Geplaatst in Edwin

Windstil

Het rent, het vliegt, draaft en raast in mijn hoofd. Dingen te doen, afspraken te maken, werk dat af moet en een huishouden dat roept. Gemis van mijn kleine liefde die ergens van zijn vakantie geniet, vrienden die ik nog zou bellen, klussen die ik nog wil doen.. Het houdt me bezig, mijn hoofd bezet, mijn hart bezwaard, de nachten te wakker en dagen te moe. Dat rijtje waar ik soms zo wanhopig naar zoek, wil maar niet onstaan. Het blijft kriskras, een vermoeiende wirwar, een lijf en hoofd dat toe is aan rust, tijd en vakantie…
En dan hoor ik je lieve stem die me zegt dat alles goed komt. Die al mijn zorgen bij de kop pakt en ze netjes hand in hand op een rijtje zet. Je geeft me de rust waar ik zo naar verlang, je bent mijn ratio in de onrust die ik keer op keer zelf creëer. Met 160 km tussen ons in en mijn telefoon tegen mijn oor geklemd, zit ik in een donker huis te luisteren naar je lieve woorden en zorg je, zoals altijd, voor overzicht.
Als ik je zeg dat ik zonder jou verloren ben, dan mag ik niet overdrijven, maar je doet jezelf tekort.
Jij bent mijn extra scheerlijn en haringen als de tent weer eens dreigt weg te waaien, mijn automatische “things to do list” en je zal het ook niet nalaten om me te vertellen dat sommige “things” ook wel gewoon even kunnen wachten.

In mijn storm, zorg jij voor luwte. Als ik de telefoon ophang is het opeens windstil en kan ik mezelf weer horen denken.

Nooit teveel waardering lieverd, nooit teveel dankjewels….

Marga, 10 juli 2013

Blog nummer 100 voor jou, omdat ik van je hou…♥

Geplaatst in Den Haag, Edwin, Strand, Vooruitgang

Vrije zon-dag

image

We beleefden weer een dag aan het strand en groeven ons een slag in de rondte. Samen maakten we een grote kuil vlak bij het water, want als je diep genoeg graaft loopt het vanzelf vol water. Dat scheelt een berg sjouwen. Van daaruit groeven we grote geulen om het water weer terug te laten stromen naar die oneindige plas. Ik hielp je, we werkten hard, maakten dammen en eilanden, ons watergeulenattractiepark werd groter en groter. Natte voeten, modderige broekspijpen en zand in ons haar… Twee blozende gezichten, licht gebruind door het eerste lentezonnetje. Genieten met een hoofdletter G, samen..
Teruggekeerd naar huis hebben we onze geliefde zee weer moeten achtergelaten, daar bij hem, de man van wie we allebei zijn gaan houden. Ons harde werk en onze voetstappen zijn weggevaagd door de vloed alsof het er nooit was.
Elke dag een nieuw begin, elke dag een schone lei. Lelijke en mislukte bouwwerken zijn geen probleem, want je hebt elke dag een kans om opnieuw te beginnen.

Met dit soort dagen stroomt er een grote vloedgolf door mijn leven. Het vaagt weg, strijkt glad en neemt mijn zorgen mee. Sommigen spoelen een dag later weer aan, maar anderen worden voor altijd door de zee meegenomen. Hoe vaak ik haar ook zie, ruik en hoor, ze verliest nooit haar magie.

Het ruisen van de wind, het klotsen van de golven, de liefde in zijn ogen, het genietende snoetje van mijn kleine man, samen op een eilandje in de opkomende vloed met onze voeten in het ijskoude water, de geur van de zon op je huid en wij met zijn vijven. Een dag om heel lang te koesteren…

Vrij van zorgen beleefde ik vandaag mijn ultieme bevrijdingsdag.

Marga, 5 mei 2013

Geplaatst in Edwin, Warmte

CV

Nee, deze blog gaat niet over de Curiculumdinges die je moet maken als je ander werk wil, deze blog gaat over warmte. Niet de niet te evenaren lichaamswarmtevariant, maar die warmte die voor veel mensen gewoon is geworden en voor mij oh zo bijzonder werd. Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.

