Auteur: readmarga

Geplaatst in Afscheid, Divers

Onschuld

Gepost op door readmarga

Gisteren liep ik met mijn kleine grote man in de stad. We wandelden, met de bioscoopkaartjes al in onze zak, wat doelloos rond om de tijd te doden. Voor ons liep een klein jongetje. Blij en enthousiast wees hij naar alle bomen. “Kijk eens mama, dat is een hele grote!” Ik glimlachte naar Thomas en dacht: wat heerlijk toch die kinderlijke onbezorgdheid.
Het duurde maar zo kort, de jaren waarin je nog geen weet had van de grote boze wereld om je heen. Je wereld was veilig en gelukkig. Dood, angst en pijn waren nog ver weg.

Inmiddels ben jij al wijzer dan me lief is. Je weet al dat liefde oneindig groot kan zijn, maar niet groot genoeg of juist wel te groot om een gezin te kunnen blijven. Je weet dat mensen soms genoeg hebben van dit leven en er zelf voor kiezen om eruit te stappen. Je weet dat er ergens een mama ligt te vechten voor haar leven om zo lang mogelijk bij haar jongens te kunnen blijven. Sinds je deze vakantie met opa en oma naar kamp Vught bent geweest houden de gruwelen uit de oorlog je uit je slaap. En je weet nu helaas ook wat het is om een leeftijdsgenoot en vriend te verliezen. Een stom ongeluk maakte een eind aan het veel te korte leven van je BMX-maatje en ik hield vannacht een oneindig verdrietig mannetje in mijn armen. Een stom ongeluk dat vele levens overhoop gooide, zo ook in onze familie. Geen woorden hebben we. Verslagen en intens verdrietig. Onze gedachten zijn bij hen en we kunnen alleen maar hopen dat de tijd hun wonden zal helen.

We branden straks bij oma thuis twee kaarsjes. Voor allebei de jongens en alle andere betrokkenen.

En ik rouw… om weer een stukje verloren onschuld.

Rust zacht.

 

~Marga, 23 oktober 2015~

Geplaatst in Divers

Uitlaatklep

Gepost op door readmarga

Heb ik eindelijk het sporten omarmd, krijg ik last van een blessure. Niet een kleintje in de categorie ‘even masseren en weer door’, maar een hele pijnlijke en langdurige.  Een golfelleboog. Nu is dat volkomen logisch aangezien ik dagelijks golf. Not dus. Ik heb zelfs nog nooit een golfstick (heet dat wel zo?) van dichtbij gezien. Een tenniselleboog kun je krijgen zonder te tennissen, ik kreeg het nog pijnlijkere broertje.
Het begon met een zeurende pijn waarvan ik dacht dat het wel weg zou trekken. Dat heb ik wel vaker als ik weer eens in een wilde bui de trap heb staan schuren met een te zware schuurmachine. Dan zeuren en kloppen mijn luie spieren een paar dagen en daarna kan ik verder. Maar dit bleef en werd steeds vervelender. Toen het me ’s nachts wakker ging houden bracht ik toch maar een bezoekje aan mijn huisarts. Die verwees me natuurlijk door. Ik zit momenteel middenin de therapie. Zelfs het sporten heb ik even moeten staken. Ik baal als een stekker natuurlijk.
Het enige lichtpuntje is dat het mijn linkerarm is. En ik ben rechts! Ik zou dus nog kunnen schrijven, iets waar ik altijd mijn hoofd leeg mee krijg. Nu is typen op mijn laptop ook een pijnlijke bezigheid dus ook dat kan ik momenteel niet. ( Ik typ dit met 1 vinger op mijn telefoon. Je moet er wat voor over hebben om mijn nieuwe uitlaatklep met jullie te delen. ;-)).

Want ja, het is gebeurd. Ik ben opnieuw verliefd. Nee, ik heb niet mijn held uit het Westen ingeruild voor een jonger strakker rijker ander exemplaar. Ik ben opnieuw verliefd op mijn kleurspullen.

