Geplaatst in Thomas, Vriendschap

Joey

Een wolk rood haar, een wit snoetje en twee witte dunne beentjes onder een korte broek stonden voor de deur. Ik deed open en werd begroet met de woorden “Hoi, mag ik met dat jongetje dat hier woont spelen?” Met een grijns van oor tot oor liet ik hem binnen en hij stuiterde meteen naar boven. Verlegen was dit exemplaar in ieder geval niet en eigenlijk best een beetje brutaal. Toch kon ik hem wel knuffelen.

Nadat ik Thomas uit zijn oude buurt had gerukt en had verhuisd naar een ander deel van de stad, was hij ook zijn buurjongetjes verloren. Met die mannetjes was hij opgegroeid en vergroeid geraakt, maar ze woonden nu te ver weg om ’s avonds na het eten even met ze te kunnen voetballen.

Met de eerste zonnestralen begon van mij ook het geduw om mijn zoon uit huis te krijgen. Ga dan skeeleren, voetballen, naar de speeltuin (whatever, maar doe iets!!), het is zulk lekker weer.. Meneer had echter nergens zin in en het begon er steeds meer op te lijken dat alles waar geen stekker aan zit zijn interesse niet echt kon wekken. Ik zag een hele lange zomer voor me met een verveeld kind op de bank en een sacherijnige moeder in bikini in de tuin die om de vijf minuten wordt gestoord met een “ik verveel me” of de zoveelste “mam kijk eens”. Geloof me, ik heb het liefste kind van de wereld (uiteraard) en ik doe graag dingen met hem samen, maar ook ik wil af en toe gewoon ongestoord en ongegeneerd niksen en achterover hangen in een zonnetje in de zalige wetenschap dat mijn zoon het ook naar zijn zin heeft. In zijn oude buurt zag ik hem soms de hele dag niet behalve af en toe om te vragen of “ze” een ijsje mochten.

Het deed me verdriet hem in deze nieuwe buurt zo verloren te zien en zo angstig om er in zijn eentje op uit te trekken om nieuwe vrienden te maken. “Ik kan toch moeilijk zomaar op iemand afstappen mam”zei hij dan en ik bleef maar herhalen dat het zo wel werkt bij het maken van nieuwe contacten en dat hij het toch ook wel erg leuk zou vinden om ook hier wat vrienden te maken.

En toen was daar Joey. Ik bleef even onderaan de trap staan om te luisteren naar het vrolijke gebabbel op Thomas’ kamer. Het onophoudelijke gebabbel kan ik beter zeggen, want Joey hield geen seconde zijn mond. Ik voelde al gauw een lichte ergernis ontstaan bij mijn zoon die daar, net als ik, slecht tegen kan. Uiteindelijk moest Thomas naar crossfietsen en Joey besloot mee te gaan om te gaan kijken. Ik zei tegen hem dat hij even naar de achtertuin moest gaan omdat daar Thomas’ crossfiets in de schuur staat. Uiteraard ging Joey vervolgens dwars door het huis met zijn fiets met de mededeling dat “dit toch veel korter is dan omlopen”. Ik kon eigenlijk niet anders dan hem gelijk geven, dus ik kon er wel om lachen. Wat een joch.. De hele training lang is hij bij Thomas gebleven ondanks het feit dat het inmiddels met bakken uit de lucht kwam. Maar dat “mmmaakt niet uiuiuit, want ik heb het niet kkkoud.” Onderkoeld namen ze uiteindelijk afscheid en ik kreeg een zeiknat jongetje thuis die meteen riep dat Joey wel erg raar is. Ik hield vervolgens (met de bikinimiddagen in mijn achterhoofd) een pleidooi over mensen met verschillen en dat “een beetje gek” soms ook erg leuk kan zijn en dat het toch ook wel erg fijn zou zijn als hij een maatje in de buurt heeft waarmee hij af en toe kan spelen. Ok, vriendschap kun je niet sturen, maar ik mag toch best een beetje helpen.. In dit geval in ons beider belang.

Ik mag Joey wel.. Ik hou wel van een beetje gek en ondernemend. Wie weet wat een plezier we nog van dit mannetje gaan hebben. En… zijn vriendje in zijn oude buurt had ook rood haar. Wie weet is het een teken.

Marga, 18 mei 2013
Geschreven voor www.mommyonline.nl. Lees daar mijn maandelijkse blog

Geplaatst in Geluk, Vriendschap

Goud

Mijn leven heeft een andere wending genomen. Of het mooier is of beter zal nog moeten blijken. Vooralsnog ben ik na een lange periode van verdriet ontzettend op de goede weg. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet vol verwondering om me heen kijk en ik een warm gevoel krijg van binnen. Wat een lange weg was dit, maar wat is het eindresultaat geweldig. Al die onzekerheid, al die vragen en zorgen, het grootste gedeelte is nu echt voorbij. Het is lang geleden dat ik echt, vanuit het diepst van mijn hart, kon zeggen dat ik gelukkig ben. Geluk waarvan ik niet dacht het ooit nog te zullen vinden. Het grijze randje blijft, maar wordt omsloten door een gouden randje. Voor dat randje zorgen de mensen die ik liefheb. Vrienden die er al lang waren en er wat mij betreft altijd zullen zijn. Mensen die altijd dichtbij me zijn ondanks de soms aanwezige fysieke afstand.
Je voelt je nu aangesproken? Dan is dat waarschijnlijk meer dan terecht.

