb altijd visioenen van een totaal overspannen postmedewerker die ingehuurd is voor overige bestemmingen en ineens een kaartje moet verwerken waarvan de bestemming dicht bij huis ligt. Volledig in paniek…
Overige bestemmingen was voor mij mijn hele leven alles buiten de postcodegebieden 7000 en 8000. Dat zit erin gebakken, dat is altijd zo geweest. Tot nu.

Ik ben verhuisd.

Mijn familie en vrienden (op eentje na) belandden bij het schrijven van de verhuiskaartjes op de grote stapel overige bestemmingen. De stapel streekpost omvatte slechts twee kaartjes. Een vriendin en mijn nieuwe schoonvader. Omgeving 2000 is nu mijn thuis, het netnummer 038 werd 070.

In voormalig huisje weltevree prijkt nog steeds het bord: Te koop. Dat houdt automatisch in dat het huis aangekleed moet blijven en verhuizen niet meer was dan iets meer kleding meenemen en wat onmisbare spulletjes. Ik stapte op zomaar een doordeweekse dag met een koffer met kleding in de auto en stapte twee uur later hier weer uit. En toen was ik verhuisd. Geen afscheidsmoment van mijn huis, geen groot vaarwel…

Gaandeweg deze verhuisvakantie zijn er toch wat meer meubels hierheen verhuisd (‘schat, mijn spullen zijn gewoon mooier dan de jouwe’) en is mijn huis langzaam ontmanteld. Ontdaan van haar spullen en haar ziel. Geef mij maar de quick and painless variant. Pleister met 1 ruk ervan af, even janken en weer door. Nu trekt het haartje voor haartje los en voel ik elk pijnlijk stapje in dat proces. Het wordt minder en minder mijn huis. Dat is goed, mijn toekomst is hier bij hem, maar dat de plek waar ik mezelf weer heb teruggevonden, nu afgedankt en uitgekleed achterblijft doet me zeer. Ze verdient meer.

De komende tijd zal ik er wekelijks slapen. Zolang ik de verantwoordelijkheid hou voor haar, blijf ik werken in 038. En kan ik kaartjes sturen naar de mensen die ik liefheb en blijft 8000 gewoon nog even streekpost. En hoe veilig dat ook altijd heeft gevoeld, ik hoop dat ik snel mijn nieuwe thuis, volledig mijn nieuwe thuis mag noemen. Zonder gereis, zonder versnippering en zonder tas inpakken. Volledig met hart en ziel op één plek.

Ik laat nu twee mannen achter als ik hier vertrek.

Home is where the heart is. Dat voel ik elke keer als ik hier de deur dichttrek. Bij hen ben ik thuis. Met veel vertrouwen beginnen we met zijn drietjes aan onze nieuwe start.

Marga, 11 augustus 2016

20160811_134348.jpg

Geplaatst in Afscheid, Thomas

Echt klaar

Gepost op door readmarga

De aula van de school is onherkenbaar getransformeerd in een feestzaal. Er draait een dj. Het is er bloedheet en in het midden van de zaal staan meisjes in mooie jurken hun zorgvuldig aangebrachte mascara van hun wimpers te huilen. De jongens hossen er wat ongemakkelijk omheen, slaan elkaar op de schouders en slikken wat ongewenste tranen weg. De laatste 15 minuten van het eindfeest van groep 8 is ingegaan en wij als ouders mogen even meekijken. 

Net op het moment dat ik de omgeving in me opneem en mijn ogen scannend op zoek zijn naar mijn kleine blondje, word ik de polonaise ingetrokken. Voor me loopt een vader die ik goed ken omdat we samen een project hebben gedaan, achter me een vader die samen met zijn vrouw goede vrienden zijn geworden. Ik passeer Thomas en zíjn vader en mijn blik blijft even rusten op mijn kereltje. Natte haren van het zweet en rode ogen van de slaap en weggedrukte emoties. Ik ken mijn mannetje als geen ander. Hij is moe en het zat en de tranen zitten hoog. Hij slikt ze weg als er een liedje wordt gestart dat het eind van het feest inluidt. 