“Kleuren? Dat meen je niet? Dat is toch voor kleuters?”. Ik hoor het je denken. Niets is echter minder waar. Hele hordes volwassenen duiken al sinds enige tijd in de mandalakleurboeken of leven zich uit op andere tekeningen. Niet omdat ze niks beters te doen hebben (misschien sommigen wel, maar dat terzijde) maar omdat ze net als ik zo heerlijk rustig worden van een stukje kleuren. Ik kan me helemaal verliezen in het uitzoeken van mooie kleurencombinaties,  daar een passende tekening bij zoeken en het stapje voor stapje verfraaien van datgene wat voor me ligt. Genieten met een grote G. Na mijn werk of andere drukke bezigheden en als mijn kleine man op 1 oor ligt gaat de tv uit, mijn lievelingsmuziek aan en begraaf ik mezelf in een tekening. Met elke stiftstreek ontstaat er ruimte in mijn hoofd en kan ik in plaats van piekeren weer gewoon nadenken. Ik zit tijdens vergaderingen ook altijd te tekenen. Als mijn handen iets te doen hebben, dan werkt mijn hoofd beter.
Feit blijft dat ik het sporten mis en niet kan wachten om weer te beginnen. Helemaal niet nadenken, uit mijn hoofd en in mijn lijf, heeft nog steeds wel mijn absolute voorkeur, maar dit is een goede tweede.
Een paar dagen geleden is mijn elleboog bewerkt met accupunctuurnaalden. Dat voelde zo goor als het klinkt. Maar… het lijkt te helpen. Ik heb dus goede hoop dat ik snel weer kan beginnen met bewegen. En dan daarna, moe maar voldaan en fris gedouched toch weer in de kleurboeken. Want die liefde geef ik niet zomaar meer op.

image

Marga, 22 oktober 2015

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Sluizen

Gepost op door readmarga

Daar sta je dan. In je sporttenue met een soort boksbal gevuld met water in je handen en de tranen die over je wangen stromen. Hij vroeg me: “Wat wil je bereiken met deze training?” En ik dacht alleen maar: Laat me pijn in mijn lijf voelen in plaats van in mijn hart. Maar ik schreef: Drie rondjes halen en rust in mijn hoofd krijgen. Hij begreep desondanks toch wel wat ik bedoelde…

Het was zo’n week met teveel verdriet. In de wereld, maar ook erg dichtbij. Machteloze woede hechtte zich steeds meer vast in mijn toch al wat vermoeide lijf. Zorgen. Over rode cijfers, het geluk van mijn mannetje, werk en om haar. Omdat het met kleine stapjes toch steeds een beetje slechter gaat. Het beneemt me soms letterlijk de adem en ontneemt me mijn slaap. Zonder slaap kan ik niet meer relativeren. Dan wordt alles te groot en groeit nog groter door de aandacht die mijn voortdurende piekerende hoofd er aan besteedt. Tegelijkertijd neem ik het mezelf kwalijk dat juist die grotere ellende bij anderen er niet voor zorgt dat ik alleen maar dankbaar en gelukkig ben.

De uren die ik sport zijn onvervalste me-time waarin ik alles even helemaal loslaat en waarvan ik vooral na die tijd enorm geniet. Normaal gesproken dan. Eerst was ik trots dat het me gelukt was om van de bank en in beweging te komen. Nu gaat het me niet snel genoeg en neem ik het mezelf kwalijk dat ik soms de twee keer in de week niet haal. Omdat ik persé goed voor mijn lijf wil zorgen. Voor mezelf, maar ook voor diegenen die het leven net zo lief hebben als ik, maar niet de luxe van een gezond lichaam of een veilige oorlogvrije woonomgeving. En omdat ik zo graag zichtbaar resultaat wil hebben in de spiegel. Gewoon een beetje blijer met wat ik zie. Dat is al genoeg.
Toch stond ik er weer vandaag, zette ik door, maar bij alles wat ik gooide, smeet of deed stroomden de tranen harder. Niet eens omdat het pijn deed of ik uitgeput raakte, maar omdat alle remmen wel los moesten om die drie rondes te halen die ik mezelf had voorgenomen. Zonder die remmen kwam echter alles los wat ik deze week zo wanhopig probeerde vast te houden uit angst dat de sluizen, eenmaal open, zich niet meer lieten sluiten. Hikken, jankend en met een totaal verkeerde ademhaling lukte het toch om mijn doel te halen. En daar moet ik dan toch wel heel erg trots op zijn. Al die gesprekken die ik voerde en cursussen mindfullness die ik volgde, ik bereikte nooit die totale overgave die ik vanmorgen ervoer.

