Categorie: Hoe vrouwen denken

Geplaatst in Divers, Hoe vrouwen denken

Roekilllll

Gepost op door readmarga

Vroeger was er een reclame op tv van een verzekeringsmaatschappij waarin een man een vlieg uit een kom soep redt en deze probeert te reanimeren. De slogan luidde ‘Als ze bestaan, dan werken ze bij Univé.’
Ik kan zeggen: ze bestaan. En ik werk niet bij Univé. Als ik een vlieg zie borstcrawlen in mijn ranja, dan vis ik hem eruit, spoel hem schoon en blaas hem droog. Ik kan er niet tegen, die nutteloze doodsstrijd van zo’n beestje. En ja ik weet, het is een insect, maar ik maak uit principe vrijwel niets dood. Behalve wespen, want allergisch, muggen die mijn kind aanvallen en andere kruipsels die de pech hebben gehad om met teveel pootjes geboren te worden. Buiten dat hanteer ik een strikt alles-heeft-recht-op-leven motto.

Het zal je namelijk maar overkomen dat je ergens wandelt of vliegt en ineens bam! Vermorzeld. Dat Japie de Vlieg eeuwig wacht tot zijn vrouw thuis komt van het boodschappen doen en vervolgens aan zijn bloedjes van vliegkindertjes moet uitleggen dat mama waarschijnlijk nooit meer thuiskomt. Dat ze volledig uit elkaar gesplotsjd aan een vliegenmepper hangt, ergens op drie hoog. Het idee alleen al. Daarom, als het niet aan een boom groeit of in de grond, maak ik het niet dood. En dat mijn shaslikje ook ooit geboren is, daar denk ik dan maar, heel hypocriet, niet over na. Ik heb hem tenslotte niet zelf de nek om gedraaid.
Ik heb echter één beest dat ik in gedachten al duizenden malen en op de meest gruwelijke manieren aan zijn einde heb gebracht; de duif in mijn dakgoot. Elke ochtend, stipt om half 6, begint het geroekoe-oe-oe… Knéttergek word ik ervan. Ik heb hem (in gedachten, natuurlijk) al met dartpijlen bekogeld, dynamiet in zijn kont gestopt, in een kattenasiel loslaten en met stenen van de dakrand gegooid. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het al bedacht.

Mijn grens betreffende dit schepsel is zo ver overschreden dat het me niet meer uitmaakt hoeveel familieleden dit kreng zullen moeten missen. Als ik hem te pakken krijg, dan is hij van mij. Zegt ze stoer…
Want stel hè, dat hij (het moet wel een man zijn) even niet oplet en ik krijg hem daadwerkelijk in mijn vingers. En dat hij me dan hulpeloos aankijkt met van die knipperende kraaloogjes. Dan wordt het weer niks en laat ik hem gaan. Want ik zou het niet kunnen.
En dus blijf ik met liefde allerlei manieren om hem te vermoorden verzinnen en lig me ondertussen met drie kussens op mijn hoofd te verbijten.
Iedereen heeft het recht te leven. Een mooi motto.
Dus…
Roekoe-oe-oe…
Roekoe-oe-oe…

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Auto, Hoe vrouwen denken

Droomduitser

Gepost op door readmarga

Ik ben kortgeleden verhuisd van ’t Oost’n naar Het Westen van het land. Omdat ik nog geen andere baan heb, ben ik dus zo’n 160 kilometer verwijderd van mijn werk. Ik kar heel wat heen en weer. Vriend vond het daarom een goed idee als ik gebruik maakte van zijn ‘degelijke Duitser’ in plaats van op en neer te rijden in mijn ‘frivole Française’.

Gezien het feit dat ‘rammelende roestbak’  inmiddels een betere beschrijving is voor mijn autootje, is dat een niet geheel onverstandige keus. Ik ben dol op mijn lieflijke wagentje. Ze is klein, wendbaar en past bij mijn geringe lengte. Zij en ik, we lijken voor elkaar gemaakt. Ik verdwijn in die enorme bak van Vriend. De stoel moet een kilometer naar voren om bij de pedalen te kunnen en ik zit dan uiterst ongemakkelijk, zo rechtop en met mijn smoel haast op het stuur.
Voor me heb ik nog een gigantisch stuk neus, achter me een enórme kont. Dat voelt niet overzichtelijk. Ik kan er dus ook voor geen meter mee inparkeren en heb al regelmatig rondjes gereden op zoek naar een parkeerplaats waar ik het enorme gevaarte wél kwijt kan. En dan al die hendels en knopjes en toestanden. Ik vind nóóit wat ik nodig heb.

Maar: los van al die ongemakken begint het te wennen. En geniet ik er stiekem steeds meer van. Ik nestel me ’s ochtends in het comfortabele leer en zet de tas met mijn laptop naast me op die andere mooie stoel. Ik bén ineens iemand. Niet de sufmuts in een gebakje, die enkel rechts rijdt, maar de blonde stoot in een grote bak die met gemak en power de boel links inhaalt. De weggebruiker waar mensen voor aan de kant gaan. Ik durf nog net even voor de invoegstrook ophoudt, een beetje gas bij te geven. De power in deze auto zorgt er namelijk voor dat ik niet alsnog moet afdruipen omdat ik niet hard genoeg kan. Ik doe mee met de grote jongens, de yuppenclub, de zakenlui.
Ik heb zelfs zo’n kleerhangergeval achter de hoofdsteun, waar ik nooit een colbertje aan hang. Maar het zóu kunnen. Ik geniet, ik ben vrij, ik ben the woman of the road!
Tot ik hem weer in moet leveren na een paar dagen werken. Dan krijg ik mijn oude, vertrouwde dametje weer terug. Met mijn eigen snoepjes in het dashboardkastje, mijn wanhopig maar zinloos platgetrapte gaspedaaltje én een usb-stick met míjn muziek.
Ach ja…
Ook best aardig…

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Divers, Hoe vrouwen denken

Sylvie perfectie meis

Gepost op door readmarga

Vorige week keek ik Linda’s Zomerweek en één van de gasten was ons aller Sylvie. Sylvie, met haar bambi-ogen, rimpelloze gezichtje, perfecte lijf, prachtige glanzende haar, en fantastische benen. Alsof de wereld van haar is, zit ze gedrapeerd op de bank. Ze heeft overigens, ogenschijnlijk probleemloos, twee uur lang níéts veranderd aan die houding.