Ik vond mijn droomhuisje een paar maanden geleden. Ik kwam, zag, kocht en was op slag verliefd. Alles klopte en met wat pimpen, kwasten, plakken en leggen werd het mijn schitterende paleisje. Via Marktplaats kocht ik een kachel. Precies wat ik wilde, met kitscherige houtblokjes en echt vuur. Geen gesleep met houtblokken, wel echte stralingswarmte zoals alleen een kachel je die kan geven. Het was goed toeven in mijn paleis.
Tot de winter echt doorbrak..
De snottebellen aan mijn neus bevroren op het moment dat ik de woonkamer verliet. Vanaf de bovenverdieping zweefde een ijzige kou in het trappengat.. Het vocht op mijn enkele beglazing boven bevroor, de dubbele dekbedden, sokken en truien in bed hielpen niet meer… Met een warm lijf héél dicht naast me was het nog te doen, maar aangezien die kachel in het westen woont en zijn stralingswarmte geen 175 km kon overbruggen (hmm, hij heeft dus toch zijn beperkingen) had ik het toch voornamelijk heel heel veel koud. Naar bed gaan stelde ik zo lang mogelijk uit, tanden poetsen en pyjama aantrekken deden we beneden, voorlezen dicht bij de kachel en Thomas wreef ik warm in zijn bed..
Het onvermijdelijke hoesten begon.. Zowel bij hem als bij mij, mijn woongenot werd heel rap minder. Energie vloeit weg als je lichaam constant bezig is om op temperatuur te blijven. Dit kon niet langer zo…
Mijn held uit het wilde westen kwam. Niet te paard, maar wel met radiotoren, meters leiding, een ketel, afvoerbuizen en electriciteitstoestanden. De spaarzame momenten die we samen waren stonden in het teken van boren, schroeven, solderen en koppelen. Mijn huis werd een gatenkaas.. Zorgvuldig gestucte muren werden doorboord, mijn ouderwetse zachtboardplafonds kregen het zwaar door afbrokkelende delen en langzaamaan kreeg alles vorm. Het kloppende hart hing op zolder, zijn aderen lagen door het hele huis en zijn organen hingen aan de muren… Het moment was daar om hem tot leven te wekken..
Na een lange zondag doorwerken vond het eerste water haar weg door de leidingen en werd ik langzaam omhuld met een warme deken… Nooit vergeet ik dat moment.

Mijn huis voelt anders aan. Ik kan weer normaal slapen en vroeg met een boek naar bed zonder dat ik met een bivakmuts op en in een skipak aan in bed moet zitten. En ja, ik ben een zeikerd, een koukleum, verwend en niks gewend, maar ook voor mijn longenklantje in de kamer naast me was het een absolute must.

Mijn lieverd legde geen CV aan, hij legde rust en geluk, gezondheid en warmte aan. Op afstand zet ik mijn E-thermostaterigespeledingetje op 20 en rij met een glimlach naar huis. Fonkelende lichtjes van de kerstboom, gezellige kaarsjes en een heerlijk huis. Mijn warme, knusse thuis!

Geluk is óók centrale verwarming….

~Marga, 18 december 2012~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Ed

Ik zag je niet meteen. Merkte niet vanaf de eerste minuut op hoe bijzonder jij bent. Hoe kon ik toen zo blind zijn.

Er was tijd voor nodig, meerdere blikken en een schrijnend afscheid voordat ik het eindelijk inzag. Ik wilde het niet, niet zo snel al. Ik wilde je niet opzadelen met mijn pijn en verdriet, maar jij wilde delen, naast me staan, mijn schouder zijn in een onmogelijke tijd waarin ik mezelf moest vinden en een nieuwe plek moest veroveren in de chaos om me heen.

Je legde de onmogelijke fysieke afstand tussen ons soms meerdere malen per week af om bij me te kunnen zijn. Met de kleine man boven in bed zat je naast me op de bank en luisterde. Droogde mijn tranen niet, relativeerde niet, maar liet me huilen om me daarna met een haast niet op te merken duwtje weer naar een nieuwe afslag te dirigeren die altijd de juiste bleek te zijn. Urenlang heb je aangehoord dat ik naar huis wilde, mijn vroeger mistte en bovenal mijn kleine man als het niet ‘mijn’ weekend was. Dan stonden de liefdevol klaargemaakte eitjes op de ontbijttafel koud te worden als ik op zondagochtend het gemis niet meer trok en uithuilde op je schouder. Met engelengeduld heb je me al die tijd door dik en dun gesteund.

Tussen dat alles is het soms een worsteling om een nieuw ‘samen’ vorm te geven. Twee mensen die een leven en liefdes achter de rug hebben, kinderen die elkaar moeten zien te vinden en hun vader en moeder moeten delen, rugzakken die keihard open klappen bij conflicten en er zomaar ineens oud zeer komt bovendrijven wat de ander niet kan snappen en er vele woorden van uitleg nodig zijn voordat er weer begrip ontstaat. Herinneringen die de jouwe niet zijn en zinnen die daardoor blijven hangen in de lucht. “Weet je nog toen, oh nee, dat was niet met jou”.

