Auteur: readmarga

Geplaatst in Angst, Den Haag, Edwin, Geluk, Liefde

Beren

Gepost op door readmarga

Ik heb tegenwoordig een berenbos in mijn hoofd. Ze lopen niet alleen op de weg, maar denderen kriskras overal tussendoor. Nu de toekomst in een andere stad met grote stappen dichterbij komt, zijn de beren in mijn hoofd zich aan het vermenigvuldigen. Naast een intens verlangen naar een ‘eindelijk samen’, lig ik met enige regelmaat wakker van een bonzend hart en een verlammende angst. Waar begin ik in godsnaam aan? Ik verbrand, bij gebrek aan een schip, mijn huis, baan, familie en vrienden en verkas met mijn mannetje naar de andere kant van het land. En nét op het moment dat ik de beren een rotschop heb verkocht, betrap ik mijn mannetje met natte oogjes en een filmpje van zijn kleine zusje. Dan gloeit het schuldgevoel in mijn borst omdat ik deze puur egoïstische keuze nu toch maak. Ik heb jaren gewacht om de overgang voor hem zo makkelijk mogelijk te maken, maar wordt het ooit wel écht makkelijk?

En dan zie ik hem. Op het moment dat hij mijn blik vangt en mijn wangen nog steeds gaan gloeien van trots en liefde, houden de beren zich koest. Ze stoppen met brullen en uithalen en rollen zich op en kruipen tegen elkaar aan op een zacht stukje mos. Alle angsten en zorgen vallen weg op het moment dat hij me in zijn armen neemt en fluistert dat het goed komt. Diep van binnen weet ik dat hij gelijk heeft. Dat een huis slechts onderdak is, een baan een schijnzekerheid biedt en je familie in je hart altijd dichtbij is. En anders op slechts een paar uur rijden afstand. We hebben al zo ontzettend veel hobbels overwonnen, de kleine man en ik en steeds weer bewezen dat we er bovenop komen. Waarom zou dat nu dan anders zijn, gesterkt door iemand die zoveel van ons houdt…

Ik zou zo graag eventjes vooruit kijken naar later. Tom en Mar in de grote stad. Dat ik niet meer verdwaal en hij gewoon fluitend naar school gaat, naar zijn vrienden. En dat ik een leuke baan heb en stressvrij de prachtigste stukken schrijf. En dat mijn boek eindelijk af komt…

Samen in ons huisje, gewoon gelukkig en alle beren terug daar waar ze vandaan komen.

Tommie, weet dat jouw geluk altijd belangrijker is geweest dan het mijne, vanaf het moment waarop ik je eerste kreetje hoorde toen je mijn lichaam verliet. Ik hoop dat je me zal vergeven dat ik nu mijn eigen geluk achterna ga. Dat ligt daar, bij hem.

We redden het wel samen. Dat weet ik zeker…

 

~Marga, 21 april 2015~

Geplaatst in Bezinning, Songtekst

Hier en nu

Gepost op door readmarga

Hier lig ik dan op mijn matras
In mijn eigen meditatieklas
Ik hijg en puf en adem mee
Want zo kom ik in het hier en nu
Is het idee

Ik voel de voeten in mijn nek
En aan slechte adem geen gebrek
Het doet soms ook een beetje pijn
Maar in het hier en nu
Daar moet het echt
Fantastisch zijn

Ik weet niet hoe, ik weet niet waar
Ik weet niet wanneer, waarom
Ik weet niet meer met wie of wat
Ik welk land of welke stad
Waar naartoe wist ik het maar
Zo ongeveer
Kortom
Ik denk niet meer dat ik ooit vind
Hoe laat en waar
Het hier en nu begint

Ik voel de kracht van de kosmos
En wat ik denk, laat ik weer los
Ik vraag me af hoe lang het duurt
Wanneer kom ik bij dat hier en nu
Nou in de buurt

Nog even dan en ik geef het op
Dan maar geen rust in mijn kop
Misschien wil ik wel veel te snel
En komt dat hier en nu
Ooit nog een keertje
Later wel

Ben ik te vroeg, ben ik te laat
Of snap ik niet hoe het gaat
En is dat hier en nu van mij
Onderweg of net voorbij…

Veldhuis en Kemper

Geplaatst in Divers

Opa

Gepost op door readmarga

Gek hoe dat werkt met generaties. Voor mij is het nauwelijks voor te stellen dat mijn moeder ooit een klein meisje was. Voor Thomas voelt het vreemd dat ik ooit een opa en oma had. Hij kent die mensen niet en kan zich niet voorstellen dat ik als klein meisje bij opa op schoot zat en ook een kleinkind was. Zoals hij nu een kleinkind is.
Ik had een opa en twee oma’s. De andere opa stierf veel te jong, al ver voor mijn geboorte. Van de twee oma’s zat er eentje in een tehuis. Zij was de wereld, en dus ook mij, al vroeg vergeten. Aan de andere twee heb ik mooie en warme herinneringen. Logeerpartijen en lange wandelingen naar de eendjes en de geitjes met oma, spelen met de pot met centen bij opa. Helaas heb ik van allemaal al veel te vroeg afscheid moeten nemen.  Wat had ik ze graag mijn prachtzoon laten zien. Ze zouden zo trots zijn geweest.

