Categorie: Afscheid

Geplaatst in Afscheid, Edwin, Liefde

LAT

Gepost op door readmarga

“En? Nieuwe liefde inmiddels? Ja? Joh, wat leuk voor je. En nu trouwen, kindjes, samenwonen? Niet? Oh jullie latten? Dat lijkt me nou zo heerlijk he. Als ik die zoutzak elke dag naast me zie zitten, nou dan denk ik wel eens, man ga toch weg. Lekker alleen doordeweeks, geen gezeik, vrouwenseries kijken, boekje lezen, geen rondslingerende sokken en het huis wordt ook niet vies. Lekker hoor, je blijft verliefd want je ziet elkaar bijna nooit. Nou meid, ik benijd je hoor, je hebt het maar mooi voor elkaar.”

Vrijdagmiddag
Nadat mijn smurf naar zijn papa is gefietst prop ik voor de zoveelste keer wat spullen in een tas. Er gaat steeds minder mee. Deels omdat ik meer spullen dáár heb, deels omdat ik geen zin heb in het gesleep. De normaal twee uur durende reis wordt wat uitgebreid door een fijne avondspits en moe en hongerig rol ik tegen achten in mijn andere stad weer uit de auto. Als ik in zijn armen val ben ik de vermoeiende reis meteen weer vergeten. De muziek staat aan, de kachel brandt al speciaal voor mij en op tafel staan lekkere hapjes en een glaasje wijn. We slaan het avondeten en de koffie maar over en duiken meteen in de borrel. Lekker tegen hem aan genesteld praten we de week bij en ik geniet van de warmte van het huis en van hem. Ons viervoetige kind staat met gekruiste pootjes bij de voordeur, dus die nemen we nog even mee naar het strand. Het regent keihard en het is donker dus het kost wat overredingskracht om haar door te laten lopen. Doorweekt en koud komen we terug. Samen zetten we ons beertje onder de douche en als ik op de grond zit met dat bruine frutseltje in een grote handdoek dat genietend haar oogjes dicht doet bij het afdrogen ben ik echt helemaal thuis. Frisgedouched rollen we daarna samen het bed in en ik val ontspannen in slaap met een warm lijf tegen me aan. Even niet alert, niet bang, even niet verantwoordelijk. Er wordt voor me gezorgd.

Zaterdag en zondag genieten we. Veel praten, muziek luisteren, met een boek op de bank met mijn hoofd op zijn been, samen koken, lekker eten, naar de kapper, bij vrienden langs en wandelingen naar en spelen op het strand.

En dan is het zondagavond….

Ik lig nog even tegen hem aan, maar de minuten tikken weg en ik weet dat ik moet gaan. Het afscheid van hem en nu ook van haar is pijnlijk en went nooit…

Eenmaal in de auto veeg ik woest een verdwaalde traan weg en zet de muziek wat harder. Tel je zegeningen, tel je zegeningen, dreunt het door in mijn hoofd. Je hébt tenminste iemand om afscheid van te kunnen nemen.
Al zingend rij ik de avond door, terug naar huis. De weg kan ik dromen.
Twee keer opletten, bij Diemen en bij Muiden.
Bij afrit 3 zwaai ik in gedachten naar Mars, bij Schiphol geniet ik weer van alle lichtjes en eenmaal op de A6 hoef ik alleen nog maar te wachten op míjn afslag.
Na een stukje door de polder parkeer ik mijn zwarte monstertje voor de deur. In mijn blok branden in alle huizen lichten en kaarsen, de buurman zwaait nog even en ik hijs mijn tassen uit de kofferbak. Het is stil, donker en koud in huis.
Even flitst het beeld door mijn hoofd van mijn lieverd met ons kleine knuffeltje op zijn arm.. Zwaaiend…

Op naar weer een stille week…

“Oh meid jij boft maar. Latten, het lijkt me héérlijk. Ik zou echt zó willen ruilen…”

