Auteur: readmarga

Geplaatst in Vooruitgang

Nieuwe wegen

Gepost op door readmarga

Ik herinner het me nog goed. Smalle bergweggetjes zonder vangrail. Hier en daar bloemen langs de weg bij een foto en een verdwaald wrak in de bosjes. Mijn vader die zich met Volvo en caravan een weg baande over de berghellingen en niet schrok van een tegenligger terwijl ik met klotsende oksels achterin zat. Het bereiken van de vakantiebestemming was vaak een hele uitdaging.
Dat was wat ik voor ogen had toen we dit jaar na 20 jaar weer richting de kroatische kust reden.
Niets van dat alles echter. Spiksplinternieuwe tunnels, prachtig asfalt en rechtstreekse verbindingen. Vooruitgang en vernieuwing heeft ook hier niet stil gestaan.
Gaandeweg de vakantie, op weg naar het bezoeken van zomaar een stadje kwamen we door oude stadjes waardoor vroeger de hoofdwegen liepen. Slaapstadjes met dichte luiken, vervallen huizen en oude winkelgeveltjes met verschoten letters die nog herinneren aan de tijd dat hier nog geld verdiend werd.
Ik moest ineens denken aan Thomas’ lievelingsfilm ‘Cars’ waarin Sally aan Bliksem uitlegt wat de komst van Route 66 heeft betekend voor het dorpje ‘Radiator Springs’. Een bloeiend dorpje met winkeltjes, een garage en een hotel. Dagelijks een drukte van belang door alle toeristen op doorreis. De komst van de nieuwe weg veranderde alles. Ik zie ze nog staan, de dorpsbewoners met hun spandoek ‘Welkom snelwegrijders’. Die kwamen echter nooit, de toeristen reden om het dorpje heen over de mooie nieuwe weg, kleuren vervaagden, winkeltjes vervielen en het dorpje verdween uiteindelijk letterlijk van de kaart.
Ondanks dat het een animatiefilm is, is dat wel degelijk wat er in het dagelijkse leven ook hier is gebeurd. En ineens voelen die prachtige nieuwe snelwegen wat dubbel.
Een prachtige snelle verbinding, veel minder ongemakken en reistijden, geen discussies of bergpas x nou wel of niet genomen kan worden en geen angstige momenten meer op te smalle weggetjes.
Maar de treurige smoeltjes van Takel en zijn vrienden hebben me toch de hele vakantie niet los gelaten. En wie de film kent, die snapt dat wel.

Marga, 19 augustus 2012

Geplaatst in Mieren, Vakantie

Smetvrees of verzamelwoede?

Gepost op door readmarga

Mieren in je keukenkastje, in je eten, in de badkamer of lopend over lichaamsdelen. Ik heb ze altijd goor gevonden die kleine kriebelende kruipsels. Tot ik op vakantie de tijd kreeg om ze te bestuderen. En daarna de neiging die ik in eerste instantie had, het aanschaffen van een mierenlokdoos, liet varen.

In kolonne liepen ze elke dag van A naar B en weer terug en dat deden ze al zo lang dat er in het grasveld een slijtspoor was ontstaan. Dan moet je als mier veel lopen op dezelfde plek wil je dat voor elkaar krijgen. Er werden pluisjes verplaatst, takjes, blaadjes en andere rommel richting de diverse mierennesten. En niet alleen dat. Elke kruimel werd verhuisd. Het voeren van de mieren werd daarom een sport en een wedstrijd. Wie zijn er sneller bij het nest? Het groepje pijnboompit of het groepje maiskorrel? Wat hebben we gelachen toen er zelfs een stukje tonijn voorbij kwam wandelen en ze er uiteindelijk ook nog met mijn afgeknipte teennagels vandoor gingen.  Het is een raar idee dat mijn nagels gebruikt zijn in the livingroom van een kroatisch mierennest.
Zijn ze nou gewoon opruimerig, of kunnen ze echt letterlijk alles gebruiken?

