Auteur: readmarga

Geplaatst in Liefde

Kalverliefde

Gepost op door readmarga

Het is donker in het wiskundelokaal. De meester staat in een hoekje te praten met de juf van de onderbouw en in een andere hoek staan de flessen frisdrank op een tafel. Er schalt muziek uit de primitieve muziekinstallatie, maar de dansvloer is leeg. Niemand durft het te wagen, die eerste stap, want dan kijkt iedereen. Uiteraard is het aanstelligere (en knapste) kind van de klas de eerste die uiteindelijk de stap zet. Er volgt een giechelig “toe nou, kom nou dansen”, naar haar vriendinnen. De volgzame schapen kunnen niet anders dan ook een dansje wagen.
Ik pluk wat aan mijn rokje en mijn hart bonst in mijn keel. Ik wacht op hém…
Al weken kijk ik vol verlangen op een afstand, veel te verlegen om hem aan te spreken. Hij is zo mooi, blond, stoer en altijd en eeuwig erg aanwezig. Een grote mond, een tegenpool van mij. Ik smelt, elke keer als hij langsloopt en ’s avonds vertrouw ik aan mijn dagboekpapier toe dat hij naar me heeft gelachen. Erg veel gepraat hebben we nog niet, maar dat maakt niet uit. Ik ben tot over mijn oren verliefd.
De deur van het lokaal gaat open. Daar is hij! Ik begin meteen overdreven te lachen tegen de  vriendin die op dat moment naast me staat. Ik wil dat hij denkt dat ik hem niet heb gezien en vooral vreselijk veel lol heb. Al lachend om niks loop ik geveinsd zelfverzekerd naar de tafel met drinken.. Ik doe zo mijn best om vooral niet zijn kant op te kijken dat het overduidelijk is dat ik dat het liefst de hele avond zou doen.
Als ik een colaatje heb ingeschonken staat hij ineens naast me. Mijn benen worden instant van rubber, ik verlies mijn scherpe tong en het lokaal wordt een mistige waas..
Om me nog verder te tergen maakt de hiphopmuziek op dat moment plaats voor Bryan Adams..
“Anything I do, I do it for you..”
Om mij heen worden paartjes gevormd die dicht tegen elkaar aan beginnen te schuifelen.
Hij kijkt me diep in mijn ogen en net als ik denk dat mijn benen me niet meer kunnen houden hoor ik een zachte stem in mijn oor.

“Wil je met me dansen?”

Zomaar een vrijdagavond lekker hangend op de  bank. De tv heeft plaatsgemaakt voor Sky Radio, de enige zender zonder geouwehoer en trance achtige toestanden.
De eerste tonen van Bryan Adams en ik zweef weg. Weg van deze bank, terug naar 1991, terug naar de klassenavond van 2m3. Ik voel nog zijn rug onder mijn vingers en mijn eigen adem, weerkaatst tegen zijn hals. De geur van zweet door het warme klaslokaal vermengd met de aftershave van zijn vader. Die avond begon onze verkering. Het duurde niet lang, maar het was wel mijn eerste grote liefde..

Vriendlief vraagt waarom ik grijns en ik pak zonder woorden mijn telefoon om de herinnering op te schrijven aan één van de mooiste avonden van mijn leven..

Kerstfeest 1992. In de aula peuter ik nerveus aan mijn jurkje. Ik wacht met bonzend hart op hém. Hij is zo mooi, zo donker en volwassen en hij lacht zo sexy. We draaien al weken om elkaar heen. Mijn hart duikelt in mijn borstkast als ik hem zie binnenkomen. Het voelt alsof deze avond de rest van mijn leven zal veranderen…

