Categorie: Divers

Geplaatst in Divers, Kerst, Tijd

Time flies

Gepost op door readmarga

Ik ben moeder van een tiener. Zo heb je een baby, een dag later is hij tien. Het valt niet meer te ontkennen. Ik! word! oud!  Sterker nog, ik ben al oud. Bijna veertig Ruim dertig en toch voelt het alsof ik net van school kom.
Vroeger, als ik weer eens een paar dagen lag weg te vervelen en zo’n veertiger in de vorm van mijn liefhebbende moeder tegen me zei dat het leven voorbij vliegt en ik vooral toch echt eens met mijn luie reet uit mijn tienerbed moest komen, kon ik alleen maar lachen. Voorbij vliegen? Lamenielachennie.  Alles duurde eindeloos. De schoolweken, winters en zomers. De tijd tussen je verjaardagen leek wel tien jaar te duren. En nu? Voor mijn gevoel had ik die plastic k*boom (met de k van kerst) net weer in de doos zitten en hij staat alweer in de kamer.

Ook in de spiegel valt het niet meer te ontkennen.  Het verval is dramatisch snel toegeslagen.  Tussen mijn frisse blonde lokken stralen me de grijze touwtjes tegemoet.  Mogelijkheden genoeg om afbraak te verhullen, maar rimpels laten zich lastig wegverven.

Life begins @40 zegt men. Hoe zonde is dat. Dan heb je toch al 40 jaar een soort van net niet geleefd. En toch voelt het ook voor mij zo. Jarenlang gezocht naar het antwoord op het grote “wat wil ik nou eigenlijk” en daar nu toch een antwoord op gevonden. Ik moest er 36 voor worden om te weten wat ik wil en met wie.
Over vier jaar begint het dus allemaal echt. Ben benieuwd. Wel jammer dat mijn lijf dan ook 40 is. Ik had liever de start van mijn leven gevierd in een wat jeugdiger jasje.

Het jaar is weer voorbij gevlogen. De kerstdagen staan voor de deur, er wordt gepiekerd over het vreten-op-aarde-aspect van dit gezellige feest waar ik dit jaar voor mag zorgen en de kerstvakantie is bijna begonnen. Het was weer een schitterend jaar met ups and downs, prachtige momenten, liefde en genieten.

Dat is toch een stuk belangrijker dan het feit dat de kerstjurk een slim-fit onderjurk nodig heeft om de rollade te verhullen en de kapper weer een uitdaging heeft om me tien jaar jonger te verven. Die rimpels? Die noem ik karakter en ervaring en mijn buikje een teken van welvaart. Ik ben dankbaar dat mijn leven vol en gelukkig is en dat ik het mag delen met zoveel lieve mensen om me heen.

Time flies when you’re having fun toch? Geen wonder dat het jaar weer zo snel voorbij was.

Fijne feestdagen en een prachtig uiteinde gewenst.

Tot volgend jaar!

Marga, 19 december 2014

 

Geplaatst in Divers

Als het ineens stil is

Gepost op door readmarga

Zwolle, de AA-landen

Jaren woonde ik dicht bij het winkelcentrum en deed ik mijn boodschappen bij de (toen nog) Super de Boer. Al jaren ga ik, ondanks mijn verhuizing naar een andere stad, naar de kapper in hetzelfde centrum omdat ik maar geen afscheid kan nemen van de meiden die daar werken. Al die jaren heb ik je zien zitten bij de schuifdeuren bij de ingang. Als ik haast had, passeerde ik je vluchtig en als ik tijd had dan stond ik even stil om naar je te luisteren of om je wat geld te geven. Rond de feestdagen vroegen kinderen je om iets te spelen voor kerst of sinterklaas. En dat deed je.

Vandaag las ik in de krant dat je niet meer leeft. Omdat een 17-jarige mafkees het nodig vond om je met een mes te lijf te gaan. Zomaar…

Het is stil in de AA-landen. Geen muziek, wel heel veel bloemen.
Bedankt voor al die momentjes van rust en luisteren. Ik zal nooit meer normaal langs jouw plekje kunnen lopen zonder stil te staan bij deze zinloze en laffe daad.