“Hoe voel je je nu?”
“Ik heb weer ruimte in mijn hoofd om te relativeren. Ik kan niet alles wat ik wil doen. Ik kan de vluchtelingen niet helpen, op elke hersenloze uitspraak over dit onderwerp reageren en ik kan háár niet beter maken. Ik kan Thomas niet behoeden voor een enorme verandering in zijn leven, ik moet voor mezelf kiezen… Ik moet werk en huis loslaten en voor ogen blijven houden dat híj daar op me wacht en alles de moeite waard maakt. Hoe moeilijk ik dat ook vind.”

Mijn vader zei vroeger altijd in periodes waarin het druk en moeilijk was: “Ga maar sporten.”

Hij had gelijk.

 

~Marga, 4 september 2015~

Geplaatst in Afvallen, Sporten

Afvalrace

Gepost op door readmarga

Sinds kort heb ik een personal trainer. Nee ik ben niet begonnen nadat ik een hartaanval kreeg van de vakantiefoto’s, al moet ik zeggen dat sommige precies verkeerd genomen  spontane, onverwachte en “leuke” foto’s me wel hebben gesterkt in het idee dat dit hele sportgedoe hard nodig is.
Anyhow, ik dwaal af. Ik heb dus een trainer. Godzijdank niet van het type spierbundel-ik-eet-mijn-salade-op-de-crosstrainer, maar gewoon iemand die er ook moeite voor moet doen om in shape te blijven. En we stonden in dezelfde rij toen de lengte werd uitgedeeld. Dat praat lekker op niveau. Met knikkende knietjes ben ik een aantal weken geleden aan de slag gegaan. Ik heb een zeer divers sportief verleden, maar erg met de nadruk op verleden. Afgezien van wat dappere pogingen, verdwaalde abonnementen op de sportschool en heel veel ‘morgen begin ik’ gedachten, ligt de tijd dat ik intensief sportte ver achter me. Inmiddels ben ik meer het type dat op adem moet komen als ik twee trappen op naar de zolder moet rennen.
Afvallen en conditie opbouwen waren echter niet mijn hoofddoelen. Rust in mijn kop in deze hectische tijd was de vraag die ik bij mijn trainer neerlegde. Hij begon niet eens over afvallen, weegschalen en vetmetingen. Vanaf dat moment wist ik: wij worden vrienden.
Na de eerste training dacht ik daar anders over. Een beetje leuk rondhuppelen op mijn nieuwe überhippe  hardloopschoenen was er niet bij. Rust in je hoofd bereik je alleen als je er vol in duikt, zo blijkt. En dat klopt, want piekeren en wandelen gaan bij mij al jaren prima samen. Het werd dus beulen en beulen en na drie keer aangetrokken te zijn tot een verhelderend wit licht… was het uur voorbij. Trillend zat ik op de fiets terug naar huis. De dagen erna moest ik me vanaf de deuropening op het toilet laten vallen en zelfs de trap aflopen was een crime. Maar… mijn lijf was weer eens moe in plaats van mijn hoofd en dat merkte ik ’s nachts. Dat wat ik met een boek lezen en rustgevende middelen kruidenthee niet meer voor elkaar kreeg (ik kan zelfs lezen en piekeren tegelijk) lukte me met sporten wel. De gillende stress verdween. Na twee trainingsweken ging ik op vakantie en ik was bang dat ik het daarna niet meer op zou kunnen pakken. Mijn trainer stuurde me echter in de vakantie een appje wanneer we weer zouden beginnen en ja.. toen moest ik wel. Afgezien van het feit dat ik hem al voor een aantal sessies had betaald wilde ik ook niet afgaan door te moeten zeggen dat ik ermee zou stoppen. En eerlijk is eerlijk, dat is ook geen moment in me opgekomen. Juist omdat me op vakantie weer pijnlijk duidelijk werd hoe onprettig ik me voel in mijn lijf. Stiekem droomde ik er al van dat dit het laatste jaar zou zijn waarin ik me met een verdrietig gevoel in een bedekkende tankini zou hijsen. Voor de bikinileken: dat is een bikini met een topje, speciaal ontworpen voor mensen die zichzelf te dik vinden voor een bikini maar nog niet willen toegeven dat een badpak eigenlijk een beter idee is.
Met dromen alleen kom je er niet, dus ik toog weer naar mijn vriend trainer wiens glimlach alles meteen weer goed maakte. Heel even dan… Man man man wat is het zwaar en wat moet het allemaal van ver komen. Spieren worden uit een winterslaap van een aantal jaren gerukt, mijn borsten zitten  soms op mijn rug en ik heb me zelden in oncharmantere  houdingen gehesen als tijdens de trainingen. Maar het kan me niet meer schelen. Het maakt me niet meer uit of iemand me ziet, uitlacht of bekritiseert. Ik weet ook wel dat er strakkere lijven te zien zijn en dat het er soms niet uitziet als ik met een kop als een overrijpe tomaat over straat heen ploeter of in het gras lig. Ik heb er lol in en het heerlijke gevoel van voldoening als ik fris gedouched weer op de bank plof, houdt me op de been. En niet alleen dat. Het feit dat ik weer beter slaap, me minimaal een uur nergens anders mee bezig houdt dan mijn eigen lijf én dat ik er hopelijk nog wat strakker van word zorgt er ook voor dat ik me elke keer weer keurig meld. Ik zal ook wel moeten. Want ik moet wel een verdomd goede reden hebben om mijn trainer af te bellen. En dát is nou precies de reden waarom ik hem zo hard nodig heb… Nee en opgeven is geen optie. Dit keer niet…