Marga, 10 november 2013

Geplaatst in Afscheid, Herfst

Winterklaar

Gepost op door readmarga

Met het verschijnen van de eerste crocusjes en narcissen begon het lentegevoel te kriebelen. Een voorzichtig zonnetje, nieuwe blaadjes aan de bomen, lammetjes in de wei, ik hou van de lente en van het nieuwe leven dat dat met zich mee brengt. De belofte van een lange en warme zomer… In die periode snel ik ook altijd richting tuincentrum en vul ik mijn afterworkmiddagen met het planten van kleur in de tuin en het opleuken van de grijze massa tegels met leuke spulletjes. Dit jaar was het een maagdelijk nieuwe tuin waarin nog niets stond behalve een hoop rotzooi, onkruid en mos. Het kostte een tijdje voordat ik het naar mijn zin had ingericht, maar aan het begin van de zomer waren de achter- en voortuin er klaar voor. Toen ik ook nog een langgekoesterde wens in vervulling kon laten gaan in de vorm van een heerlijke loungeset, was het buitenzitgenot compleet.

Vandaag was het een mooie herfstdag met een heerlijk zonnetje en dito temperatuur. Ideaal om in de tuin te werken. En omdat ik mijn zorgvuldig bij elkaar gespaarde spulletjes heel wil houden wil ik alles, voor Koning Winter toeslaat, droog hebben opgeslagen.

Het opruimen van de tuin werd een trip down memorylane…

Ik zie mezelf belachelijke tranen janken toen mijn tuinset werd opgehaald door een marktplaatskoper die het liefdeloos in een aanhanger smeet. Ik wilde zo graag een loungeset, maar toen de “oude” tafel en stoelen werden opgehaald kon ik alleen maar denken aan ook zo’n vroege lentedag met een heel klein Thomasje in pyjama die “meehielp” om de tafel in elkaar te schroeven. Weer iets van “toen” dat verdween.
Ik snoeide de nieuwe heg en zie mijn lief in de weer met het in elkaar schroeven van de plantenbakken en het planten van de takjes klimop. Ik dacht toen dat die sneue takjes niet voor een dichte begroeiing zouden zorgen dit seizoen, maar niets was minder waar.
De vuurpot herinnert me aan een middag stoken met ons drietjes en avonden met een wijntje en wat lekkers. De zomer was lang dit jaar, en we hebben dan ook menig avond dicht tegen elkaar aan genoten van onze buitenhuiskamer.
De ijzeren schuttingversiering vonden we in een museumboerderij die we tegen kwamen toen we de loungeset gingen ophalen en waar we later met Thomas nog naar terug zijn gegaan omdat het zo leuk was.
Alle kaarsen die regelmatig hebben gebrand, mijn witte stoelen waarop ik op een snoeihete dag even in de schaduw kon afkoelen, de plantjes die van miezerig formaat zijn uitgegroeid tot een tuinvullend formaat. De boom die ik kreeg voor moederdag.. Alles wat ik vandaag aanraakte toverde een gelukkige glimlach vol herinneringen op mijn gezicht.

De mooie spulletjes staat in de schuur, de kussens liggen op zolder en de loungeset ligt in twee delen opgestapeld. De stoep is geveegd en de tuin geschoffeld in afwachting van het eerste groen dat over een paar maanden blij zijn kopje boven de grond zal steken.

Het is weer voorbij die mooie zomer….