Na wat mooie woorden van de directeur is het voorbij. Even ben ik terug in mijn eigen jeugd op mijn eigen laatste dag. Jankend vloog ik in de armen en tegen de troostende borsten van mijn geliefde kleuterjuf Hendriek. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar nooit meer zou zien. En dat klopte. Ik bleef in hetzelfde dorp wonen, dus de meesters en juffen en de kinderen uit mijn klas, zag ik nog regelmatig. Datzelfde hoorde ik de bijna ex-klasgenoten tegen elkaar zeggen.”We zien elkaar na de vakantie!” Zij gaan naar dezelfde school en zullen veel vriendinnen terug zien. Maar jij, mijn allerliefste schat, gaat in je eentje, maar samen met mij en gesteund door heel veel mensen, aan een nieuw avontuur beginnen. Ver weg van alles wat bekend en vertrouwd is. 

Eenmaal veilig thuis en dicht tegen me aan, komen dan eindelijk die tranen. Ik troost je, veeg ze weg en we praten samen. Over acht jaar basisschool en over je geliefde meester Yuri van wie je intens bent gaan houden na het plotselinge overlijden van meester Jan. Yuri, die een klas met gebroken zieltjes en veel vragen weer heelde en naar een hoger niveau tilde met warmte, humor en gezelligheid. Je vraagt je af of je hem wel voldoende bedankt hebt en ik beloof je dat ík dat namens jou zal doen. (Bij deze Yuri, je bent een bijzondere meester die hij nooit meer zal vergeten). Getroost door die belofte rol je je als een balletje op en valt met je knuffels in je armen, heel snel in slaap. 

Inmiddels lig ik in de kamer naast je. Mijn kussen wordt nat van de tranen. Het besef dringt keihard tot me door. Het gaat beginnen… Vanaf nu zal niets meer hetzelfde zijn. Andere school, ander huis, ander gezin en volledig ander leven. Best een eindje weg van (bijna) alles en iedereen. Vijf jaar lang naartoe geleefd, over gepraat en over gedroomd en nu ineens is het die zomer van 2016…

Voor ons is het niet zomaar een afscheid van groep 8 of afscheid van een school. Wij nemen van veel meer afscheid. Waar zij doorgaan in dezelfde stad, pakken wij ons boeltje op en vertrekken. 

En net op het moment dat het me even teveel wordt, zie ik hem in gedachten staan. Onze held uit het Westen. Naast hem op de grond zit ons bruine harige vriendinnetje. Zijn armen zijn wijd gespreid en we kruipen er samen in. We zijn thuis. Ons verhaal wordt geen verhaal van verlies en gemis, maar van liefde en geluk. En als ik daar ook maar een fractie aan twijfelde, zou ik er nooit aan beginnen.

Alles komt goed kleine man. Als we maar samen zijn. Ik ben zo ongelofelijk trots op je. 

Marga, 13 juli 2016

Geplaatst in Liefde, Songtekst

Blijf bij mij

Gepost op door readmarga

Je maakt de dagen zo licht om te dragen
En de nachten zo lang want ik kan niet meer slapen
Ik zou nog zoveel willen zeggen
Maar heb alles al zo vaak gezegd

Blijf tot de zon je komt halen bij mij
Want wat het leven zo mooi maakt
Gaat meestal veel te snel voorbij
Wees niet bang dat het fout zal gaan
Want alleen is er ook niet veel aan
Dus blijf bij mij

En waar het schip ook strandt, mijn schat
We zien het wel
Want ik wil alleen maar dat je bij me blijft

Je maakt de dagen zo licht om te dragen

CIMG3293.JPG

~Paul de Leeuw~

Geplaatst in Afscheid, Thomas

 Laatste week

Gepost op door readmarga

Nog één week. De laatste week van de basisschool. Nog even knallen met de musical en een spetterend eindfeest en dan zit het erop. Acht jaar lief en leed, voor jou, maar ook voor mij. Ik was leesmoeder in groep drie, gaf techniekles in groep vier en heb me gehecht aan je klasgenoten en sommige ouders. Ik zie ons nog staan bij het hek. Elke dag dezelfde gezichten. Tijdens het wachten deelden we lief en leed. Ik zag buikjes groeien waar broertjes en zusjes in huisden, we huilden om verliezen en genoten samen van onze steeds groter wordende spruitjes. De laatste jaren werd het contact minder. De kinderen fietsten zelf naar school en ik sprak nog maar weinig ouders. Maar als ik mijn mannetje wel weer een keer ophaalde en hij enthousiast vertelde hoe zijn dag was geweest, dan genoot ik weer net zoveel als toen.  