Marga, 3 december 2014

Geplaatst in Divers, Mama, Thomas

Cijferhel

Gepost op door readmarga

De keuze voor letters heb ik heel bewust genomen. Ik kon ook niet anders, want cijfers en ik zijn nooit vrienden geweest.  Met bloed, zweet en tranen heb ik me op school door Economie, Kostprijs, Wiskunde en alle andere waardeloze vakken heen geworsteld.  Het ontbreekt me aan inzicht waardoor de meest simpele sommen dansten voor mijn ogen. Door te kiezen voor schrijven en tekst en een rekenmachine  in mijn telefoon heb ik eigenlijk vrij weinig last van deze handicap. Tot vandaag.. Ik bereikte het dieptepunt toen ik keihard van mijn mijn-moeder-kan-allesvoetstuk viel… D’s en t’s, kom maar op, verleden en tegenwoordige tijd, eitje, spelling en dictee, met liefde kijk ik zijn huiswerk na. Vol goede moed gingen we vandaag dan ook aan de slag. Rekenen. Hmmm… Doen we ook samen moppie. (Groep 7, come  on, de problemen komen pas op de middelbare school als hij zich door natuurkundige vraagstukken heen moet worstelen en bij mij al bij de inhoudsopgave het licht uit gaat.)

Als een kilo appels 15 euro kost en nu in de aanbieding is voor 10 euro. Hoeveel procent korting krijgt de klant dan?

Oh neeeeeee!!!!

Spontaan onstaat er een zenuwtrek bij mijn rechteroog en is het weer 1989. Ik zit aan de keukentafel met mijn vader en mijn rekenwerk. “En dáárom is jouw antwoord dus fout. Snap je het?” “Ja ik snap het”, zei ik dan om ervan af te zijn. Al wist ik dat hij me niet liet gaan. “Leg het mij dan maar uit”, zei pa en natuurlijk kon ik dat niet. De pagina’s  van mijn werkboek plakten van de tranen aan elkaar en mijn vader werd er moedeloos van. Jaren daarvoor had hij namelijk dezelfde hel al met mijn zus doorgemaakt. Dezelfde keukentafel, dezelfde sommen en dezelfde wanhoop en tranen.
Ik zag het toen niet.. en ik zie het nog steeds niet. Voor iemand die goed kan rekenen niet voor te stellen dat je dit niet snapt. Zoals ik niet begrijp dat iemand het bezittelijke jouw zonder w schrijft. Dát is voor mij namelijk logisch. Rekenen is voor mij nooit logisch en ik zie dus ook nooit zomaar een oplossing.

Wat ik wel zag was een teleurgesteld smoeltje.  Mijn moeder… kan niet alles.. Damn, dat hij daar nu al achter moet komen. Dat moment had ik nog graag wat jaartjes uitgesteld.

Met een zwierig gebaar heb ik mijn paraaf op het grotendeels  lege werkblad gezet.

Sorry meester… het zit in de familie…

Marga, 25 november  2014

 

Geplaatst in Divers, Edwin, Relatie, Toekomst

Rust

Gepost op door readmarga

“Wat zie je er moe uit, gaat het wel goed met je?” Wat hoorde ik het vaak de laatste tijd en wat blijft het antwoord moeilijk  te geven. Met een gezond kind, gezond lichaam, een lieve vriend, een vaste baan, eigen bedrijf, genoeg eten op de plank en geen geldzorgen kun je toch eigenlijk  niet anders dan hier volmondig “ja” op antwoorden. En dat doe ik dus ook meestal, vooral omdat mensen doorgaans niet zitten te wachten op je hele relaas. Of dat relaas niet begrijpen als ik toch weer eens mijn gevoel laat spreken. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik snap het zelf niet eens.

Al jaren is mijn leven een achtbaan van het ene diepte-, naar het andere hoogtepunt. Van afscheid nemen en opkrabbelen, van verhuizen en reizen, van heerlijk samen naar eenzaam alleen, van een traan op een harig hondenhoofd naar een zwaaiend afscheid en van vele kilometers met de kleine man of alleen op donkere snelwegen.