Marga, 20 oktober 2013

image

Bron foto en gedicht: prakkie.wordpress.com

Geplaatst in Afscheid, Sterven

Laatste woorden

Gepost op door readmarga

De ruimte is klein, het bezoekersaantal niet groot. 96 Was ze, ze had geen kinderen en dan is het nooit zo druk bij je afscheid. De kist staat recht voor mijn neus. Ik kende haar niet, deze tante, ik ben hier voor hem. Gezien de verdwaalde traan en zijn hand die de mijne niet los laat is dat een troost. Er staat een foto van haar, dat is de eerste keer dat ik haar zie.  Vermoedelijk ook de laatste…
Om mij heen zit de familie. Ze hielden van haar, dat is aan alles te merken. Vol lof en liefde wordt er over haar gesproken. Over haar leven, de man die naast haar had gestaan en met wie ze een eenheid vormde, maar die een paar jaar geleden zijn aardse bestaan al had ingeruild voor een plekje “daarboven” en de wijze waarop ze liefde had gegeven en gezorgd had voor de mensen om haar heen. Bijzonder om een vrouw die je nooit hebt gezien te leren kennen door de afscheidswoorden van hen voor wie ze dierbaar was.
Tegelijkertijd was er een gedachte die me voortdurend bezig hield. Toen ik een aantal weken geleden afscheid nam van mijn eigen oudtante die bijna van hetzelfde bouwjaar was, werd er ook zo vol lof over haar gesproken. Een ijzersterke vrouw met een duidelijke wil. Haar hele leven had in teken gestaan van liefde en de zorg voor anderen. Ze had iets betekend en toegevoegd in het leven van de mensen om haar heen… Wat zeggen mijn geliefden over mij op het moment dat mijn tijd gekomen is? En wat wil ik dat ze zeggen?
Ik wil ook dat er met zoveel liefde en respect over mij wordt gesproken als mijn tijd daar is. En ok, over de doden niets dan goeds, maar dit was oprecht. Er is echt heel veel van haar gehouden en eigenlijk is dat het enige wat telt.
Ik wil in liefde worden herdacht. Ik wil dat mijn zoon vindt dat ik een goede mama was en dat mijn partner, als die de pech heeft mij te overleven, kan zeggen dat met mij het leven mooier was. Ik wil dat mijn vrienden vinden dat ik een verrijking was van hun leven.

Een oom zei gisteren “Het verdriet zal wel slijten, maar vergeten doen we je nooit”. Ik wil ook niet vergeten worden door mijn naasten.. Dan heeft mijn tijd hier voldoende nut gehad.
Meer hoeft het niet te zijn.

Ze leerde me een les die middag.
De tante, die ik nooit heb gekend…

~Marga, 24 februari 2013~

Geplaatst in Afscheid, Toekomst

Dag huis

Gepost op door readmarga

Als ik mijn fiets voor de deur zet voelt het meteen al anders. In de keuken staan mijn spulletjes niet meer, het is anders, leeg.
Als ik de voordeur open, klinkt het hol. Tijdens de verhuizing ben ik vooral bezig geweest met puinruimen in het nieuwe huis, het leegtrekken van ons Waterkersje heb ik daardoor gemist. Daarom ging ik terug, om afscheid te nemen en mijn tijd daar af te sluiten. Maar wat confronterend om te zien. Ons leven, verplaatst.
Zittend op de grond van de woonkamer passeert het afgelopen jaar de revue. De pijnlijke verhuizing naar dit huis en die eerste nachten alleen na 20 jaar naast het zelfde lijf te hebben gelegen. Thuiskomen na lange dagen werken en steeds creatiever worden in gezond koken voor twee, vrijdagavonden met The Voice en chips en drinken en de kleine man die de gordijnen dicht trok en de kaarsen aan deed, zomer en winter.. Koude herfstdagen, de lange winter, onze kerst, lente in een tuin waarin planten begonnen te bloeien die ik niet had geplant, zomeravonden in de tuin, koken en eten met vrienden, maar ook lange avonden alleen, jankend, schrijvend en herstellend van wat een grotere klap bleek dan ik ooit had gedacht. Geknakt en weer rechtop gekomen, de tranen werden een lach, het voortdurende rennen en vluchten in gedachten uiteindelijk een rust.
Boven was het niet minder kaal en ik nam afscheid van de kamers daar. Ik zag slapeloze nachten, ontluikende liefde, armen om in weg te kruipen, liefdevolle vrijpartijen, kopjes thee in bed op lome zondagochtenden, wakker worden van startende auto’s, lieve apps en voiceberichten of een warm knuffellijfje dat bij me kroop. In Thomas’ kamer heb ik lang stilgestaan. Vele avonden waarop ik mijn mannetje voorlas, toezong, gesprekken met hem voerde en hem troostte in de kamer die nooit echt van hem was geworden, ondanks de nieuwe gordijnen en de carsplaten aan de muur. Wat hebben we vaak samen op zijn bed gezeten. Verloren soms en samen bang bij elke kijker die ons huis kwam bekijken. “als ze het kopen, waar moeten we dan heen mama?” Wat zat ik er vaak alleen te janken die eerste maanden als hij op de woensdagen onder een ander dak sliep.
Samen in het bubbelbad, Thomas zingend onder de douche, zonnen op het dakterras, logeerpartijen op zolder… Ik keek die middag in mijn oude huis naar een film van ons leven. Soms een comedy, soms een drama, maar wel met een happy end.
Het was tijd om te gaan, naar mijn nieuwe huisje, waar de kachel brandt en een nieuw begin op me wacht.
De deur valt voor de laatste keer in het slot, ik draai de sleutel nog één keer om.