Marga, 29 maart 2013

Geplaatst in Divers

Knoop

Gepost op door readmarga

Ik ben druk bezig, inwendig, met ontknopen van de wirwar in mijn hoofd. Een eindeloos snoer kerstboomlampjes die elke keer als ik aan 1 draad trek, toch stiekem ergens anders weer vastloopt.  Even dacht ik er bijna te zijn. Het eind van de knoop leek in zicht en ik slaakte een zucht van verlichting. Helaas had ik niet in de gaten dat de lampjes op mijn schoot dan wel knoopvrij waren, maar het stuk snoer op de grond zich met dezelfde spoed weer tot een kluwen had gevormd. Vind dan de moed maar om het weer op te pakken en weer opnieuw te beginnen met ontrafelen. Toch moet het, want een bundel verstrikte lampjes, die kunnen niet stralen. En dat is nou juist, als alles in orde is, iets wat ze heel goed kunnen. 
Ik rommel dus nog maar even met engelengeduld verder met het snoer in mijn hoofd. Elke keer als ik het dreig op te geven is er wel iemand die zacht fluistert dat ik de moed niet op moet geven. Dat al het gedoe uiteindelijk de moeite waard is. Licht geeft ruimte…
De lampjes zijn mijn hobbels en helaas is het een 500-lamps voordeelverpakking. Ik ben dus nog wel even bezig.
En hoe lief de mensen om mij heen ook aanbieden om me te helpen, iedereen weet dat het samen ontrafelen van een snoer kerstboomlampjes gedoemd is te mislukken. Uiteindelijk trek je het daar nog verder mee in de knoop. 
Dus laat mij maar, zo hou ik overzicht en kan ik beter zien wanneer ik klaar ben.
Het snoer is niet oneindig en hij zal het, ondanks lampjes die voor altijd kapot zijn, na veel geduld en doorzetten uiteindelijk gaan doen…

♡Marga, 15 maart 2013♡

Geplaatst in Geluk, Vriendschap

Goud

Gepost op door readmarga

Mijn leven heeft een andere wending genomen. Of het mooier is of beter zal nog moeten blijken. Vooralsnog ben ik na een lange periode van verdriet ontzettend op de goede weg. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet vol verwondering om me heen kijk en ik een warm gevoel krijg van binnen. Wat een lange weg was dit, maar wat is het eindresultaat geweldig. Al die onzekerheid, al die vragen en zorgen, het grootste gedeelte is nu echt voorbij. Het is lang geleden dat ik echt, vanuit het diepst van mijn hart, kon zeggen dat ik gelukkig ben. Geluk waarvan ik niet dacht het ooit nog te zullen vinden. Het grijze randje blijft, maar wordt omsloten door een gouden randje. Voor dat randje zorgen de mensen die ik liefheb. Vrienden die er al lang waren en er wat mij betreft altijd zullen zijn. Mensen die altijd dichtbij me zijn ondanks de soms aanwezige fysieke afstand.
Je voelt je nu aangesproken? Dan is dat waarschijnlijk meer dan terecht.

Ik hou van je. Al een hele tijd en ik hoop dit nog heel lang te mogen doen. Je geeft mijn toch al ok leven een gouden randje..

Blijf nog heel lang dichtbij.

~Marga, 9 maart 2013~

Geplaatst in Divers

Bijzonder

Gepost op door readmarga

Klein meisje met je mooie ogen, je prachtige haar en je stralende snoetje. Vanaf je geboorte weet ik al dat je bijzonder bent. Een sterke eigen wil, gillen als je je zin niet kreeg, ondeugend en grenzeloos ondernemend. Je had een soms radeloze moeder die niet meer wist of zij het fout deed of dit gedrag bij jou hoorde. Het werd een zoektocht naar antwoorden en die kwamen. Keihard en confronterend…