Ik snak naar rust. Naar gewoon thuis, wij met zijn drietjes, met onze harige dochter en met mijn bonusdochters die af en toe aanschuiven. Naar gewoon weer op één plek wonen en de reistas alleen nog hoeven gebruiken als we er samen op uit trekken. En nee ik heb werkelijk niets te klagen en alles voor elkaar.. Dat weet ik want ik tel die zegeningen elke dag. Ik ben alleen zo allemachtig moe…

Lieve schat wat ben ik blij dat je na al die jaren nog steeds geduldig op me wacht. Dat je begrijpt waarom ik het aan Thomas verschuldigd ben om hem niet nu al mee te nemen. Dat je elke keer maar weer luistert naar al mijn zorgen en bezwaren en me vasthoudt als ik weer eens huil om niets..

Om niets, want we hebben alles, huisje(s), boompje en een beestje. Ik zou er alleen zo graag samen eens van willen genieten. Zonder dat continue aanwezige gevoel van het naderende afscheid. Ik wil de tijdelijkheid van ons afschudden en aan het avontuur beginnen. Omdat ik dan eindelijk weet of we het redden. Wij samen, na al die jaren los van elkaar met 160 km tussen ons in.

We zijn allemaal zo verschrikkelijk toe aan rust….

 

Marga, 23 november 2014

Geplaatst in Divers, Liefde, Mama

Doorstart

Gepost op door readmarga

Twee jaar geleden, wat is de tijd voorbij gevlogen. Twee jaar geleden al en toch is het nog bijna dagelijks onderdeel van ons en vooral jouw leven.

Twee jaar geleden…

De dag waarop we je mochten houden omdat het nog geen tijd voor je was om te gaan.

Je kreeg een tweede kans mam en tegelijkertijd een flinke tik. Bij alle onderzoeken krijg je te horen dat er afgezien van wat littekenweefsel  niets te zien is van het infarct wat jou zo plotseling trof. Dat litteken is er echter wel en we voelen dat als gezin elke keer opnieuw. We hebben met zijn allen weer moeten vertrouwen op jouw lijf en gezondheid. Ik ben zo trots op  de manier waarop je ermee om gaat. Even tranen en weer door, sporten, gezond leven en je best doen om je niet teveel zorgen te maken over ons. Dat laatste lukt nog niet zo erg. Het hoort bij je en maakt jou ook zo’n geweldig mens.

Mijn mam. De enige echte! Stoerder dan stoer en nog heel dicht bij ons.
Gefeliciteerd  lieve schat. Je bent twee!

Love you♡

Dikke kus
De jongste

 

Geplaatst in Divers

Bots

Gepost op door readmarga

Een trip down memorylane op zomaar een woensdagmorgen.  Op weg naar mijn werk hoor ik Guus Meeuwis praten over zijn twintigjarig jubileum en een cd die hij gaat uitbrengen.  Een ode aan Nederlandse artiesten.  Hij noemt een rijtje namen en heel zacht, aan het eind, nog net voordat het interview ten einde is, hoor ik hem “Bots” zeggen.  Meteen popt er een beeld op van een geel cassettebandje met zwarte letters en zit ik weer achterin in de auto met mijn ouders en zus.

Autoritten waren lang en saai in huize Van der Burgt.  Pa, een groot liefhebber van praatprogramma’s en radio 1 heeft mijn zus en mij tot het uiterste getergd tijdens het pre-walkman tijdperk en de lange ritten naar de familie in Brabant. De meest oninteressante onderwerpen kwamen voorbij op de zondagmorgen.  “Goe-de-morgen Ne-der-land, wel-kom bij…. “Actualiteiten op zondagmorgen.” Vandaag, gaan we het hebben over de paringsdans van de reetkever”.. Geen muziek kwam er aan te pas alleen geestdodend en oninteressant gelul.  Toch was er licht in de duisternis.  Want pa had bandjes.  En tussen zijn o zo geliefde Duitse schlagers ( ja smaak had ie) lagen een paar bandjes waar we wel blij van werden.  Lynn Anderson die zus en ik van voor naar achter meezongen, Vaya Con Dios (neenanana), Gipsy Kings ( banden Leo) en jawel Bots. Een Nederlandse band met een hele aparte stijl. Wat een bijzondere stem had die man en wat een gave teksten.
“Want je bent nog maar een snotneus en wie heeft het ooit beleefd. Dat een kind van amper 14 al een eigen mening heeft.” Ik begreep destijds de teksten niet echt maar zong ze uit volle borst mee.
Eenmaal op mijn werk zocht ik toch even op YouTube en vond een filmpje van “Zeven dagen lang”. Ineens had de zanger een gezicht en leerde ik dat dat nummer is opgenomen in 1976. Twee jaar voor mijn geboorte. Weer werd ik meegesleept door de bijzondere klank van de stem van de zanger. En wat een schattige video. Zo ingetogen en jaren ’70.

