Geplaatst in Liefde, Tanden

Zonder tanden

Gepost op door readmarga

T neemt vriendje Leo mee naar huis.. Altijd gezellig omdat Leo nogal diep nadenkt over dingen en die herspenspinsels graag met me deelt..
“Je had mooie krullen gisteren Marga, maar nu zie je er toch minder mooi uit”.. Ok, het is niet altijd leuk dat hij alles wat hij denkt met me deelt..

“Marga, ik zat te denken… Als je nou verliefd wordt op iemand die je nu heel mooi vindt en je gaat daar mee trouwen en dan worden we ouder en dan is ze ineens superlelijk.. Zo lelijk dat je denkt, gatver wat is die lelijk.. Wat dan?”
Ik probeer een opvoedkundig verhaal af te steken over de liefde en dat het dan eigenlijk niet meer uit maakt hoe iemand er later uit gaat zien omdat de liefde dan al zo groot is, dat je het eigenlijk niet meer ziet..
“Nou”, gaat Leo verder, “ik was verliefd op Manouk en toen vielen al haar tanden eruit en toen wilde ik echt niet meer met haar kussen.. Dus als ik straks getrouwd ben met iemand en die verliest alle tanden, dan wil ik daar ook niet meer mee kussen”..

Een beeld van twee oudjes in bed met hun gebit op het nachtkastje popt op.. Tja, wat moet ik hier nou van zeggen. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik iemand zonder tanden wil kussen..  Zou ik werkelijk tegen die tijd alleen nog maar de jonge god zien op wie ik ooit verliefd werd, of zie ik ook gewoon het oude mannetje die hij is geworden..

Vol verwachting kijkt Leo naar me in de hoop dat ik het verlossende woord ga geven..
Ik moet hem teleurstellen..
“Ik weet het ook niet lieverd, je weet alleen maar zeker wat je vandaag voelt en het kan morgen zo weer anders zijn. Je hoopt dat je voor eeuwig samen gelukkig blijft, maar soms loopt het anders”..

Dat weet ik tenslotte uit ervaring…

Marga, april 2012

Geplaatst in Eksters, Toekomst

Bouwen aan de toekomst

Gepost op door readmarga

Eksters zijn niet schattig. Ze zijn groot en lomp en elk jaar weer erger ik me dood aan de herrie die ze ’s ochtends maken. Een soort krassend geschreeuw. Bovendien pikken ze altijd het brood weg bij de eendjes voor ons huis.

Als ik in de tuin zit kan ik in vervoering raken van een klein hupsend musje dat miezerige kruimels oppikt van de grond, maar van eksters krijg ik doorgaans geen warm gevoel.

Totdat de lente begon…

In de hoge (nu nog) kale bomen in de tuin vormt zich sinds een paar dagen een eksternest. Al dagen is vader (of moeder) bezig om takjes en andere rommel overal vandaan te sleuren. Hij trekt  takjes van struiken (probeer dat maar eens zonder handjes) en vliegt af en aan. Het is een wonderlijk iets wat ontstaat. Een grote kluwen rommel die de bescherming moet vormen voor wat binnenkort een thuis zal zijn voor moeder en kinderen. Het is zo’n aandoenlijk gezicht hoe ze (inmiddels samen) bezig zijn in het nest. Hoe het van het eerste takje wat met engelengeduld tussen andere takken is gepriegeld, nu is gegroeid tot een flinke bos. Prachtig hoe de natuur werkt. Hoe iets ze verteld dat het mooier weer wordt, dat een onbestemd gevoel ze zegt dat ze een nestje moeten gaan bouwen om eitjes in te kunnen leggen. Vanaf de bank kan ik ze precies volgen. Ze zijn al dagen onafgebroken bezig. En over een tijdje zie ik papa af en aan vliegen met beestjes en ander gespuis om zijn kinderen te voeden. Tot ze voorzichtig uitvliegen en aan een eigen avontuur beginnen. Om volgend jaar, met een eigen partner ook een nestje te bouwen dat met net zoveel liefde en zorg wordt gemaakt. Prachtig die natuur…

Hoera… het is lente!

