Auteur: readmarga

Geplaatst in Zus

Wortels

Gepost op door readmarga

“Ik voel me zo verloren, zo zonder vaste grond”. Die woorden sprak ik toch maar een keer uit, want het voelt ook echt zo. Eigenlijk schaam ik me ervoor, alles voor elkaar, eindelijk mijn plekje en dus moet het allemaal helemaal goed zijn.

En toch is het niet zo. Het voelt als kamperen of logeren in andermans huis. Buren klinken anders, vloeren kraken en man wat is het hier soms koud zo zonder cv. Alles is wennen, van de geuren tot de geluiden, van nieuwe plaatsen waar je je spullen (niet) vindt naar leven uit dozen omdat de kast er nog niet staat.

Toch weer even tranen bij zussie vanmorgen omdat ik zo teleurgesteld ben dat niet instant alles helemaal klopt nu.
En toen zei ze: “Vergelijk het maar met een te ruw verpotte plant. Die is vast heel gelukkig in zijn nieuwe pot, maar hij is te snel weggerukt. Zijn wortels zijn nog ergens achter gebleven. Nu hij weer in zijn nieuwe pot staat moeten zijn wortels nog groeien. Wachtend op zon en licht en met een flinke dosis geduld groeit het allemaal vanzelf uit tot een nieuwe basis.”
Ok, ze zei het niet met zoveel woorden, maar daar kwam het op neer..
En dus zit ik hier, in mijn nieuwe prachtige pot die ik ‘mijn thuis’ heb genoemd, te wachten tot mijn wortels weer gaan groeien..

Water, voedsel, licht en liefde, het gaat allemaal helpen en tot die tijd staat deze plant nog niet zo stevig in de grond.

Nu maar hopen dan dat het niet te hard gaat waaien. En mocht ik teveel wankelen, zet dan een stokje naast me en sla een touwtje om me heen.

Dankjewel alvast voor dat extra steuntje. Sommige planten zijn kwetsbaarder dan je op het eerste oog zou zeggen…

Marga, 4 november 2012

Geplaatst in Sinterklaas

Dag sinterklaasje, hallo waarheid

Gepost op door readmarga

Met angst en beven wacht ik het moment af dat de onvermijdelijke vragen komen. En nee niet de vragen in de categorie “hoe komen babies eigenlijk in de buik”, al moet ik bekennen dat ik naar dat specifieke onderwerp in de constante stroom vragen ook niet bepaald uitkijk. Ik heb het over de vraag die ik elk jaar rond deze tijd verwacht, maar die tot op heden is uitgebleven.. Bestaat hij nou wel of bestaat hij nou niet? Mijn druifje behoort nog tot de categorie intense gelovigen. Niks, maar dan ook niks wordt in twijfel getrokken. De man komt met een boot vol cadeaus hier aan, vergezeld door een stel negers die er toch wel verdacht anders uit zien dan de gemiddelde neger, als je 500 wil worden moet je elke dag een pepernoot eten en tuurlijk komen pieten bij gebrek aan schoorstenen met een toversleutel door de achterdeur.. Zo slim als hij met dingen is, zo ontzettend wordt hier niet over na gedacht. En oh wat vind ik dat fijn. Ik hou mijn hart vast als ik hem moet vertellen dat zijn held niet bestaat en alles 1 grote leugen blijkt te zijn. Voor mij is het spannende feest dan ook een beetje voorbij en hoef ik geen buurman meer te charteren om op de deur te komen bonzen..
Weer een tijdperk voorbij.

De juf zei dat kinderen van deze leeftijd eraan toe zijn om de waarheid te kennen. Dat is mooi juf, maar deze moeder van 34 is er nog niet aan toe.

Nog één jaartje onwetendheid alsjeblieft… Volgend jaar vertel ik het, beloofd!