Ik zei een paar dagen geleden tegen mijn moeder dat ik nog vaak aan ze denk. Het gemis gaat nooit helemaal over. Prompt dezelfde week kijken mijn ouders dia’s met de kleinkinderen. Ze wilden graag ons ‘vroeger’ zien. Mijn nichtje stuurt me foto’s van het projectiescherm zodat ik een beetje kan meegenieten. Alle foto’s toveren een glimlach op mijn gezicht. Mijn zwangere moeder, wat was ze jong, foto’s van het hele gezin en knuffelen met mijn grote zus. Bij de laatste foto die ze stuurde viel ik even stil.

Woorden zijn ook overbodig…

image

Marga, 23 februari 2015

Geplaatst in Afscheid

Afscheid van meester Jan

Gepost op door readmarga

De Open Hof  barstte uit haar voegen. Ik hoop dat je mee keek en al die mooie woorden hoorde van “jouw” kinderen en je collega’s. Ik leerde je nog beter kennen door de verhalen over de 35 jaar waarin je les gaf op deze school. De meester die altijd grapjes maakte, bij alles wat hij de kinderen leerde een YouTube filmpje zocht en altijd lachte. Vooral dat laatste raakte me. Hoe kan iemand van buiten zo lachen terwijl er van binnen echt iets goed mis was?

Toen de kinderen de kaarsjes hadden aangestoken en we in stilte afscheid van je namen, kon ik alleen maar kijken naar die enorme foto van jou boven hun bedrukte smoeltjes. Er zijn zoveel vragen. Bij mij, bij hen en de mensen die jou lief hadden. Vragen waar we, zoals iemand vanochtend al zei, nooit een antwoord op zullen krijgen.

De vele tranen vanmorgen gaven aan dat we afscheid namen van een geliefd mens. Ik hoop dat je, waar je ook bent, hebt kunnen zien dat je een grote leegte achterlaat bij velen.

Met de laatste tonen van ‘Laat het los, laat het gaan’ nog in mijn hoofd, keek ik de duif na die door twee leerlingen uit je klas werd losgelaten.
Hij vloog zonder twijfel snel weg en keek niet om…

Groep 7a nam afscheid van hun meester. We zullen je nooit vergeten.

~Marga,  16 februari 2015~

Geplaatst in Scheiding, Thomas

Apie

Gepost op door readmarga

Ineens begint hij te praten. Over vroeger, toen hij nog klein was. “Dat vond ik altijd zo leuk mama. Als ik naar bed moest en dat papa dan zei: “Apie doen?” En ik dan in zijn armen sprong zodat hij me naar boven kon tillen. Groter worden vind ik eigenlijk niks aan mama, al die leuke dingen gaan weg.”

Even ben ik ook terug in vroeger. Een frisgewassen blond krullenbolletje met rode ogen van de slaap. Het avondritueel van ons gezin. Van apie doen naar tanden poetsen, van de laatste kus naar Olifantje in het bos. Nee wij zongen geen Slaap kindje slaap, om de een of andere reden was het Olifantje in het bos. En ik zong vaak het refrein van Papa’s slaapliedje van Acda  en de Munnik, iets dat hij al vrij snel volledig mee zong. Ik glimlachte bij de gedachte dat we hem altijd samen naar bed brachten en dat we hem deze herinneringen in ieder geval nog heb kunnen geven.

Tenminste dat dacht ik…

“Mam”, gaat hij verder. “Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren hoe het vroeger was. Ik weet niet meer hoe het was toen papa en jij nog samen waren. Voor mijn gevoel is de situatie altijd geweest zoals hij nu is.”

En dan moet ik toch even slikken. Slikken bij de gedachte dat ik fotoalbums nodig heb om hem te laten zien dat we ooit een gezin waren en gelukkige tijden hebben gekend.  Dat voelt raar. Ik heb een jarenlange historie met zijn vader, hij heeft maar tot zijn zesde kunnen genieten van een ‘normaal’ gezin.

En dan hoor je, terwijl we op zomaar een donderdag samen op de bank hangen, dat hij die tijd waarin we met zijn drietjes waren, helaas al vergeten is.