Marga, 2012

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Tijd, Toekomst

Tik tak tik tak

Gepost op door readmarga

En toen was daar het moment, dat je na jaren van geluk, pijn en verdriet, na jaren stoppen en weer doorgaan, na jaren proberen om elkaar niet te verliezen, na maanden worstelen na het nemen van die verschrikkelijk moeilijke beslissing, na weken van inpakken, na dagen van schoonmaken en sausen, na uren spullen pakken en verhuizen en na vele tranen, de deur achter je dicht trok van mijn nieuwe huis waarin je mij en onze zoon achterliet.

De afgelopen minuten heb ik elke seconde letterlijk zien wegtikken. De eerste seconden van ons nieuwe leven, ieder afzonderlijk in een eigen huis met onze zoon die ons de rest van ons leven bij elkaar houdt.

Tijd heelt alle wonden..

Bij alles wat ik zie als ik om me heen kijk springen er tranen in mijn ogen. Ik zit in mijn nieuwe stoel, maar kijk naar de bank waar we eerst samen zaten. Een setje dat net als wij uit elkaar is gerukt. De ene helft staat hier, de andere helft in dat wat ons huis was.
Het naambordje met onze namen hangt nog naast de voordeur, maar achter die deur is alles wat het mijn thuis maakte weg.
Hoe lang gaat het duren voordat dit als mijn thuis gaat aanvoelen? Hoe lang gaat het duren dat ik weer heel zeker weet dat dit de enige echte juiste weg is. En wanneer stop ik met alles te idealiseren omdat er echt wel genoeg aan de hand was wat ons ertoe heeft gebracht om niet samen verder te willen?
Als ik de tijd terug zou kunnen draaien, zou ik de dingen dan anders hebben gedaan? Als ik de tijd vooruit zou kunnen zetten, kom ik dan terecht in gelukkige tijden en kan ik dan zeggen dat het goed is zo?
Het eerste uur van onze gescheiden levens is voorbij. Alsof er niets veranderd is, tikken de seconden verder..

En toch staat voor mij de tijd en de wereld, deze nacht, na de dag waarop ik mijn leven uit ons leven haalde en verder ging in mijn eentje, heel even stil…

Marga, 2011

Geplaatst in Gedicht, Liefde

Ademloos

Gepost op door readmarga

Ademloos kijk ik
Naar jouw gezicht
Beschenen door
Het tere ochtendlicht
Zo ontspannen
Van alle zorgen vrij
Lig je hier te slapen
Naast mij
Hoe anders dan het
Verwrongen en door
Innerlijke strijd afgedwongen gelaat
Waarop straks bij verder dageraad
Jouw ontreddering
Getekend staat
Zachtjes streel ik je zorgen
Uit je gedachten en
Op deze morgen
Wil ik ze verzachten
en voor je dragen
Alle nachten
En alle dagen
Tot jij je opricht
Sterker dan ooit tevoren
Niet gebroken
Niet verloren
Slechts tijdelijk gebogen
In stormachtig tij

Geplaatst in Scheiding, Toekomst

Net als vroeger

Gepost op door readmarga

Net als vroeger maak ik lijstjes van de spullen die ik al heb gekocht. Een stofzuiger, pannenlappen, houten lepels en een strijkijzer.. De na-huwelijkse uitzet. Net als vroeger, maar dan zonder de verwachtingsvolle vreugde die ik toen voelde. Jong en vol dromen  en zo naief.
Ik had een ander beeld voor ogen toen ik met mijn schrijfblokje op de zolder bij mijn ouders zat en blij het lijstje steeds completer zag worden. Tussen mijn poppenwiegje en oude speelgoed, groeide mijn toekomst.

We hadden écht alles nodig, met al die spullen zou het geluk vanzelf komen. Die theedoeken en die waterkoker omdat die past bij het koffiezetapparaat. De spulletjes stonden, soms al jaren, te wachten tot ze gebruikt zouden worden in ons eigen huisje. Ons plekje, waar we zo intens naar verlangden.
Dat plekje kwam er, een prachtig huis met een grote zolder. Op die zolder staan nu dezelfde spullen te wachten op een ander plekje, een nestje voor mij en onze zoon.