~Marga, 4 november 2012~

Geplaatst in Afscheid, Toekomst

Dag huis

Gepost op door readmarga

Als ik mijn fiets voor de deur zet voelt het meteen al anders. In de keuken staan mijn spulletjes niet meer, het is anders, leeg.
Als ik de voordeur open, klinkt het hol. Tijdens de verhuizing ben ik vooral bezig geweest met puinruimen in het nieuwe huis, het leegtrekken van ons Waterkersje heb ik daardoor gemist. Daarom ging ik terug, om afscheid te nemen en mijn tijd daar af te sluiten. Maar wat confronterend om te zien. Ons leven, verplaatst.
Zittend op de grond van de woonkamer passeert het afgelopen jaar de revue. De pijnlijke verhuizing naar dit huis en die eerste nachten alleen na 20 jaar naast het zelfde lijf te hebben gelegen. Thuiskomen na lange dagen werken en steeds creatiever worden in gezond koken voor twee, vrijdagavonden met The Voice en chips en drinken en de kleine man die de gordijnen dicht trok en de kaarsen aan deed, zomer en winter.. Koude herfstdagen, de lange winter, onze kerst, lente in een tuin waarin planten begonnen te bloeien die ik niet had geplant, zomeravonden in de tuin, koken en eten met vrienden, maar ook lange avonden alleen, jankend, schrijvend en herstellend van wat een grotere klap bleek dan ik ooit had gedacht. Geknakt en weer rechtop gekomen, de tranen werden een lach, het voortdurende rennen en vluchten in gedachten uiteindelijk een rust.
Boven was het niet minder kaal en ik nam afscheid van de kamers daar. Ik zag slapeloze nachten, ontluikende liefde, armen om in weg te kruipen, liefdevolle vrijpartijen, kopjes thee in bed op lome zondagochtenden, wakker worden van startende auto’s, lieve apps en voiceberichten of een warm knuffellijfje dat bij me kroop. In Thomas’ kamer heb ik lang stilgestaan. Vele avonden waarop ik mijn mannetje voorlas, toezong, gesprekken met hem voerde en hem troostte in de kamer die nooit echt van hem was geworden, ondanks de nieuwe gordijnen en de carsplaten aan de muur. Wat hebben we vaak samen op zijn bed gezeten. Verloren soms en samen bang bij elke kijker die ons huis kwam bekijken. “als ze het kopen, waar moeten we dan heen mama?” Wat zat ik er vaak alleen te janken die eerste maanden als hij op de woensdagen onder een ander dak sliep.
Samen in het bubbelbad, Thomas zingend onder de douche, zonnen op het dakterras, logeerpartijen op zolder… Ik keek die middag in mijn oude huis naar een film van ons leven. Soms een comedy, soms een drama, maar wel met een happy end.
Het was tijd om te gaan, naar mijn nieuwe huisje, waar de kachel brandt en een nieuw begin op me wacht.
De deur valt voor de laatste keer in het slot, ik draai de sleutel nog één keer om.

Dag huis, bedankt dat je een jaar voor ons gezorgd hebt, maar het is tijd om naar huis te gaan..

~Marga, oktober 2012~

Geplaatst in Droom, Geluk, Liefde

De droom

Gepost op door readmarga

Na een een paar uur van veel wind en ruige golven is de rust eindelijk wedergekeerd. De boot is voor anker gegaan en rust uit. En ook wij kunnen even achteroverleunen. Genieten van het uitzicht, van de rust en van elkaar. Ik zit tussen je benen tegen je aan. Je hebt je armen om me heen geslagen. De wol van je trui kriebelt tegen mijn wang.. Ik ruik je geurtje en proef het zout op je lippen die af en toe de mijne raken. In de verte zakt de zon langzaam in zee.. Ik staar naar de horizon en voel me gelukkig. De wind heeft mijn zorgen meegenomen. Dit was de ultieme manier om tot rust te komen. Het harde werken om de zeilboot in bedwang te houden, al die nieuwe termen die ik moest leren en onthouden en nu dit moment, wij samen, met om ons heen niet meer dan ogenschijnlijk oneindig water. Met mijn ogen gericht op de oranje bal in de verte overdenk ik het afgelopen jaar.

Precies een jaar geleden…

Het afscheid van alles dat bekend en mij lief was, het vallen en weer opstaan, het knakken en weer kracht hervinden, de eenzame avonden in een stil en leeg huis met gedachten aan dat wat ik had en keihard had verpest en verloren, afscheid van mijn kleine man en verhalen uit een gezin dat niet meer de mijne is, het vinden van nieuw geluk, pril, ontluikend, spannend en tenslotte, mijn nieuwe paleisje, mijn eigen huis, een ruwe diamant die steeds meer haar schoonheid aan me toont. Tegen je aan zittend voel ik weer de koude kale muur in mijn rug en de houten planken van de vloer van mijn woonkamer waar ik mijmerend en dromend zat met een kopje thee in de hand, een glimlach op mijn gezicht en tranen in mijn ogen. Ik ril even bij de gedachte aan het allesomvattende gevoel van afscheid en opnieuw beginnen dat me op dat moment overviel en je trekt me nog wat dichter tegen je aan. Je warmte doet me goed.. Je bent er altijd op het goede moment.

Je strijkt een haarlok uit mijn gezicht en kust mijn slaap. Ik glimlach bij de herinnering aan mijn dappere held die met een kwast en engelengeduld de schouw voorzag van een witte laag en zijn enthousiasme over elk kussentje en lampje dat ik kocht. We doen dit samen hij en ik en hij voelt dat ook vanuit zijn tenen. De dozen met spulletjes in de woonkamer van “ons” oude huis groeide en groeide en we hadden er zoveel zin in om alles neer te zetten en van ons te maken. Het werd prachtig en precies zoals wij dat voor ogen hadden..
Ook gaan mijn gedachten terug naar de liefdevolle hulp van mijn ouders en vrienden.. Ze waren er, stonden voor me klaar en ik kan ze daarvoor nooit genoeg bedanken.

En ook jij, mijn liefste, geeft me kracht, liefde en blijdschap in deze zoektocht, deze overdosis emoties die me soms overvallen. Ik ben zo blij dat je in mijn leven bent..

