Categorie: Liefde

Geplaatst in Liefde, Wind

Luister naar de wind

Gepost op door readmarga

Luister naar de wind zei je. Als me mist, als je wil dat ik je raad geef of gewoon maar even dicht bij je ben. Sluit dan je ogen en luister. De wind zal je wangen aaien als vingers die troosten en in je oor fluisteren hoe bijzonder ik je vind. Soms zal de wind harder waaien. Dan voel je mijn woede en onmacht. Dan schreeuw ik in je oren dat ik van je hou en bij je wil zijn. Dat ik je mis en soms de wereld niet begrijp..

Ik sluit mijn ogen en luister naar je. Ik hoor je, voel je en ruik je. Soms ruik ik in de wind de zee die kabbelt en rustig berust in het “zijn”, soms ruik ik vuur dat vol van passie om zich heen klauwt, soms ruik ik helemaal niks…

Soms aai je me, soms is het windstil, maar ik hoor je altijd…

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Ed

Gepost op door readmarga

Ik zag je niet meteen. Merkte niet vanaf de eerste minuut op hoe bijzonder jij bent. Hoe kon ik toen zo blind zijn.

Er was tijd voor nodig, meerdere blikken en een schrijnend afscheid voordat ik het eindelijk inzag. Ik wilde het niet, niet zo snel al. Ik wilde je niet opzadelen met mijn pijn en verdriet, maar jij wilde delen, naast me staan, mijn schouder zijn in een onmogelijke tijd waarin ik mezelf moest vinden en een nieuwe plek moest veroveren in de chaos om me heen.

Je legde de onmogelijke fysieke afstand tussen ons soms meerdere malen per week af om bij me te kunnen zijn. Met de kleine man boven in bed zat je naast me op de bank en luisterde. Droogde mijn tranen niet, relativeerde niet, maar liet me huilen om me daarna met een haast niet op te merken duwtje weer naar een nieuwe afslag te dirigeren die altijd de juiste bleek te zijn. Urenlang heb je aangehoord dat ik naar huis wilde, mijn vroeger mistte en bovenal mijn kleine man als het niet ‘mijn’ weekend was. Dan stonden de liefdevol klaargemaakte eitjes op de ontbijttafel koud te worden als ik op zondagochtend het gemis niet meer trok en uithuilde op je schouder. Met engelengeduld heb je me al die tijd door dik en dun gesteund.

Tussen dat alles is het soms een worsteling om een nieuw ‘samen’ vorm te geven. Twee mensen die een leven en liefdes achter de rug hebben, kinderen die elkaar moeten zien te vinden en hun vader en moeder moeten delen, rugzakken die keihard open klappen bij conflicten en er zomaar ineens oud zeer komt bovendrijven wat de ander niet kan snappen en er vele woorden van uitleg nodig zijn voordat er weer begrip ontstaat. Herinneringen die de jouwe niet zijn en zinnen die daardoor blijven hangen in de lucht. “Weet je nog toen, oh nee, dat was niet met jou”.

Momenten van intens en allesomvattend geluk waarna altijd weer dat onvermijdelijke afscheid volgt.
Soms voelt het alsof je er altijd al was, soms voelt het heel pril, aftastend en onderzoekend.

Je begint me te begrijpen, mijn gevoelens van onrust. Mijn grote hart en verlangen naar liefde. De manier waarop ik vriendschappen beleef en wil beleven, mijn behoefte om zo nu en dan alleen te zijn en het feit dat ik niet alles in mijn leven deel en soms mijlenver weg ben in gedachten.
Ik begin jou te lezen, je humor, je kracht, onzekerheden en passies. De ongekende onbaatzuchtige wijze waarop je in het leven staat en je grote behoefte aan contact, liefde en aandacht.
Het is een zoektocht soms, met pieken en dalen, successen en worstelingen, maar ook met heel veel lachen en genieten.

Samen met de voetjes in de branding, onze blik op de dag die langzaam in zee zakt. We zeggen niets en tegelijkertijd alles…

Ik kan je nooit genoeg bedankten voor alles wat je voor me hebt gedaan in de afgelopen maanden. Je kwam veel te vroeg in mijn leven, maar ik ben zo blij dat je bent gebleven. Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen.

Vanuit het diepst van mijn hart daarom: bedankt voor alles!