Ik ben niet blij als ik ernaar kijk, ik kan me niet verheugen op het gebruik. Ik kan mezelf niet meer voorstellen hoe ik, intens gelukkig, afdroog met mijn nieuwe theedoeken of koffie voor je zet.. Het zijn gewoon spullen, zonder enkele belofte.

Hetzelfde lijstje, dezelfde spullen, een nieuw begin, net als vroeger..

En toch is alles anders..

Marga, 2011

Geplaatst in Liefde, Toekomst

Als samen oud ineens niet meer vanzelfsprekend is

Gepost op door readmarga

Ze had de dokter gebeld, want hij was al een paar dagen niet lekker. Benauwd op de borst, kortademig.  De 2 grote stoelen stonden naast elkaar voor het raam. Ze waren eigenlijk te groot voor de kleine ruimte, maar ze zaten zo lekker en ze waren een herinnering aan het leven dat ze hadden geleid voordat ze zorg nodig hadden.

1 Stoel was leeg, in de andere zat zij. Hij lag in bed, de dokter was met hem bezig. “Hij is echt heel erg ziek en gaat hard achteruit. Ik weet niet of hij de nacht wel zal halen.” Ze zuchtte even. 60 Jaar waren ze getrouwd, onafscheidelijk al die jaren lang. Hij overleed nog diezelfde nacht, de stoel naast die van haar bleef leeg. Een half jaar later zocht ze hem weer op.. Daarboven..

Ik onderdrukte een snik en zette de televisie uit. Jij lag al boven in ons bed. Zoveel dromen en verwachtingen die we allebei deelden en waar nog maar zo weinig van over was. Gezonde kinderen, een elftal kleinkinderen en een flinke dosis gewoon geluk. We zouden elkaar nooit pijn doen, we zouden voor elkaar zorgen in ziekte en gezondheid, we zouden nooit tegen elkaar liegen, we zouden elkaar nooit teleurstellen… en toch is het allemaal gebeurd. We zouden altijd samen blijven en samen oud worden. Het was een simpel uitgangspunt. Waarom is de weg daarnaartoe dan zo vol van hobbels, moeilijkheden, gevaren en verleidingen gebleken. Waarom klinkt het ‘wij blijven altijd samen’ zo simpel maar blijkt dat nou juist in de praktijk zo moeilijk te zijn. Ik weet niet meer wie wij zijn, onafhankelijk van elkaar. Jij zit daar, ik zit hier en van samen is al zo’n lange tijd geen sprake meer. Ik wilde ook die oude stoelen, ik wilde ook de gedeelde herinneringen, ik wilde ook het jij en ik..

Nu wil ik alleen het ik…
Op weg naar een nieuwe toekomst

Marga, 2011

Geplaatst in Bezinning, Toekomst

Tijd voor bezinning

Gepost op door readmarga

De laatste dagen van het jaar. Ze voelen magisch. Een nieuw jaar ligt voor me, onaangeroerd en onaangetast. Als verse sneeuw waarin nog geen voetstappen zijn gezet.

Tijd voor goede voornemens? Of gewoon maar doorgaan met leven op de manier waarop ik dat dit jaar ook al heb gedaan.

Op 31 december kijk ik altijd even terug naar het jaar wat achter me ligt. Wie heb ik ontmoet, wat is er veranderd en hoe heb ik het jaar beleefd.

Ben ik tevreden over hoe ik het jaar ben doorgekomen, wat zou ik anders willen doen?

Zoals elk jaar besluit ik ook nu dat het geen zin heeft om me af te vragen of ik dingen anders had willen doen. De keuzes zijn al gemaakt, er is geen weg terug.

Maar is dit dan niet het moment om eindelijk het roer eens om te gooien en de koers te gaan varen die ik werkelijk wil varen?

Marga, december 2010