Dezelfde woorden fluister ik zachtjes in je oor, vlak voordat je mijn hand pakt en me meeneemt naar mijn favoriete plekje op deze boot, waar je me in je armen neemt, dicht naar je toetrekt en me niet meer los laat. Warm, liefdevol en vol overgave. Zoals alles wat ik in mijn leven doe…

De wekker zorgt voor een ontnuchtering
De droom vervliegt
Maar de glimlach blijft…

~Marga, 9 oktober 2012~

Geplaatst in Thuis, Toekomst

Ik weet dat je op me wacht

Gepost op door readmarga

Ik reed vanavond weer door je straat en stond even stil om naar je te kijken. Dat doe ik wel vaker de laatste tijd. Ik weet dat je naar me hunkert en op me wacht, omdat je weet dat ik je de liefde en aandacht kan geven die je verdient. Je hebt het al zo lang niet gekregen en dat is goed te zien. Je ziet er vermoeid uit, verwaarloost zelfs en dat gaat me aan het hart, omdat ik nu al om je geef ondanks dat we elkaar nog nauwelijks kennen.
Ik heb je nog maar 1 keer gezien en het was liefde op het eerste gezicht.  Dat gevoel was intens en sterk. Het voelde goed vanaf de eerste minuut. Wij horen bij elkaar, jij en ik.
Nog even en dan ben ik bij je. Dat zal alles veranderen. Voor jou, maar ook voor mij. Ik zal je je ziel teruggeven en je weer laten stralen, je verwarmen en je licht geven en als we eindelijk samen zijn geef je mij rust en geluk. Ik heb er zo lang op moeten wachten, ik verlang net zo erg naar jou als jij naar mij.
Nog even en dan hoef ik niet meer op een afstandje naar je te kijken, dan mag ik eindelijk thuis komen. Bij jou, in jou..

Mijn nieuwe huis, mijn nieuwe thuis, mijn nieuwe begin..
Nog eventjes geduld, ik ben er bijna..

~Marga, 1 september 2012~

Geplaatst in Heimwee

Heimwee

Gepost op door readmarga

Een dag later… Na een nacht en een dag reizen liggen we weer op het strand. We hebben zand in plaats van kiezels. We hoeven geen horde te lopen over grote keien en zee-egels met onflatteuze waterschoenen aan onze voeten. De temperatuur is voor nederlandse begrippen ongekend hoog, we hebben zelfs te maken met een hittegolf. De zee is hetzelfde, misschien ietsje frisser, maar het mag geen naam hebben. Het strand is meters breder dan de postzegel waar we afgelopen weken op doorbrachten. De gesprekken om ons heen zijn weer op een beschaafd nederlands volume en fijn af te luisteren. Thomas leeft zich uit in het zand, mijn lief ligt naast me en we gaan straks bbqen in de tuin van ons heerlijke strandhuis, slechts op vijf minuten fietsafstand van de zee.

Ik heb de tranen in mijn ogen staan en mijn buik is van streek.
Ik ben een verwend nest
Ik heb heimwee

~Marga, 19 augustus 2012~

Geplaatst in Vakantie

Vakantie

Gepost op door readmarga

Een lange reis in de auto waarbij de airco elke dag op een lofzang kan rekenen
Een omgeving die steeds mooier wordt
Oplopende temperaturen
Kinderen die wakker worden als je stopt voor een tolweg of tankbeurt
Autobingo
Figuurtjes zoeken in de wolken
Aankomst in een nieuwe omgeving
Een stikheet appartement waarbij de spullen van een ieder meteen huizenhoog staan opgestapeld
Je niet af hoeven vragen of de zon de volgende dag wel zal schijnen
Last hebben van de buren maar ze dat niet kunnen vertellen omdat je de taal niet spreekt
Eten koken voor vijf mensen op één pit
Keiharde matrassen
Een bloedhete slaapkamer waar je ’s nachts uit drijft
De zon en hitte soms zat zijn
Elkaar soms zat zijn
Het zoute zeewater soms zat zijn
Wennen aan een landschap dat je eigenlijk pas waardeert als je het niet meer ziet
Met een natte bikini, druipend door het appartement lopen waar het met de dag een grotere bende wordt
Die bende van harte negeren
Handdoeken over het balkonhek
Vlekjes in kleding, mwaah gewoon aantrekken
Wandeltochten en watervallen
Bootje varen en waterfietsen
Om 8 uur ’s ochtends al in zee liggen
Op een luchtbed de zon in zee zien zakken
Met een bot mes een keihard brood brood in sneetjes proberen te krijgen
Een uur ontbijten met vers brood
Gestuntel in de winkel “Doe maar van vijf van die” met handen en voeten uitleggen
Hoe moeilijk het is om 15 van iets nodig te hebben als je maar tien vingers hebt
’s Avonds laat een stadje bezoeken als de temperatuur nog lekker aangenaam is
Nagloeien van de zon
Eten wanneer je honger hebt
Slapen wanneer je moe bent
Leven zonder klok
En dan…
Afscheid van je nieuwe “thuis”
Het landschap steeds platter zien worden
De temperatuur zien dalen
Een trui extra
Weer sokken en schoenen aan
Het “Hé een nederlander” stopt

Een nieuwe bladzijde in het boek van herinneringen…

Marga, 19 augustus 2012