Dan spits ik ineens mijn oren. Miss Meis is 38! Net zo oud als ik dus. Ik… met pondjes (oké kilo’s) teveel, met niet meer weg te smeren rimpels en futloos haar. Met treurigere borsten dan tien jaar geleden en grijze lokken als ik een kappersbeurt te lang uitstel. Wat doe ik fout??? Ik kan het niet eens gooien op het feit dat zij heel lang is; we zijn ongeveer even groot. Overigens is dat ook echt het enige dat we gemeen hebben.
Wat ben ik jaloers op haar. Op alles geeft ze het juiste en politiek correcte antwoord. Ze blijft vriendelijk lachen naar de soms irritante Linda die haar jaloezie ook niet echt onder stoelen en banken schuift. Sylvie kijkt liefdevol naar haar broer en laat op het juiste moment vallen dat ze een zwager heeft en dus he-le-maal oké is met het feit dat hij homo is. Sylvie is het toppunt van perfectie. Zelfs ’s avonds in haar eentje zit ze in de meest sexy lingerie en negligés op de bank alsof ze elk moment voor een fotosessie opgeroepen kan worden onder het motto “Daar voel ik me goed bij.”

Ik kijk nog een keer naar mijn bh-loze staat boven mijn oudste joggingbroek, want ongesteld, en vraag me af: Zou zij nou ook af en toe haar plas laten lopen tijdens een enorme lachbui? Zou zij haar ogen ook wel eens uit haar kop janken omdat haar huwelijk niet gelukt is en ziet ze er dan niet meer zo perfect en glad uit, maar heeft ze net als ik piekhaar en kikkerogen? Vraagt zij zich ook wel eens af of ze het allemaal wel goed doet, of ze wel een goede moeder is? Of is ze werkelijk altijd zo zelfverzekerd als ze nu doet overkomen?

Net als ik van jaloezie en goede voornemens om nu echt te gaan sporten uit elkaar plof, komt Vriend binnen. “Hé, is dat Sylvie?” Ik krimp van ellende nog wat verder in elkaar, houdt mijn buik in en probeer een onderkin te voorkomen door naar hem op te kijken.
“Sjonge wat een plastic kop, haar gezicht beweegt niet eens als ze praat. Wat zonde zeg. Jij nog een wijntje?”
Soms hou ik heel intens van hem…

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl

Geplaatst in Hoe vrouwen denken, Mannen, Verdriet

Mannen mogen niet huilen

Gepost op door readmarga

 

Mannen mogen niet huilen. Althans, dat vinden mannen vooral zelf. ‘Emoties tonen is een teken van zwakte en tranen zijn voor mietjes. Sterk moeten we zijn en janken laten we wel over aan onze vrouwen. En als die huilen, dan weten we ook niet wat we moeten. We kloppen wat onhandig op de rug van het huilende exemplaar, mompelen een ‘alles komt goed’ en kijken wanhopig met een schuin oog naar de televisie in de hoop nog iets van de wedstrijd mee te kunnen krijgen.’ Aldus, de échte man.
Gelukkig is niet elke man zo’n testosteronbonk. En dat is maar goed ook, want tegenwoordig wordt van mannen veel meer verwacht dan een hert schieten en deze op tafel kwakken, waarna de vrouw des huizes kan beginnen aan de stoofpot. Mannen krijgen vrouwelijke trekjes. Misschien wel door de wat minder heldere rolverdeling binnen de relatie.
Zo ken ik mannen die oneffenheden wegwerken met een camouflagestick, langer met hun haar bezig zijn dan ik een keuze maak over wat ik aan moet (en geloof me, dat duurt soms drie dagen), en harder huilen bij All you need is love dan ik. En ja die zijn toch echt hetero.
En eerlijk is eerlijk, ik vind het fantastisch. Wat is er mooier om je liefste in de ogen te kijken en deze langzaam waterig te zien worden omdat gevoel en een intens ‘houden van’ soms in woorden niet is uit te drukken. Daar kan geen bos bloemen of dijk van een compliment tegenop.

Emoties zijn rauw, puur en niet te sturen. Die overvallen je en komen recht uit het hart. Ik vind het fijn om verdriet met mijn lief te kunnen delen. Om hem te zien huilen als iets hem echt raakt. En voor de mannen die nu denken, dat deel je dan maar met je vriendinnen: niets is fijner om in sterke armen te kunnen kruipen, uit te huilen op een brede schouder en vervolgens kleine kusjes op je slaap te krijgen die je langzaam weer rustig sussen. Om vervolgens in ogen te kijken waar emoties in te lezen zijn. Omdat hij van je houdt en je verdriet met je deelt.

Dát heren, is pas een échte vent!

Marga, november 2016
Geschreven voor http://www.hoevrouwendenken.nl