Ik zie nog zo die bange kleuter voor me die maar met moeite mijn hand kon loslaten. Die aan een heel klein tafeltje een puzzel maakte in de kleuterklas. Die de hele dag kon spelen en op vrijdagmiddag nog sliep om alles te verwerken. Ik zie klassenshows, knutselwerkjes, spreekbeurten en goede cijfers. Ik zie een jongetje dat in de veiligheid van een fijne school en met steun van zijn meesters en juffen groeide en bloeide, leerde en ontdekte, viel en weer opstond. Nu begin je een slungelige puber te worden, weer uit verhouding maar nog net zo mooi als toen. 

Een nieuw avontuur begint en ik schreef al eerder dat ik er moeite mee heb. We sluiten samen weer een hele fase af en ik neem ook afscheid van al die ouders die veel voor me zijn gaan betekenen en me geholpen hebben met opvang en aandacht.

Het is bijna voorbij en ik kan het nauwelijks bevatten. De tijd vliegt en hoe ik me ook uitrek, ik kan er nét niet bij. Het voelt alsof die kleuter van toen, langzaam mijn hand loslaat en bij me vandaan rent. En ik kan niets meer doen dan hem laten gaan en vertrouwen en hopen dat hij voldoende basis heeft gelegd om het voortgezet aan te kunnen. 

Sterkte ouders van groep acht! Bedankt voor al die ‘hekmomentjes’. Ik wens jullie het allerbeste. Misschien tot ooit… 

Marga, 5 juli 2016

Geplaatst in Divers

Tjilp

Gepost op door readmarga

Omdat ik vanmiddag kijkers kreeg voor mijn woning had ik een drukke ochtend. Tuinen schoffelen, buitensporig groen weghakken en alles binnen natuurlijk fris en fruitig maken. Lekker de ramen open, frisse buitenlucht naarbinnen laten, je kent het wel. Tijdens het poetsen hoorde ik voortdurend een vogel heel hard tjilpen. Constant hetzelfde monotone tjilp tjilp. Knetter werd ik ervan. Waar ik ook was, buiten, in de woonkamer of op zolder, constant dat keiharde tjilp tjilp.

Na de poets, werken en een gezellig hapje eten kom ik vanavond moe maar voldaan weer thuis. Ik zet serieus één stap over de drempel en hoor het weer. De tjilp tjilp was inmiddels een TJILP TJILP! geworden en ik zag de slapeloze bui al hangen met dat £¥₩£@# geluid onder mijn slaapkamerraam. Ik ging dus op onderzoek uit.
Ik trok aan takken, rammelde aan struiken  en volgde het geluid… En ineens dacht ik, het komt van beneden. Ik kijk achter de loungeset en twee knipperende bruine ogen kijken terug.

*TJILP*

Een merel, klem achter mijn bank en daar zat hij dus al de hele dag vast. Hoeveel hongerig kindjes waren in de steek gelaten omdat deze mama of papa vast zat in mijn tuin? Ik bied daarom meteen mijn verontschuldigingen aan en schuif de set aan de kant. “Wat doe je hier nou lieverd, heb je ergens pijn?” De merel begint meteen hysterisch rond te fladderen, maar vliegt niet weg.
Hij hupst rond, tjilpt nog wat en gaat vervolgens als kattenvoer zitten wachten. No way dus! Niet in mijn tuin. Ik kwak een hand chiazaad naar haar toe (het enige wat nog enigszins als vogelvoer kan dienen) in de hoop dat dat wat kracht geeft. Deze merel is niet van de superfoods kennelijk, want ze beweegt geen milimeter en kijkt me aan alsof ik niet goed wijs ben. Gezien het feit dat ik op mijn knieën tegen een vogel zit te praten snap ik die gedachte wel. Terwijl ik haar sussend toespreek en volledig verliefd word op mooie bruine ogen, trek ik mijn telefoon uit mijn zak. Ik heb namelijk een missie: dit beestje eindigt niet in een kattenbek.