Ik hou van je. Al een hele tijd en ik hoop dit nog heel lang te mogen doen. Je geeft mijn toch al ok leven een gouden randje..

Blijf nog heel lang dichtbij.

~Marga, 9 maart 2013~

Geplaatst in HSP, Ik, Vriendschap

Wie ben ik?

Nooit geweten, nooit beseft, nooit voor mezelf een antwoord gekregen op deze vraag.

Veel over nagedacht, cursussen gevolgd, zelfinzichten opgedaan, spiegels voorgehouden, gesprekken gevoerd met mensen om me heen die mij al jaren kennen en toch een antwoord op deze vraag zouden moeten hebben..

Ik heb mijn ziel en zaligheid bij de psycholoog neergelegd, omdat het zo’n warboel is in mijn hoofd soms en ik hapklare brokjes nodig had om alles aan te kunnen. Ik voelde zoveel, zag zoveel, beleefde zoveel en wilde zoveel. Het voelde als abnormaal en verschrikkelijk eenzaam. Niemand begreep wat er in mijn hoofd om ging en ik begreep het zelf nog het minst. Voelde me anders, buiten de gebaande paden en het sociaal geaccepteerde, zoekend, vluchtend en onrustig.

En dan ineens heb ik een antwoord. Herken ik mezelf in nieuwe relaties. Gelijkgestemden en gelijkvoelenden. Ik hoor anderen mijn verhaal vertellen als ze me deelgenoot maken van hun eigen belevenissen en keuzes. Herkenning en erkenning en antwoorden op vragen die al lang in mijn hoofd ronddwaalden. Ik ben helemaal niet abnormaal of raar, er zijn er velen zoals ik. Mensen voor wie het leven soms ook een overkill aan prikkels en informatie is. Mensen die net als ik een druk hoofd hebben waarin zoveel vragen rondwalen. Mensen die net als ik intens voelen, intens liefhebben en verdriet intens beleven. Intens..

Deze mensen helpen mij stappen verder in het begrijpen van mijn eigen ik.. Meer dan al die anderen ooit zouden kunnen. Ik zou een rijtje kunnen opsommen met weetjes over mij. Dat ik moet overgeven van tomaten, een doosje rauwe champignons niet kan weerstaan, dat ik ongekookte spaghetti en vermicelli eet, dat mijn lievelingskleur wisselt met het seizoen, dat ik drie voornamen heb en vernoemd ben naar mijn oma, dat ik blond haar heb en de kleur van mijn ogen niet weet, dat ik eeuwig strijd tegen mijn gewicht, dat ik echte liefde ken sinds ik mama ben, dat ik diverse keren het roer qua carrière drastisch heb omgegooid, dat ik gek ben op lezen en slapen en een hekel heb aan televisie kijken, dat ik nooit gerookt heb en alcohol eigenlijk alleen drink voor de gezelligheid omdat ik het vies vind, dat ik naïef ben en lief ben en in vriendschappen voor je door het vuur ga, dat ik het leven soms een lastige zoektocht vind, maar ontzettend geniet van alle nieuwe kansen en afslagen, dat ik 20 jaar samen ben geweest met mijn eerste vriendje en dus nooit echt gedate heb, dat ik het heerlijk vind om nieuwe mensen te leren kennen en ze te horen vertellen over hun leven, liefdes, kansen en teleurstellingen, dat ik geen koffie lust en alleen thee met een smaakje drink en dat de lijst met weetjes oneindig zou kunnen zijn, maar dat ik dan nog niet zou hebben verteld wat mij werkelijk mij maakt.

Die kern is voorbehouden aan de mensen die ik toe laat in mijn hart en die mij op hun beurt een stukje meegeven van zichzelf.

Ik prijs me ontzettend gelukkig dat ik eindelijk de ruimte in mijn leven heb om mezelf te leren kennen. Ik heb ontdekt dat mijn hart vol liefde zit: voor het leven, de wereld om me heen en de mensen erin. En dat het groot is, groot genoeg om er meerdere mensen in toe te laten en dat ‘houden van’ vele facetten kent.

Bedankt dat ik eindelijk kan en mag leren wie ik werkelijk ben. Ik ben mooier dan ik dacht.

Marga, 19 juni 2012

Geplaatst in Mars, Vriendschap

Vriendschap

Lieve schat,

Ik vind je een oneindig prachtig mens. Zelden heb ik iemand ontmoet die zo intrigerend en intens is.. Je raakt me elke keer weer vol in mijn ziel door alles wat je bent en vertegenwoordigt, zegt en doet. Je geeft me inspiratie, liefde, vriendschap en kracht. Zeg nooit meer dat je niet bijzonder bent, want ik ken niemand zoals jij.. Uniek in alle facetten..