Ik heb ze in ieder geval leren waarderen. Wat zijn mieren harde werkers, doorzetters en wat laten ze de boel dagelijks schoon achter. Met tien man (mier) is er zelfs een penne pasta versleept. Ik zie mezelf nog niet met een complete boom voorbij sjouwen.

En voor wie het weten wil. De pijnboompit, mijn! pijnboompit heeft uiteindelijk gewonnen. Dat had je niet gedacht he…

Marga,  19 augustus 2012

Geplaatst in Mars, Paradijs

Ons paradijs

Gepost op door readmarga

Eerst was het zomaar een plek. Een plaats waar we ons terug trokken. Waar geen pijn is en geen verdriet, geen onbegrip en woede of spijt, waar het gewoon goed is en rust en geluk heerst.
Maar we geven de plaats vorm. Wekelijks voegen we er iets aan toe. Jij bedacht het bos, een park met water, wandelpaden, bankjes en de zon hoog aan de hemel, maar ik wilde ook graag zee.
Uiteindelijk kozen we de gulden middenweg en voor de meren van Plitvice met haar turquoisen water, vele watervallen en vissen die vrolijk in het rond springen.
Het vogelgekwetter is zacht en rustgevend en electronisch, want alles uit een ei is k.t, dus zijn er geen vogels. We kunnen ze naar behoefte zachter zetten en ze poepen niet op je eten. Wel is er een breed beestjesleven, want je houdt van dierentuinen, dus hebben we die naar ons toe verplaatst. In een hangmat hangen we, tussen het wildlife, aan 1 van de stokoude bomen en wachten tot de zon langzaam onder gaat en plaats maakt voor de maan. De maan die op vele manieren belangrijk voor ons is geworden. We hangen en praten en vertellen onze geheimen aan elkaar en aan de maan. We hoeven niets en verlangen naar niets.
Het paradijs verandert en past zich aan aan nieuwe inzichten en wensen. Het kan elke dag anders zijn. We zijn de enigen die de toegang kennen en die erin mogen. Niet persé samen, omdat alleen zijn soms ook heerlijk is en omdat we soms elders nodig zijn. Sommigen noemen het een vlucht, zij zullen het niet begrijpen, maar dat geeft niet, want wij snappen het wel.
Onze geheime wereld, ons paradijs, onze bowl.
Het is er mooi en goed en we hebben er iets prachtigs van gemaakt.
Soms wil ik niet in onze wereld en geniet ik intens van het hier en nu, maar op andere momenten ren ik er op een draf naartoe om even te ontsnappen.
Ik ben blij dat hij bestaat en dat ik hem met jou heb gemaakt.
#GITB en stay there
Ik kom zo…

Marga, 19 augustus 2012

Geplaatst in Liefde, Wind

Luister naar de wind

Gepost op door readmarga

Luister naar de wind zei je. Als me mist, als je wil dat ik je raad geef of gewoon maar even dicht bij je ben. Sluit dan je ogen en luister. De wind zal je wangen aaien als vingers die troosten en in je oor fluisteren hoe bijzonder ik je vind. Soms zal de wind harder waaien. Dan voel je mijn woede en onmacht. Dan schreeuw ik in je oren dat ik van je hou en bij je wil zijn. Dat ik je mis en soms de wereld niet begrijp..

Ik sluit mijn ogen en luister naar je. Ik hoor je, voel je en ruik je. Soms ruik ik in de wind de zee die kabbelt en rustig berust in het “zijn”, soms ruik ik vuur dat vol van passie om zich heen klauwt, soms ruik ik helemaal niks…