“Goedenavond dierenambulance, wat kan ik voor u doen?”

Net als ik mijn hele verhaal heb gedaan aan de uiterst lieve jongen aan te telefoon hupst mijn merel weg, de straat in. Ik blaat in de telefoon dat hij niet kan vliegen maar nu toch wegloopt. Hulde voor mijn gesprekspartner die niet alleen rustig blijft onder mijn hysterische relaas, maar het ook nog volkomen normaal vindt dat ik bel.

“Ik denk dat hij in shock was van het klem zitten en gewoon even op adem moest komen. Als hij geen zichtbare gebreken heeft, dan regelt de natuur het wel”, zegt hij sussend. Dat geloof ik dan maar. Ik zwaai nog even en terwijl er een kudde musjes zich tegoed doet aan het chiazaad neemt mijn merel met een luide *tjilp* afscheid van me.

Ik hoop maar dat hij heel snel wegvliegt. Ik heb mijn best gedaan. Maar helemaal gerust ben ik er niet op….

 

Marga, 27 juni 2016

Geplaatst in Scheiding

Dankbaar

Gepost op door readmarga

Je huwelijk is voorbij. Dat besef is er vaak al eerder dan dat het hoge woord eruit is. Een pijnlijk proces waarin je alle fases van emoties wel doorloopt is het gevolg. En dan…Je wordt weer verliefd en ook de man waar je twintig jaar van gehouden hebt,  valt voor een ander. Enerzijds ben je blij omdat je de vader van je kind en de man die jou zijn liefde heeft gegeven, het allerbeste gunt. Anderzijds is het moeilijk, een andere vrouw die de plaats inneemt in jouw huis, jouw leven en als een moeder wordt voor je kind. Vanzelf gaat dat niet. Dat kost verdriet, woede, onbegrip en een heleboel gedoe. Omdat het vormgeven van zo’n intens gevoelige situatie voor alle partijen hard werken is.

Ook wij hebben moeten zoeken naar de nieuwe plek voor ons alle vier als ouders en zeker heeft het de nodige strubbelingen opgeleverd. Maar met alle investeringen van tijd en geduld zijn we in een fase beland waarin het echt nog wel eens mis gaat, maar overall gewoon goed is. Op geheel eigen wijze geven we dit nieuwe leven vorm. Voor buitenstaanders soms onbegrijpelijk…

Vandaag had ik een lange kantoordag. Kleine man was naar zijn papa gegaan na school omdat het in ons huis toch wel erg lang, erg ongezellig was. Toen ik naar zijn huis reed schoot door mijn hoofd dat ik jarenlang diezelfde route reed naar huis en naar hem vanuit mijn werk. Net als nu stond ook het eten klaar. “Je tweede vrouw is ook thuis”, grapte ik toen ik binnen kwam en inmiddels kunnen we daar allemaal om lachen.

Wat volgde was gezellig eten, Thomas’  zusje vertelt over haar vaderdagcadeau, Thomas oefende zijn spreekbeurt en wij drietjes praatten en lachten bij een kop thee en koffie.
Daar zat ik dan, in het huis wat ooit van mij was, in het leven dat ooit van mij was. En toch voelde het niet vreemd. Ik at bij vrienden die ik liefheb en ik voelde me welkom. Het was allemaal gewoon goed en geenszins raar.

Toen ik weer thuis was appten mijn ex en ik elkaar bijna tegelijk dezelfde woorden naar elkaar. “Wat ben ik blij dat dit zo kan.” En dat ben ik. Blij! Blij met de situatie en blij met onze nieuwe partners die ons de ruimte geven de beste ouders te zijn voor ons mannetje.

Dat we elkaar zijn verloren als geliefden, konden we niet voorkomen. Dat we vrienden konden en mochten blijven, wat mijn allergrootste wens was in het belang van ons kind, is ook aan hen te danken.

