Auteur: readmarga

Welkom! Leuk dat mijn huis je aanspreekt en je de moeite hebt genomen om meer informatie te krijgen. De makelaar kan je alles vertellen over wat er allemaal aan mijn huis is gebeurd en wat de staat van het onderhoud is. Nuttig, maar niet het allerbelangrijkste. Als je jezelf  al in een huis ziet wonen, dan maakt het echt niet uit of de kleuren van de muren je smaak zijn. Ik hoop dat je net zo verliefd wordt op het huis en op de plek als ik toen ik het kocht.

Al vanaf het eerste moment dat ik de straat in reed en de ruimte en het groen zag, was ik verkocht. De koop was dan ook binnen een week gesloten. Het stond al leeg, dus met elke kwaststreek en elk stuk vloer gaf ik het huis een stukje ziel terug. Van de tuin tot de zolder, alles heeft een beetje liefde en warmte gekregen. Dat laatste letterlijk want de complete CV-installatie is nieuw. Hoe fijn en gezellig een gaskachel ook is, de bovenverdieping kreeg ik er niet mee warm. Het huis is nu moderner, maar met respect voor de oude sfeer die ik zo graag wilde bewaren. Dat alles kun je zelf zien als je een afspraak maakt met de makelaar, dus ik wil je graag wat meer vertellen over het wonen aan de Greenterweg.

In de lente, als het groen in de tuinen weer voorzichtig opkomt, zit ik ’s ochtends vaak in de zon op het bankje voor mijn huis. Er is nauwelijks verkeer, dus een heerlijk rustig plekje om de vogeltjes hun nestjes te zien maken bij de overburen in de boom. Ik geniet er altijd van als er weer wat kleur de tuin in kan en de bloemetjes weer bloeien.

In de zomer kan ik al vroeg buiten zitten. Op mijn knusse terras in de achtertuin zit ik uit de wind en volledig vrij. De zon staat tot laat in de tuin, dus na mijn werk kan ik nog heerlijk buiten zitten. Ik heb er lange avonden genoten van een lekkere bbq met vrienden en familie.
Als de bladeren vallen en de dagen weer korter en kouder worden, dan zoek ik de gezelligheid binnen op bij mijn kacheltje. Met de kaarsen aan en de stralingswarmte van de kachel is het heerlijk binnen.

De keuken is klein maar ik heb meer ruimte nooit gemist. Met een kelder en inbouwkast binnen handbereik heb je genoeg ruimte voor je spulletjes. Om lekker te koken heb je geen enorme keuken nodig.

De buurt is prettig en rustig. We overlopen elkaar niet, maar ik weet dat ze er zijn en me helpen als dat nodig is. Mensen letten hier op en zorgen voor elkaar. Een fijn en veilig gevoel.

De buurt is ruim en met veel groen. Je wandelt de straat uit, zo naar de IJssel en de haven. Een heerlijke plek om op een mooie dag te kijken naar de bootjes die voorbij varen.

Ik heb me hier vanaf dag één thuis gevoeld en hier met heel veel plezier gewoond.

Nu wacht voor mij een volgend station. Zoals veel dingen onvoorspelbaar zijn in het leven, kwam ik de liefde van mijn leven tegen in Den Haag. Met pijn in mijn hart verkoop ik daarom mijn huis, op weg naar mijn nieuwe toekomst.

Misschien ligt de jouwe wel hier aan de Greenterweg 20.

Als je een strak en gladgestreken huis wilt hebben, dan kun je beter op zoek gaan naar een nieuwbouwwoning. Maar als je een huis zoekt met de sfeer van een binnenstadwoning, maar met veel ruimte en gratis parkeren voor de deur, dan zou ik zeker even komen kijken. Dat kost tenslotte niks. Je bent van harte welkom!

http://www.funda.nl/koop/kampen/huis-49775117-greenterweg-20/

Op Facebook plaatste ik deze week foto’s van mijn verleden. De foto’s moesten minstens 15 jaar oud zijn. Ik begon met wat babykiekjes en ben inmiddels aanbeland bij mijn zestiende levensjaar. Omdat er een mooi verhaal schuilt achter deze foto, giet ik die in een column.

Ik groeide op in een klein dorp onder de rook van Zwolle. Vanaf mijn 12e ging ik in Zwolle naar school. Dat betekende elke dag een uur heen en een uur terug fietsen. Afzien was dat vaak, want in weer en wind ploeterde ik mezelf elke dag naar school en naar huis. Groot was dan ook de blijdschap toen mijn zestiende verjaardag in de buurt kwam en daarmee het o zo gewenste nieuwe vervoermiddel; een brommer!

Met een pa die een rasechte oldtimerliefhebber is en die gekte ook op mijn zus en mij heeft overgebracht, kon het niet anders dan dat er in ons huis een oudje zou komen. Het werd een Sparta Lucky uit 1965 waar mijn zus, vier jaar ouder dan ik, eerst nog even op reed. Een legergroen ontzettend onstoer ding was het, maar ik was er dol op. Toen mijn zestiende steeds dichterbij kwam en het moment dat ik eindelijk van het fieten af zou zijn ook, begon het wel te kriebelen. Want een oldtimer oké, maar legergroen? Dan zit je toch voor paal… Smekend vroeg ik mijn pa of hij hem zwart wilde spuiten en natuurlijk wilde hij dat zijn jongste niet ontzeggen. Ik had echter kunnen weten dat het niet zo makkelijk zou gaan, want pa had dan wel twee meiden, we werden niet als mietjes opgevoed. Dat spuiten was prima, maar dan moest ik hem zelf uit elkaar halen en schuren. En zo gebeurde het dat ik koude winteravond na koude winteravond (dat is wat ik me nog goed herinner, dan het ondanks de houtkachel zo gigantisch koud was in de garage) met pa aan het werk was om mijn brommertje spuitklaar te maken en alle chromen onderdelen voor zover mogelijk weer te laten glimmen. De brommer was een beloning, maar wat heb ik genoten van die momenten samen.

Mijn zestiende verjaardag was een feest. Eindelijk brommen! Dat lange stuk langs de Zuiderzeestraatweg en de IJsselbrug vloog ik over. Nou ja vloog.. Het arme ding reed krap 40 en trok zeer langzaam op. Ik werd dan ook regelmatig ingehaald door groepen fietsers die me uitlachten als ik mijn arme brommertje probeerde te helpen door mee te fietsen. Want ja, mijn brommer had nog trappers. In die tijd was het stoer om je brommer aan te rennen, maar daar had ik geen zin in, dus ik startte met de trappers. Best jaloers was ik op mijn vriendin die haar scooter kon starten met een sleutel, maar toch kon die Tupperwarekast niet  op tegen mijn eigen helse machine.

Ik heb er jaren op gereden, zelfs na het halen van mijn autorijbewijs. Mijn blacky heeft daarna nog lang bij mijn ouders in de garage gestaan. Tot er een liefhebber kwam en ik hem toch maar heb verkocht. Voor veel te weinig natuurlijk, want de emotionele waarde was zoveel groter. Ik heb een traantje weggepinkt toen ik hoorde dat hij weg was….

Marga, 20 januari 2016