Als de tranen je over de wangen stromen en je op dat moment even kunt bellen met een schaap, dan weet je dat je goud in handen hebt.

Bedankt voor gisteren, voor nu en alvast voor later.

X

Marga, 13 juni 2012

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Verdriet, Vriendschap

Alles went toch

Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats waar hij jarenlang heeft gestaan. Het grote verschil is alleen dat het huis waar hij voor staat niet meer van mij is.. De spulletjes die in de vensterbank in de keuken staan zijn niet meer van mij en er volgt ook geen blije zwaai van een kokende echtgenoot en een klein jongetje bij de voordeur die “mama is thuis” roept.. Het jongetje zit bij mij achterin, we komen uit ons eigen huis.. In het huis waar ik naar kijk woont zijn vader, maar niet meer met mij.

De buurvrouw is jarig, zo kom ik weer terecht in mijn oude straat. Honderden keren heb ik dit stukje gelopen tussen onze huizen in. In pyjama, in bikini, in nette kleren en op blote voeten, met de babyfoon, een kindje op de arm en later aan de hand. Kind aan huis waren we bij elkaar. Van de ene spontane bbq naar de volgende koffiedate.. ’s Avonds op de stoep voor het huis als ik weer eens  de voortuin aan het schoffelen was of de tuin aan het sproeien, of gewoon maar in een stoel in de late avonzon zat en de buuf met een sigaretje naar buiten kwam. Alsof ze voelde dat ik er was….
Vakanties volgden, met de kindjes naar Frankrijk waar we ondanks de regen een geweldige tijd hadden, vooral na achten met de kindjes plat en een flesje wijn binnen handbereik.
Ook vele kilometers lopen ‘ s avonds als we weer eens wat kwijt wilden of gewoon de huiselijke sleur wilden ontvluchten.
Het gemis van alles van elkaar weten overviel me toen ik aanbelde en mijn voet over de drempel zette van het mij zo bekende huis. Ooit was ik hier een meubelstuk, nu was ik visite.
” Hoe gaat het met je” vroeg iemand. “Goed” antwoordde ik.. Wat moest ik ook anders zeggen. Ik kan geen maanden inhalen, gevoelens delen, ontwikkelingen en inzichten of vertellen wat een pijn het deed om daar te zijn door de vele herinneringen die me als een mokerslag troffen.
Na 2 uurtjes zitten trok ik de voordeur weer achter me dicht om 2 huizen verderop aan te bellen en mijn mannetje met knuffels af te leveren bij zijn vader..

“Dag klein vriendje, veel plezier dit weekend bij papa”

Buuf, ik mis je.. Alles went zeggen ze.. Ik kan niet wachten op dat moment.

Marga, 8 juni 2012

Geplaatst in Vriendschap

Jij..

Sommige mensen hebben iets bijzonders. Die komen vanuit het niets je leven binnen wandelen en raken je meteen vol in je hart. Een paar woorden, een beeld, een plagerij over en weer en het is gebeurd. Ze nestelen zich in je, veroveren een plekje en verwarmen je vandaaruit van top tot teen. Sommige mensen zorgen ervoor dat je ze vanaf dat eerste moment niet meer kunt vergeten. Dat ze elke dag met regelmaat door je hoofd fietsen, dat je wilt weten wat ze doen, waar ze zijn, hoe ze zich voelen, of ik ook wel eens voorbij kom in hun hoofd tussen de dagelijkse beslommeringen door en of ik hetzelfde voor hen beteken als zij voor mij. Sommige mensen zetten alles even stil. De chaos in het leven en in mijn hoofd. Een warme deken van liefde en rust.

Zo’n persoon ben jij voor mij. Je verscheen onverwacht. Blijf je nog een tijdje?

Marga, 17 mei 2012

Geplaatst in Vriendschap

Mijn meisjes..

Vier jaar waren we toen we aan de hand van onze moeders schuchter de kleuterschool binnen liepen. Drie kleine meisjes, tot dan toe vreemden voor elkaar. “Moeten we hier echt blijven mama, ik ken hier helemaal niemand, maar die blonde en die donkere daar in de hoek, die lijken me wel aardig”

Nu 30 jaar later zijn we nog steeds de beste vriendinnen. Alle fases van ons leven hebben we doorlopen. Huwelijken, scheidingen, kindjes gekregen en verloren, gestrande relaties, veel vreugde en ook erg veel verdriet. We zijn veranderd, ouder geworden, maar nog altijd zo hecht als toen we waren op de kleuterschool. Onafscheidelijk, al die jaren lang.

Ondanks dat we elkaar niet wekelijks meer zien en allemaal in een andere stad wonen is het altijd goed. En als het even mis gaat, dan maken we het wel weer goed.

Lieve meisjes, bedankt voor jarenlange vriendschap. We bereiken dit jaar ons 30-jarige jubileum.. Een mijlpaal en we gaan het zeker vieren.

M.