En dat mag ook wel eens gezegd worden.

image

Marga,  20 juni 2016

Geplaatst in Vriendschap

Mijn boff

Gepost op door readmarga

Tijdens één van onze flauwe heen en weer tiktaksessies als reactie op een post op Facebook ontstond het idee. We gaan bloggen over elkaar! Een ode aan onze blogvriendschap en een ode aan elkaar. Hij schreef al eerder over mij. Nu is het mijn beurt om hem in de spotlight te zetten.

Over wie heb ik het eigenlijk? Dat op zich is al een goede vraag. Ik noem hem Herman, sommigen noemen hem Manus (depressief?), maar het schijnt officieel Hermanus te zijn. Dat leverde, de eerste keer dat ik contact met hem had, een hilarisch gesprek op. “Hoe heet je zeg je, Hermanus? Hahaha grappig, dat rijmt op Urbanus, Hermanus van anus… Oh je heet echt Hermanus? En je kan er niet om lachen.. Oh.” Uiteindelijk heb ik hem maar ‘De tettenman’ gedoopt. Daarover later meer.

Ik vond Herman volgens mij destijds op Twitter, maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Wat ik wel weet, is dat ik meteen in een deuk lag om zijn blogs. Wat een heerlijke schrijfstijl heeft die man. Hij verzint woorden, knutselt zinnen aan elkaar en overgiet alles met een flinke dosis zelfspot. Tussendoor raakt hij een gevoelige snaar met stukken over zijn jongens en zijn ‘voormaligje’.
Net als ik moest hij het ineens alleen zien te rooien. Maar daar waar ik vrij snel de liefde weer vond, begeeft hij zich nog altijd middenin de jacht. Met wisselend succes, dat is. En dat snap ik niet. Ik geloof namelijk nog geen fractie van de rare fratsen die hij uithaalt als ik zijn blogs moet geloven. Het is gewoon een geweldig lieve kerel en papa met een (naar eigen zeggen en ik moest dit met het pistool op mijn slapen vermelden) prachtlijf. Dus dames, where the hell are you?

Zelfs mijn familie is dol op mijn Herman. De mooiste anekdote is toch wel dat we als gezin op weg waren naar een begrafenis en iedereen een beetje met zijn ziel onder de arm in de auto zat. Ik was, om mezelf wat op te vrolijken, wat oude blogs aan het lezen. Omdat ik uiteindelijk zat te gieren van het lachen, wilde de rest van het gezin wel meegenieten. En zo gebeurde het dat de mislukte dates van Herman ons door de reis heen loodsten op weg naar een verdrietig afscheid.

Ja ik lief Herman de Tettenman.’ Speaking daarover, hoe zit dat nou? Slik snel even die slok thee door, want dit gaat vrouwelijk Nederland niet leuk vinden. Herman noemt borsten, de zachte meisjes die alle respect van de wereld verdienen, tetten! Dat is toch serieus de afknapper van de eeuw? Ik hoop nog altijd dat hij dat niet doet tijdens een intiem onderonsje. “Schatje, kom hier met die lekkere tetten van je.” Iedere vrouw rent gillend weg. Nu ik erover nadenk, dat doen ze dus ook hahaha.. (Sorry H.)
Ik voed hem daarom een beetje op. Inmiddels heeft hij de cursus ‘Hoe om te gaan met vrouwen en hun rondingen’ glansrijk doorstaan, weet hij dat een vrouw het nooit (nooit Herman!) over haar figuur of gewicht wil hebben, tetten borsten zijn, en een vrouw liever hoort dat ze mooi is, in plaats van lekker. Overigens heb ik hem daarmee geboetseerd tot ideale man voor mezelf. Toch jammer dat ik al verkering heb.. *Wink*

Mijn blogliefde en ik, we begrijpen elkaar. Ik hoef mijn scherpe reacties op zijn teksten nooit uit te leggen. Sterker nog, hij overrulet me met enige regelmaat met een nóg gevatter antwoord. En dát lieve H. krijgen maar weinig mensen voor elkaar.

Ik hartje jou ook, mijn Best Online Friend Forever.

Ook meegenieten? Lees mee

Marga, 15 juni 2016

relatiebureau (2)