Vanavond ging ik op zoek naar de zanger, benieuwd of hij nog muziek maakt. Kennelijk is Bots lang gebleven en hebben ze meerdere cd’s op hun naam staan. De laatste heeft zanger Hans Sanders echter niet meer mee mogen maken. Hij overleed in 2007 tijdens de opnames van die cd. Hij is 61 jaar geworden.

En zo maakte Bots me, jaren na de laatste keer dat het bandje is afgespeeld, toch weer stil.

Marga, 1 oktober 2014

Geplaatst in Divers, Vriendschap

Druk

Gepost op door readmarga

Ja hoor ik leef nog en nee ik denk niet alleen aan mezelf. Of misschien toch wel zo nu en dan. Vooral omdat het niet anders kan….

Ik heb het druk. En niet omdat iedereen dat tegenwoordig als standaardantwoord op de “hoe gaat het met je” vraag geeft. Ik heb echt te weinig uren in een dag. Vooral omdat ik ook graag nog minstens acht uur wil slapen.
Waarom druk hoor ik je vragen. Kwestie van prioriteiten stellen en keuzes maken. Klopt! Mijn prioriteitenlijstje is echter ook wat aan de lange kant. Want naast mijn 30 uur ambtenarij die de laatste weken met gemak de 35 of meer haalt, investeer ik ook nog een uurtje of 10 per week in mijn eigen bedrijf. Daarnaast ben ik mama wat in mijn geval dan wel geen fulltime baan is maar toch aardig wat uren opslokt.  Met liefde natuurlijk, dat moge duidelijk zijn. Tel daarbij het huishouden, koken, boodschappen, de was, afwas, tuinen en al het overige onderhoud aan het huis bij op, de trainingen van zoonlief waar een ouder bij aanwezig moet zijn én natuurlijk mijn lieve verweg schat die me ook nog graag zo nu en dan ziet of spreekt en mijn uren zijn op… Ik ben heel blij als ik daarnaast af en toe kan afspreken met een vriend of vriendin, of iemand van mijn familie. En ja het zijn keuzes die ik zelf, heel bewust en om allerlei redenen maak.
Denk niet dat jij de enige bent voor wie ik weinig tijd heb. Dat is niet zo. Denk niet dat ik niet geïnteresseerd ben in jouw leven, vreugde of verdriet. Dat is ook niet zo. Denk ook niet dat ik spontaan heel veel tijd over heb. Die moet ik namelijk maken door dingen te laten. En dat doe ik graag, als je me nodig hebt of gewoon maar even wil zien of spreken. Maar meld het dan even. Roep een keer en ik maak die tijd vrij.
Het leven van Thomas en mij hier thuis draait grotendeels op mij. Er is niemand hier die me wat uit handen neemt als ik eigenlijk aan het werk moet of tijd wil besteden aan mijn sociale leven.  En het is eigenlijk best triest dat ik dat aan de mensen die zo dicht bij me staan nog steeds moet uitleggen. Dat ik me keer op keer moet verantwoorden voor de keuzes die ik maak over hoe ik mijn tijd indeel.

Dit is wat het is. En als me dat in jouw ogen een waardeloze vriendin maakt, dan is dat ook even wat het is.

Roep en ik ben er. Anytime. En dan blijf ik graag een keertje eten.  Omdat het best fijn is als dat koken een keer wordt gedaan. 😉

Voel je vooral niet aangesproken of aangevallen. Sommigen in mijn leven begrijpen het namelijk heel goed.

Ik hou van jullie en doe mijn best.

 

Marga, 29 september 2014