Dag huis, bedankt dat je een jaar voor ons gezorgd hebt, maar het is tijd om naar huis te gaan..

~Marga, oktober 2012~

Geplaatst in Afscheid, Sterven

Afscheid

Gepost op door readmarga

…Natuurlijk weten we dat menselijk leven sterfelijk is, maar het doet pijn, het veroorzaakt verdriet, het wordt duister om ons heen wanneer het leven ons ontglipt. Over tranen hoeven we ons niet te schamen, want in droefheid kan de liefde nog meer zichtbaar worden…

Ik was laatst foto’s aan het uitzoeken. Zo’n vergeten doosje foto’s die het album nooit gehaald hebben. Ik kwam allerlei oude meuk tegen van heel vroeger waaronder een foto bij mijn opa thuis. Ik zal een jaar of 11 zijn geweest en ik zit bij opa op schoot. Dat was een kilo of 25 geleden. Mijn opa, toen al een fragiel oud mannetje, temidden van zijn kinderen en aanhang. Genomen op zomaar een zondag dat we met zijn allen bij elkaar waren en die zeldzaam waren door de 170 km die er zat tussen ons gezin en de rest van de familie. Wat zijn foto’s confronterend als je je dan ineens realiseert dat twee personen op de foto al niet meer in ons midden zijn. Dat heb ik ook altijd als ik de jaarlijkse kerstkaarten schrijf en ik weer een adres kan doorstrepen in mijn adresboekje. Op het moment dat ik de foto vond wist ik nog niet dat we een maand later de derde persoon weg konden brengen.

Vandaag was ik weer even terug in het verleden. Het geboortedorp van mijn vader, de kerk waaruit mijn opa gecremeerd is, de dienst voor mijn oom.. Ik zag me weer zitten, vooraan in de kerk, mijn hand in die van mijn vader die ik tot dan toe nog niet vaak en zeker niet zo erg had zien huilen. Ik was volledig geintimideerd door de kist in het gangpad en probeerde me voor te stellen hoe hij daar lag. Opa.. dood..Van de teksten heb ik destijds niet veel gehoord en begrepen en verder dan mijn doop ben ik in kerkelijk opzicht nooit gekomen, dus ik vergaapte me aan de “toestanden” tijdens de katholieke mis. Ik kan me het intense verdriet nog goed herinneren..
Dezelfde kerk, eenzelfde soort dienst, andermans opa… Zijn kleinkinderen staken de kaarsen rond zijn kist aan. Ik wist precies wat ze voelden. Toch was alles anders nu.. De dag begon al chaotisch..

Met zijn vieren zoals vroeger in de auto op weg naar Brabant. Pap wist blind de weg en dat ging op zich ook goed, ware het niet dat hij de verkeerde kerk in gedachten had en dus aan de verkeerde kant het dorp binnen reed. Al vloekend tegen mijn moeder die het niet duidelijk genoeg gezegd had (natuurlijk), baanden we ons een weg door het overvolle dorp. Parkeren was in de oude dorpskern natuurlijk een gigantische opgave dus het vehikel werd illegaal gedumpt en we trokken een sprintje naar de kerk.. Al struikelend kwamen we binnen waar we meteen bevangen werden door de sfeer die me altijd overvalt als ik in de kerk kom… Zacht schuifelden we naar voren waar we een plekje zochten op één van de houten banken. De dienst begon en daarmee het gezang. De buurvrouw links van mij begon meteen enthousiast, uit volle borst en knettervals mee te zingen. Ik maakte de fout om mijn zus rechts van mij aan te kijken. We schoten allebei in de lach en ik moest me echt concentreren op waar we waren en voor kwamen. Dat lukte even later wel door de prachtige dienst, de mooie gebeden, gezangen en de verdrietige kleinkinderen die me zo vreselijk aan mezelf deden denken. Besnotterd liepen we na een lange zit onder begeleiding van de kerkklokken de kerk weer uit op weg naar de auto..
Moeders had natuurlijk op zijn hollands brood mee genomen, dus een snelle lunch in de auto en op weg naar het crematorium. TomTom nu maar wel aangeslingerd, want we wilden tenslotte niet te laat komen. Helaas had het vooroorlogse apparaat nog geen rekening gehouden met de geweldige nieuwe wegconstructie bij Eindhoven en dus reden we gigantisch verkeerd.
Ondertussen was de meligheid flink toegeslagen.. Waarom dat soms zo gaat op dit soort dagen is me een raadsel, maar in plaats van veel huilen werd de spanning eruit gelachen. Het bracht me weer helemaal terug naar vroeger. Pa die in een drukke stad op vakantie de weg probeert te vinden en twee giebelende meiden achterin.. Ook mijn navigatie liet ons in de steek dus na twee keer verkeerd rijden hadden we dan eindelijk het crematorium gevonden. Twintig pijnlijke minuten nadat het afscheid al was begonnen staan we voor een dichte deur. Het bordje met de naam van de volgende die aan de beurt was stond al klaar. Op de bel werd niet gereageerd.. De meligheid begon ook toen weer behoorlijk toe te slaan.. Hebben wij weer… Via de uitgang konden we uiteindelijk naar binnen en twintig minuten nadat we eindelijk zaten was het alweer voorbij.. Zijn zoon brak tijdens de speech die hij hield en ik brak met hem mee. De tranen van het lachen werden weer tranen van verdriet.