Alsof het nooit heeft bestaan…

image

Marga, 12 februari 2015

Geplaatst in Afscheid

Dag meester

Gepost op door readmarga

Toen aan het begin van dit schooljaar de lijst bekend werd met de verdeling van meesters en juffen over de diverse klassen, sprong Thomas een gat in de lucht.  Eindelijk een meester! Na al die (overigens hele lieve) juffen had hij wel zin in een man voor de klas. “Die doet vast hele stoere dingen”, zei hij.
Wat moest hij echter wennen aan die niet zo stoere maar soms wel erg strenge meester. Je kon met hem lachen, maar ook zeker om hem huilen, want wat was hij in Thomas’ ogen toch vaak onrechtvaardig. Niet tegen hem, maar wel tegen andere kinderen. Tijdens het 10- minuten gesprek gaf meester aan dat zijn lontje soms wel erg kort was en dat hij zou proberen om wat minder vaak te ‘bulderen’. Echt gelukt is dat echter niet en ik werd nog vaak getrakteerd op verhalen over kinderen die weer ‘volkomen onterecht’ op de gang waren beland. (Of dat echt zo onterecht was valt te betwijfelen)
Maar meester was ook erg grappig en als hij in een goede bui was en de kinderen in zijn klas goed luisterden, dan kon je erg met hem lachen.

Kon… Want de meester is er niet meer.

Toen ik vanmiddag mijn voicemail afluisterde en het bericht hoorde viel ik helemaal stil. Alle ouders van de kinderen van groep 7a werden persoonlijk op de hoogte gebracht dat meester was overleden. Hij was donderdag ‘niet helemaal lekker’ naar huis gegaan en dat was de laatste keer dat de kinderen hem zagen. Wat er het weekend in zijn hoofd om ging zullen we waarschijnlijk nooit weten…

Ik heb mijn kleine man nog nooit zo stil zien worden.
Na een paar minuten ongeloof kwam er met een klein stemmetje uit: “Ik had nog wel zoveel zin om morgen mijn nieuwe haar, schoenen en kleding aan de meester te laten zien. Nu zal ik hem nooit meer zien.”

We kunnen het allemaal nog niet geloven…

De kleding en de schoenen liggen klaar voor morgen. “Want je weet maar nooit of hij het van bovenaf toch ziet. ”

Ik legde een verdrietig en in de war kind in bed..
In de war, dat zijn we allemaal. Niet in de laatste plaats zijn familie, vrienden, collega’s en de kinderen van groep 7a.

Dag meester…
We hopen dat je de rust hebt gevonden waar je naar verlangde…

 

~Marga, 8 februari 2015~

Geplaatst in Divers, Paulien

K!

Gepost op door readmarga

“Hoe ga jij om met kanker in je omgeving”, kopt KWF… En dat is een goede vraag. Ik heb namelijk geen idee hoe dat moet.

In een weekblad las ik een lijstje met dingen die je vooral niet moet zeggen tegen iemand met kanker.  Ik heb liever een lijstje met dingen die ik wel kan zeggen. Alles voelt namelijk nutteloos en hopeloos ontoereikend.

Ik denk aan je, wens voor je, leef met je mee en houdt hoop. Hoop op veel tijd in relatief goede gezondheid. Hoop op een heel lang uitstel van het onvermijdelijke. Maar echt steunen kan ik niet. Omdat ik me in de verste verte niet kan voorstellen hoe het voelt. God wat zul je soms eenzaam zijn in een wereld waarin alles zijn gangetje gaat. Een wereld waarin mensen even stil staan, aan je denken en proberen mee te voelen en dan toch weer door gaan. Omdat zij hun eigen verhaal hebben met eigen kleine zorgen die zo nutteloos lijken bij jouw verhaal.

Ik kan niet omgaan met kanker in mijn omgeving. Ik heb de ervaring niet en ik wil hem ook niet hebben. Ik hoop dat het k-woord heel ver bij mij en mijn gezin vandaan blijft. Ik hoop dat ik nooit echt ga begrijpen wat je door maakt. En tegelijk wil ik dat je voortdurend het gevoel hebt dat je er niet alleen voor staat.

Net als alle andere dagen zijn ook vandaag mijn gedachten bij jou. En nu ook bij al die andere mensen voor wie de tijd stil staat en tegelijkertijd te hard gaat. Tijd die ineens schaars en kostbaar is. Bij al die mensen die wel snappen dat het leven kwetsbaar is en dat je moet genieten zoveel als je kunt. Die mensen die weten hoe het voelt en wel weten hoe ze om moeten gaan met kanker in hun omgeving.

Ik weet het niet…
Maar ik brand wel een kaarsje.

Op Wereldkankerdag.

Marga, 4 februari 2015

image