Je papa en mama gingen het gevecht aan. Gingen leren hoe ze voor jou de beste ouders konden zijn. Makkelijk is die weg niet, maar ze doen het en dat terwijl een veel makkelijkere oplossing ook voor handen is. Ongekend trots ben ik, op die ouders van jou.
Je zal nog moeilijke momenten kennen lieverd, in het leven van alledag is soms maar weinig plaats voor mensen die net een beetje anders zijn. Maar met je lieve ouders naast je heb ik er veel vertrouwen in dat voor jou een mooie toekomst is weggelegd.
Ik zie een meisje met een grenzeloze fantasie die intens is in alles wat ze doet, toneelstukken opvoert alsof het niks is en in je kruipt als ze je verdriet voelt.
En wat er ook gebeurt, ik blijf altijd dat meisje zien dat vanaf mijn eerste stap over de drempel erop gebrand was om mijn pumps van me af te troggelen. “Marka mag ik je schoenen aan?”
Via de steun die ik aan je moeder geef ben ik er ook altijd voor jou..

Het meisje op de hoge hakken of skeelerend met een handtasje..
Een bijzonder, wonderkind..

Marga, 8 maart 2013

Geplaatst in Afscheid, Sterven

Laatste woorden

Gepost op door readmarga

De ruimte is klein, het bezoekersaantal niet groot. 96 Was ze, ze had geen kinderen en dan is het nooit zo druk bij je afscheid. De kist staat recht voor mijn neus. Ik kende haar niet, deze tante, ik ben hier voor hem. Gezien de verdwaalde traan en zijn hand die de mijne niet los laat is dat een troost. Er staat een foto van haar, dat is de eerste keer dat ik haar zie.  Vermoedelijk ook de laatste…
Om mij heen zit de familie. Ze hielden van haar, dat is aan alles te merken. Vol lof en liefde wordt er over haar gesproken. Over haar leven, de man die naast haar had gestaan en met wie ze een eenheid vormde, maar die een paar jaar geleden zijn aardse bestaan al had ingeruild voor een plekje “daarboven” en de wijze waarop ze liefde had gegeven en gezorgd had voor de mensen om haar heen. Bijzonder om een vrouw die je nooit hebt gezien te leren kennen door de afscheidswoorden van hen voor wie ze dierbaar was.
Tegelijkertijd was er een gedachte die me voortdurend bezig hield. Toen ik een aantal weken geleden afscheid nam van mijn eigen oudtante die bijna van hetzelfde bouwjaar was, werd er ook zo vol lof over haar gesproken. Een ijzersterke vrouw met een duidelijke wil. Haar hele leven had in teken gestaan van liefde en de zorg voor anderen. Ze had iets betekend en toegevoegd in het leven van de mensen om haar heen… Wat zeggen mijn geliefden over mij op het moment dat mijn tijd gekomen is? En wat wil ik dat ze zeggen?
Ik wil ook dat er met zoveel liefde en respect over mij wordt gesproken als mijn tijd daar is. En ok, over de doden niets dan goeds, maar dit was oprecht. Er is echt heel veel van haar gehouden en eigenlijk is dat het enige wat telt.
Ik wil in liefde worden herdacht. Ik wil dat mijn zoon vindt dat ik een goede mama was en dat mijn partner, als die de pech heeft mij te overleven, kan zeggen dat met mij het leven mooier was. Ik wil dat mijn vrienden vinden dat ik een verrijking was van hun leven.

Een oom zei gisteren “Het verdriet zal wel slijten, maar vergeten doen we je nooit”. Ik wil ook niet vergeten worden door mijn naasten.. Dan heeft mijn tijd hier voldoende nut gehad.
Meer hoeft het niet te zijn.

Ze leerde me een les die middag.
De tante, die ik nooit heb gekend…

~Marga, 24 februari 2013~

Geplaatst in Den Haag, Fiets

Big city girl

Gepost op door readmarga

Opegroeid in een klein veluws dorpje heb ik altijd weinig benul gehad van het leven en de drukte in de grote stad. Wij hadden 1 café, 1 buslijn, 1 winkelcentrum en ik groeide op met de bescherming van het “ons kent ons”. Ik voelde me altijd wat verloren in de grote stad en had altijd het idee dat iedereen er daar voornamelijk op uit was om mijn tas te jatten. En dus liep ik er nooit echt rustig.. Bovendien raakte ik altijd de weg kwijt.