Tijdens de broodjes en de koffie kwam er een stukje brabantse gezelligheid bij en werden het tussen de tranen door nog best gezellige uurtjes herinneringen ophalen. Ik had de familie al lang niet gezien.. Na het afscheid heeft pap ons langs alle huizen geloodst waar hij ooit woonde en mooie verhalen verteld over vroeger.. Uiteraard mistten we door het geklep en de gezelligheid in de auto onze afslag waardoor we gedwongen waren over Utrecht te rijden om fijn in de avondspitsfile te belanden.

Het was een dag van vele emoties. Even weer als gezin samen zonder aanhang en kindertjes. Net als vroeger die welbekende rit naar het zuiden, giebelen in de auto, tranen gelachen met zussie, maar ook verdriet om dat wat geweest is en nooit meer terug komt. Het leven gaat hier op aarde net als anders verder, maar voor hem hield het veel te plotseling op. En hij had nog zoveel plannen. We namen afscheid van hem op gepaste wijze, met een lach en een traan en een emotioneel weerzien met lang verloren gewaande familieleden.

De laatste bladzijde van je levensboek is geschreven en vandaag doen we het definitief dicht.

Doe je mijn opa de groeten daarboven?

Marga, 22 juni 2012

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Verdriet

Dag verdriet

Gepost op door readmarga

Ik heb me lang aan je vastgeklampt, misschien was het een soort houvast geworden.. Een basis om op verder te gaan.. Verdriet, dat hoort erbij, rouwen moet en voor verder gaan was het nog veel te vroeg.

Of maakte ik mezelf dat wijs.. Was vastklampen aan het verleden een vlucht omdat de onzekere toekomst me vooral bang maakte? Ik heb lang moeten wachten op het gevoel dat ik er weer zin in kreeg en dat de onzekere toekomst die voor me lag kon voelen als een prachtig onbeschreven boek waarin ik zelf de bladzijden mag gaan vullen..

En dan ineens, zomaar uit het niets is het moment daar.. Een paar bijzondere gesprekken, nieuwe ontmoetingen en vriendschappen en het verdikken en hechter maken van de relaties met mijn geliefden. Een blik op mijn kleine slapende mannetje en het gevoel dat niets ter wereld belangrijker is dan zijn gezondheid en dat wij samen zijn… Dat ‘samen’ in het algemeen niet perse fysiek samen moet zijn als de geestelijke connectie zo sterk is. En zomaar ineens een besef: ik voel me vrij… De rugzak van pijn en verdriet glijdt van me af, ik laat het los… Plaatjes, beelden, verwachtingen en dromen, ik mag ze anders gaan vullen… De wereld ligt aan mijn voeten, er wacht ergens een plekje voor mijn mannetje en mij en ondanks dat ik nog niet weet waar het zal zijn, het wacht ergens op me. Het zal mooi zijn, klein en knus, warm en vol liefde… Soms moet je lang wachten op iets moois. Ik heb dat geduld wel.