“The pain of being overweight is far worse than the pain of working out.”

 

~Marga, 18 augustus 2015~

Geplaatst in Afscheid, Thomas

De laatste

Gepost op door readmarga

Huilend leverde ik je jaren geleden af bij je kleuterjuf. Jij huilde, ik vond het vooral ongelofelijk dat je al vier was en ik je wegbracht naar school. Het stoeltje met je naam erop stond al klaar in de klas en je tas en jas hingen aan je eigen kapstokje. Als een aapje klampte je je aan me vast en je begreep er niets van dat dit vanaf nu een plek was waar je elke dag naartoe zou gaan. Ik kon me daar eerlijk gezegd ook bijzonder weinig bij voorstellen…

https://readmarga.wordpress.com/2012/04/05/mom-on-the-move-week-one-3/

De jaren verstreken. Je leerde schrijven, lezen, rekenen en nog zoveel meer veel belangrijkere dingen. Respect voor anderen hebben, delen, vrienden maken en teleurstellingen verwerken. Ondanks dat thuis niet alles even stabiel bleef, haalde je voldoende na voldoende en kwam je elke keer weer met een daverend goed rapport thuis. En elke keer werden je papa en ik zo blij van de woorden van je juffen en meesters; het is zo’n fijn en sociaal kind. We zijn zo trots.

Vorig jaar kregen jij en je klasgenoten een enorme klap toen je meester besloot dat hij wel klaar was hier op aarde. Je kreeg uiteindelijk een vervanger en deze meester zal je klas begeleiden naar de middelbare school.

De zes weken vakantie zijn voorbij gevlogen en overmorgen begin je aan je laatste basisschooljaar. Niet te geloven dat je vanaf nu de oudste zal zijn op school. Ik weet zelf nog zo goed hoe het voelde en hoe hard ik heb gehuild toen het jaar voorbij was.

Maar eerst nog een bijzonder jaar met nog meer leren, oefenen voor de eindmusical en je voorbereiden op de wijde wereld. Zonder je vrienden en de bekende koppies gaan we samen een nieuw avontuur aan in Den Haag. We vinden ook daar vast weer een fantastische school voor je.

Zet hem op kanjer. De laatste!

X
Mama

Geplaatst in Thomas

Alweer een jaar….

Gepost op door readmarga

Mijn mannetje werd vandaag elf. Moeilijk te bevatten dat zijn vroege geboorte en die hele toestand die er na kwam alweer elf jaar geleden is. Dan zou je denken dat het wel gesleten is; de angst, het verdriet en de onmacht. Hij is gezond, mooi en slim en toch laten de gedachten aan zijn broze begin me nooit meer echt los. Elk jaar rond zijn verjaardag verander ik enigszins in een emotioneel wrak. Dan passeren de jaren van zijn leven de revue en vraag ik me af of ik echt wel genoeg genoten heb van hem. Mijn leven is tenslotte sinds zijn geboorte niet bepaald zonder hobbels gebleven. De tijd en aandacht die ik voor hem had moeten hebben, is er niet altijd geweest. En nu ik tweemaal met mijn ogen heb geknipperd past de jongen die op mijn veel te grote pumps het huis door kloste ineens mijn schoenen niet meer.