Ik hou van jou

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Liefde, Papa

Papadag

Gepost op door readmarga

Geen zelfgeschreven gedichtjes meer, geen gespring op je bed van twee kleine meisjes die zich sufgeknutseld voor je hebben en geen ontbijt op bed. Je meisjes zijn groot en je zit aan de andere kant van de wereld. Overmorgen kom je eindelijk weer thuis.
Nu er weer van alles gaande is in mijn leven, snak ik naar jouw vaderlijke advies, nuchterheid en heldere kijk op zaken. Wat moet ik doen pap? Ik heb je raad nodig…
Nu me op twitter vandaag de berichtjes om de oren vliegen over verloren vaders en vaders die verschrikkelijk gemist worden prijs ik me extra gelukkig dat jij er nog bent.
Ik weet dat alles wat ik heb meegemaakt het afgelopen jaar je pijn heeft gedaan en al laat je dat niet altijd merken, de brief die ik met pasen kreeg zei mij genoeg. Jouw steun is me ongekend veel waard. Opbeurend en meelevend.

Bedankt pap, voor alles, altijd…

Everyone can be a father, it takes a lot more to be a daddy.

Fijne vaderdag, ik stuur een kus naar Amerika.

Marga, 17 juni 2012

Geplaatst in Edwin, Geluk, Liefde

Geluk

Gepost op door readmarga

Woest beukende golven, een onbekende wereld onder het wateroppervlakte diep verborgen voor het oog, schepen in de verte die het water trotseren op weg naar ergens, schelpen die na een lange reis aanspoelen, zand dat rondjes draait door de wind en soms vloeibaar lijkt, elke seconde een veranderend beeld, een oranje bal die langzaam zakt, een lucht die steeds van kleur verandert, steeds mooier lijkt te worden en mijn kleine hand stevig in die van jou.

Geen woorden, stilte, zomaar een momentje van geluk…

Marga, 9 juni 2012

Geplaatst in Liefde, Scheiding, Thomas

Slaap zacht

Gepost op door readmarga

“Kom je nog even een kusje brengen als je klaar bent met douchen mama”.. Natuurlijk komt mama dat want hoe kan ik die mooie oogjes iets weigeren.. Na een uitgebreide douchesessie stap ik opgefrist zijn kamertje in, klaar voor de grote knuffels.. Er steken geen armen boven het dekbed uit die me begroeten en er volgt geen blij “mamaaah”.. Een diepe ademhaling komt me tegemoed en ik zie alleen een plukje haar boven het dekbed uitsteken. In diepe rust…
Je bent zo moe. Moe van het heen en weer gereis en al die verschillende huizen waarin je tegenwoordig opgroeit. Moe van twee ouders die zich weer wagen op het liefdespad en veel dingen ondernemen waar je allemaal van harte aan deelneemt, maar die je stiekem ook een beetje slopen. Moe van de emoties die nog met enige regelmaat de kop opsteken als je zomaar voor je uit zit te mijmeren en me vragen stelt over het hoe en waarom van de breuk van je papa en mama. Moe van school en alles wat er daar van je verwacht wordt, moe van spelen met vriendjes en gewoon maar groter worden.
Ik aai je zacht over je prachtige blonde haartjes.. “Kusje gemist lieverd, maar die halen we morgen zeker weten in..”

Slaap zacht mijn vriendje, mama houdt de wacht.

En te horen van een leven
Waarin de liefde weer regeert
En te geloven al is ´t maar even
Dat de haat wordt aangeleerd
Dat de mensen liever zoenen
Dan dat ze vechten op ´t journaal
Dat beer weer beter wordt
De poes morgen wel weer opstaat
Dat ie ook slaapt
En dat het goed komt allemaal