Ik heb een enorme berg moeten overwinnen. Toen ik aan de voet ervan stond dacht ik dat ik de top nooit zou bereiken.. En ik wilde hem ook niet bereiken, want onherroepelijk kwam er dan een moment dat ik weer naar beneden zou moeten lopen.. En wat kwam ik dan tegen aan die andere kant die ik totaal niet kon overzien.
Ik heb de top bereikt, de top van alle emoties die een mens kan hebben in een korte tijd. Ik ben aan mijn afdaling begonnen.. Maar ik heb een kampeerplek gemaakt op de helft van de helling naar beneden.. Vanaf die plek kan ik de top van de berg nog zien om er goed van doordrongen te raken dat ik daar nooit meer naar terug wil. Ik wil nog niet verder lopen om niet te vergeten waar ik vandaan kom en te leren van alles wat ervoor gezorgd heeft dat ik die berg moest gaan beklimmen.. Verder lopen heeft ook nog geen zin, want wat daar op me wacht is nog onbekend. Waarom zou ik doorlopen als er nog geen bestemming is..

Wat steeds aanvoelde als een grijs gebied, een gevoelsmatige “wachtkamer” waar ik zat voordat ik eindelijk de poort naar “later” kon openen voelt nu aan als een heerlijk “nu”.. Vanaf mijn berghelling ga ik eerst maar eens genieten dat ik deze plek bereikt heb.. Ik sta nog overeind, het is me gelukt! Het uitzicht is prachtig, de zon gaat langzaam onder en gaat morgen weer op. Het leven gaat door en ik ben gelukkig.

Marga, 12 juni 2012

 

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Verdriet, Vriendschap

Alles went toch

Gepost op door readmarga

Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats waar hij jarenlang heeft gestaan. Het grote verschil is alleen dat het huis waar hij voor staat niet meer van mij is.. De spulletjes die in de vensterbank in de keuken staan zijn niet meer van mij en er volgt ook geen blije zwaai van een kokende echtgenoot en een klein jongetje bij de voordeur die “mama is thuis” roept.. Het jongetje zit bij mij achterin, we komen uit ons eigen huis.. In het huis waar ik naar kijk woont zijn vader, maar niet meer met mij.

De buurvrouw is jarig, zo kom ik weer terecht in mijn oude straat. Honderden keren heb ik dit stukje gelopen tussen onze huizen in. In pyjama, in bikini, in nette kleren en op blote voeten, met de babyfoon, een kindje op de arm en later aan de hand. Kind aan huis waren we bij elkaar. Van de ene spontane bbq naar de volgende koffiedate.. ’s Avonds op de stoep voor het huis als ik weer eens  de voortuin aan het schoffelen was of de tuin aan het sproeien, of gewoon maar in een stoel in de late avonzon zat en de buuf met een sigaretje naar buiten kwam. Alsof ze voelde dat ik er was….
Vakanties volgden, met de kindjes naar Frankrijk waar we ondanks de regen een geweldige tijd hadden, vooral na achten met de kindjes plat en een flesje wijn binnen handbereik.
Ook vele kilometers lopen ‘ s avonds als we weer eens wat kwijt wilden of gewoon de huiselijke sleur wilden ontvluchten.
Het gemis van alles van elkaar weten overviel me toen ik aanbelde en mijn voet over de drempel zette van het mij zo bekende huis. Ooit was ik hier een meubelstuk, nu was ik visite.
” Hoe gaat het met je” vroeg iemand. “Goed” antwoordde ik.. Wat moest ik ook anders zeggen. Ik kan geen maanden inhalen, gevoelens delen, ontwikkelingen en inzichten of vertellen wat een pijn het deed om daar te zijn door de vele herinneringen die me als een mokerslag troffen.
Na 2 uurtjes zitten trok ik de voordeur weer achter me dicht om 2 huizen verderop aan te bellen en mijn mannetje met knuffels af te leveren bij zijn vader..

“Dag klein vriendje, veel plezier dit weekend bij papa”

Buuf, ik mis je.. Alles went zeggen ze.. Ik kan niet wachten op dat moment.

Marga, 8 juni 2012