En dan word je verliefd op een hagenees en na verloop van tijd verpand je ook je hart aan zijn geboortestad… Ik doe hier boodschappen, weet de weg en voel me meer en meer thuis. Dat voelt bijna stoer. Ja joh, ik woon regelmatig in Den Haag.. Jazeker, dicht bij de Keunigin..

Vorig jaar zomer kreeg ik een fiets. De kust is 10 minuten lopen, maar op de fiets ben je er binnen een paar minuten. En omdat die fiets hier toch staat moest het er vandaag maar eens van komen: op de fiets naar mijn vriendin.. Opgegroeid in hetzelfde dorp woont ze nu hier, in dezelfde stad, op fietsafstand.. Dat laatste vertelde ze me, want ik had werkelijk geen flauw idee hoe ik er moest komen. Maargoed, dat mocht de pret niet drukken. Dik in de jassen en dassen waagden de kleine man en ik ons vandaag in de haagse fietsjungle..

Man, man, man…
De dorpse muts in de grote stad. Geen idee waar ik heen moest, met 1 hand aan het stuur, in de andere de navigatie. Naast me een slingerend mannetje op zijn eigen fiets, midden op de fietspadloze “grote weg” met trambanen all over the place.. Gelukkig stopten er zo nu en dan wat vriendelijke automobilisten om ons over te laten steken anders stonden we er nu nog. Mijn hemel wat een kamikazeonderneming.. En dat met een fietstocht van slechts tien minuten. Zo voelde het niet..

Na de gezellige bijklets met lieve Miran mochten we het geheel nog eens andersom gaan doen. Nu zonder navi, maar met uitleg van haar en dat ging wonderwel probleemloos. Ik ging er bijna stoer bij kijken..

Ja hoor, ik fiets hier en hoor hier. Wij zijn hier gewoon thuis… Niks spannends aan..

(Maar kan iemand die trams even stilhouden totdat we weer thuis zijn alsjeblieft, dat lijkt me wel zo veilig..)

~Marga, 22 februari 2013~

Geplaatst in Auto

Black Beauty

Gepost op door readmarga

Het was 1996 toen je op een mooie zomerdag werd geboren. Nou ja geboren, je ontstond. Door mensenhanden en misschien wel robots in elkaar gezet. Stukje bij beetje, schroefje voor schroefje, plaatwerk na techniek kreeg je langzaam je vorm. Glimmend en blinkend rolde je van de lopende band, op weg naar een nieuwe eigenaar.
Diepzwart, een stoere rode striping, een franse held met op je derrière naast de 1.4 een X en een S. Die maakt je net wat stoerder dan je broertjes.
Je kreeg een nederlands nummerbord en verhuisde en na diverse “baasjes” kwam je een paar jaar geleden bij mij terecht. Ik was meteen verkocht. Een vrouwenauto met een stoere touch. Je zat heerlijk, reed heerlijk en kostte zo weinig dat het bijna sneu was.
Inmiddels heb je bijna 180.000 km op je teller staan. Je wordt wat moe en de gebreken komen. Vorig jaar is je dak gespoten en van buiten zie je er weer prachtig uit, maar daarmee voorkom ik niet dat je langzaam achteruit gaat. De kilometers gaan tellen…
En ook al zwengel ik met liefde je ramen handmatig open, puf ik vol genegenheid de warmte weg tijdens aircoloze hete zomers en stuur ik me passievol wezenloos zonder stuurbekrachtiging, er komt een moment dat jij en ik afscheid moeten nemen omdat dit verwende nestje graag wat meer luxe wil en jij te oud wordt voor al
die kilometers richting de liefde in het westen.
Tot die tijd geniet ik van het feit dat ik je heb.
Mijn eerste eigen auto, mijn black beauty..
Bedankt voor alle veilige, probleemloze kilometers… Op naar de 2 ton…

image

Marga, 18 februari 2013