Wat ben ik toch ongelofelijk dankbaar dat ik hem mocht houden. Kortgeleden werd er ook een klein Thomasje geboren. Een broos mannetje die nog niet klaar was voor de wereld. Zijn papa en mama moesten hem laten gaan. Een onbeschrijfelijk verdriet. Sindsdien denk ik veel aan het geluk dat wij hadden en ben ik nog een beetje dankbaarder voor mijn eigen kereltje.

De laatste maanden waren heftig. Een verbouwing in de keuken, lekkage, alles schilderen, inpakken in mijn andere huis en afscheid nemen van de plek waar ik gegroeid ben en loskwam van mijn verleden. Met heel veel liefde en geduld. Een emotionele rollercoaster… Afgelopen weekend zijn we verhuisd in onze nieuwe stad. Een prachthuis waar we heel gelukkig worden met zijn drieën. Wat duurt wachten lang als je zo graag verder wil.. Wat is het raar om te verhuizen en ’s avonds weer naar huis te moeten.

Nu zit het erop. Na weken rennen en vliegen en mooie maar wel vermoeiende vakanties komt er hopelijk eindelijk een beetje rust. Met de wallen op mijn knieën vierden we vandaag, met een klein groepje vrienden en familie, dat onze kleine man weer een jaartje ouder is. Ik vierde stiekem vanbinnen ook een feestje dat alles achter de rug is. Morgen levert mijn lieverd de sleutel in en dan is het klaar.

Wat ben ik trots dat ons alles gelukt is en mijn kerel een super feest had.

Weer een jaar voorbij. Waar blijft toch in hemelsnaam de tijd?

Marga, 29 juni 2015

image

Geplaatst in Divers

Miss eet dan

Gepost op door readmarga

“Mijn” winkel is failliet. De enige winkel waar ik niet al bij de deur wordt weggekeken door een undersized sprieterige achtienjarige en waar de etalagefiguren en het personeel niet aan een eetstoornis lijden. De winkel waarin ik niet een paar broeken aan elkaar hoef te naaien om erin te kunnen en waar ik af en toe zelfs om een maatje kleiner kan vragen. De enige winkel waar ik, als kleine vrouw met rondingen, wél kan slagen en waar het geen ‘One size fits nobody’ is.

Winkelen is, met een lijf als het mijne, pure horror. Broeken zijn te lang en shirts te strak, te groot, te zakkerig, te modelloos of te kort. Ik kan niet zomaar wat uit het rek plukken en er goed uitzien. Dat vereist tijd, aandacht en een meedenkende verkoopster. Het liefst iemand die zelf de ellende kent van een niet-standaard confectielijf.

Zo’n topper trof ik vandaag weer in mijn winkel. Uiteraard zocht ze meteen een goedpassende spijkerbroek voor me uit en deelde daarna een paar pasanekdotes met me. “Welke maat draagt u? De grootste die u heeft, laten we daar maar eens mee beginnen.” “Misschien moet u een maatje groter proberen. Dit ís de grootste.” “Probeer het nou maar gewoon, ik denk dat deze u wel past. Wilt u zelf even kijken dat ik deze  ‘maat 44’ net tot aan mijn knieën krijg.” “We verkopen hier ook corrigerend ondergoed mevrouw.” Al die vernederende ellende in winkels waar geen spiegel in het hokje zit, waardoor je gedwongen wordt om de net iets te strakke (hij zal nog wel wat uitlopen) broek te etaleren, ondertussen de andere klanten een glorieus zicht op je muffintop biedend.

Bij deze winkel bestel ik juist niet online, omdat ik echt wat heb aan het advies van de mensen die er werken. En juist die mensen hangt nu een ontslag boven het hoofd. Onbegrijpelijk.

Als de doorstart niet lukt, zou ik werkelijk niet weten waar ik nog goed kan slagen voor kleding waar ik me, tot op zekere hoogte, mooi in voel. Die mijn gewenste rondingen accentueert en de ongewenste juist verbloemt. En met mij zijn er velen die deze winkel niet kunnen missen.

Waar waren jullie dan verdorie de afgelopen jaren???

~Marga, 22 april 2015~

 

Met dank aan de leuke verkoopster in Zwolle.