Soms aai je me, soms is het windstil, maar ik hoor je altijd…

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Strand, Vakantie, Zomer

Zomer op het strand

Gepost op door readmarga

Een verzameling gekleurde parasolletjes “siert” het strand. Mensen zitten en liggen. Ze lezen of doen niks. Liggen wijdbeens een boekje te lezen, me ondertussen een blik gunnend op lippen en of schaamhaar die aan alle kanten hun bikinibroekjes uitkrullen.. Hier en daar een verdwaalde actieveling die staat te tennissen tegen iemand die dat overduidelijk vooral doet vanuit de “van actief zijn op het strand word je bruiner” gedachte. De meeste mensen hangen echter op een strandbed of kleedje en hebben bruin worden tot een topsport verheven. Bij een enkeling is de ‘korting op de crematie’ fase al ruimschoots overschreden.
Het is een bont gekleurd geheel van mensen en spullen. Verbazingwekkend hoeveel spullen mensen meenemen naar het strand.
Naast mij is een welgesteld Haags gezin neergestreken. Ik weet ook niet precies waaraan je dat welgestelde kunt zien, maar het is zo. Misschien zijn het de luxe badlakens, het strandtentje of de wassenaarse “R”. Waarschijnlijker zijn het de witte wijn, olijven, wraps, tapashapjes, pastasalde en (jawel) broodjes knakworst voor de kinderen die achtereenvolgens uit de koelbox tevoorschijn worden getoverd.
Mijn gedachten gaan even terug naar eind jaren ’80. Met het gezin aan het Veluwemeer. Kleffe boterhammen uit de koeltas, pakjes drinken en koud en nat in een dikke handdoek gewikkeld chips eten, dicht tegen mama aan ondertussen zoekend naar het rode zeil van papa’s surfplank. Wereldse zomers, intens genieten.
De kindertjes van mijn strandburen genieten vast net zo van dit alles en van hun luxe lunch.
Ik heb het ook altijd prima gevonden zonder knakworsten en neem nog een slok warm water en een stuk droog stokbrood.

Ik heb dan wel geen wijn en luxe kipwraps, maar de zon voelt voor ons allemaal hetzelfde.
Ik geniet er in ieder geval met volle teugen van.

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Edwin, Liefde

Ed

Gepost op door readmarga

Ik zag je niet meteen. Merkte niet vanaf de eerste minuut op hoe bijzonder jij bent. Hoe kon ik toen zo blind zijn.

Er was tijd voor nodig, meerdere blikken en een schrijnend afscheid voordat ik het eindelijk inzag. Ik wilde het niet, niet zo snel al. Ik wilde je niet opzadelen met mijn pijn en verdriet, maar jij wilde delen, naast me staan, mijn schouder zijn in een onmogelijke tijd waarin ik mezelf moest vinden en een nieuwe plek moest veroveren in de chaos om me heen.

Je legde de onmogelijke fysieke afstand tussen ons soms meerdere malen per week af om bij me te kunnen zijn. Met de kleine man boven in bed zat je naast me op de bank en luisterde. Droogde mijn tranen niet, relativeerde niet, maar liet me huilen om me daarna met een haast niet op te merken duwtje weer naar een nieuwe afslag te dirigeren die altijd de juiste bleek te zijn. Urenlang heb je aangehoord dat ik naar huis wilde, mijn vroeger mistte en bovenal mijn kleine man als het niet ‘mijn’ weekend was. Dan stonden de liefdevol klaargemaakte eitjes op de ontbijttafel koud te worden als ik op zondagochtend het gemis niet meer trok en uithuilde op je schouder. Met engelengeduld heb je me al die tijd door dik en dun gesteund.

Tussen dat alles is het soms een worsteling om een nieuw ‘samen’ vorm te geven. Twee mensen die een leven en liefdes achter de rug hebben, kinderen die elkaar moeten zien te vinden en hun vader en moeder moeten delen, rugzakken die keihard open klappen bij conflicten en er zomaar ineens oud zeer komt bovendrijven wat de ander niet kan snappen en er vele woorden van uitleg nodig zijn voordat er weer begrip ontstaat. Herinneringen die de jouwe niet zijn en zinnen die daardoor blijven hangen in de lucht. “Weet je nog toen, oh nee, dat was niet met jou”.