Marga, 21 mei 2012

Geplaatst in Liefde, Mama

Ode aan haar

Gepost op door readmarga

17 Was je toen je onverwacht je vader verloor. Op zijn verjaardag notabene. Het cadeau wat je hem wilde geven onuitgepakt op tafel. Hij zakte zo onderuit, 47 jaar.. Zijn begin en zijn einde op dezelfde dag. De lp die hij niet meer kon uitpakken werd later gedraaid op zijn begrafenis.
Je was net verliefd geworden. Die man werd je grootste steun en liefde. Hij zou ook nooit meer weggaan. Wel sleepte hij je mee naar een dorp op de Veluwe.. Overplaatsing, zo ging dat in die tijd.. Je werd gelegerd waar je nodig was. En zo liet je je moeder achter en je twee broers en zus om met hem mee te gaan..
Het werd een zware tijd.. Met je brabanste accent vonden mensen je maar raar. En een katholiek in een gereformeerd dorp was ook al niet bepaald welkom. Je kreeg onderdak bij mensen die het beste met je voor hadden en je liefde kocht een hond voor je om je te beschermen omdat je van de 52 weken per jaar er 40 alleen zat in je huisje in het bos. Eigenlijk was je bang voor die hond, maar hij beschermde je wel.. Er werd getrouwd en al gauw kwam er een dochter die voornamelijk de eenzaamheid moest verdrijven. Er werd verhuisd en een tweede dochter kondigde zich aan. Een beetje onverwacht, niet gepland, maar wel zeer gewenst. Toen sloeg het noodlot wederom toe. Je broer, vermoeid van het vele werken en het verbouwen van het huis viel in slaap achter het stuur en reed zichzelf dood tegen een boom.. Nog altijd heb je een hekel aan de Citroën DS alias ‘Snoek’ omdat een andere auto hem wellicht beter had beschermd. Je zat zo ver weg van alles en iedereen. Kon nauwelijks een steun zijn voor je geliefden en zat met twee kleine meisjes aan de andere kant van het land. Je had verschrikkelijk veel verdriet en ook je lief verloor zijn beste maatje. Hij was nog maar 30.

Voor die twee kleine meisjes ben je er altijd geweest. Een moeder waarop vriendinnetjes jaloers waren. Altijd lief, altijd gezellig, de deur stond altijd open.. Je eigen leven ben je in die jaren gaandeweg verloren. Je gaf alleen maar. Stond voor iedereen klaar en in de eerste plaats voor je gezin die dat wat te weinig waardeerde en zag.

Soms moet je eerst zelf moeder worden om dat in te zien..
Een aantal jaren geleden werd jouw jongste meisje zelf moeder. Toen gingen er wel wat lampjes branden bij haar. Ze maakte dezelfde fouten, leerde van het voorbeeld wat jij haar had gegeven en kreeg diep respect voor de wijze waarop jij je moederrol altijd hebt ingevuld.

Trots is zij, je jongste dochter, op alles wat je in de afgelopen jaren voor haar hebt betekend, zeker toen zij in het leven zelf het nodige te verwerken kreeg.. Je stond er weer met raad en daad, lieve woorden en heel veel kopjes thee.

Lieve mam, ik hou van jou. Ik zeg het je vaak en ik zeg het nu ook hier. Omdat je een ereplaats verdient.

Marga, 18 mei 2012

Geplaatst in Liefde, Tanden

Zonder tanden

Gepost op door readmarga

T neemt vriendje Leo mee naar huis.. Altijd gezellig omdat Leo nogal diep nadenkt over dingen en die herspenspinsels graag met me deelt..
“Je had mooie krullen gisteren Marga, maar nu zie je er toch minder mooi uit”.. Ok, het is niet altijd leuk dat hij alles wat hij denkt met me deelt..

“Marga, ik zat te denken… Als je nou verliefd wordt op iemand die je nu heel mooi vindt en je gaat daar mee trouwen en dan worden we ouder en dan is ze ineens superlelijk.. Zo lelijk dat je denkt, gatver wat is die lelijk.. Wat dan?”
Ik probeer een opvoedkundig verhaal af te steken over de liefde en dat het dan eigenlijk niet meer uit maakt hoe iemand er later uit gaat zien omdat de liefde dan al zo groot is, dat je het eigenlijk niet meer ziet..
“Nou”, gaat Leo verder, “ik was verliefd op Manouk en toen vielen al haar tanden eruit en toen wilde ik echt niet meer met haar kussen.. Dus als ik straks getrouwd ben met iemand en die verliest alle tanden, dan wil ik daar ook niet meer mee kussen”..

Een beeld van twee oudjes in bed met hun gebit op het nachtkastje popt op.. Tja, wat moet ik hier nou van zeggen. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik iemand zonder tanden wil kussen..  Zou ik werkelijk tegen die tijd alleen nog maar de jonge god zien op wie ik ooit verliefd werd, of zie ik ook gewoon het oude mannetje die hij is geworden..

Vol verwachting kijkt Leo naar me in de hoop dat ik het verlossende woord ga geven..
Ik moet hem teleurstellen..
“Ik weet het ook niet lieverd, je weet alleen maar zeker wat je vandaag voelt en het kan morgen zo weer anders zijn. Je hoopt dat je voor eeuwig samen gelukkig blijft, maar soms loopt het anders”..

Dat weet ik tenslotte uit ervaring…

Marga, april 2012