Momenten van intens en allesomvattend geluk waarna altijd weer dat onvermijdelijke afscheid volgt.
Soms voelt het alsof je er altijd al was, soms voelt het heel pril, aftastend en onderzoekend.

Je begint me te begrijpen, mijn gevoelens van onrust. Mijn grote hart en verlangen naar liefde. De manier waarop ik vriendschappen beleef en wil beleven, mijn behoefte om zo nu en dan alleen te zijn en het feit dat ik niet alles in mijn leven deel en soms mijlenver weg ben in gedachten.
Ik begin jou te lezen, je humor, je kracht, onzekerheden en passies. De ongekende onbaatzuchtige wijze waarop je in het leven staat en je grote behoefte aan contact, liefde en aandacht.
Het is een zoektocht soms, met pieken en dalen, successen en worstelingen, maar ook met heel veel lachen en genieten.

Samen met de voetjes in de branding, onze blik op de dag die langzaam in zee zakt. We zeggen niets en tegelijkertijd alles…

Ik kan je nooit genoeg bedankten voor alles wat je voor me hebt gedaan in de afgelopen maanden. Je kwam veel te vroeg in mijn leven, maar ik ben zo blij dat je bent gebleven. Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen.

Vanuit het diepst van mijn hart daarom: bedankt voor alles!

Ik hou van jou

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Geluk

Woest beukende golven, een onbekende wereld onder het wateroppervlakte diep verborgen voor het oog, schepen in de verte die het water trotseren op weg naar ergens, schelpen die na een lange reis aanspoelen, zand dat rondjes draait door de wind en soms vloeibaar lijkt, elke seconde een veranderend beeld, een oranje bal die langzaam zakt, een lucht die steeds van kleur verandert, steeds mooier lijkt te worden en mijn kleine hand stevig in die van jou.

Geen woorden, stilte, zomaar een momentje van geluk…

Marga, 9 juni 2012

Geplaatst in Autocross, Edwin

Chirurgenwerk

Een modderig grasveld, rijen auto’s, rubberlaarzen, heel veel mannen, wat verdwaalde vrouwen, veel bier en ronkende motoren. De ingrediënten voor een autocross. Als vriendin van de vaste monteur van het vriendenteam hoor ik er tegenwoordig ook bij. Gelukkig ben ik op dat gebied wel wat gewend aangezien ik mijn hele leven samen met mijn zus op zelfde grasvelden heb doorgebracht al waren het toen tractoren in plaats van auto’s. Wel dezelfde klapstoeltjes, gore tafeltjes, thermoskannen en koelboxen. Onze coureur is net eerste geworden in een bloedstollend spannende race. De stukken modder vlogen door de lucht en er zijn rijen dik mensen getuige van zijn overwinnning. Ondanks dat ik nog maar kort bij dit cluppie hoor voel ik me ontzettend trots en mijn kleine man staat te springen van blijdschap.
Terug op de basis begint meteen het “after the race” tumult. Als volleerde chirurgen storten de monteurs, met mijn lieverd als aanvoerder, zich op de rokende auto. Water lekt uit alle kanten uit de arme patiënt die er na zijn stoere optreden van net ineens erg kwetsbaar uit ziet. Waterpomppakking roept iemand en er wordt meteen driftig gesleuteld. Chirurgische instrumenten worden vanuit de gereedschapskist aangegeven en na het nodige trek- & sleutelwerk wordt er een rokend orgaan tevoorschijn getoverd. Met verbazing volg ik deze technische aflevering van Ingang Oost.
Om mij heen zijn meerdere teams bezig met reparaties. Er wordt gelast, gas gegeven, zorgelijk gekeken, water bijgevuld, modder verwijderd en heel erg hard gewerkt. Ik begrijp dat het toch wel mis is met de auto als we onze tweede race missen omdat hij nog niet klaar is. Maar mijn trots is er niet minder om als na een tijdje de auto weer rijklaar is. Op weg naar een volgende glorieuze overwinning waarna het hele spektakel wellicht weer opnieuw begint, dit keer omdat iets anders de geest heeft gegeven.

Wat een passie, wat een liefde voor techniek..

Welkom in de wondere wereld van de stockcarcross…

Marga, 17 mei 2012