Momenten van intens en allesomvattend geluk waarna altijd weer dat onvermijdelijke afscheid volgt.
Soms voelt het alsof je er altijd al was, soms voelt het heel pril, aftastend en onderzoekend.

Je begint me te begrijpen, mijn gevoelens van onrust. Mijn grote hart en verlangen naar liefde. De manier waarop ik vriendschappen beleef en wil beleven, mijn behoefte om zo nu en dan alleen te zijn en het feit dat ik niet alles in mijn leven deel en soms mijlenver weg ben in gedachten.
Ik begin jou te lezen, je humor, je kracht, onzekerheden en passies. De ongekende onbaatzuchtige wijze waarop je in het leven staat en je grote behoefte aan contact, liefde en aandacht.
Het is een zoektocht soms, met pieken en dalen, successen en worstelingen, maar ook met heel veel lachen en genieten.

Samen met de voetjes in de branding, onze blik op de dag die langzaam in zee zakt. We zeggen niets en tegelijkertijd alles…

Ik kan je nooit genoeg bedankten voor alles wat je voor me hebt gedaan in de afgelopen maanden. Je kwam veel te vroeg in mijn leven, maar ik ben zo blij dat je bent gebleven. Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen.

Vanuit het diepst van mijn hart daarom: bedankt voor alles!

Ik hou van jou

~Marga, 27 juli 2012~

Geplaatst in Vakantie, Zomer

Zomer in de stad

Gepost op door readmarga

Elk jaar een terugkerend fenomeen in de grote steden.. De zomermarkten.. Voor sommigen iets om naar uit te kijken, voor anderen, waartoe ik mezelf ook reken, de hel op aarde.

Rijen kraampjes met dezelfde rotzooi die je elk jaar tegen komt.. De leren armbandjes zijn wat vager van kleur dan het jaar ervoor en de bakken met vaatdoeken die echt (echt) streeploos schoon je ruiten afnemen zijn wat leger, maar verder is het toch ieder jaar van hetzelfde laken een (goedkoop) pak.

Op hete zomerdagen kun je letterlijk over de koppen lopen. Wat bezielt die mensen toch? Waarom wil je hier zijn in die verzengende hitte, met al die zweterige lijven waar je niet aan kunt ontkomen omdat iedereen zichzelf tussen de kraampjes door moet wurmen naar de volgende… Wat is er nog te zien dat je niet al die andere keren ook al hebt gezien. De zogenaamde aanbiedingen die voor de winkels zijn uitgestald zijn niet meer dan de leftovers die niet voor niks leftover zijn geworden omdat eigenlijk niemand die troep wil, maar nu het “voor de helft van de helft” is wordt er toch getrokken in de stapels kleding die op een berg zijn neergekwakt.. En voor het kraampje een groepje hysterische vrouwen die  proberen zich een weg te banen door het aanbod waarbij ze vooral de doorgang blokkeren voor hen die gewoon door wilden lopen..

Gelukkig word je hier wel met rust gelaten en krijg je geen “kijken kijken nie kopen” teksten naar je hoofd geslingerd zoals in Verweggistan.. Al moet ik zeggen dat de verveelde verkoopsters die staan te balen achter een kraampje ook niet echt inspirerend zijn.. Dan heb ik toch liever een enthousiaste marktkoopman achter me aan die “moi maisje” roept..

Ja de zomermarkten.. Met een beetje geluk kun je geëpileerd, met gepoetste schoenen, met schoonmaakmiddelen die je leven echt een stuk makkelijker maken, in nieuwe kleren, met nieuw ondergoed en een bijpassend telefoonhoesje weer naar huis.. Maar ik doe het toch liever zonder dan..

Helaas vindt mijn kereltje het zo gezellig.. “Gaan we nog een leren armbandje kopen mama en een ijsje eten op de kamper-ui dag?”

Tuurlijk schatje, leuk!…

~Marga, juli 2012~